«Новахорд: Әлемдегі алғашқы полифониялық синтезатор»
Novachord
Новахорд (1939-1942): әлемдегі алғашқы полифониялық синтезатор. Субтрактивті синтезді қолданып, дыбыстарды жасайды. Hammond компаниясы жасаған, тек 1069 дана шығарылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Клавиатуралы электронды музыка синтезаторы (1939–1942)
Keyboard electronic music synthesizer (1939–1942)
Novachord – электронды музыкалық аспап, көбінесе әлемдегі алғашқы коммерциялық полифониялық синтезатор деп есептеледі. Қазіргі синтезаторларда кездесетін көптеген схемалар мен басқару элементтерін қамтиды, ал дыбыстарды жасау үшін азайту синтезін пайдаланады. Оны Джон М. Ханерт, Лоуренс Хаммонд және С. Н. Уильямс жасаған, ал өндірісін Hammond компаниясы жүзеге асырды. 1939 жылдан 1942 жылға дейін барлығы 1069 Novachord құрылғысы жасалды. Бұл Hammond компаниясы шығарған, органның дыбысын имитациялауға бағытталмаған, санаулы электрондық өнімдердің бірі болды.
The Novachord is an electronic musical instrument often considered the world's first commercial polyphonic synthesizer. Incorporating many circuit and control elements found in modern synthesizers, and using subtractive synthesis to generate tones, it was designed by John M. Hanert, Laurens Hammond and C. N. Williams, and was manufactured by the Hammond company. Only 1,069 Novachords were built over a period from 1939 to 1942. It was one of very few electronic products released by Hammond that was not intended to emulate the sound of an organ.
Өндірістің тарихы
Novachord өндірісі 1938 жылдың қарашасында басталғанмен, ол алғаш рет 1939 жылғы Нью-Йорк әлемдік көрмесінде естілді. Ферде Грофе оркестрінің Novachord тобы күн сайын Форд стендісінде төрт Novachord пен Hammond органымен өнер көрсетті. Алғашқы аспап 1940 жылдың 30 қаңтарында президент Франклин Д. Рузвельтке туған күніне сыйлық ретінде тапсырылды. Novachord органшылар мен пианиношыларға ыңғайлы келмеді және жаңа дыбыстар жасау үшін алдыңғы панельдегі бақылауларды жиі реттеуді қажет етті. Көптеген кейінгі аналогты синтезаторлар сияқты, ол «әлемнен тыс» тембрлерді шығаруға көбірек бейімделді. Аспап өндіріс тоқтағаннан кейін бірнеше жыл өткен соң өз нишасын тапты, көптеген ғылыми-фантастикалық фильмдер мен телешоулардың музыкалық сүйемелдемесінің дыбысын қалыптастырды. 1942 жылы бөлшектердің жетіспеуінен өндіріс тоқтатылды, ал нашар сатылымдар соғыстан кейін оны қайтадан жасауға мүмкіндік бермеді. Қазіргі кезде 200-ден аз Novachord сақталған деп есептеледі, ал олардың іске қосылатындары одан да аз. Сақталған мысалдардың басым көпшілігі Солтүстік Америкада, бірақ Біріккен Корольдікте де бар екені белгілі. 2017 жылдың қараша айына дейін Австралияда да бір Novachord тіркелген.
While production of the Novachord began in November 1938, it was first heard at the 1939 New York World's Fair. The Novachord Orchestra of Ferde Grofé performed daily at the Ford stand with four Novachords and a Hammond Organ. The first instrument was delivered to President Franklin D. Roosevelt on January 30, 1940 as a birthday present. The Novachord was not well suited to the technique of organists or pianists and required frequent adjustments to controls on the front panel to create new sounds. Like many later analog synthesizers, it was much better suited to producing "otherworldly" timbres. The instrument found its niche some years after production, shaping the sound of many science fiction film and television scores. Production stopped because of a shortage of parts in 1942 and poor sales kept it from being built after the war. It is estimated that fewer than 200 Novachords are still in existence and considerably fewer are still in operation. The vast majority of surviving examples are in North America, although one is known to be in the United Kingdom. As of November 2017, there is one in Australia.
