Фрэнсис Альфред Салливан: Американдық теолог және иезуит священнигі

Кіріспе

Америкалық католик теологы және иезуит священнигі (1922–2019)

Фрэнсис Альфред Салливан (21 мамыр 1922 – 23 қазан 2019) – американдық католик теологы және иезуит священнигі, еклисиология және магистериум саласындағы зерттеулерімен ең көп танылған.

Ерте өмір және иезуиттік қалыптасу

Фрэнсис "Фрэнк" А. Салливан 1922 жылғы 21 мамырда Бостонда Джордж Эдвард пен Бесси [Петерсон] Салливан отбасында төрт ұлдың екіншісі болып дүниеге келді. (Жалпы білімдік көрсеткіштеріне қайшы, оның орта аты Алойсиус емес, Альфред. Франсис Алойсиус Салливан есімді классик, тағы бір иезуит, Салливан өзінің кітаптарын жариялаған кезде өзінің жеке еңбегін шығарған болатын. Салливанның "Magisterium" еңбегі Кітапхана Конгресіне ұсынылғанда, олар оны осы басқа Франсис Салливанмен жаңылыстырып, оған сол орта атасын тағайындады, бұл жағдайға ол өкінішпен мойын бұрды.) Діни тұрғысынан белсенді отбасында тәрбиеленген Салливан, Бостон колледжінің жоғары мектебіндегі және оның ағасы Луис Салливанның ықпалымен иезуит ретінде өмір сүруге және оқытушы болуға қызығушылық танытты. Салливан білімінде екі сыныпты ерте бітіргендіктен, Бостон колледжінің жоғары мектебін 16 жасында аяқтап, 1938 жылы бірден иезуиттік жаңашылдыққа қабылданды, онда 15 жасынан бастап қабылдауға рұқсат етілді. Сол кезде иезуиттердің жаңашылдық курсы Массачусетс штатының Ленокс қаласындағы Шэдоубрук деп аталатын Беркшир коттеджінде өтті. Жаңашылдық рухани тәрбиелеу мен дамуға арналды, Иса қоғамының дәстүрі мен руханилығына бағытталды және Игнатий Лойоланың рухани жаттығуларының толық, бір айлық тәжірибесінен өтті. Сол кездегі иезуиттердің дамуы жаңашылдықтан кейін, екі жылдық классикалық оқуларға арналған, бакалавриаттың алғашқы екі жылына балама болатын жастар курсына ауысты. Одан кейін Вестон колледжінде екі жыл философияны оқыды, бұл Бостон колледжіндегі классикалық B.A. бағдарламасына ұқсас болды. Салливан 1944 жылдың көктемінде Бостон колледжінен B.A. алды. Содан кейін Вестонда философияны үшінші жыл оқығаннан кейін, 1945 жылы Бостон колледжінен философия магистрі дәрежесін алды. Салливан 23 жасқа толғанда, жоғары мектепте оқытушы болу мақсатына жақындады. Иезуиттердің барлығы да оқуларының барысында үш жыл бойы жоғары мектепте сабақ берді, бұл олардың регенттік деп аталатын кезеңі еді. Салливан Коннектикут штатының Фэрфилд қаласында студенттерге латын, ағылшын және алгебрадан екі жыл бойы сабақ берді, онда иезуиттер 1942 жылы Фэрфилд колледжінің дайындық мектебін ашқан болатын. Салливанның регенттік қызметі оның үстемесі Джон Дж. Макэлени оны Патристиканы зерттеуге дайындауға шешім қабылдағандықтан қысқа болды, оның Вестон колледжінде профессор болуына бағытталды. Сондықтан ол 1947 жылы Бронкстағы Фордхэм университетіне үш жылдық оқыту орнына классика мамандығы бойынша аспирантураға жіберілді. Патристика мұғалімі болу мүмкіндігімен, ол Александриялық Клименттің грек философиясына қатысты көзқарасы туралы магистрлік диссертациясын жазып, 1948 жылы магистр дәрежесін алды. Содан кейін Салливан Вестон колледжіне теологияны төрт жыл бойы оқыды, теологияның үшінші курсын аяқтағаннан кейін 1951 жылы діни қызметкерлікке бекітілді. Содан кейін теологияның төртінші және соңғы жылы аяқталды. Теологияны зерттеу Салливан үшін жаңа тәжірибе болды, оның білімі классикалық бағытынан ерекшеленді және Салливан үшін философиядан гөрі тақырып ретінде қызықтырақ болды. Оның теологиялық курстық жұмысы 1952 жылы аяқталды, ал Әкесі Салливан 30 жасында Вестон колледжінен S.T.L. – Sacrae Theologiae Licentiatus немесе қасиетті теология лиценциатын алды. Содан кейін ол өзінің "Tertianship" үшін академиялық дайындықтарынан үзіліс жасады, бұл Коннектикут штатындағы Помфрет қаласындағы иезуиттер үйінде Салливанның иезуиттік соңғы анттарына әкелетін иезуиттердің рухани дамуының соңғы жылы болды.

