Кіріспе
Калифорниядағы жыл сайынғы ультрамарафон – Батыс штаттары төзімділік жүгіруі, көбінесе Батыс штаттары 100 немесе Батыс штаттары деп аталады. Бұл 100,2 миль (161 км) ультрамарафон, ол жыл сайын маусымның соңғы толық апта соңында Калифорнияның Сьерра-Невада тауларының жолдарында өтеді. Батыс штаттары – АҚШ-тағы ең көне және ең бәсекеге толы ультрамарафондардың бірі, оны коммерциялық емес Батыс штаттары төзімділік жүгіру қоры басқарады. Батыс штаттары 100 – Ultrarunning Grand Slam құрамына кіретін бес 100 мильдік жарыстың бірі, сонымен қатар Вирджиниядағы Old Dominion 100, Вермонттағы 100 мильдік төзімділік жүгіруі, Ютадағы Wasatch Front 100 мильдік төзімділік жүгіруі және Колорадодағы Leadville Trail 100 жарыстары да кіреді. Әлемдегі ең беделді ультрамарафондардың бірі саналатын бұл жарыс UTMB World Series-ке қатысуға жолдама береді, алайда UTMB ұйымы осы аймақта ұқсас трассасы бар "Canyons Endurance Runs by UTMB" деп аталатын ірі жарыс өткізеді.
The Western States Endurance Run, known commonly as the Western States 100 or Western States, is a 100.2 mile (161 km) ultramarathon that takes place on California's Sierra Nevada Mountains trails each year on the last full weekend of June. Western States is the oldest and one of the most competitive ultramarathons in the United States, and is administered by the nonprofit Western States Endurance Run Foundation. The Western States 100 is one of the five 100 mile races that comprise the Grand Slam of Ultrarunning, which also includes the Old Dominion 100 in Virginia, the Vermont 100 Mile Endurance Run, the Wasatch Front 100 Mile Endurance Run in Utah, and the Leadville Trail 100 in Colorado. One of the more prestigious ultramarathons in the world, it is a qualifier for the UTMB World Series, although the UTMB organization has a major competing race in the same area with a similar course, called "Canyons Endurance Runs by UTMB".
Тарих
Бұл жолды алғаш рет 1972 жылы Тевис кубогы аясында өткен ат үстіндегі жарысқа қатысқан Канзас штатының Форт Райли қаласынан келген жиырма солдат жаяу жүріп басып өтті. Тевис кубогы 24 сағаттық уақыт шегін қойғандықтан, солдаттар аттардан бір күн бұрын старт алды. Жеті адам 100,2 мильді аяқтады, содан кейін бұл оқиға алғашқы "Оберн төзімділік жүрісі" деп белгіленді. 1974 жылы Горди Эйнсли 24 сағаттан кем уақытта бұл қашықтықты жүгіріп өтіп, Обернге 23 сағат 42 минутта жеткен алғашқы адам болды. 1976 жылы Кен “Кауман” Ширк 24 сағаттық шектен 30 минут асып, қашықтықты аяқтаған екінші адам атанды. 1977 жылы Тевис кубогымен бірге өткен алғашқы ресми Батыс штаттарының төзімділік жүгірісіне 16 жүгіруші қатысты. Жүгірушілерге су берілді, бірақ қалған жабдықтарын өздерімен алып келулері қажет болды. 16 қатысушының 13-і 50 мильдік белгіге жетпей тоқтады немесе жарыстан шығарылды. Қалған үш жүгірушінің ішінде тек Энди Гонзалес ғана аттарға белгіленген 24 сағаттық уақыт шегінде финишке жетті. Ал қалған екеуі, Питер Маттей мен Ральф Паффенбаргер 28 сағат 36 минутта аяқтады (ресми емес). Олардың көрсеткен уақыты 30 сағаттан кем нәтижелер үшін алғашқы сыйлықтарды тағайындауға себеп болды. Сол жылы Батыс штаттары жол қоры жарыстың алғашқы директорлар кеңесін құрды. Келесі жылы, 1978 жылы, Батыс штаттарының төзімділік жүгірісі Тевис кубогынан тәуелсіз болды және маусым айында, ат үстіндегі жарыстан бір ай бұрын өтті. Жарыс барысында 21 көмек станциясы және 6 медициналық тексеру орны ұйымдастырылды. 63 жүгіруші қатысып, 30-ы финишке жетті, ал Пэт Смайт 29 сағат 34 минут көрсетіп, алғашқы әйел жеңімпаз атанды. 1980 жылы жарысқа 3 елден және 21 штаттан 250 жүгіруші қатысты. 1981 жылы жарысқа қатысу үшін лотерея жүйесі енгізілді. 1984 жылы 1964 жылғы Жайлау туралы заңға сәйкес Гранит Чиф жабайы жері құрылды, ал Батыс штаттары жолының шамамен 4 милі (6 км) жаңа шекаралардың ішінде қалды. Бұл жабайы жер мәртебесі орман шаруашылығы қызметіне аймақта ұйымдастырылған іс-шараларға рұқсат беруге кедергі келтірді. Алайда, 1988 жылы төзімділік жүгірісіне (және бастапқы жол жүруге) Конгресс жалғастыруға рұқсат берді, бірақ жүгірушілер саны 1984 жылғы жарысқа қатысқандар санымен – 369 адаммен шектелді. 1985 жылы Батыс штаттарының төзімділік жүгірісі трассасының ұзындығы бір шақырымның оннан бір бөлігіне дейін дәл өлшенді, нәтижесінде ресми қашықтық 100,2 миль деп белгіленді. 2017 жылы 369 рұқсат етілген орынды толықтыру үшін күту тізімі және орын алмастыру жүйесі енгізілді.
