Питтсбург қаласының Шығыс Либерти ауданының тарихы

Кіріспе

Шығыс Либерти – Питтсбург қаласының шығыс бөлігінде орналасқан аудан. Ол Хайленд Парк, Морнингсайд, Стэнтон Хайтс, Гарфилд, Френдшип, Шейдисайд және Лаример аудандарымен шектеседі. Питтсбург қалалық кеңесінде кеңесші Дебора Гросс және пастор Рикки Берджесс өкілдік етеді. Шығыс Либертинің көрікті жерлерінің бірі – Шығыс Либерти пресвитериан шіркеуі, ол аймақтың танымал нысаны болып саналады.

Басталуы

Америка революциясы кезінде Шығыс Либерти Аллегей округіндегі еркін жайылым аймағы болды, ол Питтсбург деп аталатын жас, дамитын қаладан бірнеше шақырым шығысқа орналасқан. (Ескі ағылшын тілінде "liberty" – қала шетіндегі жалпы пайдаланудағы жер учаскесін білдіретін.) Екі шаруаның әулеттері осы маңайдағы жерлердің көп бөлігіне ие болды, ал олардың ұрпақтарының есімдері бүгінде Шығыс Либерти мен оның төңірегіндегі көшелерге берілген. Джон Конрад Уинбиддл қазіргі Шығыс Либертидің батысында, қазіргі Блумфилд, Гарфилд және Френдшип аудандарында жер иелігінде болды, ал оның қызы Барбара қазіргі Шығыс Либертиге жақын жерді мұраға алды. Александр Негли Аллегейни өзенінің оңтүстік жағалауында, қазіргі Шығыс Либертидің солтүстігінде "Жемісті Төңкер" деген фермаға ие болды. Неглидің жеріне қазіргі Шығыс Либертидің бір бөлігі, сондай-ақ жақын маңдағы Хайленд Парк, Морнингсайд, Лаример және Стэнтон Хайтс кірді. Александр Неглидің ұлы Джейкоб Барбара Уинбиддлге үйленді, ескі жайылымдықтардың атын еске түсіріп, Шығыс Либерти деп аталатын ауылды салды. 1816 жылы Негли Питтсбург – Гринсбург тас жолының Шығыс Либерти арқылы салынуын қамтамасыз етті, бұл аймақты сауда орталығына айналдырып, оның болашақ дамуын жеткізді.

