Кройдон епископы: Уилфред Вуд және нәсілдік әділеттің күресішісі

Кіріспе

Кройдон епискобы Уилфред Деннистон Вуд КА (15 маусым 1936 жылы туған) – Барбадос туған британдық англикандық пастор, 1985 жылдан 2003 жылға дейін Кройдон епискобы қызметін атқарған (және 1991 жылдан бастап ондағы алғашқы аймақтық епископ), Англия шіркеуіндегі алғашқы қара нәсілді епископ. 2004 жылы "100 ең ұлы қара британдықтар" тізімінде екінші орынға ие болды.

Өмір

Барбадосте Уилфред Ковард пен Элси Эльмира Вудтың ұлы ретінде дүниеге келген Вуд бастапқыда Барбадос саясатында мансап құруды жоспарлаған, бірақ діни шақыруды сезініп, Кодрингтон колледжіне түсті. Ол аралда диякон болып тағайындалды, содан кейін 1962 жылы Лондондағы Сент-Пол соборында дін қызметкері болып, алдымен Шепперд Буштағы Сент-Стефан шіркеуінің көмекші пасторы болды. 1966 жылы Ина Смитқа үйленді. Олардың екі қызы мен үш ұлы бар. Ұлыбританияда нәсілдік әділдік туралы айқын сөйлегені үшін ол тез арада кеңінен танылды және 1968 жылы (Джон Д.Х. Даунингпен бірге) «Жыныстық шеңбер» атты еңбегін жариялады, шіркеулердің нәсілшілдікке қарсы күреске жедел түрде қатысуын талап етті. 1971 жылы ол Нәсілдік қатынастар институтының президенті болып сайланды, бұл институт нәсілдік әділдік үшін де зерттеу жұмыстарын жүргізіп, үгіт-насихат жұмыстарын атқарды. 1974 жылы Саутворк епархиясына қосылды, онда Катфордтағы Сент-Лоуренс шіркеуінің викарийі болып тағайындалды. 1977 жылы ол Шығыс Льюишемнің ауылдық деканы және Саутварк соборының құрметті каноны болып тағайындалды. 1982 жылдан бастап 1985 жылы Кройдонның аймақтық епископы болып тағайындалғанға дейін Саутварк архидиаконы болды, онда Кройдон епископтық аймағының 102 приходын басқарды және Саутварк епискобына көмектесті. Вуд нәсілдік әділдіктің жақтаушысы болды, бірнеше бастаманы іске қосты және көптеген комитеттерде қызмет етті. 1968 жылы Вуд және оның әріптестері Ұлттық Иммигранттар Комитетін (NCCI) «Вуд ұсыныстары» деп аталған Қоғамдық қатынастар комиссиясымен алмастыру туралы ұсыныстар енгізді. Ұсыныстарда комиссия мүшелерінің бірінің этникалық азшылықтар қауымдастықтарымен тікелей сайлануы көзделген. 1968 жылы Мартин Лютер Кингтің қазасынан кейін және 1969 жылы оның жесірі Кореттаның Лондонға келгенінен кейін, Вуд Canon L. John Collins-пен бірге Ұлыбританиядағы Мартин Лютер Кинг қоры мен қорының құрылуына үлкен үлес қосты. 1992 жылы ол Ливерпульдің сол кездегі епискобы Дэвид Шепардпен бірге жұмыс берушілер үшін растық теңдік принциптерінің жаңа жиынтығын демеушілік етті, ол «Вуд-Шепард принциптері» деп аталды. Ол Саутварк епархиялық нәсілдік қатынастар комиссиясының төрағасы болды, бұл Англия шіркеуінде алғаш құрылған комиссия еді. Ол сондай-ақ 1977-1980 жылдары Дүниежүзілік шіркеулер кеңесінің расизмге қарсы күрес бағдарламасының төрағасы болды, ол Оңтүстік Африканың азаттық қозғалыстарының гуманитарлық жобаларын қолдағанымен белгілі болды. Кройдон епископы қызметін аяқтаған жылдары ол Енох Пауэллдің өлімінен кейін оған көрсетілген құрметке қарсылық білдірді, «Енох Пауэлл ақ нәсілшіл көзқарастарға құрмет беруге мүмкіндік берді, оны әдетте адал адамдар мойындауға ұялды» деді және 2000 жылы британдық үкімет пен оппозицияның баспана іздеушілерге деген жағымсыз көзқарасына қарсы шықты.

