Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттарының адмиралы (1922–1986)
United States admiral (1922–1986)
Вице-адмирал Уильям Вулсен Бехренс-младший (14 қыркүйек 1922 – 21 қаңтар 1986) – американдық теңіз офицері және океанограф, Ұлттық мұхиттық және атмосфералық басқарманы құруға зор үлес қосты.
Vice Admiral William Wohlsen Behrens Jr. (September 14, 1922 – January 21, 1986) was an American naval officer and oceanographer who was instrumental in establishing the National Oceanic and Atmospheric Administration.
Өмірбаян
Берренс Род-Айленд штатының Ньюпорт қаласында, контр-адмирал (кейін лейтенант) Уильям В. Берренс аға мен Нелли Вази Берренстің ұлы болып дүниеге келді. Ол Филадельфиядағы Friends Select Academy мектебін, Калифорния штатының Лонг-Бич қаласындағы Рутерфорд дайындық мектебін бітірді, содан кейін 1944 жылғы түлектер қатарында АҚШ Әскери-теңіз академиясын бітірді (1943 жылдың маусым айының басында ерте бітірді), онда президенттік тағайындама арқылы оқыды.
Behrens was born at Newport, Rhode Island, the son of Rear Admiral (then Lieutenant) William W. Behrens Sr. and Nellie Vasey Behrens. He graduated from Friends Select Academy in Philadelphia, from Rutherford Preparatory School in Long Beach, California and then from the United States Naval Academy in the class of 1944 (graduated early in June 1943), where he attended via a presidential appointment.
1940 жылдар
Берренс 1943 жылы Коннектикут штатының Нью-Лондон қаласындағы Суасты кемелер мектебін бітіріп, екі жауынгерлік патрульге қатысты және Президенттік бірлік марапатымен марапатталды. Содан кейін "Пикуда" кемесіне байланыс және инженер офицері ретінде тағайындалып, төрт жауынгерлік патрульде қызмет етті. Ол "V" таңбасымен Әскери-теңіз күштерінің мақтау қағазы, Күміс жұлдыз, Қола жұлдыз және "көрнекті ерлік пен қайраткерлік" көрсеткені үшін жеке мақтау қағаздарымен марапатталды. Ол суасты кемелерінің сонарын үздіксіз, кері бұрылмайтын режимде жұмыс істеуіне мүмкіндік беретін электрондық сырғаларды ойлап тапқан, сондай-ақ суасты кемелерінің "қасқыр шоғы" байланысында қолданылатын алғашқы қысқа кодты жасады. 1946 жылдың шілдесінен 1948 жылдың тамызына дейін "Quillback" кемесінде инженерлік офицер болып қызмет етті. 1948 жылдың қыркүйегінен 1950 жылдың наурызына дейін "Clamagore" кемесіне бас офицер, операциялар офицері және навигатор болып тағайындалды. Ол Әскери-теңіз күштерінің "E" медалімен марапатталды. Беренс сол кезде теңіз кемелері мен суасты кемелері арасындағы дауыстық байланыс үшін теңіз флотының алғашқы суасты телефоны (UQC 1) жобасының офицері болды. Содан кейін ол АҚШ-тың алғашқы сканерлік сонарының (QHB 1) жобалық офицері болды.
Behrens graduated from the Submarine School, New London, Connecticut, in 1943, and was assigned to the Sand Lance as gunnery officer, for two war patrols, and was awarded Presidential Unit Citation. He was then assigned to the Picuda, as a communications and engineer officer, on four war patrols, and was awarded Navy Unit Citation, Silver Star, Bronze Star with "V", with personal citations for "conspicuous gallantry and intrepidity". He was credited with conceiving electronic slip rings allowing for continuous, non reversing trainability of submarine sonar, as well as developing the first short form code for use in submarine "wolfpack" communications. From July 1946 to August 1948 he was assigned to the Quillback as engineer officer. From September 1948 to March 1950 to the Clamagore as executive officer, operations officer and navigator. He was awarded a Navy "E". Behrens was then the project officer for the navy's first underwater telephone (UQC 1) for voice communications between ships and submerged submarines. Then he was project officer for first U. S. scanning sonar (QHB 1).
