Кіріспе
Британ дін қызметкері, Англия шіркеуінің дін қызметкері Харольд Фрэнсис Дэвидсон (14 шілде 1875 – 30 шілде 1937) – 1932 жылы қоғамдық даудан кейін шіркеу сотында әдепсіздікке кінәлі деп танылып, дін қызметінен шеттетілген Англия шіркеуінің дін қызметкері. Дэвидсон өзінің кінәсіз екенін қатаң түрде жоққа шығарды және қайта орналасу науқанына қаржы жинау үшін Блэкпул теңіз жағасында барабан ішінде өзін көрсетті. Ол осы сияқты басқа да қосымша шараларда өнер көрсетті және теңіз жағасындағы әсем шоуда арыстанның шабуылынан қаза тапты. 1903 жылы дін қызметіне кіргенге дейін Дэвидсон Лондон сахнасында қысқа ғана мансап жасады. Жасы келген пастор ретінде ол Лондонның кедей халқы арасындағы қайырымдылық қызметіне белсенді түрде қатысты және 1906 жылы Норфолк ауылдық приходының ректоры болып тағайындалғаннан кейін осы қызығушылығын сақтап қалды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін, онда теңіз шапкіны дін қызметкері ретінде қызмет еткен, ол негізгі жұмысына толыққанды берілді. Өзін "Жасыратын әйелдердің рухани жетекшісі" деп атап, оның жарияланған миссиясы – әдепсіздікке ұшырауы мүмкін деп санайтын жас қыздарды құтқару болды. Осы рөлде ол жүздеген қыздармен танысып, достық қарым-қатынас жасады және дұрыс емес мінез-құлқының тікелей дәлелі болмаса да, Дэвидсон жиі ұятты жағдайларда кездесті. Жергілікті міндеттерін көп жылдар бойы орындамауы Стиффкидегі прихожандармен қарым-қатынасты нашарлатты; ресми шағымнан кейін Норвич епископы консисториялық сот арқылы тәртіптік іс қозғады. Дэвидсонның қорғанысы оның ерекше мінез-құлқымен күйреп, айыпталушы оның жасөспірім қызбен жалаңаш суретін ұсынғанда толығымен жойылды. Кейінірек Дэвидсонның шоумен ретіндегі мансабы оған үлкен даңқ әкелді, бірақ ақша табуға көмектеспеді. Оның заңдық жолмен әділдік іздеу әрекеттері сәтсіз аяқталды, тіпті шіркеу шеңберінде консисториялық сот оған әділдік танытпағанын мойындағанмен де. Оның қайтысынан кейін оқиға ондаған жылдар бойы көркем, сахналық және экрандық бейімдемелері арқылы көпшіліктің қызығушылығын туғызды. Оның ұрпақтары оның қандай да бір құқық бұзушылықта кінәлі еместігін жоққа шығарды, ал кейінгі сарапшылар оның мінез-құлқы қаншалықты ақылсыз және орынсыз болса да, оның негізгі ниеттері шынайы болды және ол бастан кешкен қорлықтарға лайық емес екенін қабылдады.
the Church of England priest
Harold Francis Davidson (14 July 1875 – 30 July 1937), generally known as the Rector of Stiffkey, was a Church of England priest who in 1932, after a public scandal, was convicted of immorality by a church court and defrocked. Davidson strongly protested his innocence and to raise funds for his reinstatement campaign he exhibited himself in a barrel on the Blackpool seafront. He performed in other sideshows of a similar nature, and died after being attacked by a lion in whose cage he was appearing in a seaside spectacular. Before his ordination in 1903, Davidson had a brief career on the London stage as an entertainer. As a young curate he became actively involved with charitable activity among London's poor, an interest he maintained following his appointment in 1906 as rector of the rural Norfolk parish of Stiffkey. After the First World War, in which he served as a naval chaplain, he devoted himself primarily to his London work. Styling himself the "Prostitutes' Padre", his declared mission was the rescue of young girls he considered in danger of falling into vice. In this role he approached and befriended hundreds of girls and, although there was little direct evidence of improper behaviour, Davidson was frequently found in compromising situations. His neglect of his local duties over many years strained relations with his parishioners in Stiffkey; after a formal complaint, the Bishop of Norwich instituted disciplinary proceedings through a consistory court. Davidson's defence was severely compromised by his eccentric conduct, and was damaged beyond repair when the prosecution produced a photograph of him with a near naked teenage girl. Davidson's later career as a showman earned him much notoriety but little money. His attempts at legal redress were unsuccessful, despite recognition even in church circles that he had not been fairly treated by the consistory court. After his death the case continued to attract public interest for decades, through fictional, stage and screen versions of the story. His descendants have continued to assert his innocence of any wrongdoing, and later commentators have generally accepted that however unwise and inappropriate his behaviour, his basic motives were genuine and he did not deserve the humiliations he endured.