Born in Barbados to Wilfred Coward and Elsie Elmira Wood, Wood initially planned a career in Barbados politics, but felt called to the priesthood and entered Codrington College. He was ordained a deacon on the island, then in England as a priest in St Paul's Cathedral, London, in 1962, first serving as curate at St Stephen's Church, Shepherd's Bush. He married Ina Smith in 1966. They have two daughters and three sons. He soon came to wider attention in the United Kingdom for speaking out on racial justice, and published (with John D. H. Downing) Vicious Circle in 1968, insisting that the churches urgently engage in anti racist activism. He was elected president of the Institute of Race Relations in 1971, an academic research body which also campaigned for racial justice. In 1974 he joined the Diocese of Southwark, where he was appointed Vicar of St Laurence, Catford. In 1977 he was appointed Rural Dean of East Lewisham and Honorary Canon of Southwark Cathedral. He was Archdeacon of Southwark from 1982 until his consecration as area Bishop of Croydon in 1985, where he oversaw the 102 parishes of the Croydon Episcopal Area and assisted the Bishop of Southwark. Wood was a champion for racial justice, launching several initiatives and serving on many committees. In 1968, Wood and colleagues submitted proposals for the replacement of the National Committee for Commonwealth Immigrants (NCCI) with a Community Relations Commission that came to be known as "the Wood Proposals". The proposals called for some members to be directly elected by minority ethnic associations. Following the assassination of Martin Luther King Jr. in 1968 and a visit to London by his widow Coretta in 1969, he was instrumental with Canon L. John Collins in founding the UK's Martin Luther King Fund and Foundation. In 1992 he co sponsored with David Sheppard, the then Bishop of Liverpool, a new set of race equality principles for employers, which became known as the "Wood Sheppard Principles". He was Moderator of the Southwark Diocesan Race Relations Commission, the first of its kind in the Church of England, from its foundation. He also served as Moderator of the World Council of Churches's Programme to Combat Racism, 1977 1980, which was known for its support for humanitarian projects of southern African liberation movements at a crucial time in their struggle. In his last years as Bishop of Croydon, he protested at the honours given to Enoch Powell upon his death, stating, "Enoch Powell gave a certificate of respectability to white racist views which otherwise decent people were ashamed to acknowledge" and, in 2000 against the then British government's and opposition's negative attitudes to asylum seekers

Вуд шіркеутен тыс Кройдон өміріне де белсенді қатысты, он жылдан астам уақыт бойы жергілікті Мейдей ауруханасының басқарма мүшесі және Tramlink Penalty Fares Appeals Panel төрағасы болды. 2002 жылы ол Лондонның Кройдон ауданының құрметті азаматы атанды. Ол тәуекелге ұшыраған жастардың әл-ауқатын жақсартуға бағытталған жобаларға арналды. Ол сэр Сирил Филипс басқаратын Корольдік қылмыстық іс жүргізу жөніндегі комиссияда (1978-1980) қызмет етті, ол Корольдік прокуратурасын құруды ұсынды. Ол қызмет еткен басқа ұлттық органдарға тұрғын үй корпорациясының басқармасы үш рет (1986-1995) кірді, онда ол жергілікті тұрғын үй қауымдастықтарын қолдады және қара нәсілділердің тұрғын үй қауымдастықтарын ілгерілетуге көмектесті, онда «бақылау құралы» құрамында 10/12 қара нәсілді адамдар болды. Ол бірнеше тұрғын үй қауымдастықтарының негізін қалаушысы болды. Кейінгі жылдары оның есімімен Оңтүстік-Шығыс Лондондағы Пекхэмдегі епископ Уилфред Вуд Клоуз, Шығыс Лондондағы Плейстоудағы епископ Уилфред Вуд Корт және Батыс Лондондағы Брук-Гриндегі епископ Уилфред Вуд Хаус аталды. Ол сонымен қатар Архиепископтардың қалалық басымдық аймақтары жөніндегі комиссиясының төрағасының орынбасары болды, ол екі жыл бойы ішкі қалалар мен шеткі аймақтардағы жағдайды зерттеді және 1985 жылы «Сәулеттегі сенім» атты сенсациялық есеп жариялады. Ол Тэтчер үкіметін кедей аймақтарда қалғандарға тиісті қолдау көрсетуге шақырды. Бұл сонымен қатар жергілікті қауымдастықтарды (тек шіркеулердегі қауымдастықтарды ғана емес) қолдаған Шіркеу қалалық қорының құрылуына әкелді. Ол Ашық университетінен, Вест-Индия университетінен және Нью-Йорктегі Бас теологиялық семинариядан құрметті докторлық дәрежесін алды, онда оны «азшылықтардың құқықтарын қорғайтын сенімді және белгілі адвокат» деп сипаттады.

Зейнетақы және құрмет

2000 жылы 30 қарашада – Барбадостың тәуелсіздік күні – королева Вудты Барбадос орденінің ең жоғарғы классы, Сент-Эндрю орденінің рыцары етіп тағайындады, бұл «Ұлыбританиядағы нәсілдер қатынасына және Ұлыбританияда тұратын барбадостықтардың әл-ауқатына қосқан үлесі» үшін жасалды. Вуд 2002 жылы 30 қыркүйекте Кройдон епископы қызметінен зейнетке шықты, ал 2003 жылы оның орнын Ник Бэйнс басты. 2002 жылы ол әйелімен бірге туған жері Барбадосқа қайтып келді. 2004 жылы Вуд «100 ең ұлы қара британдықтар» тізімінде Мэри Сикольден кейін екінші орынды иеленді. Ол 2004 жылдан бері көзі көрмейді.

Жарияланымдар

1968 (Джон Д. Х. Даунингпен бірге) Vicious Circle SPCK, Лондон, Ұлыбритания. 1994 «Сенімді сақтай біл, жаным!» : Епископ сенім, жаңарушылық, нәсілдер қатынасы және қоғам туралы сөйлейді. The Bible Reading Fellowship, Лондон, Ұлыбритания. 2010 «Қуанышты ақымаққа сенім»: Англия шіркеуінің алғашқы қара нәсілді епископы нәсілдік әділеттілік, христиандық сенім, махаббат және құрбандық туралы айтады. New Beacon Books Ltd, Лондон, Ұлыбритания.