1950 жылдар
1950 жылдан 1952 жылға дейін ол АҚШ Флотының сонар мектебінде ASW нұсқаушысы және C Pro су асты кемелерінің сонарлық оқыту бөлімінің бас офицері болды; 1952 жылдан 1953 жылға дейін ол «Одакс» су асты кемесіне бас офицер және навигатор болып тағайындалды, және тағы да Әскери-теңіз күштерінің «E» марапатына ие болды. 1953 жылдан 1954 жылға дейін ол «Балау» су асты кемесіне командир ретінде тағайындалды және тағы бір Әскери-теңіз күштерінің «E» атағын алды; 1954 жылдан 1955 жылға дейін ол «Хардер» су асты кемесіне командир ретінде тағайындалды; ал 1955 жылы ол АҚШ Су асты кемелері мектебінде Инженерлік бөлімнің меңгерушісі болып тағайындалды. Ол ядролық физика және инженерияны зерттей бастады. 1955 жылдан 1957 жылға дейін ол алғашқы Ядролық энергетика мектебінің директоры болды және білікті оқытушылар құрамын жинады, онда офицерлер мен қатардағы әскерилерге арналған оқу бағдарламаларын жазды және ядролық реакторларды пайдалану талаптарын белгіледі, бұл талаптар кейіннен АҚШ Атом энергиясы комиссиясы (AEC) қабылдаған қатаң ережелерге негізделді. 1957 жылдың наурыз айынан 1957 жылдың желтоқсанына дейін ол AEC-нің Теңіз реакторлары бөлімінде жұмыс істеді және Әскери-теңіз күштерінің реакторларының бастығы адмирал Хайман Г. Риковердің арнайы кеңесшісі болды. Содан кейін ол ядролық физиканы докторантура деңгейінде оқып бітірді және 5 нөмірі бар Ядролық реактор операторы лицензиясын алды. 1958 жылдан 1960 жылдың желтоқсанына дейін ол «Скипджек» су асты кемесінің құрылысы мен іске қосылуына тағайындалды, ол ең алғашқы заманауи су асты кемесі болды (күлден бастап жобаланған, жақсартылған теңіз ядролық реакторы, жылдам шабуылға арналған, кит пішіндес, суға батып-көтерілетін қанаттары, жоғары сапалы болаттан жасалған, толық су асты кемесі). Ол тағы да Әскери-теңіз күштерінің «E» марапатын және Әскери-теңіз бөлімшесінің мақтауын алды, сондай-ақ «Америка Құрама Штаттары үшін үлкен мәнді миссияны аяқтағаны үшін» Ардагерлік легион орденімен марапатталды.
From 1950 to 1952, he was at the U. S. Fleet Sonar School, as an ASW instructor and officer in charge in the C Pro Submarine Sonar Instruction Section; from 1952 to 1953, he was assigned to the Odax as executive officer and navigator, again being awarded a Navy "E". From 1953 to 1954 he was assigned to the Balao as commanding officer and received another Navy "E"; from 1954 to 1955, he was assigned to the Harder as commanding officer; and in 1955, he was assigned to the U. S. Submarine School as head of the Engineering Department. He began a study of nuclear physics and engineering. From 1955 to 1957, he was director of the first Nuclear Power School, and acquired a qualified faculty, where he wrote curricula for both officer and enlisted courses and set requirements for operation of nuclear reactors under rigid guidelines later adopted by the U. S. Atomic Energy Commission (AEC). From March 1957 to December 1957, he was at the Naval Reactors Branch, AEC, and was Special Advisor to the Chief, Naval Reactors, Admiral Hyman G. Rickover. He then completed nuclear physics study through the doctorate level and qualified as Nuclear Reactor Operator, License Number 5. From 1958 to December 1960, he was assigned to Construction and Commissioning, Command of the Skipjack, the first modern submarine (designed from the keel up with improved marine nuclear reactor, fast attack, whale shaped, sail diving planes, high test steel, true submersible). Again he was awarded a Navy "E" and the Navy Unit Citation as well as the Legion of Merit Award for "completion of a mission of great value to the United States."