Отбасылық тарихы және балалық шағы
Гарольд Дэвидсон 1875 жылғы 14 шілдеде Саутгемптонның оңтүстік жағалауындағы порттың жанындағы Шолингте, пастор Фрэнсис Дэвидсон мен оның әйелі Элис отбасында дүниеге келді. Фрэнсис Дэвидсон 1866 жылдан бері Шолингтегі Сент-Мэри шіркеуінің викариы болды; Дэвидсон отбасының 27 мүшесі англикан дін қызметкерлері болған. Элис Дэвидсон, туған тегі Ходжскин, педагог және Регби мектебінің директоры Томас Арнольдтың шөбересі болды. Шолинг кедей приход болатын, онда док жұмысшылары мен көшпелі жұмысшылар тұратын, олардың көпшілігі шіркеуге баруға қызығушылық танытпады. Харольд Дэвидсонның алғашқы өмірбаянын жазған Том Каллен, Фрэнсис Дэвидсонды "ұзын сақалы бар кішкентай адам, оған гном сияқты келбет берген" деп сипаттады, ол 48 жыл бойы приходқа қызмет етті. Ол мұнда ынталы әуесқой актер болды, оны кейін сахнада және кинода танымал болған Леон Квартерменмен достығы ынталандырды. 1894 жылдың ақпан айында екеуі бірге "Мұнараға жіберілді" атты мектептік қойылымда ойнады. 1894 жылы Уитгифттен кеткеннен кейін бірнеше ай ішінде Дэвидсон Лондон сахнасында, Төменгі Сеймур көшесіндегі Штайнвей залында комедиялық қойылыммен өнер көрсетті. 1898 жылы Дэвидсон, әкесінің қасиетті орденді оқуын қалауына, аболиционист Уильям Уилберфорстың немересі және Дэвидсон отбасының досы реверенд Базиль Уилберфорстың араласуынан кейін, ақыры мойын бұрды. Уилберфорс Оксфордтың Эксетер колледжінің түлегі болды және Дэвидсонның біліктілігінің жетіспеуіне қарамастан, оған онда орын алу үшін ықпалын пайдаланды. Оксфордта Дэвидсонның мінез-құлқы ерекше болды; ол көп энергия көрсетті, бірақ ережелерді елемеді, үнемі кешігіп, емтихандарды жиі тапсыра алмады. Ол мүмкіндігі болғанда сахнада өнер көрсетуді жалғастырды және бөлмелерінің қабырғаларын актрисалардың суреттерімен безендірді. Ол бірде жылына 1000 фунт стерлинг жалақыны қалдырғанын, ал күрделірек емес, аптасына 3 фунт стерлингтік диаккондық қызмет үшін тастағанын айтты. 1901 жылы оның академиялық жетіспеушілігі соншалық болды, ол Эксетер колледжінен кетуге мәжбүр болды, бірақ оған Гриндл залында, дайындық мекемесінде, білімін жалғастыруға рұқсат берілді. Ол ақыры 1903 жылы 28 жасында емтихандарды тапсырды, ал сол жылы Оксфорд епископының осылай үмітсіз үміткерді қабылдауға көңілсіздік білдіргеннен кейін, ол тағайындалды. 1901 жылы Энни Хорниманның саяхаттаушы театр труппасы Оксфордқа келгенде, Дэвидсон труппаның жетекші актрисаларының біріне, Ирландияның Мит графтығынан келген Moyra ("Molly") Cassandra Saurin, тартымды сары және көк көзді әйелге ғашық болды. Олар тез арада никелесіп, бірақ қарым-қатынастары қызыл жарылысқа толы болды және бірнеше рет үзіліп кетті.
