Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық Колумбия, Канададағы аймақ
Community in British Columbia, Canada
Шалалт және Оңтүстік Шалалт – Британдық Колумбияның оңтүстік-батысындағы Сквамиш-Лиллоут аймағындағы Сетон көлінің батыс жағасына жақын солтүстік жағалауда орналасқан қауымдастықтар. Бұл елді мекендер Лилуеттен автомобильмен солтүстік-батысқа қарай шамамен орналасқан, бірақ теміржолмен 15 миль (24 км) ғана қашықтықта.
Shalalth and South Shalalth are unincorporated communities on the northern shore near the western end of Seton Lake in the Squamish Lillooet region of southwestern British Columbia. The localities are by road about northwest of Lillooet, but only 15 mile (24 km) by rail.
Алғашқы халықтар
Шалалт (Ша ЛАТХ деп айтылады және Стат'имцет тілінде Тсалалх деп жазылады) сөзі қарапайым ғана "көл" дегенді білдіреді, немесе әсіресе, сол көл – Сетон көлін. Аңғарда және Шалалт аймағындағы халықтың көп бөлігін жергілікті халық құрайды, бұл Сеттон көлінің алғашқы ұлтының тобының негізгі елді мекендерінің бірі. Мұнда жергілікті халықтар мектебі, шағын ағаш өңдеу зауыты және түрлі шағын бизнестер жұмыс істейді. 1990 жылдары Сетон көлінің алғашқы ұлты дәстүрлі Шалалт мал шаруашылығы аумағынан шығысқа қарай (Миссия тау жолының басынан басталып, шығысқа қарай бірнеше шығанаққа дейін) Охин деп аталатын жаңа тұрғын үй ауданын салды. Охин атауы, ОО(х)вин деп айтылады, "суық тию" дегенді білдіреді және Сетон аңғарындағы қыстың қатал суығын еске салады. Охиннің шығысында жолдар тоқтап қалады. Бірінші шығанақтан бұрынғы жеке демалыс орны және одан әрі, шөгінді конустарындағы екі оқшауланған резерватқа тек сумен немесе теміржолмен ғана жетуге болады.
The word Shalalth (pronounced Sha LATH and spelled Tsal’álh in St'at'imcets, the Lillooet language) means simply "lake" or, particularly, the lake, meaning Seton Lake. Indigenous peoples form the majority of the population in the valley and in the Shalalth environs, which is one of the main communities of the Seton Lake First Nation Band of the St'at'imc (Lillooet) Nation. A First Nations school, small timber mill, and various small businesses operate. In 1990s, the Seton Lake First Nation built a new residential subdivision named Ohin, further east than the traditional Shalalth rancherie area (beginning at the base of the Mission Mountain Road to a few coves east). The name Ohin, pronounced OO(kh)win meaning "frostbite", is a reminder of the bitter cold of the Seton valley in winter. The roads peters out east of Ohin. A private recreational property before the first point, and two isolated reserves on debris fans farther along, are only accessible by water or rail.
Паромдар
Фрейзер каньонының алтын асығы кезінде, Дуглас жолындағы Сетон көлінің паромдары Шалалтты айналып өтті. 1880-жылдардан бастап, Бридж-Ривер айманының кендері үшін жабдықтар көл арқылы Шалалтқа жеткізіліп, түсірілді. Бес он жылдықтан кейін, Эрни Маршалл 1934 жылға дейін Лиллуэт – Шалалт паромдық қызметін жүргізді, одан кейін пойыз шаттлы басталып кетті. Сетон көлінде су такси қызметі бар, бірақ оның белгілі бір кестесі немесе лицензияланған қызметі жоқ.
During the Fraser Canyon Gold Rush, the Seton lake ferries on the Douglas Road bypassed Shalalth. From the 1880s, equipment for the Bridge River Country mines was barged in by lake for offloading at Shalalth. Five decades later, Ernie Marshall ran a Lillooet–Shalalth ferry until 1934 when the rail shuttle started. Water taxi service is available on Seton Lake, but has no formal schedule or licensed service.