1960 жылдар
1961 жылдың қаңтарынан 1961 жылдың наурызына дейін Вирджиния штатының Дам Нек қаласындағы басқарылатын зымыран мектебінде «Поларис» командалық курсын өтті. 1961 жылдың наурыз айынан 1963 жылдың мамырына дейін «Этан Аллен» кемесіне командир (Алтын) болып тағайындалды және тағы да Әскери-теңіз күштерінің «E» белгісімен марапатталды. 1963-1964 жылдары Ұлттық соғыс колледжінде тыңдаушы болып оқыды. Оның диссертациясы – АҚШ сауда флоты үшін ядролық энергия. Бехренс Джордж Вашингтон университетінде халықаралық қатынастар саласы бойынша магистр дәрежесін алды. 1964 жылдың тамызынан 1966 жылдың қаңтарына дейін ол OpNav, НАТО ядролық күштері жоспарлары, Стратегиялық жоспарлар кеңсесінде қызмет етті. «НАТО ядролық күштерінің қажеттіліктерін анықтауды жоспарлау және қатысушы мемлекеттермен координациялау» үшін «Клод В. Рикеттс» (НАТО-ның көпұлтты экипажы бар кеме) кемесіндегі қызметі үшін тағы бір Әскери-теңіз күштерінің мақтау белгісін (екінші марапат үшін жұлдыз) алды. 1966 жылы Қорғаныс министрі ұсынғаннан кейін, Мемлекеттік хатшы оны Мемлекеттік департаменттегі Саясатты жоспарлау кеңесіне тағайындады, сонымен қатар 1966 жылдың қаңтарынан 1967 жылдың тамызына дейін Ұлттық қауіпсіздік кеңесінің штатында қосымша міндеттерді атқаратын Мемлекеттік хатшының орынбасары болды. Бұған қоса, ол балық ақуызын концентртациялау технологиясын және Оңтүстік-Шығыс Азия мен Латын Америкасында балық ақуызын концентртациялайтын зауыттарды қаржыландыруға қабылданған заңнаманы әзірледі, пилоттық бағдарлама Вашингтонда жүзеге асырылды. 1967 жылдың маусымында контр-адмирал шеніне көтерілді. 1967 жылдан 1969 жылға дейін COMPHIBGRU ONE және COM PHIBFORSEVENTH FLT-ке тағайындалды, онда командир болып қызмет етті (бұл құрамаға шамамен 65 кеме кірді, оның ішінде екі LPH десанттық кемесі және теңіз десанттық әскер батальондары). Осы қызметінде ол 28 вьетнамдық десанттық операцияда қатысты, оның ішінде ең ұзағы (Тет 1968) және ең ірісі (1969 жылдың қаңтары), армия дивизиясы мен әуе күштерінің қолдауымен өтті. Ол «V» белгісімен «Ерлік ордені»нің (3-ші марапаты) иегері болды, «Армиялық емен жапырағымен» қола жұлдызын (екінші марапаты) алды және вьетнамдық үкімет оны үш рет Президенттік бірлік белгісімен, Еңбегі үшін белгімен және Батырлық кресімен марапаттады. 1969 жылдың шілдесінде Саяси-әскери саясат басқармасының директоры болып тағайындалды және төртінші «Ерлік орденімен» марапатталды.