Francis "Frank" A. Sullivan was born in Boston on May 21, 1922, to George Edward and Bessie [Peterson] Sullivan, the second of four boys. (Contrary to his general bibliographical representation, his middle name is Alfred, not Aloysius. Another Jesuit, a classicist by the name of Francis Aloysius Sullivan, had already published his own work by the time Sullivan produced his own books. When Sullivan's Magisterium was submitted to the Library of Congress, they mistakenly identified him with this other Francis Sullivan, and assigned him that middle name, a circumstance to which he was ruefully resigned.) Raised in an actively Catholic household, Sullivan became interested in the possibility of life as a Jesuit and as a teacher through the influence of Jesuit instructors he admired at Boston College High School, as well as his uncle Louis Sullivan, a Jesuit teaching at what was then known as Weston College (now the Boston College School of Theology and Ministry). Because Sullivan had been passed up two grades early in his education, he finished at Boston College High School when he was barely 16 years old, and immediately entered the Jesuit novitiate in 1938, which then allowed entry as early as the age of 15. The Jesuits' novitiate at that time was in the donated Berkshire Cottage known as Shadowbrook in Lenox, Massachusetts. The novitiate was devoted to spiritual instruction and development, concentrating on instruction in the tradition of the Society of Jesus and its spirituality, and being guided through the full, month long experience of Ignatius of Loyola's Spiritual Exercises. The way Jesuit formation was structured at the time, the novitiate was followed by the juniorate, devoted to two years of classical studies, equivalent to the first two years of undergraduate education. This was followed by two years of studying philosophy at Weston College, in a program tied to, and very similar to, the classical B. A. at Boston College. Sullivan was awarded his B. A. from Boston College in the spring of 1944. Then after a further third year of philosophy at Weston, he received a master's degree in philosophy from Boston College in 1945. Sullivan was now 23 years old, and was close to reaching his original goal of teaching high school. All Jesuits in training taught high school for three years as a matter of course during their formation, in what was called their Regency. Sullivan served for two years teaching high school Latin, English, and Algebra to the students in Fairfield, Connecticut, where the Jesuits had just recently opened Fairfield College Preparatory School in 1942. Sullivan's Regency was cut short because his superior, John J. McEleney, had decided to prepare Sullivan for study in Patristics, with an eye toward his becoming a professor back at Weston College. He was therefore sent in 1947 to Fordham University in the Bronx for graduate work in Classics instead of the normal third year of teaching. With the possibility of becoming a teacher of Patristics before him, he wrote his Master's thesis on Clement of Alexandria's attitude toward Greek philosophy, and took his M. A. in 1948. Sullivan then returned to Weston College to study theology for four years, leading to his priestly ordination in 1951, after the third year of theology had been completed. A fourth and final year of theology was then completed. Studying theology was a new experience for Sullivan, notably distinct from the classics focus of his education to this point, and was much more interesting as a subject matter to Sullivan than philosophy. His theological coursework was completed in 1952, and Father Sullivan was awarded the S. T. L. – the Sacrae Theologiae Licentiatus or Licentiate of Sacred Theology, which is the middle degree in the pontifical university system – by Weston College at the age of 30. He then took a break from his academic preparations for his "Tertianship," the final year of Jesuit spiritual formation leading to the Jesuit Final Vows, which Sullivan did at a house the Jesuits had in Pomfret, Connecticut.