Миссия тауы
Б.С. Ішкі аймақтағы ең алғашқы миссиялардың бірі болған, Шалалаттағы ұзақ уақыттан бері тоқтатылған облат миссиясы "Миссия" деп аталды, содан Миссия өткелінің, қыраттың және жолдың атаулары осыдан шықты. Сетон Портажына байланысты жол 1910 жылдардың басында вагондық жолға дейін жаңартылды. 1890 жылдардың соңында кеншілер солтүстікке қарай 14 миль (23 км) қашықтықтағы ат арбасымен жүретін жолдың вагондық жолға дейін кеңейтілуін талап етті. Бридж өзеніне жеткенде, кендерге қажетті жабдықтар мен ауыр жүктер жазда сумен ағызылып, қыста мұз үстінен сүйреліп әкелінетін. Мысалы, сол кездегі мөр тегіш станок Миссиядан қар жауған кезде мұз үстінен тасымалданды. 1912 жыл шамасында бұл жол Mission Mountain Road болып дамыды және келесі айда Сетон көлінің басына жетті. Брайдж-Ривер (Оңтүстік Шалалт) теміржол станциясы шығанақтың батыс жағында Брайдж-Ривер аймағындағы алтын кен орындарына жаңа кіру нүктесіне айналды.
The long gone Oblate mission at Shalalth, which was one of the earliest in the BC Interior, became known as "the Mission", providing the names for the Mission pass, ridge, and road. A trail linked to Seton Portage, which was upgraded to a wagon road in the early 1910s. By the late 1890s, miners were demanding that the 14 mile (23 km) packtrain route northward over the pass be widened to a wagon road. On reaching the Bridge River, equipment and heavy supplies bound for the mines were rafted upstream in summer or hauled over the ice in winter. An example at this time was a stamp mill, which was sledded up from the Mission once snow fell. Around 1912, this trail evolved into the rudimentary Mission Mountain Road. and the head of Seton Lake the following month. The Bridge River (South Shalalth) train station on the west side of the bay became the new access point to the Bridge River Country goldfields.
Гидроэнергетика іске қосылды және тау-кен өндірісі қайта жанданды
1912 жылы жер өлшеуші Джеффри Даунтон Миссион тауының 1524 метрлік биіктігіндегі қырқасына көтерілді. Ол Миссия қырқасымен ғана тар үзіліспен бөлінген Бридж өзені мен Сетон көлі арасындағы айтарлықтай биіктік айырмашылығының су электр энергиясын өндірудегі мүмкіндігін байқады. Бридж-Риверде (Оңтүстік Шалат) "үлгілі ауыл" салынды және 1927 жылы 4 шақырымдық туннельге жұмыс басталды, оның 1930 жылы аяқталуы күтілген. 1929 жылы Ұлы депрессияның басталуымен және жобаға қаржылық қолдаудың тоқтауымен құрылыс тоқтап қалды. 1930 жылдары қала көбінесе бос тұрды, бірақ кендерге үздіксіз жүріп-келу қонақүйлерді жұмыспен қамтамасыз етті.
In 1912, Geoffrey Downton, a land surveyor, stood on the 5000 feet (1524 m) crest of Mission Mountain. He recognized the hydropower potential of the significant difference in elevation between the Bridge River and Seton Lake, which are only narrowly separated by Mission Ridge. A "model village" was erected at Bridge River (South Shalalth) and work began on the 2.5 mile (4 km) tunnel in 1927, with an expected completion date of 1930. Construction halted in 1929 with the onset of the Great Depression and the collapse of financial backing for the project. The townsite remained largely empty during the 1930s, although steady traffic to the mines kept the hotels busy.
