Чарльз Гримм: Америкалық бейсболшы және менеджер

Кіріспе

Америкалық бейсболшы және менеджер (1898-1983)

Чарльз Джон Гримм (28 тамыз 1898 - 15 қараша 1983), "Жолли Чолли" лақап атымен танымал болған, американдық кәсіби бейсболшы және менеджер. Ол Бейсболдың Бас лигасында бірінші базада ойнады, ең әйгілісі Чикаго Cubs үшін; сонымен қатар ол кейде радиода спорт комментаторы болып жұмыс істеді және бейсболдың танымал достық елшісі болды. Гримм карьерасының басында Питтсбург Пайретс командасында ойнады, бірақ 1925 жылы Cubs командасына ауыстырылды және карьерасының қалған бөлігінде Cubs үшін жұмыс істеді. Миссури штатының Сент-Луис қаласында туған, неміс тегінен шыққан ата-анасының ұлы Гримм көңілді және көп сөйлейтін адам ретінде танымал болды, тіпті сол қолымен банджо тартып, ескі әндер шырқады. Гримм 2000 ойын ойнаған және 2000 ойын басқарған санаулы адамдардың бірі.

Алғашқы жылдары және Питтсбург (19161924)

Гримм 1916 жылы жоғары лигада дебют жасады. 28 шілдеде «Филадельфия Атлетикас» клубы оны еркін агент ретінде қол қойды. Екі күннен кейін ол Чикагода «Чикаго Уайт Сокс» командасына қарсы сол жақтан ойнады. Ол 10-1 есебімен жеңілген ойында 3 рет соққыдан кейін шықты, сондай-ақ бір жүріс пен бір соққыға ұшырады. «Филадельфия Атлетикас» үшін он екі ойын өткізді, оның бесеуі резервтік ойыншы ретінде, ал қалғандары аутфилдте өтті. Ол екі рет соқты және жыл аяқталғаннан кейін «Дарем» клубына сатылды. 1918 жылы қайтадан жоғары лигаға оралғанға дейін «Буллс» командасы сапында 29 ойында .253 көрсеткіш жинады. «Сент-Луис Кардиналс» командасымен маусым мен тамыз аралығында 50 ойын өткізді, бірінші базада немесе резервтік ойыншы ретінде көбінесе ойнады, .220 көрсеткіш жинады. Сонымен қатар, ол «Литл-Рок Трэвеллерс» командасымен де маусымдық уақыт өткізді және 56 ойында .298 көрсеткіш жинады. 1919 жылғы маусымда ол «Трэвеллерс» (131 ойын) және жоғары лига командасымен уақытты бөлісті, бұл жолы «Питтсбург Пайрэтс» (оны сатып алғаннан кейін) командасымен қыркүйек айында 14 ойын өткізді. Соңғы командамен .318 көрсеткіш жинағаннан кейін, ол командада тұрақты негізде қалды. Гримм 1920 жылы «Пайрэтс» командасымен 148 ойын өткізді, негізінен бірінші базада, онда 1327 иннингте .995 филдинг көрсеткішін көрсетті. Команда үшін .227/.273/.289 көрсеткіш жинады; 29 маусымда «Чикаго Кабс» командасына қарсы өзінің алғашқы хоум-ранын соқты. 54 рет соққыға ұшырап, 30 рет жүріп, 40 рет соққыға ұшырады. Келесі маусымда ол 151 ойын өткізді, барлық көрсеткіштерін жақсартты, .274 көрсеткіш жинады, 154 соққы және 71 ұпай (RBI) жинады, 31 жүріс және 38 соққыға ұшырады. Ол келесі екі жылда өзін жақсарта берді, 1923 жылы .345 көрсеткіш жинады.

1924 жылы Гримм «Пайрэтс» мансабын 151 ойын өткізіп, .288 көрсеткіш жинап, 156 соққы және 63 RBI жинап аяқтады, бұл көрсеткіштер өткен жылғыдан төмендеді. Алайда, ол 37 рет жүріп, тек 22 рет соққыға ұшырады, бұл командамен бес толық маусым ішінде соққыдан гөрі жүріс көп болған екінші жағдай болды. Нәтижесінде, Гримм бес жарым маусым ішінде «Пайрэтс» командасымен 770 ойын өткізді (бұл бес толық маусымда бар болғаны он екі ойынға қатыспады).