Алғашқы жылдар
Дэвидсонның 1906 жылы Норфолктегі Стиффкей мен Морстонның приход ректоры болып тағайындалуы 6 -шы маркиз Тауншендтің қамқорлығымен болды, оның отбасының округте ұзақ уақыттан бері қоғамдық және саяси қызметте болды. Бұл тағайындау, мүмкін, Дэвидсонның Тауншендтер отбасының маркиздің банкротқа ұшыраған Йоркшир кәсіпкерінің қызы Гвлэдис Сазерстке үйленуіне қарсылық білдіргенін мойындау үшін берілген болуы мүмкін. Сент-Мартиннің кюраты ретінде Дэвидсон 1905 жылы 8 тамыздағы үйлену тойында қызмет етті. Стиффкидің өмірі өте арзан болды, оның жері, үлкен грузиндік ректориясы және 1906 жылы жылына 503 фунт стерлингке дейін кірісі болды, Дэвидсонның билік етуі кезінде 800 фунтқа дейін көтерілді. Дэвидсонның 1906 жылы келген кезінде, 350-ге жуық халқы бар ауыл, жалпы алғанда, кедейленді, бірақ Дэвидсонның 2007 жылғы өмірбаяны Жонатан Таккердің айтуынша, бұл дүкендер мен қонақ үйлермен жақсы қамтамасыз етілген. Дэвидсон ауыл тұрғындарының көпшілігімен тез арада жақсы қарым-қатынаста болды, олар оны сүйіспеншілікпен "Кішкентай Джимми" деп атады. Ол тек 5 фут (2 метр) биіктікте болды. Ол жергілікті ақсүйектер арасында, соның ішінде басты жер иесі, полковник Груммен, жақсы қарастырылмаған, ол діни қызметкер оны сүйіктісі үшін сөгіс бергеннен кейін Дэвидсонмен ұрысты. 1906 жылы 9 қазанда Дэвидсон Молли Соринге үйленді. Stiffkey pastory отбасылық үйге айналды, өйткені балалар тұрақты аралықта дүниеге келді. Стиффкидегі уланған атмосферадан құтылу үшін ол Үндістанның Симладағы төбедегі станцияда бір жылға қайыршы ретінде орналасуға өтініш берді, бірақ мүмкіндікті жіберді. Оның орнына Дэвидсон соғысқа дейінгі апталарын Лондонда өткізетін, дүйсенбі күні таңертең ерте шығып, сенбі күні кеш оралатын әдетіне қайта оралды. Кейде, теміржолға кірмей қалу немесе басқа да кездейсоқ жағдайлардан кейін, ол жексенбі күні таңертеңгі қызметте Стиффкиге уақытында жетпей қалады, ал кейде ол мүлдем келмейтін. Дэвидсон, мүмкін, оның жас кезінде Темаза жағасында құтқарылуы негізінде, өзін сендірді Лондонның барлық жас қыздары жалғыздық өмірінен құтқарылуға мұқтаж екендігіне. Осылайша он жылдан астам уақыт бойы жалғасқан достық қарым-қатынас басталды. Дэвидсон оны шіркеудің бақшасында жұмыс істеген жеріне әкелді. Ол сондай-ақ, оған саяхаттаушы театр компаниясында жұмыс табуға тырысты, оны Парижге ау-пар ретінде жұмысқа орналастырды, оған аз ақша берді және ол жыныстық аурудан зардап шеккен кезде медициналық шоттарын төледі. Өзінің бағалауы бойынша, Дэвидсон 12 жыл ішінде жылына 150-200 қызға жақындаған (кейіннен ол бұл сандарды 500-1000 аралығында өзгертті). Оның қызметі әдетте Лион, ABC және Express Dairies шайханалары мен олардың официанттарымен байланысты. Блайттың айтуынша, Дэвидсонды "жас сүттер мен қара шұбар бұзаулардың үстінде жармаланған зығырдың сыңғырлауы, қонақүйдің қыздары киген киімнің астындағы қоңыр шапанның астында өсіп тұрған қоңыр шапанның сыңғырлауы" таңғалдырған. Көптеген адамдар оның ұсыныстарын қабылдамады; көптеген шай дүкендері оны зиянкес деп санады және оған тыйым салды. Жер иелері оның түннің барлық сағатында әйел жалға алушыларына бару әдетіне наразылық білдірді. Комментаторлар оның әдепсіз жүріп-тұрғанына немесе қыздарды қорлағанына дәлел таппады; ол оларға шай сатып алды, бөлме тапты, олардың мәселелерін тыңдады және кейде оларды сахнада немесе үй қызметінде тапты.