Темір жол көлігі
1934 жылы Бралёрн кеніші ашылғанда, теміржол стансасынан келетін жол жаңартылды. PGE қыркүйек айында Лилуэтке/одан тау-кен көлігінің артуын қамтамасыз ету үшін газбен жүретін вагон қызметін енгізді. Екі Hall Scott жолаушылар вагоны көліктер мен жүк тасымалдайтын екі платформалық вагонды (flatcar) алмастырып тартты. Күн сайын төрт рет қатынап, пойыздар Бридж-Ривер станциясындағы тірелме жол арқылы жүк тиеп-түсірді. 1936 жылы қызмет екі рет сапармен шектелді. 1938 жылы Шалалт станциясына дейін жақсырақ жол салынды, ал батыс терминалы шығысқа қарай 1 километрге (0.9 шақырым) жылжытылды. 1915 жылы салынған, бірақ шамамен 1948 жылы өрттен қираған Крейг Лодж, қонақ үй жабылуына дейін ресми тоқтау орны болды. Дегенмен, шаттл кез келген елді мекендегілердің тілегі бойынша тоқтайтын. Пойыз әрқашан Лилуэтте түнеп қалатын. 1940-жылдардың басында жексенбілік рейстер тоқтатылды. 1958 жылы батыс терминалы Сетон Портажына көшірілді. 2000-жылдарға қарай бұл станция талап бойынша тоқтайтын болды. Ол Сетоннан солтүстік-шығысқа қарай 6 километр (3.9 шақырым), ал Ретаскиттен солтүстік-батысқа қарай 10 километр (6.4 шақырым) қашықтықта орналасқан. 2002 жылы BC Rail барлық жолаушылар қызметін тоқтатты. Жергілікті халықпен жұмыс істейтін Kaoham шаттлы Шалалтқа қызмет көрсетуді жалғастыруда.
On the opening of the Bralorne Mine in 1934, the roadway from the train station was rehabilitated. PGE introduced a gas car service that September to handle increased mining traffic to/from Lillooet. Two Hall Scott passenger cars were alternatively used to haul two flatcars, which carried vehicles and freight. Providing four round trips daily, trains loaded and unloaded on a spur at the Bridge River station. In 1936, the service reduced to two round trips. In 1938, a superior road was built down the ridge to Shalalth station, and the western terminus was moved 0.9 mile (1 km) eastward. Craig Lodge, built in 1915, but destroyed by fire about 1948, was an official intermediate stop prior to the hotel's demise. However, the shuttle would also stop at any of the hamlets on request. The train always remained overnight at Lillooet. In the early 1940s, the Sunday runs were eliminated. In 1958, the western terminus moved to Seton Portage. had become a flag stop by the 2000s. It was 3.9 mile (6 km) northeast of Seton and 6.4 mile (10 km) northwest of Retaskit. In 2002, BC Rail withdrew all passenger services. The indigenous operated Kaoham Shuttle continues to serve Shalalth.
Жапон интернаты
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Оңтүстік Шалалатта су электр стансасы жобасы үшін салынған, іші жартылай бос қалған ауыл, Лилует аймағындағы жапон канадалықтарын жағалаудан көшіруге арналған төрт орталықтың бірі болды. Шалалатқа көшірілгендердің бірі – АҚШ-та білім алған остеопат дәрігер, доктор Масаджиро Миядзаки еді. Ол соғыс аяқталғаннан кейін де Лилуетте қалды және Канада орденінің серігі атанған Лилует тұрғындарының екеуінің бірі болды.
During World War II, the semi abandoned village built for the hydro project at South Shalalth was one of four relocation centres in the Lillooet area for Japanese Canadians from the coast. One of the relocatees at Shalalth was Dr. Masajiro Miyazaki, a US trained osteopathic physician who remained after the war and became one of Lillooet's two Companions of the Order of Canada.
Гидрокомплекті
Соғыстан кейін Бридж-Ривер электр станциясы жобасының қайта жандануы және тау-кен өндірісінің жаңа өрлеуі көлік қозғалысын күрт арттырды. Келесі екі онжылдық бойы Шалалт аймақтағы басты көлік түйіні болды, жол арқылы тәулік бойы ауыр көлік жүріп тұрды. Сетон Хаус және Шалалт Лоджы жатақ үйлердің ішінде болды. Менеджерлердің үйлері мен қызметкерлердің жартылай шеңберіндегі казармаларының жанында, гидроқалалық теміржол станциясының үстінде ірі қонақ үй салынды. Қонақ үйге жобаға қатысты келушілер ғана емес, шахтаға келгендер де тоқтады. 1949 жыл шамасында қонақ үй өртеніп кетті. 1950 жылдары қала мен Сетон Портажы ауданының халқы мыңдаған адамға жетті, мектептерге қабылдау да жүздеген балаға дейін өсті. Басқа гидроқалалар Терзаги бөгетінде, Лажойде және Лажой бөгетінен төмен, өзен бойында 56 шақырым қашықтықта орналасқан. Бұл жағдай Лилуэтте құрылыс шарына да ықпал етті. Оңтүстік Шалатта екі ірі электр станциясы бар.
