Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Батыс және Орталық Тасманиядағы тас жол
Highway in Western and Central Tasmania
Лайелл тас жолы (A10 маршруты) – Тасманиядағы Хобарттан Куинстаунға дейін созылатын тас жол. Бұл Батыс жағалау қатарынан өтетін екі көлік маршрутының бірі, екіншісі – B28 Энтони жолы.
The Lyell Highway (Route A10) is a highway in Tasmania, running from Hobart to Queenstown. It is the one of two transport routes that passes through the West Coast Range, the other being the B28 Anthony Road.
Атауы
Атауы 19 ғасырдың соңында мыс табылған Лайл тауынан шығарылған; Лайл тауының кеншілік және теміржол компаниясы шамамен 100 жыл бойы Квинстаун қаласындағы ең ірі кәсіпорын болды.
The name is derived from Mount Lyell, the mountain peak where copper was found in the late 19th century; the Mount Lyell Mining and Railway Company was the predominant business in Queenstown for almost 100 years.
Хобарт-Орталық биік жерлер учаскесі
Грантоннан бастап, ол Дервент өзенінің оңтүстік жағымен Нью-Норфолкке қарай негізгі солтүстік-батыс бағытта иіліп өтеді. Бұл бөлік бұрын су тасқынына жиі ұшыраған. Нью-Норфолк қаласында ол Дервент өзенінен өтеді де, төбелі аймақтар арқылы Гамильтонға дейін жалғасады. Гамильтонға жақындап келе, Артурз көлі арқылы Лансестонға баратын асфальтталған жолға бұрылыс бар, одан Ботуэллге қарай жол салады.
Starting at Granton it winds along the southern side of the Derwent River in a generally north westerly direction to New Norfolk. This section has in the past been susceptible to flooding. At New Norfolk it crosses the Derwent River and winds its way through hilly terrain to Hamilton. Just prior to Hamilton is the turnoff to Bothwell via a sealed route that passes Arthurs Lake and ultimately goes on to Launceston.
Орталық биік жерлер бөлімі
Гамильтоннан кейін Оузе қаласы – бұрынғы Уайатина гидроэлектрлік қаласына дейінгі тас жолдағы жалғыз елді мекен. Тас жол алғаш салынғанда, Оузеден солтүстікке орналасқан Виктория аңғары ауданындағы бар болған жолдар мен трассаларды пайдаланды. Оузе және Дервент өзендерінің аңғарларын қалдырып, Остерли, Виктория аңғары және Ди қалалары арқылы төбелі жерге көтеріліп, Бронте маңында қазіргі тас жолға қосылды. Бұл маршрут Ди лагунасының жанынан өтеді және бірнеше көлге, әсіресе Эхо көліне жақын болып өтеді. Қазір айналып өтетін жол тар және асфальтталмаған. Гидроэлектрлік жүйе кеңейгенде және Тарралеадағы құрылыс жұмыстары жүргізіліп жатқанда, тас жол Дервент өзенін бойлай қайта бағытталды, Тарралеадан өтіп, құрылыс машиналарының аймаққа қол жеткізуін жақсартты. Оузе–Тарралеа учаскесі 1940 жылдың тамызында қозғалысқа ашылды, бірақ құрылыс жұмыстары толыққанды аяқталған жоқ. Тарралеадан кейін жол Нив өзенінің шатқалынан тік көтеріліп, Бронтеге жақын бастапқы маршрутқа қосылады. Бронтеде Марлбороу тас жолы (B11) негізгі жолдан бұрылып, Ұлы көлге жетеді, онда ол Көлдер тас жолымен қосылып, ақырында Делорейнге дейін созылады. Таралу жолы ретінде «14 Майл жолы» (C601) бар, ол Тарралеадан кейін Нив жазығын кесіп өтетін, тік Тарралеа шатқалынан айналып өтіп, Бронтеден бірнеше шақырым өткен соң тас жолға қосылатын қиыршық тас жол. Бұл жол қауіпсіз емес, себебі ол тар, асфальтталмаған және көбінесе ағаш таситын жүк көліктері жүреді. Қысқы жағдайда Орталық жотаның барлық бөлігі қара мұзға ұшырауы мүмкін, әсіресе Оузенің батысындағы тығыз орманды ауданда жағдай нашарлайды, бірақ мұндай жағдай батыс жағалауына дейін кездеседі. Дервент көпірі ауданында көптеген қыстарда қар жауады және кейде жол бірнеше күнге жабылуы мүмкін. Бұл жаңа Тарралеа учаскесіне де, ескі Остерли–Лейк-Эхо–Ди учаскесіне де қатысты. Тас жол Дервент көпіріне кіргенде, солтүстіктегі Сент-Клэр көлі мен оңтүстіктегі Кинг Уильям көлі арасындағы орталық нүктеге жетеді.