Техникалық мәліметтер
Оның құрамында 163 вакуумдық түтік және 1000-нан астам арнайы конденсаторлар бар, Novachord салмағы шамамен 500 фунт болды және көлемі шамамен екі спинет пианинодай болды. Вакуумдық түтіктерге негізделген, бөлініп-бөлініп осциллятор архитектурасы, моностабильді тізбектерді пайдаланып, 72 нотаны полифониялық түрде ойнауға мүмкіндік берді – он екі L–C сәйкес жоғарғы октавалық осцилляторлардан бірнеше октава ноталар туындытылды. Төменгі нотаға тек бір тетрод қажет болды. Дәл осындай дизайн 30 жылдан астам соң шыққан комбо-органдар мен полифониялық синтезаторларда, мысалы Polymoog-та қолданылды. Novachord конверт генераторларының алғашқы нұсқасын ұсынды, жеті шабуыл/ыдырау/ұстап тұру конверт пішіні роторлық коммутатор арқылы таңдалып алынды, ал босату уақыты ұстап тұру педалімен басқарылды. Ол сондай-ақ үш параллельді жолақты өткізу сүзгісін, бір төменгі өткізу сүзгісін және бір жоғары өткізу сүзгісін, әр дауысқа арналған белгілі кесу жиіліктерімен және жанындағы осцилляторлар жұбында жұмыс істейтін 6 арналы электромеханикалық вибрато құрылғысын пайдаланды. Әр арнаның вибрация жиілігі (~7 Гц) аздап ерекшеленді. Осциллятор индукторларында жазық серіппелерге орнатылған өзектер қолданылды. Соның нәтижесінде дыбыстық палитра тығыз, ұзақ сақталатын саптық және вокалға ұқсас тембрлерден бастап, клавесин немесе фортепианоның күшті шабуылына дейін ауқымды болды. Тарихи маңыздылығына қарамастан, Novachord коммерциялық сәттілікке жете алмады. Бұл, әзірге, тұрақсыздық мәселелеріне және Екінші дүниежүзілік соғыстың басталуына байланысты болды, бұл бөлшектердің қолжетімділігін шектеді және сұранысты азайтты. Сенімсіздіктің нашарлығының басты себебі жүздеген арнайы компоненттердің жұмыс параметрлерінің жоғары дәлдігі болды. Хаммонд жақын арада тұрақтылықты жақсарту үшін арнайы жаңарту ұсынды, ол корпустың ішіне орнатылған, ылғалдың әсерін азайтуға арналған төмен қуатты жылытқыштан аспады. Аспаптың вакуумдық түтіктерінің бұзылуы туралы мәлімдемелер жоқ, мүмкін, себебі қыздырғыш кернеуі әдеттегі 6,3 вольттан 5 вольтқа дейін төмендетілген.
Containing 163 vacuum tubes and over 1,000 custom capacitors, the Novachord weighed nearly 500 pounds and was roughly the size of two spinet pianos. The divide down oscillator architecture, based on vacuum tube monostable circuits, permitted all 72 notes to be played polyphonically by deriving several octaves of notes from twelve L–C tuned top octave oscillators. Only one tetrode per lower note was needed. A basically similar design was adopted in both combo organs and polyphonic synthesizers released more than 30 years later such as the Polymoog. The Novachord featured an early implementation of envelope generators, with seven attack/decay/sustain envelope shapes selectable by a rotary switch and release time controlled by the sustain pedal. It also utilized three parallel band pass filters, one lowpass filter, and one highpass filter with fixed cutoff frequencies per voice and an electro mechanical 6 channel vibrato unit operating on pairs of adjacent oscillators. Each channel's vibrato frequency (~7 Hz) differed slightly. The oscillator inductors used cores mounted on flat springs. The resulting sonic palette ranged from dense, sustained string and vocal like timbres to the sharp attack transients of a harpsichord or piano. Despite its historical importance, the Novachord did not enjoy commercial success. That was partly due to instability problems, as well as the onset of World War II limiting the availability of parts and decreasing demand. The poor reliability was mainly the result of the tight tolerances of the operating parameters of hundreds of custom components. Hammond soon offered a special upgrade to improve stability, which was no more than a low power heater bolted inside the enclosure to reduce the effects of humidity. The instrument was not known for vacuum tube failure perhaps because the heater voltage was reduced from the typical 6.3 volts to 5 volts.