Қаржылық проблемалар
Өз өмір салтын қамтамасыз ету үшін Дэвидсонға Stiffkey-дегі қызметінен түсетін табыс жеткіліксіз болды. Ол 1920 жылдар шамасында Артур Джон Гордонмен танысқанда қаржылық жағдайын жақсартуға тырысты. Гордон, өзінің американдық компанияны ілгерілететін бай промоутер екенін айтқанмен, шындығында банкрот және алаяқ еді. Гордон Дэвидсонды үмітсіз схемаларға жинаған ақшасын салуға ғана емес, сонымен қатар басқа инвесторлардан қаржы жинауға көндірді. Дэвидсон инвестицияларын көбейту үшін көп қарызға батты және 1925 жылға қарай ауыр қаржылық қиындыққа тап болды. Ақпан айында ол жергілікті салықты төлемеді және түрмеге қамаумен қорқытты. Ол бұған жол бермеу үшін жоғары пайызбен несие алды, бірақ қазан айында 2924 фунт стерлинг сомасындағы қарызымен банкроттыққа өтініш беруге мәжбүр болды. Соңында келісімге келді, оған сәйкес Stiffkey-ден алатын жалақысының жартысы қарызын өтеуге бағытталды. Бірақ Дэвидсон Лондондағы өмірін жалғастыра алды. Ол Гордонның адалдығына сенуін тоқтатпады және бір күні инвестицияларының өтелуіне үміттенді. Лондонға келген уақытының көп бөлігін қыздарды іздеумен емес, Гордонды іздеумен өткізді. Дэвидсонның көптеген прихожандары оның Лондонға жасаған құтқару миссиясының абыройлы екенін қабылдаса да, майор Хамонд сияқтылар оған күмәнданды. Хамонд Дэвидсонның Stiffkey пасторлығына келген қонақтар ағынына күдікпен қарады және ол шіркеулік міндеттерін орындамайды деп ойлады. 1927 жылы екеуінің арақатынасы нашарлады, себебі Дэвидсон хатта "әдепсіздігімен және сезімталдығының жоқтығымен" сипатталған майорды Морстон шіркеуінің қабірістемесінде әйелінің қабірінің жанындағы жерді тазалағаны үшін сөккен: "Морстон шіркеуінің қабірістемесі Морстон пасторының жеке меншігі. Менің рұқсатымсыз сіз оған араласуға құқығыңыз жоқ, мен сіздің бақшаңыздың бір бөлігін иеленуге құқығым жоқ". Бірде Дэвидсон Морстонға қауымдық қызметке кешігіп келді, себебі нан мен шарапты ұмытып қалған. Ашуланған Хамонд оны ректорияға қайтаруға бұйырды. 1931 жылдың басында дін қызметкері болған туысының кеңесімен Хамонд Дэвидсонға қарсы Норвич епископы Бертрам Поллокқа ресми шағым жасады, онда ректордың Лондондағы әйелдермен болған жүріс-туралысы айтылды. 1892 жылғы дін қызметкерлерінің тәртібі туралы заңға сәйкес, дін қызметкерлері "әдепсіз әрекеттер" үшін консисториялық сотта сотталуы мүмкін және кінәлі деп танылса, уақытша шеттеуден бастап толықтай қызметтен шеттетілуге дейін жазаланады. Поллок бастапқыда Дэвидсонды соттауға асықпады, бірақ оның заң кеңесшісі Генри Дэшвуд істі жалғастыру керек деп кеңес берді. Дәлелдерді іздеу үшін Дэшвуд жеке тергеушіні жалдады, ол көп ұзамай Роуз Эллисті тауып, оны Дэвидсонмен он жылдық қарым-қатынасын егжей-тегжейлі баяндаған мәлімдемеге қол қоюға көндірді. Эллис дереу мәлімдемесінен бас тартып, оны сотқа ұсынбады, онда Дэвидсонның артқы жағындағы қайнағаннан басқа, ешқандай жақын қарым-қатынастың белгілері болған жоқ. Тергеу бірнеше ай бойы жалғасты. Епископ бастапқыда істі қарауға құлшынбады, Дэвидсон оны ауыр жазадан гөрі тәртіпсіздік айыбымен алмастыруға дайын болуы мүмкін деп ойлады. 1932 жылдың ақпан айында Дэшвуд Поллокқа мәселені осылай шешуге болмайтынын айтты, себебі 1 ақпанда "Evening News" газетінде айыптаулар жарияланды, ал басқа газеттер де оны қызықтырды, олардың сенсациялық тақырыптары көпшіліктің қызығушылығын оятып, қызу пікірталас тудырды. 7 ақпанда епископқа 17 жасар Барбара Харрис деген қыз хат жазды, онда Дэвидсонға қатысты әдепсіз мінез-құлық туралы нақты айыптаулар келтірілді және одан да көп ақпарат беруге уәде берді: "Мен оған қарсы сізге көмектесетін көптеген нәрселерді білемін". Мэтью Паррис өзінің іс туралы баяндамасында бұл хатты "жамандаудың шедеврі" деп сипаттады.
