Кіріспе
Винсент ван Гогтың үш ұқсас картиналар сериясы – Винсент ван Гогтың сурет сериясы. «Арльдегі жатын бөлме» (; Slaapkamer te Arles) – 19 ғасырдағы голланд постымпрессионист суретшісі Винсент ван Гогтың үш ұқсас картинасына берілген атау. Ван Гогтың осы композицияға берген өзіндік атауы – «Жатқызық бөлме» (французша: La Chambre à coucher). Оның хаттарында сипатталған үш нақты нұсқасы бар, оларды оң жақтағы қабырғадағы суреттер арқылы бір-бірінен оңай ажыратуға болады. Сурет Ван Гогтың Францияның Арль қаласындағы, Буш-дю-Рон департаментіндегі Ламартин алаңындағы 2-ші үйіндегі, «Сары үй» деп аталатын жатын бөлмесін бейнелейді. Оң жаққа ашылатын есік жоғарғы қабатқа және баспалдаққа шығады; сол жаққа ашылатын есік Гогенге дайындалған қонақ бөлмесі еді; алдыңғы қабырғадағы терезе Ламартин алаңына және оның қоғамдық бақтарына қарады. Бұл бөлме тіктөртбұрышты емес, трапеция пішіндес, алдыңғы қабырғаның сол жақ бұрышында доғал бұрыш, оң жағында сүйір бұрыш бар.
the Vincent van Gogh painting series
Bedroom in Arles (; Slaapkamer te Arles) is the title given to three similar paintings by 19th century Dutch Post Impressionist painter Vincent van Gogh. Van Gogh's own title for this composition was simply The Bedroom (French: La Chambre à coucher). There are three authentic versions described in his letters, easily distinguishable from one another by the pictures on the wall to the right. The painting depicts van Gogh's bedroom at 2, Place Lamartine in Arles, Bouches du Rhône, France, known as the Yellow House. The door to the right opened on to the upper floor and the staircase; the door to the left was that of the guest room he held prepared for Gauguin; the window in the front wall looked on to Place Lamartine and its public gardens. This room was not rectangular but trapezoid with an obtuse angle in the left hand corner of the front wall and an acute angle at the right.
Екінші нұсқа
1889 жылғы сәуірде Ван Гог алғашқы нұсқасын ағасына жіберіп, ол Арльдегі ескі ауруханада жатқанда Рона өзенінің тасқынынан зақымданғанына қайғырды. Тео оны қайта жабуды және көшіру үшін оған қайтарып беруді ұсынды. Бұл "қайталау" (Ван Гог бұл терминді "répetition" деп атады) түпнұсқа мөлшерде 1889 жылдың қыркүйегінде орындалды. Екі картина да содан кейін Теоға қайтарылды.
Үшінші нұсқа
1889 жылдың жазында Ван Гог анасы мен әпкесі Уилге арнап, өзінің "ең жақсы" туындыларын кішірек көлемде (оның айтуынша, редукция) қайта жасауға бел буды; "Жатын бөлме" оның таңдаған сюжеттерінің бірі болды. 1889 жылдың қыркүйек айының соңында аяқталған бұл редукциялар нақты көшірмелер емес. "Жатын бөлме" картинасында сол жақтағы кішкентай портрет Ван Гогтың "Зундерт шаруасы" автопортретін еске түсіреді. Ал оң жақтағы портретті Ван Гогтың белгілі бір картинасымен байланыстыру қиын.
Шығу тегі
Алғашқы нұсқасы суретшінің мүлкінен ешқашан шыққан емес. 1962 жылдан бері ол суретшінің немере інісі Винсент Виллем ван Гог құрған Винсент ван Гог қорының меншігінде, және Амстердамдағы Ван Гог мұражайына тұрақты негізде берілген. Екінші нұсқа 1926 жылдан бері Чикаго өнер институтының меншігінде, Хелен Бирч Бартлетт еске алу жинағының бір бөлігі болып табылады. Үшінші нұсқа, бұрын Ван Гогтың қарындасы Вилге тиесілі болған, кейін Кодзиро Мацуката сатып алған, 1959 жылы француз-жапон бейбіт келісімінен кейін Францияның ұлттық жинағына қосылды және Париждегі Орсей мұражайында тұрақты түрде көрсетілуде. "Жатын бөлмелер" атты көрмеде 2016 жылы Чикаго өнер институтында осы картинаның барлық үш нұсқасы бірге қойылды. Көрмеде оған байланысты туындылармен қатар, оның жатын бөлмесінің цифрлық реконструкциясы да ұсынылды.