Чикаголық кішкентайлар (19251936)

1924 жылғы 27 қазанда ол Уилбур Купер және Раббит Маранвиллмен бірге «Чикаго Кабс» командасына ауыстырылды. «Пираттар» Гриммсіз келесі үш маусымда Әлемдік серияға екі рет қатысып, бір рет жеңіске жетті, ал Гримм «Кабс» командасы үшін бір рет жеңіске жеткен команданың құрамында ойнады, көбінесе команданың жарқын ойыншысы болды. Мысалы, ол 1925 жылы «Кабс» үшін 141 ойын ойнады және .306-ға дейін соқты, 159 соққы және 76 RBI көрсетті, сонымен қатар 38 базадан жүгіріп, 25 соққы алды, нәтижесінде «Ең құнды ойыншы» үшін дауыс беруде 13-орынды иеленді. Ол қатарынан он маусым бойы соққыдан гөрі базадан жүгіру арқылы көбірек ұпай жинады. 1920 жылдан 1932 жылға дейін ол кем дегенде 120 соққы жинады және «Кабс» үшін төрт рет .300-ден жоғары соқты. 1929 жылы оның командасы, соңғы он бір жылда алғаш рет, Ұлттық лиганың жеңімпазы атанды. Ол 120 ойында .298 соқты, 91 RBI (ол «Кабс» сапындағы ең жоғары көрсеткіш) және 138 соққы жинады. «Кабс» оның бұрынғы командасы «Атлетикаға» қарсы Әлемдік серияға жолдама алды. Ол командадағы солқолмен соққы беретін жалғыз ойыншы болды, бұл «Атлетиканың» оңқол питчерлеріне қиындық туғызды, олар Лефти Гроувты резервке жібергенде алаңдамады. Бес ойында ол жеті соққы берді (соның ішінде 4-ші ойында 2:0 есебімен алға шығуға мүмкіндік берген хоум-ран), бірақ олар 4-ші ойындағы ұтылысқа ұшырады, онда 8:0 есебімен жеңіліп, Хак Уилсонның қателігінен кейін 7-ші иннингтің соңында 10 ұпайға дейін жетті. Екі күннен кейін «Атлетика» жеңіске жетті. 1932 жылы ойыншы-менеджер ретінде ол оларды Ұлттық лиганың жеңімпазы етіп шығарды. Ол 149 ойын ойнады, .307 соқты, 80 RBI және 175 соққы жинады. Маусым ішінде ол 6 шілдеде «Филадельфия Филлистеріне» қарсы Уригли Филдте Снайп Хансеннен өзінің 2000-шы соққысын соқты. Сол жылы Әлемдік серияда ол «Янкиске» қарсы оңай жеңіліске ұшырады, бес соққы берді. Келесі жылы команданың негізгі ойыншысы ретінде оның соңғы жылы болды, ол .247 соқты және 107 ойын ойнады. Ол соңғы үш маусымда барлығы 116 ойын ойнады. Ол соққылау бойынша көптеген көрсеткіштерде көшбасшы болмаса да, беріктігімен көзге түсетін қорғаушы болды, бірінші базада 2131 ойын ойнады (он екі маусым бойы ойнаған ойындар саны бойынша алғашқы ондыққа кіргендіктен), ол зейнеткерлікке шыққан кезде үшінші орында тұрды, ал оның 20 711 путауты MLB тарихында бесінші орында (Эдди Мюррей соңғысының зейнеткерлікке шыққаннан бері Гриммнен озып кеткен жалғыз ойыншы). Сондай-ақ, ол осы позициядағы филдинг көрсеткіші бойынша жеті рет лиганың көшбасшысы болды. 1916-1936 жылдар аралығындағы 20 маусымдағы 2166 ойында Гримм .290 соққы көрсеткішіне (.7917 соққыға 2299 соққы) 908 ұпай, 394 қос, 108 үш, 79 хоум-ран, 1077 RBI, 57 ұрланған база, 578 базадан жүгіру, .341 базалық пайыз және .397 соққылау пайызын жинады. Ол бірінші базада .993 филдинг көрсеткішімен мансабын аяқтады. 1929 және 1932 жылғы Әлемдік серияларда ол .364 (33 соққыға 12 соққы) 4 ұпай, 2 қос, 1 хоум-ран, 5 RBI және 3 базадан жүгіру көрсетті.