Римдегі докторантура

1953 жылы иезуиттік білімін аяқтаған соң, Салливанның көкжиегінде жаңа қызықты тәжірибе болды: оны докторантураға шетелге жіберді, иезуиттердің алғашқы және орталық университетіне, 1551 жылы Игнатий Лойоланың өзі құрған Римдегі Григориан университетіне. Сол кездегі жаңа Провинциалдық жетекші – Вильям Э. Фицджеральд болды, ол, мүмкін, Фр. МакЭленидің Салливанға Патристиканы оқыту туралы бұрынғы ниетінен хабарсыз болды, өйткені енді Фицджеральд оған Вестонға оралып, Аянмен айналысатын Іргелі теология курсының бөлігін оқытатынын айтты. Салливан өзінің жолы ерекше бола бастағанын сезінді, өйткені докторлық жұмысы үшін Грегорианға шетелге жіберілу оның иезуиттік білімнің қалыпты бағытынан алғашқы үлкен қадам болды. Дегенмен, негізгі теология мен Аянды оқыту мақсатына назар аударудың өзгеруі Салливан үшін үлкен қызығушылық тудырмады, ол Патристика ғалымы болу туралы бастапқы идеяны жалғастыруды артық көрді, бірақ ол шын мәнінде Екклезиология саласында аяқталатынын білмеді. Грегорианда Салливан екі экклезиологпен: голландиялық Себастьян Тромппен және испандық Тимоте Запеленамен бірге оқыды. Тромп шын мәнінде Патристика зерттеушісі болғанымен, Грегорианда Аян теологиясын оқытты. Сол кездегі экклезиологияның орталығы – «Mystici corporis Christi» (көбінесе «Mystici corporis» деп аталады) мәтіні, папа Пий XII 1943 жылғы 29 маусымда жариялаған энциклопедия, ал Тромптың мәтіннің авторлығына қатысқаны кеңінен айтылды. Осы экклезиологиялық жұмыстарға қарамастан, Тромп экклезиология профессоры болған жоқ: бұл лауазымды Запелена атқарды. Салливан Запеленаның «Mystici corporis»-те айтылғаннан басқа бірнеше тұжырымға сене бастағанын және осылайша өзінің ұстаздары көрсеткендей, экклезиологиялық ұстанымдардың алуан түрлілігін сезіне бастағанын атап өтті. Диссертация үшін Салливан өзінің назарын аударған Іргелі теология саласындағы тақырыпты таппады, сондықтан ол өзінің бар қызығушылығын Патристикаға бұрды. Ол Теодор Мопсуэстияның христологиясына назар аударды, өйткені Салливанның Вестонға оралған кезде Іргелі теологияны оқыту үшін курстық жұмыста дайындалғаны жеткілікті болды: жобаның тақырыбын таңдау оның жоғарғысы оған белгілеген тағдырға ешқандай байланысты емес еді. Біріккен Араб Әмірліктерінің Киелі кітап институтының немесе Шығыс институтының профессорлары Григориан институтында диссертацияларды басқара алатынын білген соң, Салливан дін мұғалімі Фр. Теодор туралы жазған Игнасио Ортис де Урбина шығыс институтында оқыды. Салливан өз жұмысын 1955 жылы аяқтады, бірақ оның диссертациясы «Мопсуэстиялық Теодордың христологиясы» 1956 жылға дейін жарияланбағандықтан, бұл оның дәрежесі берілген күн. S.T.D. – Sacrae Theologiae докторы немесе қасиетті теология докторы, бұл понтификалық университет жүйесіндегі соңғы дәреже. Салливан Бостонға жолға шықты. Ол жаздың бір бөлігін Еуропаны көбірек көру үшін пайдаланды, өйткені ол 1955 жылдың тамызында ғана Бостонда болуы керек еді, ол сонымен қатар иезуит ретінде соңғы анттарын қабылдайтын еді. Ол Барселонадағы иезуит үйінде болған кезде, американдық досы келіп, Салливанның тапсырмасы өзгергенін хабарлады: Бостонда Іргелі теологияны оқытудың орнына, ол Римге тағайындалған деп саналды, бірақ оның досы бұдан басқа ештеңе білмеді. Салливан өзінің жетекшісі Фр. Фицджеральдқа хат жазып, ол Григорианда экклезиологияны оқытуға тағайындалғанын білді. Запелена 75 жасқа таяп, зейнетке шығуға жақындап, денсаулығы нашарлап барады. Олардың факультетінде кенеттен бос орын қалудан қорқып, Салливанның қолжетімділігі мен білімінің үйлесімін Григориан университеті өз бағдарламасының үзіліссіз жалғасуына кепілдік беру үшін пайдаланды. Үйге сапардан кейін және өзін біраз жер аударылғандай сезінген соң, Салливан Римге Грегориан университетінде экклезиологияны оқыту үшін оралды. Ол келесі 36 жыл бойы, 1992 жылы 70 жасында міндетті түрде зейнеткерлікке шыққанға дейін қызмет ететін академиялық қызмет атқарды.