Үкім, үкім, қызметтен шығару
Сот процесі кезінде Дэвидсон Стиффки мен Морстонда қызмет етуді жалғастырды, бірақ оның тұрақсыз қатысуы жиі орынбасарларды іздеуге мәжбүр етті. 1932 жылдың 12 маусымында преподобный Ричард Кэттелл Стиффкидегі кешкі құлшылыққа келді. Ол енді ғана бастаған еді, Дэвидсон шіркеуге кіріп, Киелі кітапты тартып алуға тырысты. Екеуі бірнеше секунд кітап үшін күресті, сосын Кэттелл: «Дэвидсон мырзаның қатысуына күшпен жол берудің амалы жоқ болғандықтан, мен бас тартудан басқа шара жоқ» деп, қауымға айтты. Сенбі-жексенбі күндері журналистер мен көрермендердің көптігі Линн архидиаконының «медиа циркі» деп наразылық білдіріп, жексенбілік құлшылықта «ғибадаттың толық рухын» қайта жаңғыртуға шақыруына әкеп соқты. 1932 жылдың 8 шілдесінде Кеппел Норт өзінің үкімін жариялады; Дэвидсон бес рет адалдықсыздық жасады. Жазаны епископ анықтар еді; ал осы уақытқа дейін Дэвидсон Тайлық кеңесіне шағымдануға құқылы болды. Заңдық шығыстарын өтеу үшін қаржыға мұқтаж болған Дэвидсон сахнадағы әртіс ретіндегі бұрынғы мансабына оралды. 18 шілдеде ол Вимблдондағы Принц кинотеатрында әртүрлі қойылыммен дебют жасады, кейіннен провинцияларда гастрольде болды, мүмкін шіркеу билігінің қысымынан кейін театрлар оны қабылдаудан бас тартты. Дэвидсонның уағыз айтуына тыйым салатын нұсқауды епископ бірден шығармағаны Хамонд пен басқа да кейбір шіркеу қызметкерлерін қатты алаңдатты. Хэммонд Морстон шіркеуін оған қарсы құлыптағанда, пастор шіркеудің сыртындағы шөпте көптеген қауымға уағыз айтты. Ол түстен кейін Хэммондтан Морстон шіркеуінің кілттерін талап етті, ол оны кері бұрып, күшті соққы беріп, қуды. Кейіннен Хамонд осы шабуыл үшін айыппұл төледі. Шілдеде және тағы қазанда Дэвидсонға фактілер немесе заң негізінде Тайлық кеңесіне шағымдануға рұқсат берілмеді. Консисториялық сот 21 қазанда Норвич соборында үкім шығару үшін қайта жиналды. Дэвидсонға қысқаша сөйлеуге рұқсат берілді; ол өзінің мінез-құлқының ақылға сыймас екенін мойындады, бірақ ешбір әрекетіне өкінген жоқ және «менің жайыма таңылған ауыр айыптамалардың ешқайсысынан» өзінің кінәсіз екенін жариялады. Содан кейін, Блайт «қорқынышты шағын рәсім» деп сипаттаған жағдайда, епископ Поллок ең ауыр жазаны – қызметтен шеттетуді жариялады: «Осылайша, біз, Бертрам, декрет шығарамыз және атап өткен ақсақал Харольд Фрэнсис Дэвидсон діни қызметкер және диякон ретінде аталған қызметтерден толықтай алынуы, қызметтен босатылуы және төмендетілуі керек деп жариялаймыз». Осылайша Дэвидсон шіркеуден қуылды. Рәсім аяқталғанда ол үкімді айыптап, Кентербери архиепискобы Космо Гордон Лэнгке шағымдану ниеті туралы ашулы сөз сөйледі.