After the war, the Bridge River Power Project resumption and a new boom in mining created a surge in traffic. For the next two decades, Shalalth was the main transportation hub in the vicinity, with nearly 24 hour heavy traffic over the pass. Accommodation included Seton House and Shalalth Lodge. Adjacent to the managers' houses and the semicircle of employee barracks, a large hotel was built above the hydro townsite train station. Hotel guests comprised not only project related visitors but also mine visitors. The hotel burned down around 1949. During the 1950s, the population of the townsite and the Seton Portage area mushroomed into the thousands and boosted the school enrolments into the hundreds. Other hydro townsites were located at Terzaghi Dam, Lajoie, and below the Lajoie Dam site 35 mile (56 km) upriver. The activity also caused a building boom in Lillooet. South Shalalth is the location of the two main powerhouses.
Жолға кіру
Миссия тауы мен Көпір өзені жолдарын дамытуға кеткен инфрақұрылымдық шығындардың басым бөлігі жергілікті тұрғындардың күшімен жүзеге асты, сондай-ақ Терзаги тоғанынан Мохаға дейінгі шатқал арқылы салынған "Жаңа жол" да осылай болды. Көпір өзенінің ең жоғары бөлігіндегі алтын қалаларының ішіндегі ең маңыздысы – Браллорн қаласындағы медициналық жағдай, қауымдастықты Көпір өзені шатқалы арқылы тікелей Лиллоетке дейін жол салуға итермеледі. 1962 жылы су электр стансасының құрылысы аяқталғаннан кейін Миссия тауы мен Шалалт жолының маңызы төмендеді. Шалалтқа оңай жолмен бару мүмкін емес, ал аңғарға кіру және шығудың екі ғана жолы бар – Mission Mountain Road және Андерсон көлі бойындағы BC Hydro компаниясына тиесілі High Line Road. Бұл жол көлдің соңғы нүктесіндегі Д'Арси (Н'кватква) қаласына жетеледі, ал ол Mount Currie қаласындағы 99-шы тас жолымен және одан Пембертон, Уистлер, Сквамиш және Ванкуверге жалғасады. Темір жол жергілікті тұрғындарды Лиллоетке дейін жаяу жүруден тиыс алады. Темір жолдың үстіндегі жартастардағы ескі Лиллоет жолының қалдықтары қауіпті. Тау ешкілері мен қойлары Шалалттан жоғарырақ беткейлерде, әсіресе Ретаскит маңындағы тік жарларда және көлдің Лиллоет жағындағы Сетон жағажайында жиі кездеседі.
Nearly all infrastructure costs for the development of the Mission Mountain Road and the Bridge River Road were born by local citizens, as was the "New Road" through the canyon from Terzaghi Dam to Moha. A medical crisis in Bralorne, the most important of the Bridge River gold towns, at the far upper end of that valley, prompted community efforts to build a road via the Bridge River Canyon directly to Lillooet. The completion of the hydro project in 1962 reduced the importance of the Mission Mountain Road and Shalalth in turn. Shalalth remains without easy road access, the only two routes in and out of the valley being extremely difficult mountain roads – the Mission Mountain Road, and a BC Hydro road along Anderson Lake known as the High Line Road. This leads to D'Arcy (N'quatqua) at the far end of that lake, which connects by regular road to Highway 99 at Mount Currie, and from there to Pemberton, Whistler, Squamish and Vancouver. The railway discourages locals from walking the track to Lillooet. Remnants of the old Lillooet Trail catwalks on the cliffs above the rail line are unsafe. Mountain goats and sheep remain common on the slopes above Shalalth, and especially along the bluffs around Retaskit and at Seton Beach, at the Lillooet end of the lake.