Америкалық Линчтерге Қарсы Күрес: 1946 жылғы науқан
American Crusade Against Lynching
АҚШ-тағы 1946 ж. құрылған линчеваниеға қарсы күрес ұйымы – American Crusade Against Lynching (ACAL). Пол Робесон басшылығымен азаматтық құқықтар қозғалысын қолдады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
20-ғасырдағы американдық линчке қарсы ұйым. Американың линчке қарсы жорығы (ACAL) 1946 жылы құрылып, Пол Робсон басқарды. Бұл ұйым АҚШ-та линчті жоюға арналған. Азаматтық құқық қозғалысының белсенді жақтаушысы Робсон: «Жетістіктер мен еңбектер бағаланатын, лайықтыларына лайықты құрмет, қадір-қасиет көрсетілетін бауырластық құрылуы керек» – деп сенді. Робсон Ротгерс колледжінің бітіру салтанатында сөйлеген «Жаңа идеализм» атты сөзінде, барлық адамдар – ақ және түрлі терілілер – жаңа «Америкалық идеализмді» құруға бірлесіп қатысуы керек екенін айтты. Осы идея Американың линчке қарсы жорығының құрылуына себеп болды.
20th century American Anti Lynching organization
The American Crusade Against Lynching (ACAL) was an organization created in 1946 and headed by Paul Robeson, dedicated to eliminating lynching in the United States. A strong advocate of the Civil Rights Movement, Robeson believed "a fraternity must be established in which success and achievement are recognized and those deserving receive the respect, honor and dignity due them." In his speech "The New Idealism", delivered as a Rutgers College valedictory address, Robeson supported the idea that all – both colored and white people – need to take part in the creation of the new "American Idealism"; which led to the development of the American Crusade Against Lynching.
Тарих
ACAL алғаш рет 12 қыркүйекте Мэдисон Сквер Гардендегі "монстр митингісінде" таныстырылды. Бірақ, ұйым ресми түрде 23 қыркүйекте (Азаттық жариялау күнінде) ел астанасында құрылды. ACAL-ға бастапқыда қолдау көрсетілмеді және Ұлттық түсті адамдардың дамуы қауымдастығы (NAACP) де демеушіліктен бас тартты. NAACP ACAL-ді өзінің зорлық-зомбылықсыз қозғалысына "бәсекелес" науқан ретінде қарады. Алайда, ACAL-ді NAACP-тің негізін қалаушылардың бірі В. Э. Б. Дю Бойс мойындады және қолдады. Дю Бойс либералды адвокат Бартли Круммен бірге Робсонның "крест жорығына" шақыруына қосылып, ACAL науқанын мақұлдады. ACAL-ді қолдап, Дю Бойс NAACP-ке "халық сот заңына қарсы күрес ешбір адамның, ешбір ұйымның монополиясы емес" деді. Дю Бойспен бірге Ида Б. Уэллс линчелеуді айыптау үшін журналистік тәсілдерді пайдаланды. Линчке қарсы науқанның ең белгілі көшбасшыларының бірі, Нью-Йорк штатының Буффало қаласынан Мэри Бернет Талберт 15 мүшелі атқару комитетімен және 700-ден астам мемлекеттік қызметкердің қолдауымен жұмыс істеді. Бұл ұйымның басты мақсаты - "линчтеуді тоқтату үшін бір миллион [ақ және түсті] әйелді біріктіру" болды. Талберттің өкілдігімен ұйым "қысқа, күшті" науқан жүргізді. Бұл науқан 30 жыл ішінде 83 американдық әйел және 3353 еркектің линчелеуге ұшырағанын тізімдеп көрсеткендігі үшін назар аударды. Талберттің өкілдігімен ұйым Ұлттық әйелдер кеңесінің атқару комитетінің бірауыздан мақұлдауына әкелген хат жазды. 1946 жылдың 23 қыркүйегінде Робсон және ACAL-ді ұсынушы делегация президент Гарри Трумэнмен кездесіп, линчелеуге қарсы күрес бағдарламасын іске асыруды талап етті. Робсон Трумэннен линчелеуге қатысты өз пікірін білдіретін және мафиоздық зорлық-зомбылықты жоюға бағытталған заңдық және білім беру шараларын ұсынатын ресми мәлімдеме жасауын сұрады. Трумэн бұл талаптарды қабылдамады, себебі осы шараларды жүзеге асыру осы уақытта қиын болар еді. Робсон бұған көңілі қалды және АҚШ үкіметі сол кезде Нюрнберг процесіне белсенді қатысып жатқанда, ішкі нәсілдік теңсіздіктерге немқұрайлы қарағанын үлкен мәселе деп санады. Делегациялар АҚШ Бас прокуроры Том Кларкпен, сондай-ақ Демократиялық және Республикалық ұлттық комитеттермен де кездесті. Делегацияның бағдарламасына линчелеуге қарсы федералдық заң жобасын жасау, барлық линчерлерді тұтқындау және жазалау, Ку-клукс-клан мүшелерінің Конгресске өтуіне кедергі келтіру кірді. Ұйым мүшелерінің арасында Альберт Эйнштейн сияқты көптеген белгілі зиялылар болды. Ұйымның басқа да танымал қолдаушылары Макс Йерган, Джозеф Курран, Канада Ли, Джек Кролл, Лена Хорн және Оскар Хаммерштейн II болды. Федералдық Тергеу бюросы (ФБР) социалистік және коммунистік қозғалыстардың әлеуметтік және еңбек тәртіпсіздіктерін тудыруына ұзақ уақыт бойы алаңдады. Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын афроамерикалықтардың азаматтық құқықтарын коммунистер қолдағанын байқаған ФБР "крест жорығын" "коммунистік фронт" деп сипаттады. Осылайша Робсон мен ACAP екеуі де ФБР-дің тергеуіне түсті. ФБР Эйнштейн сияқты мүшелерді коммунистік симпатизанттар деп санады және олар туралы барлау деректерін жинады.
The ACAL was first introduced at a "monster rally" in Madison Square Garden on September 12. The organization however was officially launched at the nation's capital on September 23 (the anniversary of the Emancipation Proclamation). The ACAL was initially denied support and was refused sponsorship by the National Association for the Advancement of Colored People (NAACP). The NAACP viewed the ACAL as a campaign that was a "competition" to its nonviolent movement. The ACAL however, was recognized and supported by W. E. B Du Bois, one of the founders of the NAACP. Du Bois, along with liberal attorney Bartley Crum, joined Robeson in his "crusade call" and endorsed the ACAL campaign. In support of the ACAL, Du Bois stated to the NAACP that "the fight against mob law is the monopoly of no one person, no one organization." Along with Du Bois, Ida B. Wells used journalistic approaches to condemn lynchings. One of the most prominent leaders of the Anti Lynching Crusade, Mary Burnett Talbert of Buffalo, New York, worked with an executive committee of 15 members and the support of over 700 state workers to provide awareness of lynchings in The United States. The main objective of this organization was to "unite a million women [both colored and white] to stop lynchings." Under Talbert's representation, the organization performed a "short, sharp" campaign. This campaign received attention as it provided a list of casualties totaling 83 American women who had been lynched by mobs – in addition to 3,353 men – within a 30 year period. Under Talbert's representation, the organization wrote a letter which led to a unanimous endorsement by the executive committee of the National Council of Women. On September 23, 1946, Robeson and a delegation representing the ACAL met with President Harry Truman to push for an anti lynching agenda. Robeson demanded that Truman issue a public statement expressing his views on lynching and recommending a set of legislative and educational measures aimed at eradicating mob violence. Truman turned down these requests, claiming that timing and political circumstances made these measures difficult to implement at the moment. Robeson was disappointed by this and found it troubling that the US government was at the time willing to actively engage in the Nuremberg Trials while it turned its head from racial injustices at home. Delegations also met with US Attorney General Tom Clark as well as the Democratic and Republican national committees. The delegation's program included the creation of a federal anti lynching bill, arrest and punishment for all lynchers, and preventing Ku Klux Klan members from joining Congress. Many prominent intellectuals were members, including Albert Einstein. Other notable supporters of the organization were Max Yergan, Joseph Curran, Canada Lee, Jack Kroll, Lena Horne, and Oscar Hammerstein II. The Federal Bureau of Investigation (FBI) had been long concerned about socialist and communist movements for their instigation of social and labor unrest. Having noted communist support for African American civil rights before World War II, the FBI characterized the "Crusade" as a "communist front." Robeson and the ACAP were thus both put under investigation by the FBI. The FBI classified members such as Einstein as communist sympathizers; and developed intelligence files on them.