Өсу

Шығыс Либерти 1843 жылы Джейкобтың қызы Сара Джейн Неглидің амбициялы заңгер Томас Меллонға үйленуімен сауда аймағы ретінде дамуын бастады. Меллон алғаш рет қазіргі Шығыс Либерти аймағына 1823 жылы сапар шеккен, онда 10 жасында Негли үйін көріп, оған ұқсас нәрсені иеленгісі келген. Ол бұл мақсатына және одан да көп нәрсеге қол жеткізді: алдымен табысты заңгер болғаннан кейін, Сара Джейн Неглиден мұраға алған Шығыс Либертиге жақын жерді сату немесе жалға беру арқылы табыс тауып, осы қаражатты Питтсбургтің жаңадан өркендеп келе жатқан салаларын қаржыландыруға жұмсады. Жақып Негли сияқты, Томас Меллон да Шығыс Либертиді көлік торабына айналдыруға тырысты: Меллон Питтсбургтің алғашқы трамвай желілерін Шығыс Либерти арқылы жүргізуге көндірді. Шығыс Либерти 1850 жылдары Пенсильвания темір жолы Шығыс Либерти станциясын ашқанға дейін Питтсбургтен тәуелсіз дамыды. Бұл жолаушылар депосы Шығыс Либертиді қаламен байланыстырды; күніне жиырма алты пойыз адамдарды қала орталығына және кері тасымалдады. Темір жол байланысы аймақтың болашақ дамуы үшін өте маңызды болды, себебі Питтсбург Азамат соғысы мен Бірінші дүниежүзілік соғыс аралығындағы өнеркәсіптік өрлеу кезеңіне енуге дайын тұрды. Қала халқының өсімі темір және болат өнеркәсібінің дамуына серпін берді, соның нәтижесінде Шығыс Либерти де өсті. 1850 жылы ауданның халқы 1000-нан аспаса, 1910 жылы 46000-нан асты. Шығыс Либерти қаланың өнеркәсіптік түтіні мен қарауынан қашып, жайлы тұруды іздеген элиталық отбасылар үшін алғашқы жақын маңдағы тұрғын ауданы болды. 20 ғасырдың басында ол Америкадағы ең бай елді мекендердің біріне айналды, онда көптеген бай өнеркәсіпшілердің сарайлары орналасқан. Дегенмен, Шығыс Либерти тек элиталық, англо-американдық аудан болған жоқ. Шығыс Либерти станциясы Питтсбургтің өндірістік және өнеркәсіптік жұмыстарына тартылған еуропалық иммигранттар мен Оңтүстіктен келген афроамерикандық көшіп келушілердің көптеген ағынын әкелді. 19 ғасырдың соңына қарай ауданда әртүрлі діндер мен ұлттардың көптеген шіркеулері пайда болды. Неміс және итальян протестанттары, ирланд, итальян және неміс католиктері, сондай-ақ англоамерикандықтар үшін пресвитериан шіркеуі және афроамерикандықтар үшін AME шіркеуі үшін бөлек құдайға сиыну орындары болды. Шығыс Либертидің итальяндық, англоамерикандық, неміс, афроамерикандық, еврей, поляк, грек және ирланд тұрғындарынан құралған алуан түрлі қоспасы Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ғана сақталды. 1868 жылдың 30 маусымында Питтсбург қаласы Коллинз және Либерти қалашықтарын қосып алды, олардың құрамында Шығыс Либерти де болды. Оның тиімді орналасуы мен Меллонның басшылығының арқасында Шығыс Либерти келесі жылдары өркендеген сауда орталығына айналды. Шығыс Либертидің саудагерлері Питтсбургтің көптеген өнеркәсіптік миллионерлеріне қызмет көрсетті, олар жақын маңдағы Шадисайд пен Пойнт Бризде қоныстанды. "Хайленд Парк" және "Достық" қалаларының кәсіпқойлары, "Блумфилд" және "Гарфилд" қалаларының жұмысшылары да Шығыс Либертиде сауда жасады. Мұнда төрт кинотеатр болды. Актер-әнші Дик Пауэлл Энрайт театрында ән айтудан бастады. 1950 жылға қарай бұл аймақ Хайленд-авенюдегі Sears Roebuck дүкенімен және Пенн-авенюдегі (Альберт Дж) Мансманның универмагымен бекітілген, жанды және толыққанды қалалық базарға айналды. Ол елдегі орталықтан тыс ең ірі бизнес ауданына айналды, сатудан түскен ақша есебімен.

East Liberty truly began to develop as a commercial area in 1843, when Jacob's daughter Sarah Jane Negley married the ambitious lawyer Thomas Mellon. Mellon had first visited the area of modern day East Liberty in 1823, when as a 10 year old he saw the Negley mansion for the first time and decided he wanted something like it. He achieved this goal and much more: after first becoming a prosperous lawyer, he made his true fortune by marrying Sarah Jane Negley, selling or renting the land near East Liberty that she inherited, and using the proceeds to finance Pittsburgh's nascent industries. Like Jacob Negley before him, Thomas Mellon worked to make East Liberty a transportation hub: Mellon convinced some of Pittsburgh's first trolley lines to pass through East Liberty. East Liberty developed more or less independently of Pittsburgh until the Pennsylvania Railroad opened the East Liberty station in the 1850s. This passenger depot served to connect East Liberty to the city; twenty six trains transported people to and from downtown on a daily basis. The rail connection was of crucial importance for the area's future development, because Pittsburgh was just about to enter its industrial boom period that would last between the end of the Civil War and World War I. As the city's population swelled to fuel the burgeoning iron and steel industry, East Liberty grew too. The neighborhood's population increased from under 1,000 in 1850 to over 46,000 by 1910. East Liberty acted as a first ring residential suburb for elite families looking to escape the industrial smoke and soot of the city. By the turn of the century, it was one of the richest suburbs in America, containing many of the wealthy industrialists’ mansions. However, East Liberty was not exclusively an elite, Anglo American neighborhood. The East Liberty Station brought floods of European immigrants and African American migrants from the South, who were drawn by Pittsburgh's manufacturing and industrial jobs. The neighborhood became home to an impressive number of churches for various religions and ethnicities by the late nineteenth century. There were separate places of worship for German and Italian Protestants, Irish, Italian and German Catholics, as well as a Presbyterian church for Anglo Americans and an AME church for African Americans. East Liberty's diverse mix of Italian, Anglo American, German, African American, Jewish, Polish, Greek, and Irish residents stayed intact until after World War II. On June 30, 1868, the City of Pittsburgh annexed Collins and Liberty townships, which together included East Liberty. Thanks to its favorable location and Mellon's guiding hand, East Liberty became a thriving commercial center in the following years. East Liberty's merchants served many of Pittsburgh's industrial millionaires, who settled in nearby Shadyside and Point Breeze. Professionals in Highland Park and Friendship and laborers in Bloomfield and Garfield also shopped in East Liberty. There were four movie theaters. Actor singer Dick Powell got his start singing at the Enright Theater. By 1950, the area was a bustling and fully urban marketplace, anchored by Sears Roebuck store on Highland Avenue and (Albert J )Mansmann's Department Store on Penn Avenue. It had become the largest, in terms of sales dollars, non center city business district in the country.