From January 1961 to March 1961 he was at the Guided Missile School, Dam Neck, Virginia in the Polaris Command Course. From March 1961 to May 1963 he was assigned to the Ethan Allen as commanding officer (Gold) and again awarded a Navy "E". From 1963 to 1964 he attended the National War College as a student. His dissertation there was Nuclear Power for the U. S. Merchant Marine. Behrens also attended George Washington University, where he was awarded an MA degree in international affairs. From August 1964 to January 1966 he was OpNav, NATO Nuclear Force Plans, Office of Strategic Plans. He received another Navy Unit Commendation (star for second award) for service aboard the Claude V. Ricketts, a NATO multi national manned ship for "planning to identify NATO nuclear force requirements and in his coordination with participating governments". In 1966 he was nominated by Secretary of Defense and chosen by the Secretary of State for assignment to the Policy Planning Council, Department of State, with rank of Deputy Assistant Secretary of State with additional duty with the National Security Council staff from January 1966 to August 1967. Additionally, he developed Fish protein concentrate and the legislation which was adopted to finance Fish Protein Concentrate factories in Southeast Asia and Latin America with the pilot program in Washington. In June 1967, he was selected for promotion to rear admiral. From 1967 to 1969, he was assigned to COMPHIBGRU ONE and COM PHIBFORSEVENTH FLT, where he served as commander (this command was composed of approximately 65 ships, including two LPH carriers with embarked Marine Landing Force Battalions). In this capacity, he served in 28 Vietnam amphibious operations, including the longest (Tet 1968) and the largest (January 1969) with both army division and air force support flights. He received the Legion of Merit (his 3rd award) with Combat V, the Bronze Star with Army Oak Leaf Cluster (second award), and was three times decorated by Vietnamese government with the Presidential Unit Citation, Meritorious Unit Citation, and Gallantry Cross. In July 1969, he was appointed Director, Politico Military Policy and was awarded his fourth Legion of Merit.
1970 жылдар
1970 жылдың қыркүйегінде ол Теңіз күштерінің океанографы болды, сонымен қатар мұхитты картографиялау және болжау жөніндегі федералды координатор болып жұмыс істеді. Одан кейін ол Сауда департаменті құрамында Ұлттық мұхитты зерттеу және атмосфералық басқармасын (NOAA) құруға қатысты, сондай-ақ халықаралық және түрлі океанографиялық комитеттерде жұмыс істеді – оның ішінде теңіз құқығы мәселелері бойынша келіссөздерді бастау және океанографиялық саясат бойынша президенттік сөздерді дайындау. Адмирал Берренс 1971 жылы Пенсильвания штатының Геттисбург колледжінен ғылым докторы (DSci) дәрежесін алды. Ол «АҚШ саясаты: Теңіздің байлығы – бүкіл адамзаттың мүлігі» атты еңбектің авторы болды. Ол сонымен қатар Біріккен Ұлттар Ұйымының экологиялық комитеттерімен де жұмыс істеді. Осы қызметі үшін ол бесінші рет «Ерлік ордені»мен марапатталды. 1972 жылы ол NOAA басқармасының орынбасары қызметін атқарды. 1973 жылдың тамызында ол денсаулығына байланысты 100% мүгедектікпен зейнеткерлікке шықты және «Құрметті қызмет медалімен» және АҚШ Теңіз күштерінің вице-адмиралының тұрақты әскери шенімен марапатталды.
In September 1970 he was Oceanographer of the Navy, with collateral duty as Federal Coordinator for Ocean Mapping and Prediction. He then worked on the establishment of the National Oceanic and Atmospheric Agency (NOAA) within the Department of Commerce as well as service on international and on various Oceanographic committees – including the initiation of talks on law of the sea, and as a presidential speechwriter on oceanographic policy. Admiral Behrens was awarded a doctor of science degree (DSci) by Gettysburg College, Gettysburg, Pennsylvania in 1971. He was the author of U. S. policy The Treasure of the Deep Ocean is the Property of all Mankind. He also worked with United Nations environmental committees. For this service he was awarded his fifth Legion of Merit. In 1972 he served as deputy administrator of NOAA. During August 1973, he received medical retirement with 100 percent disability and was awarded the Distinguished Service Medal and the permanent rank of vice admiral, United States Navy.