On October 27, 1924, he was traded along with Wilbur Cooper and Rabbit Maranville to the Chicago Cubs. The Pirates would go to the World Series twice without Grimm in the next three seasons and win once while Grimm would play a part in one pennant as a player for the Cubs, often serving as a bright spot in the team. For example, he played 141 games for the Cubs in 1925 and batted .306 while having 159 hits and 76 RBIs, which went well with 38 walks and 25 strikeouts to garner a 13th place finish in voting for Most Valuable Player. He continued to have more walks than strikeouts, which he would do for ten straight seasons. From 1920 to 1932, he would have at least 120 hits, and he would hit .300 for the Cubs four times. In 1929, his team would finally buoy itself into the pantheon for the National League pennant, the first for the team in eleven years. He batted .298 in 120 games while having 91 RBIs (the most he ever recorded as a Cub) with 138 hits. The Cubs advanced to the World Series against his old team in the Athletics. He was the only hitter on the team to bat left handed, which proved key to the right handed pitchers for the Athletics, who were not troubled by having Lefty Grove go in the bullpen. In five games, he had seven hits (including a home run that gave them a 2–0 lead in Game 4), but they were doomed by a memorable meltdown in Game 4, in which they lost an 8–0 lead on multiple hits and even a miscue by Hack Wilson that led to a home run and eventually ten runs in the bottom of the 7th inning. The Athletics prevailed two days later to win the Series. In 1932, as player manager, he led them to the National League pennant. He played in 149 games while batting .307 and having 80 RBIs and 175 hits. During the season, he recorded his 2,000th hit, doing so on July 6 against the Philadelphia Phillies at Wrigley Field off Snipe Hansen. In the World Series that year, he had five hits in what turned out to be an easy sweep for the Yankees. The following year was his last as a primary player for the team, as he played in 107 games while batting .247. He would play a combined total of 116 games in his last three seasons. While he did not lead many categories in the hitting department, he was a solid fielder in terms of durability, playing 2,131 games in the first base position (owing to twelve seasons of being in the top ten for games played alongside putouts) that ranked third at the time he retired, and his 20,711 putouts are fifth most in MLB history (Eddie Murray is the only player to have passed Grimm since the latter's retirement). He also led the league in fielding percentage for the position seven times. In 2,166 games over 20 seasons, spanning from 1916–1936, Grimm posted a .290 batting average (2299 for 7917) with 908 runs, 394 doubles, 108 triples, 79 home runs, 1077 RBI, 57 stolen bases, 578 bases on balls, .341 on base percentage and .397 slugging percentage. He finished his career with a .993 fielding percentage as a first baseman. In the 1929 and 1932 World Series, he hit .364 (12 for 33) with 4 runs, 2 doubles, 1 home run, 5 RBI and 3 walks.

Чикаголық кішкентайлар (19321938, 19441949)