Блэкпулдің шоумені
"Оның атын ақтауға бағытталған науқан, бастапқыда шындыққа жақын болған, бірақ кейіннен әртүрлі трюктарға толып, көздері ашық туристердің қызығушылығын тудырған ерекше комедиялық қойылымға айналды, онда олар сенсациялық жексенбілік газеттің нақты тірі кейіпкерін көруге тығылып кіретін. Рональд Блайт, Стиффкейдің пасторы (1964) Оның жалғыз мүмкіндігі Блэкпулге оралып, шоумен ретіндегі мансабын қайта бастау болды; бұл келесі төрт жыл бойы оның өмір салтына айналды, осыдан кейін кейде сотқа шақырылып, 1933 жылы тоғыз күнге түрмеге отырды, себебі ол бұрынғы лондондық үй иесінің біріне жалдау ақысын төлемеген. Ол баспасөзге: «Мен бочкада болғанда, өз ісімді дайындаумен айналысамын» деді. 1935 жылдың тамызында суық процедура Дэвидсонның өзін-өзі өлтіруге талпынысы үшін тұтқындалуына және сотталуына әкелді; ол істі жеңіп, жалған тұтқындағаны үшін 382 фунт стерлинг өтемақы алды. Дэвидсонның түрлі қойылымдарынан қанша ақша тапқаны белгісіз; Таккер негізгі қаржылық пайданы оның агенті Люк Ганнон алды деп санайды. Молли Дэвидсон Оңтүстік Харрода шағын үй сатып алуға қол жеткізді, онда Дэвидсон қыстарын өткізді. Маусымдық емес кезде ол кездейсоқ жұмыс істеді, бірде үйден-үйге кітап сатушы, екіншіде Сент-Панкрас теміржол станциясында жүк көтергіш болып жұмыс істеді. Ол баспасөз назарынан қашып құтыла алмады; 1936 жылдың қарашасында Виктория станциясында 16 жастағы екі қызды мазалағаны үшін тұтқындалып, айыппұл төледі - ол оларға Вест-Энд шоуындағы басты рөлге кастингке шақырды. Сол айда ол Вестминстердегі Орталық залда өткен шіркеу жиналысын тоқтатты, онда Кентербери архиепископы қатысты. Дэвидсонға жиналыста сөйлеуге рұқсат берілмеді, онда ол «Мен айыптаймын» деген тақырыптағы мимеографиялық памфлеттің көптеген даналарын таратты, онда ол өзінің наразылықтарын тізімдеп, шіркеу иерархиясын сынады.
Скегнесс қаласында қайтыс болғандар
1937 жылы Дэвидсонның Блэкпулдегі корга көрсетулеріне деген қызығушылық төмендеді және сол жазда ол шығыс жағалаудағы Скегнесс курортында «Капитан» Фред Райдың жануарлар тақырыбындағы шоуына қатысуға шақыруды қабылдады. Дэвидсонның өнері екі арыстан бар клетканың сыртында 10 минуттық сөйлеуден тұрды, содан кейін ол клеткаға кіріп, арыстармен бірнеше минут өткізетін. Бұл Дэвидсоннан батылдық талап етті, себебі ол жануарлардан қорқатын. 1937 жылдың 28 шілдесінде кешкі қойылымда Дэвидсон екі арыстан, Фредди мен Тото тыныш отырған клеткаға кірмес бұрын әдеттегі сөзін айтты. Блайттың сөзінше: «Норфолктан келген кішкентай дін қызметкері мен арыстан классикалық христиандық шейіттікке толыққанды ойнады». Дэвидсон жедел жәрдем күтіп тұрғанда лондондық газеттерге ертеңгі басылымдарға үлгеру үшін хабарлауды сұрады деген куәсіз әңгіме тарады. Кейбір баспасөз хабарларында ол ауруханада отырып, қонақтардан клеткадағы қиын жағдай туралы ойларын сұрағандығы айтылады. Алайда, оқиғаның көптеген тарихшылары Дэвидсонның есін жинамағанын сендіреді. Ол 30 шілдеде қайтыс болды, ал өлімі, мүмкін, Дэвидсонның диабетке шалдыққандығына сенген дәрігердің берген инсулин инъекциясынан жеделдеген болуы мүмкін. Коронердің шешімі – жазатайым оқиғадан болған өлім. Достары мен іздеушілері 3 тамызда Стивки шіркеуінің маңында өткен жерлеу рәсімінің шығындарын жапты. Бұл шараға Дэвидсонның алыс өткенінен Тауншенд маркизасы да бар, барлығы шамамен 3000 адам қатысты. Шіркеу маңына кіре алмаған адамдар жақын жердегі қабырғалардың, шатырлардың және ағаштардың үстінен жағдайды бақылады. Мола орнатылғанда Роберт Луис Стивенсоннің мына сөзі жазылды: «Адамға сенім мен адам баласына деген шынайы махаббат – барлық шындықты іздеудің негізі».