Қазіргі заманғы БАҚ-та пайда болуы
Өзінің замандастары – Термен, Онд Мартенот және Траутоний сияқты, Новакордты кейде қорқыныш және ғылыми фантастика фильмдерінің музыкасында естіуге болады, оның ішінде Universal Studios студиясының көптеген жанрлық фильмдерінде және Джеймс Бернардтың Hammer студиясының "Горгона" (1964) фильміне жазған эфирлік музыкасында. Джерри Голдсмит бірнеше фильмінің музыкасында Novachord-ты қолданған және осы аспапты жоғары бағалаған. Сондай-ақ, ол "Желмен бірге кеткендер" (1939) фильмінің аралық музыкасында қолданылған. Композитор Хайтор Вилла-Лобос өзінің 7-ші симфониясында (1945) Novachord үшін партия қосты. 1939 жылдың желтоқсанында Курт Вейл Эльмер Райстың "Аралдағы екеу" комедиясы үшін Novachord-қа арналған қосымша музыка жазды. Ханс Эйслер Novachord-ты өзінің Kammersinfonie op. 69 (1940) шығармасында пайдаланды. Димитрий Тиомкин Novachord-ты "High Noon балладасы" үшін ерекше соқпалы дыбыс жасау үшін қолданды, бұл 1952 жылғы "High Noon" фильмінің Оскармен марапатталған ашылу әні болды. Novachord саундтректері бар басқа фильмдердің арасында "This Island Earth", "Cat People" және Альфред Хичкоктың "Ребекка" фильмдері бар; ол "The Twilight Zone", "One Step Beyond", "The Outer Limits" және "Hawaii Five O" телесериалдарының саундтректерінде де пайда болды. Novachord сол дәуірдің көптеген жазбаларында естіледі. Вера Линннің "We'll Meet Again" әнін қоса алғанда, көптеген әндерін Артюр Янг Novachord-та сүйемелдеді. Novachord-ты пайдаланған ең танымал жазбалардың бірі – Brother Bones-тың Tempo Records лейблінде жазған "Sweet Georgia Brown" әні. Novachord осы тректің бас партиясы үшін қолданылады, бірақ оның B жағындағы "Margie" әнінде дыбысы анық естіледі. Америкалық джаз музыканты Слим Гейлард және оның квартеті 1947 жылы шыққан "Novachord Boogie" (Parlophone R 3035) аспаптық шығармасында осы аспаппен бірге жазба жасады.
Like its contemporaries, the Theremin, the Ondes Martenot and the Trautonium, the Novachord can be heard occasionally in horror and science fiction film scores including many genre films from Universal Studios and James Bernard's ethereal music for Hammer's The Gorgon (1964). Jerry Goldsmith used the Novachord in several of his film scores and is known to have held the instrument in high regard. It was also used for the entr'acte music in Gone With the Wind (1939). Composer Heitor Villa Lobos included a part for the Novachord in his Symphony Nº. 7 (1945). In December 1939, Kurt Weill wrote incidental music for Elmer Rice's comedy Two on an Island for Novachord solo. Hanns Eisler used the Novachord in his Kammersinfonie op. 69 (1940). Dimitri Tiomkin used the Novachord to create the unusual percussion quality for "The Ballad of High Noon", the Oscar winning opening song in the 1952 film High Noon. Other films with soundtracks featuring the Novachord include This Island Earth, Cat People, and Alfred Hitchcock's Rebecca; it also appeared in the soundtracks of television series such as The Twilight Zone, One Step Beyond, The Outer Limits, and Hawaii Five O. The Novachord can be heard on many recordings of the era. Many songs sung by Vera Lynn, including "We'll Meet Again", were accompanied by Arthur Young on the Novachord. One of the most notable recordings to feature the Novachord is Brother Bones' recording of "Sweet Georgia Brown" on Tempo Records. The Novachord is used for the bass line on that track, but can be more prominently heard on the B side of the record playing the melody on "Margie". American jazz musician Slim Gaillard and his Quartette also recorded with the instrument on their 1947 instrumental release "Novachord Boogie" (Parlophone R 3035)