1932 жылдың 2 тамызында Роджерс Хорнсбиді «Кабс» командасы жұмыстан босатты. Гримм командаға ойыншы-бас бапкер ретінде шақырылды. Қалған 55 ойынды басқарған кезде ол команданы 37 жеңіске жеткізіп, 90–64 есебімен маусымды аяқтауға көмектесті, бұл «Кабс» командасына Ұлттық лиганың жеңімпазы үшін Питтсбургтен 4 ойынға озуға мүмкіндік берді. Бұл 1929 жылдан бергі «Кабс» командасының алғашқы жеңімпазы болды. 1932 жылғы Әлем сериясында «Нью-Йорк Янкис» командасы оларды 4 ойында жеңіп шықты. Гримм келесі жеті маусымда бас бапкер лауазымын сақтап қалды. «Кабс» командасының бас бапкері ретіндегі алғашқы кезеңінде оның командалары үшінші орыннан төмен түспеді. Алғашқы жеңісінен кейінгі екі маусымда ол оларды әрқайсысы 86 жеңіске жеткізіп, үшінші орынды иеленді. 1935 жылғы маусым Гримм мен «Кабс» үшін табысты болды, өйткені ол оларды 25 жылдың ішінде алғаш рет 100 жеңіске жеткізді, ал қыркүйек айындағы 21 ойыннан тұратын жеңіс сериясы естен шығаруға болмайтын жағдай болды. Сол жылы «Детройт Тайгерс» командасына қарсы өткен Әлем сериясында олар алғашқы ойынды Детройтте жеңіп алды, бірақ келесі үш ойында жеңіліске ұшырады. «Вригли Филд» стадионында өткен 5-ші ойында жеңіске жетіп, қайтадан көтерілді, бірақ «Тайгерс» Гус Гослиннің соққысымен 4–3 есебімен жеңіске жетіп, серияны өздеріне бұйырды. «Кабс» келесі жылы үшінші орынды 87–67 есебімен иеленді (Гриммтің ойыншы-бас бапкер ретіндегі соңғы маусымы), бірақ келесі жылы 93–61 есебімен екінші орынға көтерілді. 1938 жыл «Кабс» командасының бас бапкері ретіндегі оның алғашқы кезеңінің соңғы маусымы болды. Команда 45–36 есебімен ойнаған кезде, команда иесі П.К. Вигли Гриммді комментаторлар кабинасына ауыстырып, қақпашы Габби Хартнетті ойыншы-бас бапкер етіп тағайындады. Гримм алты жыл бұрын жасағандай, Хартнетт «Кабс» командасын сол маусымда лига жеңімпазы атағына жеткізді. 1944 жылғы маусымның басы өте жайлы болды, команда ашылу күніндегі ойынды жеңгеннен кейін қатарынан он ойында жеңіліске ұшырады, содан кейін Гримм клубты қайтадан басқаруға шақырылды. Команда 75–79 есебімен төртінші орынды иеленді (команда үшін бес қатарынан жеңіліс маусымы). Алайда, Гримм оларды келесі жылы 98–56 есебімен 1938 жылдан бергі алғаш рет лига жеңімпазы атағына жеткізді. Сол жылы өткен Әлем сериясында Гриммнің командасы тағы да «Тайгерс» командасымен кездесті. Бұл қиын күрес болды, «Вригли Филд» стадионында өткен шешуші 7-ші ойынға дейін созылды. «Кабс» 9–3 есебімен жеңілді, «Тайгерс» командасы алғашқы екі таймда алты ұпай жинады. Бұл «Кабс» командасының 71 жылдың ішінде жеңіп алған соңғы жеңімпазы болды. Келесі жылы «Кабс» 82–71 есебімен үшінші орынды иеленді. Бұл команданың 1963 жылға дейін 0,500 көрсеткішіне жеткен соңғы маусымы болды. Гримм өзінің соңғы үш маусымын жеңіліспен аяқтады (69–85, 64–90, 19–31), содан кейін 1949 жылы отставкаға кетті. Бас бапкер лауазымынан кеткеннен кейін ол 1950 жылдың ақпанына дейін клубтың ойыншылар құрамын дамыту директоры, содан кейін клубтың бас менеджері лауазымын атқарды, бірақ кеңседегі жұмысына қолайлы сезінбегендіктен қызметтен кетті. Кейіннен ол Техас лигасының «Даллас Иглз» командасын басқаруға шақырылды.

On August 2, 1932, Rogers Hornsby was fired by the Cubs. Grimm was enlisted by the team to serve as player manager. While serving as manager for the remaining 55 games, he rallied them to 37 wins that helped the team finish with a 90–64 record, finishing four games ahead of Pittsburgh for the National League pennant. This was the first pennant for the Cubs since 1929. In the 1932 World Series, they would be swept by the New York Yankees in four games. Grimm would retain the position of manager for the next seven seasons. In his first tenure as the Cubs manager, his teams would finish no worse than third place. In the two seasons after his first pennant, he led them to 86 wins each, which was good for third place. The 1935 season proved superior for Grimm and Cubs, as he led them to their first 100 win season in 25 years, made most memorable by a 21 game winning streak in the month of September. In the World Series that year against the Detroit Tigers, they won the first game in Detroit before losing the next three. They rallied to win Game 5 at Wrigley Field, but the Tigers won a walk off hit from Goose Goslin to win 4–3 and seal the Series. The Cubs went 87–67 for a third place finish the following year (which was Grimm's last as a player manager), but they improved to 93–61 and second place the year after. 1938 was his last season of his first tenure as manager of the Cubs. The team was 45–36 when owner P. K. Wrigley moved Grimm to the broadcast booth and named catcher Gabby Hartnett as player manager. As Grimm had done six years earlier, Hartnett led the Cubs to a dramatic comeback to win the league pennant that season. After a sluggish start to the 1944 season which the team lost ten in a row after winning the Opening Day game, Grimm was hired to manage the club again. The team finished fourth in the standings with a 75–79 record (the fifth straight losing season for the team). However, Grimm led them to a dramatic improvement the following year, going 98–56 to win the league pennant for the first time since 1938. In the World Series that year, Grimm's team faced off against the Tigers once again. It was a hard fought series, going down to the decisive seventh game at Wrigley Field. The Cubs were trounced 9–3, with six of the Tiger runs coming in the first two innings. It was the last pennant for the Cubs for 71 years. The Cubs went 82–71 the following year, finishing 3rd in the standings. It was the last time the team had a record of .500 until 1963. Grimm finished his last three seasons with losing record (69–85, 64–90, 19–31) before resigning in 1949. After his resignation from being manager, he served as the Cubs' Director of Player Personnel, then the club's title for general manager, doing so until February 1950 due to not feeling comfortable in his front office post. He subsequently was hired to manage a Double A team, the Dallas Eagles of the Texas League.