After Hamilton, the small town of Ouse is the only other population centre on the highway until the former Hydroelectricity town of Wayatinah. When the highway was first constructed, it made use of existing tracks and roads in the Victoria Valley area, directly north of Ouse, leaving the Ouse and Derwent River valleys and climbing the hilly country through the towns of Osterley, Victoria Valley and Dee before rejoining the present highway near Brontë. This route closely skirts Dee Lagoon, and runs close to several other lakes, particularly Lake Echo. The now bypassed road is narrow, and unsealed. When the hydro electric system was expanding and their works were under construction at Tarraleah, the highway was re aligned to follow the Derwent River until it passed Tarraleah to provide better access to the area for construction vehicles. The Ouse–Tarraleah section was opened to traffic in August 1940 even though construction work had not finished. After Tarraleah the road climbs steeply out of the Nive River gorge until it re joins the original route near Brontë. At Brontë the Marlborough Highway (B11) turns off the main road and leads to the Great Lake, where it joins the Lakes Highway and eventually runs to Deloraine. A common short cut is the "14 Mile Road" (C601), a gravel road which cuts across the Nive Plains just after Tarraleah, by passing the steep Tarraleah Gorge section, re joining the highway several kilometres past Brontë. It is not a safe alternative as it is a narrow, unsealed road, and can be frequented by log trucks. In wintry conditions the whole of the Central Highlands section is susceptible to black ice, and it can be exceptionally bad in the heavily forested section west of Ouse, but it can be encountered all the way to the west coast. Snow is usually encountered in the Derwent Bridge area during most winters and may force closure of the road occasionally for several days. This applies to both the newer Tarraleah section and the older Osterley–Lake Echo–Dee section. As the highway enters Derwent Bridge it strikes a midpoint between Lake St Clair to the north, and Lake King William to the south.
Батыс жағалау бөлімі
Бұл бөлік әдетте Дервент көпірінің батысы немесе Король Уильям тауы деп белгілі. Ол Франклин-Гордон жабайы өзендер ұлттық паркі арқылы және Куинстаунға жеткенше Батыс жағалау жотасынан өтеді. Тас жол бойында мемлекеттік қорық та болған. Автомобиль жолы 1932 жылдың қараша айына дейін Куинстаунға жетпеді, содан кейін көп уақыт бойы сапалы жабын болмады және жиі кедергіге ұшырады. 1920 жылдардың соңы мен 1930 жылдардың басында салынып жатқанда ол Батыс жағалау жолы деп аталды. Биіктігіне байланысты, Дервент көпірі мен Король Уильям тауы арасындағы платодағы автомобиль жолының бөлігі қыс айларында мұз және қардың салдарынан жабылуы мүмкін. Тас құлау қаупі де бар. Кинг өзеніне бөгет салып, Бербери көлін құру арқылы автомобиль жолы қайта бағытталды, нәтижесінде көл үстінен Брэдшоу көпірін салуға болатын тар жерге жетті.
This section is usually known as that west of Derwent Bridge or Mount King William. It runs through the Franklin Gordon Wild Rivers National Park, and through the West Coast Range before reaching Queenstown. There has also been a state reserve along the highway. The highway did not reach Queenstown until November 1932, and was not properly surfaced for some time after that, and frequently blocked. During construction in the late 1920s and early 1930s it was called the West Coast Road. Due to its altitude, the section of the highway over the plateau between Derwent Bridge and Mount King William is often closed during winter due to ice and snow. It can also be affected by rockfalls. With the damming of the King River and the creation of Lake Burbury, the highway was re routed to a narrow point where the Bradshaw bridge could be constructed across the lake.