Completing his Jesuit formation in 1953, Sullivan now had an exciting new experience on the horizon: he was being sent abroad for his doctoral studies, to the Jesuit's first and central university, founded by Ignatius of Loyola himself in 1551, the Pontifical Gregorian University in Rome. The new Provincial Superior who was sending Sullivan off on this next step was William E. Fitzgerald, who was perhaps unaware of Fr. McEleney's previous intention for Sullivan to teach Patristics, because now Fitzgerald was telling him that he would be returning to Weston to teach the part of the Fundamental Theology course dealing with Revelation. Sullivan began to have a sense of his path becoming distinctive, because being sent abroad to the Gregorian for his doctoral work was his first major departure from the routine of regular Jesuit formation. Nevertheless, the shift in focus toward a goal of teaching Fundamental Theology and Revelation was less exciting for Sullivan, who would have preferred to carry on with the original idea of being a Patristics scholar, little knowing that he would actually end up in the field of Ecclesiology. At the Gregorian, Sullivan studied with two Ecclesiologists: the Dutch Sebastiaan Tromp and the Spaniard Timoteo Zapelena. Although he was in fact a Patristics scholar, Tromp was teaching the Theology of Revelation at the Gregorian. Ecclesiology at the time was centered on the text Mystici corporis Christi (often simply called Mystici corporis), the encyclical promulgated by Pope Pius XII on 29 June 1943, and Tromp was widely thought to have participated in the authoring of the text with the Pope. For all this ecclesiological work, Tromp was not the professor of Ecclesiology: that post was held by Zapelena. Sullivan noted that Zapelena held to a number of different points than were put forth in Mystici corporis, and in that way began to experience the diversity of ecclesiological positions possible as demonstrated by his own teachers. For his dissertation, Sullivan did not find a subject in the field of Fundamental Theology that caught his attention at the time, and so he drew on his already existing interest in Patristics. He focused on Theodore of Mopsuestia's Christology, since it was sufficient that Sullivan had prepared in his coursework to be able to teach Fundamental Theology upon his return to Weston: the choice of subject for the project was not bound in any way to that destiny which his Superior had designated for him. Discovering that professors at either the Biblical Institute or the Oriental Institute could direct dissertations at the Gregorian, Sullivan wrote under the direction of Fr. Ignacio Ortiz de Urbina at the Oriental Institute, who had written on Theodore. Sullivan finished his task in 1955, but since his dissertation, The Christology of Theodore of Mopsuestia, was not published until 1956, that is the date his degree was actually awarded. Having finished the work for the S. T. D. – the Sacrae Theologiae Doctor or Doctor of Sacred Theology, which is the final degree in the pontifical university system – Sullivan set off for Boston. He was taking some of the summer to see more of Europe, as he did not have to be in Boston until August 1955, when he would also profess his Final Vows as a Jesuit. He was at the Jesuit house in Barcelona when an American friend arrived who surprised Sullivan with the news that Sullivan's assignment had changed: instead of teaching Fundamental Theology in Boston, he was listed as being assigned to Rome, although his friend knew nothing more than that. Sullivan wrote to his Superior, Fr. Fitzgerald and discovered that he had been tapped to teach Ecclesiology back at the Gregorian. Zapelena was approaching the mandatory retirement age of 75 and his health was declining. Afraid of a sudden gap in their faculty, the combination of Sullivan's availability and education was seized upon by the Gregorian University to guarantee that their program could continue uninterrupted. After a visit home, and feeling more than a little exiled, Sullivan returned to Rome to teach Ecclesiology at the Gregorian University, an academic ministry in which he would serve for the next 36 years, until his own mandatory retirement at the age of 70 in 1992.