Құлдырау

Шығыс Либертидің құлдырауы үйлерді ипотекаға беруге қатысты бірқатар үкіметтік саясаттың нәтижесінде болды. Шығыс Либертидің негізгі бизнес ауданына жақын орналасқан тұрғын үйлер негізінен 1800 жылдардың ортасы мен соңында салынған тығыз орналасқан ағаш үйлерден тұрды. 1937 жылы Джордж Ф. Крам компаниясы федералды демеумен жүргізілген зерттеулер мен карталарды жасауға кірісті, олар банктердің ипотека беру үшін пайдаланған «қызыл сызықталған» карталарға айналды. Cram Maps бұл тұрғын үй қорын «ескірген» деп көрсетті, «жүделер мен негрлердің енуіне» және жәрдемге мұқтаж көптеген адамдарға (Жаңа мәміледегі әлеуметтік жәрдемнің түрі) сілтеме жасады, бұл аймақты қызыл сызықпен белгілеуді негіздеді. Бұл қызыл сызықтың салдары екі есе болды: біріншіден, үй сатып алу және жөндеу үшін дәстүрлі несие алуды қиындатты; екіншіден, 1937 жылы нәсілдік жағынан әртүрлі болған ауданда аз қамтылған ұлт өкілдерінің бөлінуіне ықпал етті. Көбінесе жылжымайтын мүлік ипотекамен сатып алынатындықтан және банктер қызыл сызықталған аймақтардағы мүліктерге несие бермейтіндіктен, көптеген сатып алушылар аймақтағы үйлерді бәсекеге қабілетті бағамен сатып ала алмады, бұл сұраныс пен мүлік құнының жасанды құлдырауына әкелді. Жөндеуге қаражат болмағандықтан, нашар күйдегі үйлер уақыт өте келе нашарлады. Алайда, Джордж Ф. Крамның зерттеулері «негрлердің енуі қауіпті» екенін көрсетті, оны «ескірген», «Шығыс Либертидің орташа бөлігі» деп сипаттады және оны несие берушілер үшін жоғары тәуекелді деп белгіледі. Көршіліктің бұл бөлігі үлкен Шығыс Либерти ауданымен бірге құлдырады, бірақ қалалық жаңарудың ауқымды қирауынан құтылды. 1960 жылдары қабылданған екі шешім қызыл сызықтың бастаған тенденцияларын күшейтті. Біріншісі – қаладан қала маңына бизнестің ағынын тоқтатуға жасалған әрекет болды. 1960 жылдардың басында Шығыс Либертидің бірнеше ірі саудагерлері Питтсбургтің Шығыс жағының тұрғындарының қала маңына көшіп жатқанын және қала маңындағы сауда орталықтарының өсіп, кеңейіп жатқанын байқады. Бұл саудагерлер қала маңындағы даму Шығыс Либертидің нарық орталығы ретіндегі мәртебесіне зиян келтіреді деп қорқып, Питтсбург қаласының қалалық даму басқармасына (URA) шаралар қабылдауға шақырды. URA Пенн даңғылында ашық аспандағы жаяу жүргіншілерге арналған сауда орталығын құруды ұсынды, оны үлкен дүкендерге және тұрақ орындарына ие автомобильге қолайлы жолдармен қоршады, бұл жаңа қала маңындағы дүкендер сияқты сатып алушыларға қызмет ете алады. Бұл жоспар Шығыс Либертиді құрайтын 254 акр (103 га) жердің шамамен жартысын бұзуды талап етті. Бұрын айтылғандай, бұзуға арналған аудан 1937 жылы қызыл сызықталған ауданның бөліктерімен сәйкес келді. Қайшылықты пікірталастардан кейін жоспар мақұлданды және URA Пенн даңғылының ең қызықты бөлігіндегі (Жейкоб Неглидің заманындағы ескі Гринсбург-Питтсбург тракты) қозғалысты тоқтатты және оны орталық бизнес ауданының айналасындағы жаңа, бір бағытты магистральдарға (Пенн шеңбері деп аталды) бағыттап жіберді. Көптеген шағын дүкендер қирады – барлығы 1 миллион шаршы фут сауда алаңы. Бұл бұзулар тығыз, жаяу жүріп өтетін сауда ауданын жойып, оның көп бөлігін тартымды емес тұрақ орындарымен және бос жатқан жерлермен алмастырды, бұл қалған бизнестің құлдырауын жеделдетті. URA Шығыс Либертидің көше жоспарын қайта жасап жатқанда, Питтсбург қаласының тұрғын үй басқармасы көршілес ауданда екінші өзгерістер жасады. Тұрғын үй басқармасының жоспарлаушылары жақын маңдағы афроамерикалық Хоумвуд ауданының тығыз екенін атап өтті, бұл URA-ның төменгі Хилл ауданын бұзғанының нәтижесінде болды, бұл Хиллдің көптеген афроамерикалықтарын Солтүстік жаққа және Хоумвудқа көшіруге мәжбүр етті. Тұрғын үй басқармасының шешімі – жаңа Пенн шеңбері жолдарының бойындағы Шығыс Либертиде әрқайсысы 20 қабатқа жуық үш үлкен тұрғын үй кешенін салу болды. Бұл екі шара Шығыс