USS Montauk: Азамат соғысындағы АҚШ кемесі, Авраам Линкольнге жасалған қастандықтарда тұтқындарды ұстауға қолданылды. Джон Уилкс Буттың мәйіті сақталған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бірінші USS Montauk – Америка Азаматтық соғысы кезінде Одақ Әскери-теңіз күштеріндегі жалғыз мұнаралы "Пасаик" класты монитор болды. Ол соғыс бойында қатысты. Ол Авраам Линкольнге жасалған қастандықтардың құрылтайшылары үшін жүзбелі түрме ретінде қолданылды және қастандық жасаған Джон Уилкс Буттың мәйітін анықтау мен саралау осы жерде жүзеге асырылды.
The first USS Montauk was a single turreted Passaic class monitor in the Union Navy during the American Civil War. It saw action throughout the war. It was used as the floating prison for the conspirators in the Abraham Lincoln assassination and was the site of the autopsy and identification of assassin John Wilkes Booth.
Құрылыс
Монток Джон Эрикссон Бруклиндегі Гринпойнттағы "Континентальдік темір жұмыстары" зауытында салынды. 1862 жылдың 9 қазанында суға түсіріліп, 1862 жылдың 14 желтоқсанында Нью-Йоркте командир Джон Л. Уорден басқаруымен құрамына қабылданды.
Montauk was built by John Ericsson at Continental Iron Works, Greenpoint, Brooklyn; launched on October 9, 1862; and commissioned at New York on December 14, 1862, Commander John L. Worden in command.
Қызмет
Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласына жасалған теңіз шабуылындағы басты темір кемелердің бірі – «Монток», 1862 жылдың 24 желтоқсанында Нью-Йорктен шығып, 1863 жылдың 19 қаңтарында Оңтүстік Атлантика блокадалық эскадрильясына қосылу үшін Порт-Рояль қаласына жетті. «Пасаик» класындағы темір кемелердің XV дюймдік Дальгрен зеңбірегі мен бронясын алғаш рет сынап көру мүмкіндігін пайдаланып, 27 қаңтарда контр-адмирал Сэмюэл Ф. Дюпонт «Монтокты», «Сенека», «Виссахикон», «Доун» және мина тасушы кеме «С. П. Уильямсты» Джорджия штатындағы Форт-МакАллистерді бомбалауға жіберді. 13 рет оққа түссе де, «Монток» зақымдалмады. 1 ақпанда темір кеме екінші шабуыл жасады, фортты қиратты, бірақ «Монток» 48 рет оққа түсті. 28 ақпанда Огеичи өзенінде блокаданы бұзуға тырысқан «Ратлзнейк» кемесін жойды, бірақ өзеннен төмен қарай жүзіп бара жатқанда, кеменің астында жарылған минадан зақымдалды. «Монток» 1 сәуірде Чарльстонға шабуылға дайындалу үшін Эдисто өзенінің Солтүстік саласына кірді. 7 сәуір күні түстен кейін адмирал Дюпонттың темір кемелері Самтер фортына шабуыл жасады. Одақтың кемелері Конфедерацияның жағалау артиллериясының қарқынды атысына төтеп беріп, кешке дейін кері шегінгенге дейін өздерінің қаруларын тиімді пайдаланды. Мониторлардың зақымдануы Дюпонттың келесі күні шабуылды жалғастыруына кедергі келтірді, «Монток» 20 рет оққа түсті. Темір кемелер 10 шілдеде Моррис аралындағы Вагнер фортына шабуыл жасады. Бұл аралды басып алу маңызды болды, себебі ол Чарльстон портының ішкі қорғанысына кіруге мүмкіндік беретін еді. Теңіз күштерінің басқаруын өз қолына алған Джон Дальгрен 16 шілдеде «Монтокқа» отырып, капитанмен кеңескеннен кейін Вагнер фортына шабуылды жаңартты және оны 6 қыркүйекте Конфедерация әскерлері эвакуациялағанға дейін күн сайын бомбалады. Содан кейін кемелер Самтер және Моултри форттарына назар аударды, олар жыл бойы осы бекіністерге қарсы жұмыс істеді, ол көтерілістің ошағын қорғады. Алайда, Конфедерацияның бекіністері теңізден ешқашан алынбады. «Монток» 1864 жылдың шілдесіне дейін Чарльстон жағасында болды, содан кейін операцияларды Стоно өзеніне көшті. 1865 жылдың ақпанында Кейп-Фер өзеніне ауысты. Соғыс аяқталғаннан кейін Вашингтон теңіз корпусына көшірілді. 27 сәуірде қастандық жасаған Джон Уилкс Буттың денесін тасымалдауға және оның алты серігі үшін жүзетін түрме ретінде пайдаланылды. 1865 жылы Филадельфияда (Пенсильвания штаты) қызметтен босатылды. 1894 жылдың 14 сәуірінде Франк Самуэльге сатылғанға дейін сол жерде қалды. 1898 жылдың мамырынан 1899 жылдың наурызына дейін испан-американ соғысы кезінде Портленд, Мэн портын қорғау үшін жергілікті теңіз резервінен құралған экипажбен қызмет етті.
A principal ironclad in the naval attack on Charleston, South Carolina, Montauk departed New York on December 24, 1862, arriving Port Royal, South Carolina on January 19, 1863, to join the South Atlantic Blockading Squadron. Taking advantage of the opportunity to test the XV inch Dahlgren gun and armor of the Passaic class ironclad for the first time, on January 27, Rear Admiral Samuel F. Du Pont sent Montauk, with the gunboats Seneca, Wissahickon, Dawn and mortar schooner C. P. Williams to bombard Fort McAllister, Georgia. Although hit 13 times, Montauk was undamaged. The ironclad made a second attack on February 1, badly battering the fort; but Montauk was hit 48 times. She destroyed the blockade runner Rattlesnake on February 28 in Ogeechee River but while descending the river was herself damaged by a torpedo (mine) which exploded under her. Montauk steamed into the North Fork of the Edisto River on April 1 in preparation for the attack on Charleston. At midafternoon on April 7, Admiral Du Pont's ironclads attacked Fort Sumter. The Union ships braved intense fire from Confederates coastal artillery, and kept their own guns operating effectively until withdrawing toward evening. Damage to the monitors prevented Du Pont from resuming the attack the next day with Montauk taking 20 hits. The ironclads launched an attack on Fort Wagner, Morris Island on July 10. Capturing this island was important as it would permit access to the interior defenses of Charleston Harbor. Assuming command of the naval forces, John Dahlgren boarded Montauk on July 16 and after consultation with the captains, renewed the attack on Fort Wagner and bombarded it daily until it was evacuated by the Confederates on September 6. The ships then turned their attention to Fort Sumter and Fort Moultrie operating for the rest of the year against these fortifications which guarded the Cradle of the Rebellion. However, the Confederate works would never be taken by sea. Montauk remained off Charleston until July 1864, when she shifted operations to the Stono River. In February 1865, she transferred to the Cape Fear River. Proceeding to the Washington Navy Yard after the end of the conflict, she served as a floating bier for assassin John Wilkes Booth on April 27 and a floating prison for six accomplices. She was decommissioned at Philadelphia, Pennsylvania, in 1865. She remained there until sold to Frank Samuel on April 14, 1904, except for a stint from May 1898 to March 1899, when she served with a crew primarily consisting of local naval reservists to protect the harbor of Portland, Maine during the Spanish–American War.