Соңынан және бағалау
Скегнессте Рай Дэвидсонның қазасын бизнес мүмкіндігі ретінде қарастырды; «Стиффкейдің бұрынғы пасторының өлімін тудырған нағыз арыстанды» көру үшін көпшілік жиналды. Ол 1955 жылы Далвичтегі зейнеткерлер үйінде қайтыс болды. Сот ісіне қатысқан басқа да маңызды тұлғалардың бірі Поллок 1942 жылы, қайтыс болғанға бір жыл қалғанда, Норвич епископы лауазымынан кеткенге дейін қызметін жалғастырды. Дэвидсонның қыздары – Роза Эллис, Барбара Харрис, Эстель Дуглас және қалғандары 1932 жылғы соттан кейін көпшілік назарынан тыс қалды, алайда 1934 жылғы Дэвидсонның хатында Харрис сол кезде «Бабс Симпсон» деген атпен лондондық Selfridges дүкенінде жұмыс істегені айтылған. 2010 жылы соғыс суретшісі Лесли Коул туралы кітап жарияланғанда, The Fleece Press Харрис Коулға үйленгенін, есімін өзгерткенін және содан кейін өзінің нағыз кім екенін барлық сұрауларға жасырғанын мәлімдеді. Мүмкін, тіпті күйеуі де оның өткені туралы білмеген болар. Дэвидсонның қазасы мен жерленгеннен кейін баспасөз назары азайды, газеттер Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі жылдардағы маңызды оқиғаларға көңіл бөлді. «Қызыл алманы Құдай жаратты» қойылымы 1969 жылы Манчестерде сахналанды. Бұл қойылымдардың ешқайсысы коммерциялық сәттілікке жете алмады; алғашқысы теледидарға бейімделгенде, The Daily Telegraph сыншысы «осылай қайғылы және ерекше тұлға» туралы мюзиклдің көркемдік негіздемесіне күмән келтірді. Дэвидсонның консисториялық сотта қаралу мәселесін сот процесінен кейін бірден Church Times газеті көтерді. Бір мақалада Дэвидсонның мінез-құлқы «ақылсыз және ерекше» болғанымен, оның қызметінің басындағы ниеті идеализммен жетектелгені айтылды. Канцлер Норт мейірімсіздік танытқаны және іс жүргізудің жалпы бағыты үшін де сынға ұшырады: «Ешбір тәжірибелі қылмыстық адвокат осылай үлкен қателіктер жасауы мүмкін емес». Таккер «Харольд Дэвидсон дін қызметкері ретіндегі кемшіліктері үшін тыныш түрде лауазымынан алынуға лайық болған» десе де, оның арамды адам болмағанына сенеді. Ол сондай-ақ Дэвидсонның ісі бойынша оның заңгерлерінің нашар жұмысына, әсіресе Барбара Харрис хаттарының тегін сұрап білуге тырыспағанына назар аударды. Таккер іс жүргізуде кемшіліктер болғандықтан және арамдылыққа қатысты дәлелдер нашар болғандықтан, Англия шіркеуі Дэвидсон отбасына бастапқы қорытындыларды қайта қарауға тиіс деп қорытындылады. А. Дж. П. Тейлор өзінің соғыстар арасындағы Ұлыбритания тарихында былай деп жазады: «Дэвидсон заманның теңдеуін ұсынды. Ол, мысалы, Кентербери архиепискобы Космо Гордон Лэнгке қарағанда көп назар аударды. Қай адам тарих кітаптарында үлкен орынға лайық?»