Либертиді нарық орталығы ретінде сақтап қалуға жеткіліксіз болды және ескі ауданның құлдырауын жеделдетті. Penn Avenue-ден көліктерді алып тастау арқылы URA-ның жаңа көше жоспары ауданның сауда орталығына баруға тұрған жоқ екенін көрсететіндей болды. Тұрғын үй басқармасының үлкен тұрғын үй кешендері тез арада қылмыс орталықтары ретінде беделге ие болды, және бұл бедел шатастыратын көше жоспары сияқты Шығыс Либертиден сауда-саттықты алып тастады. Қызыл сызық орта таптық үй сатып алушыларды қуып жіберді, ал мемлекеттік тұрғын үй кешендері тек аз қамтылған жалдамаға арналған. Бұл денсаулық сақтау секторын қолдай алмайтын, нашар және қанағаттандырылмаған демографиялық жағдайды жасады. Қалалық жаңару аудан үшін қатты салдарға әкелді. 1959 жылы Шығыс Либертиде 575 кәсіпорын болса, 1970 жылы 292, ал 1979 жылы 98 ғана болды. Қалған кәсіпорындар Питтсбургтің көптеген тұрғындарына емес, қазіргі қалалық геттода қалған тұтқын аудиториясына қызмет көрсетуге бейім болды. Қалалық жаңарудан кейін халқының күрт төмендеуі байқалды. Шығыс Либерти жоғары кедейлік деңгейімен, үй иелігінің төмен деңгейімен және Қоғамдық қайта инвестициялау туралы заң қызыл сызықты жойғаннан кейін де жалғасқан инвестиция жоқтығының салдарымен бөлінген ауданға айналды. Соңғы 20 жылда халық 1990 жылы 7973-тен 2000 жылы 6871-ге, ал 2016 жылы 5698-ге дейін төмендеді. Бұған себеп қалалық жаңару мен қызыл сызықтың ұзақ мерзімді әсері болды. 2018 жылы Шығыс Либертидегі демографиялық өзгерістерді зерттеу, халықтың өзгеруіне нашар мүліктің жағдайына байланысты тастап кету себеп болғанын көрсетті. және атқарушы директор, Дэвид Фиханды жалдады. 1980 жылдары ELDI жетекшілік еткен бірқатар маңызды оқиғалар болды, ол бос қонақүйді сатып алып, жаңартты (қазіргі 100 Sheridan Square); Regent Theater және Penn Highland Building кіретін блок сатып алды; және қауымдастықта алғашқы нарықтық кондоминиум мен Penn Avenue-дегі Penn Circle-дің шығысында орналасқан East Liberty Station атты жаңа сауда орталығын салу үшін әзірлеушілермен жұмыс істеді. 1980 жылдары Пенн шеңберінің оңтүстігіндегі шағын дүкендер жиынтығы кеңейді, Шығыс Либертиде 200-ден астам кәсіпорын орналасты, ал жылжымайтын мүлікке 80 миллионнан астам доллар инвестицияланды. Құрылғаннан кейінгі он бес жылда ELDI Шығыс Либертидің тарихи сауда орындарын жаңартуға бағытталды. Оларға Regent Theater (қазіргі Kelly Strayhorn Theater) және Motor Square Garden кірді. ELDI-дің жаңарту жобалары көп уақытты алды және ауданды бұрынғыдай сауда орталығына айналдырмады. Мысалы, ELDI және Massaro Corporation 1988 жылы Motor Square Garden ғимаратын жабық сауда орталығы ретінде қайта жасады, бірақ тұтынушылар жауап бермеді. American Automobile Association ғимаратты 1991 жылы банкроттық сотта сатып алды және қазір оны кеңсе ретінде пайдаланады. 1980 жылдарығы орташа сәттілікке қол жеткізген мүліктерді жаңартуға қоса, ELDI Пенн даңғылындағы сәтсіз жаяу жүргіншілерге арналған сауда орталығын алып тастап, осы магистральды екі бағытты жолға қайтаруға қол жеткізді. Бұл жетістіктер 1990 жылдардың соңы мен 2000 жылдардың басындағы үлкен және біршама даулы дамуларға жағдай жасады. 1996 жылдан 2006 жылға дейін ELDI және Питтсбург қаласы Шығыс Либертиге жаңа «үлкен дүкендерді» тарту және ауданды қоршаған 20 қабатты тұрғын үй кешендерін алып тастау үшін жұмыс істеді. Біріншісі, ELDI және қала салықты ұлғайту арқылы екі ұлттық бөлшек сатушыны ауданға тартты: Home Depot және Whole Foods. Бұл екі дүкен де өркендеді, олардың табысы шағын жергілікті саудагерлерді және басқа ұлттық бөлшек сатушыларды ауданға инвестиция салуға көндірді. Екіншіден, күрделі және ұзаққа созылған мәмілелерден кейін үш тұрғын үй кешенінің екеуі 2005 жылы, ал үшіншісі 2009 жылдың мамырында бұзылды. Бұл күш-жігер ауданның басым көпшілігі афроамерикалық тұрғындарын қайта орналастыруды қамтыды.