Академиялық қызмет

1956 жылдан 1992 жылға дейін Салливан Грегориан университетінде экклезиология профессоры болды, сондай-ақ 1964 жылдан 1970 жылға дейін декан қызметін атқарды. Күтпеген жағдайда Римге тағайындалғаннан кейін, ол 1955 жылдың күзгі семестрін бос алып, Бостонда докторлық диссертациясын аяқтады және өкпелік қатерлі ісігінен қайтыс болған әкесіне жақын болды. 1956 жылдың басында ол Фр. Тимоти Запеленаның экклезиология профессоры лауазымын иеленді. Запелена бірден Грегорианды тастап кеткен жоқ, екеуі де 1955-56 оқу жылында жұмыс істеді. Салливан өзінің жұмысын бастағанда Запеленаның өзінің экклезиология курсы үшін дайындаған кітабын пайдаланды. Запелена көп жылдар бойы екі семестрлік курс оқытқан, және ол тағы біршама уақыт сабақ беруге денсаулығы жеткілікті болғандықтан, келесі екі жылда, 1956-58 жылдары, олар екеуі курс бағдарламасын бөлісіп оқытты: Салливан бірінші семестрлік материалды, ал Запелена екінші семестрлік материалды оқыды. 1958 жылы Салливан пәнге толық жауапкершілікті алды, ал осы курстан туған «De Ecclesia» атты алғашқы кітабы 1962 жылы жарық көрді. Бұл кітап шіркеу туралы екі томдық еңбектің бірінші бөлігі болуы тиіс еді, бірақ Екінші Ватикан соборының шақырылуы бұл жоспарларды өзгертті. Екінші Ватикан соборы шіркеу теологиясын қайта қарастырды, сондықтан Салливан негізінен «Mystici corporis» негізінде оқытқан пән енді бұл тақырыпқа толыққанды жауап бермейтін болды. Сондай-ақ, профессорлар енді өз сабақтарының конспектілерін латын тілінде кітап ретінде шығаруға міндетті емес еді. Салливан кеңеске сарапшы ретінде шақырылмады, бұл оның әлі де жас ғылыми қызметкер екенін ескергенде, таңқаларлық емес еді. Кеңестің мәжілістері туралы ақпарат жарияланғанға дейін құпия сақталды. Дегенмен, көптеген әңгімелер тарады. Бірақ Салливанға Ватикан II-нің маңызды құжатының – «Lumen gentium» шіркеу туралы догматикалық конституциясының жобасына қол жеткізуге мүмкіндік берілді. Бұл оған американдық епископтар алдында харизмалар тақырыбында сөз сөйлеуге шақырылғанда болды. Харизмалар – бұл киелі Пауылдың, әсіресе Коринфтіктерге арналған бірінші хатындағы шіркеу сипаттамаларында кездесетін ұғым, бірақ ол католик теологиялық ортада ұмытылып кеткен еді. Салливанның осы идея бойынша жасаған зерттеулері кеңеске түзету ретінде ұсынылды, ал жобаның жаңа нұсқасын Салливанның бұрынғы жетекшісі Джон Дж. МакЭлени, қазіргі Кіңстон, Ямайка архиепископы ұсынды. Осылайша, Салливанның харизмалар туралы теологиялық еңбегі «Lumen gentium» 12-нің екінші абзацына енді. Бұл теологиялық дайындық кейіннен Салливанның ой-өрісіне үлкен әсер етті, ол католик харизматикалық жаңарумен танысқанда. Салливан 1964 жылдан 1970 жылға дейін Грегориан университетінің теология факультетінің деканы болып тағайындалды, және университеттің жарғыларын Семинариялар және университеттер жөніндегі Конгрегация (қазіргі Католик білім беру жөніндегі Конгрегация) ұсынған нормаларға сәйкес қайта қарау міндеті оған жүктелді. Бұл қосымша жұмыс, қызметкерлердің көмегінсіз, үлкен ауыртпалық болғанымен, Салливан факультетті қайта құрылымдады, осылайша олар оқытумен қатар зерттеу жұмыстарын да жақсырақ жүргізе алды: алғаш рет осы мақсатта тұрақты демалысқа шығу мүмкіндігі берілді. Көптеген белгілі католик экклезиологтары Салливанмен бірге жұмыс істеді немесе оның басшылығымен оқыды. Салливан Эвери Кардинал Даллестің диссертациялық жұмысын бағалау комиссиясына мүше болды. Джозеф Комончак пен Ричард МакБрайен де оның шәкірттері болды. Уильям Кардинал Левада, бұрынғы Дін ілімі жөніндегі Конгрегация префекті, 1971 жылы Салливан басшылығымен докторлық диссертациясын қорғады. 1992 жылдан бастап Салливан Бостон колледжінде теология профессоры ретінде аспиранттарға сабақ берді. Тек 2009 жылдың көктемгі семестрінен кейін, 87 жасқа толғанда, Салливан оқытушылық қызметтен толыққанды зейнетке шықты.