Жарыстың тоқтатылуы
2008 жылы ауаның нашар сапасы мен рекордтық деңгейдегі орман өрттерінен шыққан түтінге байланысты жарыс өткізілмеді. 2020 жылы COVID-19 пандемиясы салдарынан жарыс тоқтатылды.
Курс
Батыс штаттарының төзімділік жүгіруі 1986 жылдан бері бірден-бір маршрут бойынша өтіп келеді. Ол Батыс штаттары жолының бір бөлігінен өтеді, бұл – Солт-Лейк-Сити, Ютадан Сакраменто, Калифорнияға дейін созылған ұлттық демалыс жолы. Курстың көп бөлігіне тек жаяу, атпен немесе тікұшақпен ғана жету мүмкін. Жарыс Калифорниядағы Олимпиадалық аңғарының батыс жағындағы Палисадес Тахо шаңғы курортының басында басталып, Форестхилл бөлігінен және Форестхилл қаласынан өтеді. Содан кейін маршрут Америка өзенінің шатқалын кесіп өтеді, Кулда жоғары көтеріліп, Калифорнияның Оберн қаласындағы Пласер орта мектебінің стадионында аяқталады. Жер бедері өте қиын, жолдардың үстінде көбінесе қар болады. Жарыс барысында температура 20 градустан 110 градусқа дейін өзгеруі мүмкін.
Биіктік профилі
Жарысқа қатысушылар тау жолдарымен 5500 метрге көтеріліп, 7000 метрге төмен түседі, содан кейін финиш сызығына жетеді. Олимпиадалық аңғардың 6200 фут биіктігінен бастап, жүгірушілер бірден 8750 футқа дейін Emigrant Pass-ке көтеріледі, алғашқы 4,5 миль ішінде 2550 фут биіктікке жетеді. Содан кейін жол 10 мильдік белгіде шамамен 7000 футқа төмендейді. Шамамен 20 миль өткен соң, жүгірушілер Дункан каньонына түсіп, Робинсон Флэтке қарай 1500 фут көтеріледі. 30 мен 45 миль аралығында жол 3000 фут биіктікке дейін төмендейді, одан кейін жүгірушілер "Devil's Thumb" есімді белгілі жерге көтеріледі. Бұл жерден 2000 фут төмен түсіп, Эль-Дорадо өзенін кесіп өтеді, 1500 фут жоғары Мичиган Блаффқа дейін, содан кейін Форстхилл қаласына дейін төмендейді. Осы кезде жүгірушілер "Cal 1", "Cal 2" және "Cal 3" есімді учаскелерден өтіп, Рокки-Чуки өзенінің жағалауына жетеді. Америка өзенін кесіп өткеннен кейін, 20 мильден астам қалады. Келесі көтеріліс Куль қаласы арқылы өтеді, ол шамамен 750 футқа көтеріліп, содан кейін қайтадан төмендейді.
Жолдың ерекшеліктері
78 мильде жүгірушілер Руки-Чуки өткеліне жақын Американ өзенін су арқылы кешіп өтуге тиіс. Кешу үшін жүгірушілер жағадан жағаға созылған бағдарламалық арқанның көмегімен суды өтеді. Бірақ, су деңгейі жоғары жылдары жүгірушілер каньонды өзен салдарымен кешіп өтеді.
Ұзақтығы
Жарыс ұзақтығына байланысты сағат 5-те басталып, күні бойы және түнгі уақытқа дейін жалғасады.
Көмек станциялары
20 көмек көрсету станциясы бар, оның ішінде 10 ірі медициналық тексеру бекеті.
Сыйлықтар мен уақытқа байланысты кезеңдер
Жарысты 30 сағаттан кем уақытта және жарыс ережелеріне сәйкес аяқтаған барлық қатысушылар ресми финишерлер деп есептеледі және финишер медалін алады.
Бірінші орын иелері
Ең үздік ер және ең үздік әйел финишерлерге Батыс Штаттарының Пума трофесі табыс етіледі. Егер олар 24 сағаттан кем уақытта финишке жетсе, барлық жеңімпаздардың есімдері ойылған "мәңгілік" кубок – Венделл Роби кубогының да иегерлері болып жарияланады.
Белгілер
Батыстық штаттардағы төзімділік жарысын 24 сағаттан кем уақытта аяқтаған жүгірушілерге қолмен жасалған күміс белбеу тілмесі табыс етіледі. Батыстық штаттардағы төзімділік жарысын 24-30 сағат аралығында аяқтаған жүгірушілерге қолмен жасалған қола белбеу тілмесі табыс етіледі. Сондай-ақ, 24 сағаттан кем уақытта 10, 20 және 25 рет аяқтағандарға ("10 күн", "20 күн" және "25 күн" белбеу тілмелері) марапатталады. 1000 миль және 2500 мильдік белбеу тілмелері 10 және 25 ресми жарыс аяқтағандарға беріледі.
Жас топтары бойынша сыйлықтар
Жас топтары бойынша жүлделер 39 және кіші; 40-49; 50-59; 60-69; және 70 және одан үлкен жастағы санаттардағы үздік үш ер және үш әйелге тапсырылады.
Басқа марапаттар
Ең үлкен ер және әйел финишерлер марапатталады.