East Liberty's decline was precipitated by a series of government policies relating to the underwriting of mortgages for homes commonly referred to as redlining. The residential areas immediately surrounding East Liberty's main business district consisted primarily of tightly packed wood frame homes built in the mid to late 1800s In 1937, The George F Cram Company undertook the creation of federally sponsored surveys and maps which ultimately became the 'redlined' maps used by banks for underwriting. The Cram Maps listed this housing stock as "obsolete," noted the "infiltration of Jews and Negroes", and the large number of people on relief (the New Deal version of Welfare) as justification for redlining the area. The result of this redlining was two fold; first, it made accessing conventional forms of credit for home purchases and renovations difficult; and second, it fostered segregation of low income minorities in a neighborhood that was clearly racially diverse in 1937. Because most real estate is purchased with a mortgage, and banks would not lend against properties in redlined areas, most prospective buyers could not buy homes in the area at competitive prices, causing an artificial collapse of demand and property value. Without capital to fund repairs and renovations, homes in poor repair deteriorated over time. However, the George F. Cram surveys noted " negro encroachment threatening], calling it an obsolete, " mediocre section of East Liberty. "], and designated it as a higher risk for lenders. Though this area of the neighborhood declined in tandem with the greater East Liberty neighborhood, it was spared the greater destruction of Urban Renewal. Two decisions in the 1960s exacerbated the trends begun with redlining. The first was an attempt to halt a slow trickle of businesses from the City to the suburbs. In the early 1960s, a few of East Liberty's larger merchants saw that some residents of Pittsburgh's East End were moving to the suburbs, and that suburban shopping malls were consequently growing and expanding. These merchants feared that suburban development would harm East Liberty's status as a market center, and asked the City of Pittsburgh's Urban Redevelopment Authority (URA) to take action. The URA proposed creating an outdoor pedestrian mall on Penn Avenue, to be surrounded by car friendly roads on which large stores, surrounded by parking lots, could serve shoppers just as the new suburban stores were doing. This plan required the demolition of roughly half of the 254 ac (103 ha) that comprised East Liberty. As noted previously, the area targeted for demolition roughly aligned with those parts of the neighborhood redlined in 1937. After some contentious debate, the plan was approved, and the URA stopped traffic on the busiest part of Penn Avenue (the old Greensburg Pittsburgh turnpike of Jacob Negley's day) and routed it onto a series of new, one way thoroughfares (called Penn Circle) that formed a ring around the central business district. Many small shops were destroyed—a million square feet of retail space in all. These demolitions destroyed the dense, walkable commercial district and replaced much of it with unattractive parking lots and vacant properties, hastening the decline of the businesses that remained. While the URA was remaking the street plan of East Liberty, the City of Pittsburgh's housing authority made a second set of changes to the neighborhood. Housing authority planners noted that the nearby African American neighborhood of Homewood was overcrowded, largely as a result of the URA's earlier demolition of the lower Hill District to create the Civic Arena, which had forced many of the Hill's African Americans out and into the North Side and Homewood. The housing authority's solution was to build three large housing complexes, each close to 20 stories tall, in East Liberty along the new Penn Circle roads. These two measures ultimately failed to preserve East Liberty as a market center, and arguably hastened the old neighborhood's demise. By routing cars away from Penn Avenue, the URA's new street plan seemed to send a message that the neighborhood's commercial center was not worth visiting. The housing authority's massive housing complexes quickly developed a reputation as centers for crime, and this reputation likely did as much as the confusing street plan to drive commerce away from East Liberty. Redlining had already driven away middle class homebuyers, and the public housing complexes were exclusively for low income renters. This created population demographics that were severely poor and unable to support a healthy commercial sector. Urban renewal had devastating consequences for the neighborhood. There were some 575 businesses in East Liberty in 1959 but only 292 in 1970 and just 98 in 1979. The businesses that remained tended not to serve the majority of nearby Pittsburghers, but only the captive audience that remained in what was now an urban ghetto. Steep population decline followed urban renewal. East