From 1956 until 1992, Sullivan was professor of ecclesiology at the Gregorian University, serving as dean from 1964 to 1970. Having been assigned to Rome unexpectedly, he received permission to take the fall semester of 1955 off, finishing work for the publication of his doctoral dissertation in Boston, and remaining close to his father, who was dying of lung cancer. Then in early 1956 he began to step into Fr. Timothy Zapelena's role as professor of Ecclesiology. Zapelena did not end up leaving the Gregorian immediately, and the two of them were both present during the 1955–56 school year. Sullivan began his work still using the book Zapelena had already prepared for his own Ecclesiology course. Zapelena had been teaching a two semester course for many years, and since he was healthy enough to continue teaching for a little while longer, over the next two years, 1956–58, he and Sullivan split the course as it had been structured, with Sullivan teaching the first semester material and Zapelena teaching the second semester material. Sullivan assumed the full responsibility for the subject in 1958 and the first book derived from the course, De Ecclesia, was published in 1962. This was intended to be the first part of a two volume work on the Church, but the advent of the Second Vatican Council disrupted those plans. The Second Vatican Council re articulated the theology of the Church so that the subject as Sullivan had been teaching it, largely based on Mystici corporis, was no longer adequate to the subject. Nor were professors any longer expected simply to publish Latin versions of their class notes as books. Sullivan had not been called to the council as a peritus, which was not surprising given that he was still quite a junior faculty member. Information as to the council's proceedings were kept quiet until published. However, much rumor had to say. Nevertheless, Sullivan was given access to one critical Vatican II document, the draft form of Lumen gentium, the Dogmatic Constitution on the Church. This happened when he was asked to address the American bishops on the topic of charisms, a concept found in Saint Paul, particularly in his descriptions of the Church in the First Epistle to the Corinthians, but which had fallen out of use in Catholic theological circles. Sullivan's research on this idea, as given in his presentation, was then offered to the council as a correction and advance upon the draft version by Sullivan's former Superior, John J. McEleney, who was now Archbishop of Kingston, Jamaica. In this way, Sullivan's theological work on charisms became part of the second paragraph of Lumen gentium 12. This theological preparation would have significant impact later in Sullivan's thought when he encountered the Catholic Charismatic Renewal. Sullivan was named dean of the Faculty of Theology at the Gregorian University from 1964 to 1970, and it fell to him to revise the statutes of the university according to the norms put forward by the Congregation for Seminaries and Universities (now the Congregation for Catholic Education). While this extra work – without the assistance of a staff – was a great burden, Sullivan did restructure the faculty so that they were better able to conduct research as well as teach: for the first time having regular sabbaticals toward that end. A number of prominent Catholic ecclesiologists have worked with or studied under Sullivan. Sullivan was on the dissertation committee of Avery Cardinal Dulles. Joseph Komonchak and Richard McBrien were also his students. William Cardinal Levada, formerly the Prefect of the Congregation of the Doctrine of the Faith, received his doctorate under Sullivan in 1971. From 1992, Sullivan continued to teach graduate students as a professor of theology at Boston College. Only after the spring semester of 2009, when he turned 87, did Sullivan finally retire from teaching.