Кейінгі мансабы (19521956, 1960)

Гримм көп ұзамай Милуокиде бейсболдың маңызды тұлғасына айналды. Ол 1941 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, «Кабс» командасының үздік ферма командасы болған «Милвоки Брюэрс» командасын басқару үшін «Кабс» президенті Уильям Век Срниң ұлы Билл Векпен келісім шарт жасады. Неміс тегінен шыққан ол «Пиво қаласында» аса танымал болды. 1951 жылы ол «Брюэрс» командасына қайта оралды, ол кезде олар «Бостон Брейвз» командасының ферма командасы еді. Ол әрбір мерзімде менеджер ретінде үлкен жетістіктерге қол жеткізіп, 1943 және 1951 жылдары Америка Ассоциациясының тұрақты маусымдық титулын жеңіп алды, ал 1951 жылы плей-оффта жеңіске жетті. 1952 жылдың 30 мамырында Гримм Милуокиден «Брейвз» командасының бас менеджеріне көтерілді; ол Бостон NL клубының тарихындағы соңғы бас менеджері болды. Ол 51–67 есебімен (екі тең ойынмен) жетінші орынды иеленді. Содан кейін ол 1953 жылдың наурыз айында Висконсинге көшкеннен кейін «Милвоки Брейвз» командасын үш маусым бойы басқарды. Келесі жылы «Брейвз» 92–62 есебімен (үш тең ойынмен) Бруклин Доджерстен 13 ойын қалып, екінші орынды иеленді. Бұл «Брейвз» командасының 1948 жылдан бері 90 ойыннан астам жеңіске жеткен алғашқы маусымы еді. Келесі жылы олар 89–65 есебімен үшінші орынды иеленді, бірақ бұл 1947–48 жылдардан бері екі маусым қатарынан жеңіске жеткен алғашқы рет болды. Келесі жылы олар 85–69 есебімен Доджерстен 13,5 ойын қалып қойды. 1956 жылғы маусым команда үшін өте қиын болды, бірақ Гримм осы маусымда үлкен рөл атқармады. Маусымның басында 24–22 есебімен ол қызметтен босатылды, оның орнына Фред Хэни келді. Хэни оларды 68–40 есебімен жеңіске жеткізді, бірақ лиганың титулын Доджерске бір ойынмен жоғалтты. Кейінгі жылы Хэни команданы Әлем сериясына жеткізді. 1960 жылдың басында ол зейнеткерліктен шығып, «Кабс» командасын қайтадан басқарды, бірақ команда баяу старт алды, ал иесі П.К. Уригли Гриммды сол кезде «Кабс» командасының радио хабарларын жүргізіп тұрған Лу Будромен алмастыруға шешім қабылдады. Гримм бұрын да ойынды суреттеп берумен айналысқан, сондықтан ол 1960 жылы тағы бір рет осы жұмысты істеп, жаттықтырушылық және кеңседегі жұмыстарға қайта оралды. 1961 жылы Уригли өзінің «Жаттықтырушылар колледжін» құрды, оның құрамында Гримм де болды, бірақ ол ешқашан «Бас жаттықтырушы» деп тағайындалмады. Осы бес жылдық тәжірибе кезінде «Кабс» командасының жаттықтырушыларының бірі бейсболдағы алғашқы қара нәсілді жаттықтырушы Бак О’Нил болды.