Liberty became a segregated neighborhood with high poverty rates, low rates of homeownership, and a legacy of disinvestment that continued well after the Community Reinvestment Act eliminated redlining. In the past 20 years, the population fell from 7,973 in 1990 to 6,871 in 2000, and 5,698 in 2016. The reason for this is both the lingering effects of urban renewal and redlining. A 2018 study of demographic changes in East Liberty suggests that abandonment due to poor property condition drove the bulk of population change in East Liberty. and hired an executive director, David Feehan. During the 1980s, a number of important developments occurred, spearheaded by ELDI, which acquired and renovated a vacant hotel (now 100 Sheridan Square); purchased the block that included the Regent Theater and Penn Highland Building; and worked with developers to bring the first market rate condo to the community and a new shopping center called East Liberty Station on Penn Avenue, east of Penn Circle. During the 1980s, the collection of small shops on Penn Circle South expanded, more than 200 businesses located in East Liberty, and more than $80 million was invested in real estate development. In the fifteen years following its founding, ELDI focused on rehabilitating some of the East Liberty's historic commercial spaces. These included the Regent Theater (now called the Kelly Strayhorn Theater) and Motor Square Garden. ELDI's rehabilitation projects were time consuming, and they did not make the neighborhood the destination for shoppers that it had formerly been. For example, ELDI and the Massaro Corporation recreated the Motor Square Garden building as an indoor mall in 1988, but consumers did not respond. The American Automobile Association bought the building in bankruptcy court in 1991 and now uses it as office space. In addition to its moderately successful property rehabilitation efforts during the 1980s, ELDI was able to remove the failed pedestrian mall on Penn Avenue and return that thoroughfare to its traditional use as a two way street. These successes set the stage for a large and somewhat controversial series of developments in the late 1990s and 2000s. Between 1996 and 2006, ELDI and the City of Pittsburgh worked to attract new “big box” retailers to East Liberty and to remove the 20 story housing projects that surrounded the neighborhood. First, ELDI and the City used tax increment financing to lure two national retailers to the neighborhood: Home Depot and Whole Foods. Both of these stores thrived, and their success convinced small local merchants and other national retailers to invest in the neighborhood. Second, after a complex and time consuming set of transactions, two of the three housing projects that visually barricaded the neighborhood were demolished in 2005, and the third was demolished in May 2009. Because these efforts involved resettling the largely African American population of East Liberty's housing projects and attracting several high end retailers, ELDI and the City have been criticized for acting as agents of Gentrification. Some of these concerns have been assuaged by new mixed income residential developments which have begun to replace the demolished housing projects, as the new developments provide arguably nicer and safer accommodations for some of the projects’ former residents but much fewer of them. By 2009, East Liberty more closely resembled the busy commercial neighborhood of 1959 than the struggling ghetto of 1979. Merchants continue to invest in the neighborhood, and outside observers consider it to be fully rehabilitated. In 2010, The New York Times published an article about the revival of East Liberty, and cited the presence of a Google office as a sign of the neighborhood's success. In 2011, the Pittsburgh Post Gazette published an article entitled "The trend toward shared working areas arrives" which describes the creation of The Beauty Shoppe, East Liberty's first Coworking space. The space is owned by East Liberty Development Inc and currently houses several start ups and small businesses. The first business tenant was Thinktiv, Inc., a venture accelerator. Thinktiv was part of The Beauty Shoppe redevelopment effort alongside East Liberty Development Inc. and Edile, a real estate development firm. The Highland Building hi rise, vacant for 20 years, has been converted into luxurious apartments, as has the adjacent Wallace Building, through Walnut Capital, a local real estate company that also owns part of Bakery Square. In April 2014, the streets making up Penn Circle were renamed, removing a highly visible reminder of the failed urban renewal plans of the 1960s. Several historic street names were restored, and Centre Avenue was extended beyond its original (pre 1968) terminus at Penn Avenue to East Liberty Boulevard, affording visitors to the neighborhood a less confusing path toward the business district. In June 2014, USA Today named East Liberty one of the ten best up and coming neighborhoods around the USA.