Даулы мәселелер

Теолог ретінде зерттеу жұмыстарын белсенді жүргізген Салливан теология әлемінде даулы мәселелерді талқылау мен зерттеуге қатысты. Ханс Кюнгтің "Қатесіз бе?" атты даулы кітабы жарық көргенге жауап ретінде Салливан шіркеудегі оқыту билігі – магистериум идеясын қорғауға ойын түрткіледі, бұл ақырында оның 1983 жылы жарық көрген "Магистериум: Католик шіркеуіндегі оқыту билігі" кітабына айналды. 1995 жылдың желтоқсан айында ол Иман туралы доктрина жөніндегі Конгрегацияның Ordinatio sacerdotalis-те әйелдерді діни қызметке бекіту туралы қайталап айтқан тұжырымы қатесіз үйретілген деген мәлімдемесін сарапқа салды. Салливан былай деп жазды: "Қалған сұрақ – Католик шіркеуінің епископтары осы себептерге (әйел діни қызметкерлерге қарсы) Папа Иоанн Павел сияқты сенімді ме, және олар өздерінің сенімнің судьялары мен ұстаздары ретіндегі дұрыс рөлін орындап, әйелдерді діни қызметке бекітуден бас тарту – бұл барлық католиктердің сеніммен келісуге міндетті Құдайдан ашылған шындық екендігін бірауыздан үйретеді ме? Егер бұл анық болмаса, осы доктринаны жалпы және әмбебап магистериум қатесіз үйрететініне қалай сенімді болуға болады деп түсінбеймін". Салливан сонымен қатар Салливан зейнеткерлікке шыққаннан кейін бірнеше жылға созылған даулы мәселелер бойынша ұзақ талқылауларға қатысты. Гермен Гризезбен ол Католик шіркеуінің жасанды контрацепция туралы ілімінің қатесіздігі мәселесін талқылады; Адриан Гариуитпен, О. Ф. М., ол шіркеудегі "келіспеушілік" мәселесін талқылады; Лоуренс Дж. Уэлчпен ол теологиялық журналдарда теологтар арасындағы келісімді доктринаның шіркеуде әмбебап түрде үйретілгенін анықтау критерийі ретінде қарастырды; ал Карл Бекермен, S. J., Екінші Ватикан соборының "Христос шіркеуі Римдік католик шіркеуінде тұрады" деген сөзінің мағынасын талқылады.

As an actively researching theologian, Sullivan was a participant in a number of ongoing discussions and investigations of matters in dispute in the theological world. In response to the production of Hans Küng's controversial book Infallible? An Inquiry, Sullivan was provoked into thinking through a defense of the idea of the magisterium – the teaching authority in the Church – which eventually became his book Magisterium: Teaching Authority in the Catholic Church, published in 1983. In December 1995, he questioned the assertion of the Congregation for the Doctrine of the Faith that the teaching reiterated in Ordinatio sacerdotalis regarding women's ordination had been infallibly taught. Sullivan wrote that "The question that remains is whether it is a clearly established fact that the bishops of the Catholic Church are as convinced by those reasons [against women priests] as Pope John Paul evidently is, and that, in exercising their proper role as judges and teachers of the faith, they have been unanimous in teaching that the exclusion of women from ordination to the priesthood is a divinely revealed truth to which all Catholics are obliged to give a definitive assent of faith. Unless this is manifestly the case, I do not see how it can be certain that this doctrine is taught infallibly by the ordinary and universal magisterium." Sullivan also engaged in a number of long running discussions over disputed questions, which extended across several years of Sullivan's retirement. With Germain Grisez he discussed the question of the infallibility of the Catholic Church's teaching on artificial contraception; with Adrian Gariuit, O. F. M., he argued the question of "dissent" within the Church; with Lawrence J. Welch, he engaged in a long conversation in theological journals about consensus among theologians as a criterion by which it could be determined whether a doctrine was taught universally by the Church; and with Karl Becker, S. J., he debated the meaning of what the Second Vatican Council meant by saying that the Church of Christ "subsisted in" the Roman Catholic Church.

Құрметтер

1994 жылы Салливан Америка католик теологиялық қоғамының ең жоғары наградасы – Джон Кортни Мюррей сыйлығын, әсіресе шіркеутану саласындағы жетістіктері үшін алды. 2012 жылдың 19 мамырында Санта-Клара университетінің иезуит теология мектебі Салливанға құрметті дивин дипломдық дәрежесін берді, оның оңай түсінілетін жазуы, харизматикалық және экуменикалық қозғалыстарға қосқан үлесі, Екінші Ватикан соборының тұрақты қорғанысы, ғылым мен иманға берілген өмірінің үлгілігі, сондай-ақ барлық студенттер мен ізденушілерге көрсеткен жомарттығы мен қолжетімділігі үшін марапаттады.