Grimm would soon become a major baseball figure in Milwaukee. He was hired by Bill Veeck, son of longtime Cubs president William Veeck Sr. to manage his Milwaukee Brewers, then the Cubs' top farm team, during World War II in 1941. Being of German extraction, he was popular in the Beer City. He returned to the Brewers in 1951 when they were a farm team of the Boston Braves. He was highly successful as a manager during each term, winning the regular season American Association title in 1943 and 1951, and the playoff championship in 1951. On May 30, 1952, Grimm was promoted from Milwaukee to manager of the big league Braves; he would prove to be the last skipper in the history of the Boston NL club. He went 51–67 (with two ties) as the Braves finished seventh place. He then managed the Milwaukee Braves for their first three years after their move to Wisconsin in March 1953. The following year, the Braves went 92–62 (with three ties), finishing 13 games behind in second place to the Brooklyn Dodgers. It was the first time the Braves had won over 90 games since 1948. The next year, they regressed a bit as a team with an 89–65 record for a third place finish (eight games back), but it was the first time that they had consecutive winning seasons since 1947–48. The next year, they went 85–69, finishing 13.5 games back of the Dodgers. The 1956 season proved to be a nail biter for the team, but Grimm was not to be a big part of said season. He was dismissed after a 24–22 start to the season, replaced by Fred Haney. Haney led them to a 68–40 record while losing the league pennant to the Dodgers by one game. Haney led the team to a World Series championship the following year. He was brought out of retirement to direct the Cubs again in early 1960, but the team got off to a slow start, and owner P. K. Wrigley made the novel move of swapping Grimm with another former manager, Lou Boudreau, who was doing Cubs radiocasts at that time. Grimm had done play by play in the past, so he gave it one more go in 1960, before stepping back to the ranks of coaching and then front office duties. It was in 1961 that Wrigley began his "College of Coaches", of which Grimm was a part but was never designated "Head Coach". One of the Cubs' coaches during that 5 year experiment was baseball's first black coach, Buck O'Neil.

Мұра

Гримм 1287–1067–12 есебімен аяқтады, ал плей-оффтағы көрсеткіші 5–12 болды. «Кабс» командасының бапкері ретіндегі 946 жеңісі Кап Ансоннан кейін екінші орында тұрады. Он тоғыз маусым бойы менеджерлік қызмет атқарған Гримм үш рет лига жеңімпазы атанды, үш рет екінші орынды, ал төрт рет үшінші орынды иеленді. 1960 жылғы соңғы, қысқа мерзімді ескермегенде, ол толық маусымда менеджер ретінде үш рет жеңіліспен аяқтады. Жеңіске қарағанда 200-ден астам жеңіс көрсеткен менеджерлердің арасында тек он екі ғана адам бар (яғни, .500-ден жоғары көрсеткіш), және Гримм осы көрсеткішті .500-ден 220 жеңіс артық көрсетті. Соңғы ойынынан бері өткен 60 жыл ішінде осы санатқа тағы 13 адам қосылды. 26 менеджердің ішінде Гримм Ұлттық бейсбол Даңқы залына енбеген сегіз адамның бірі. Гримм 1000 ойын жеңіп, үш лига жеңімпазы атанған 29 менеджердің бірі, бірақ ол қазіргі таңда Ұлттық бейсбол Даңқы залына енбеген бесеудің бірі және әлем чемпионатын ұтып алмаған алты адамның бірі (барлық жаттықтырушылар 19 ғасырда жұмыс істеген). Бейсбол Даңқы залына сайлауда ол 1939 жылдан 1962 жылға дейін он екі рет тізімде болды, бірақ ешқашан дауыстардың 9% -дан аспады. Бейсбол тарихшысы Билл Джеймс былай деп жазды: «Мен үшін ең үлкен жаңалық – менеджерлерді бағалағанда Чарли Гриммнің тізімде қаншалықты жоғары тұрғанын білуім болды. Ол Аль Лопес, Уайти Герцог, Тони Ла Русса, Фрэнк Ченс сияқтылармен шамалас тұрады. Бұл тарихтың ең үздік 10 менеджері емес, бірақ олардан кейінгі деңгейдегі мамандар».

Зейнеткерліктен кейін

Бейсболдан зейнеткерлікке шыққаннан кейін ол Висконсин штатының Форт-Аткинсон қаласының жанында, Кошконг көліне іргелес тұрды. Гримм 85 жасында Аризона штатының Скоттсдейл қаласында рактан қайтыс болды. Оның әйеліне Wrigley Field стадионына оның күлін шашуға рұқсат берілді.