Көлік

Шығыс Либертиді Мартин Лютер Кинг-младший шығыс автобустық жолындағы Шығыс Либерти станциясы, сонымен қатар Шығыс Либерти транзиттік орталығы қамтиды. Бұл станция 2015 жылы қайта жаңартылды. Мемлекеттік қаржыландырылатын жобаның мақсаты – көлікке бағытталған дамуды ілгерілету, тұрғындар мен сауда орындарын жаппай көлік құралдарына жақын орналастыру арқылы қала тығыздығын арттырып, жеке көліктерді пайдалануды азайту болды. Транзиттік орталық, бір кезде Пенсильвания темір жолы өткен шатқал бойымен жүретін Мартин Лютер Кинг-младший шығыс автобустық жолына қолжетімділікті арттырады. Бұл автобустық жол қала орталығын (Downtown) Шығыс Либерти аудандарымен және Allegheny округінің шығыс жаққа орналасқан қалашықтарымен байланыстырады. 150 миллион доллар тұратын бұл жоба 6 акр жерді алып жатыр және 3000 шаршы фут аралас мақсаттағы коммерциялық кеңістік қосты. Бұл жоба соңғы үш жылда Шығыс Либертиде қолжетімді тұрғын үйдің жетіспеушілігіне байланысты қызу пікірталастарды тудырды. Шығыс Либерти транзиттік ауданындағы дамуды ынталандыру мақсатындағы жобаның салық жеңілдету бағдарламасы нәтижесінде жеке дамытушыларға жоғары сапалы құрылыстар, оның ішінде жүздеген сәнді пәтерлер салуға мемлекеттік қаражат бөлінді.

Мәдениет

2009 жылы Шығыс Либертидегі Mt. Арарат баптистік шіркеуінің «Қалдық хоры» Verizon Wireless компаниясы демеушілік еткен және «Америкадағы ең жақсы шіркеу хорын» анықтауға арналған ұлттық сайыста екінші орынды алып, 20 000 доллар сыйлық қаражаты жеңіп алды. Легендарлық актер және биші Джин Келли 1912 жылы Шығыс Либертиде дүниеге келген. Бизнесмен, NFL-дің «Каролина Пантерс» және MLS-тің «Шарлотта ФК» командаларының иесі Дэвид Теппер Шығыс Либертиде тұрған.