Кейінгі мансап
1974-1975 жылдары ол J. Watson Noah Associates, Inc., Falls Church, Вирджиния штатында корпоративтік вице-президент ретінде; 1975-1976 жылдары Wheeler Industries, Вашингтон, Колумбия округінде ғылым кеңесшісі ретінде жұмыс істеді. 1975 жылы ол Арлингтон, Вирджинияда Services National Bank-ті бірлесіп құрды. 1976 жылы Флорида штаты оны Регенттер кеңесімен Флорида океанография институтын құруға тағайындады. Ол зерттеу кемесіне айналдыру үшін 34 метрлік (110 фут) кеме сатып алды, 18 метрлік (60 фут) зерттеу кемесін қайта жөндеп, Флориданың барлық университеттерінде аспирантура деңгейіне дейін океанографиялық оқу және зерттеулерді үйлестіру үшін құрылым құрды. Содан кейін ол университеттердің ынтымақтастығымен океанографиялық зерттеулер бойынша келісімшарттар алу ережелерін әзірледі және университеттердің зерттеу кемелерінен ырысқтанған "теңіздегі" уақытпен қоғамдық колледждер мен орта мектептер үшін океанографиялық бағдарламаларды іске қосты. Ядролық саланың биоинженерлік кәсіби инженеры ретінде ол көптеген кәсіби мақалалар мен журналдардың авторы болды. Ол Нью-Йорктің Explorer's Club мүшесі, Нью-Йорк Яхт клубы, Армия және Әскери-теңіз клубы (Вашингтон), Арлингтон, Вирджиниядағы Армия және Әскери-теңіз клубы, Ротари клубы, Флорида Тайгер Бей клубы, Санкт-Петербург Прогресс клубы және тағы да басқалары болды.
From 1974 to 1975 he worked at J. Watson Noah Associates, Inc., Falls Church, Virginia, as a corporate vice president; from 1975 to 1976 at Wheeler Industries, Washington, D. C., as a science advisor. In 1975, he co founded Services National Bank, Arlington, Virginia. In 1976, he was appointed by the State of Florida to establish the Florida Institute of Oceanography under the Board of Regents. He acquired a 110 feet (34 m) vessel for conversion to a research ship, refitted a 60 feet (18 m) research vessel and set up the coordinating structure for oceanographic instruction and research at all Florida universities through the graduate level. He then established guidelines for acquisition of contracts in oceanographic research with cooperative participation by contributing universities and initiated the oceanographic programs for community colleges and secondary schools, with "at sea" time donated by the university research vessels. As a Bioneering Professional Engineer (nuclear), he authored many professional articles and journals. He was a member of the Explorers Club of New York, New York Yacht Club, Army Navy Club, Washington, D. C., Army & Navy Country Club, Arlington, Virginia, Rotary Club, the Florida Tiger Bay Club, the St. Petersburg Progress Club, among others.
Отбасы
Контр-адмирал Беренс және Флорида штатының Тампа қаласынан келген Бетти Энн Тейлор Беренс төрт баланың ата-анасы болды. Оның ұлы Уильям В. Беренс III 1972 жылы Донелла Х. Медоус, Деннис Л. Медоус және Йорген Рэндэрспен бірлесіп "Өсудің шектері" кітабының авторы атанды.
Rear Admiral Behrens and Betty Ann Taylor Behrens of Tampa, Florida, were the parents of four children. His son William W. Behrens III, was co author, with Donella H. Meadows, Dennis L. Meadows and Jørgen Randers, of The Limits to Growth in 1972.