Алпыс алты қадам: Коттке мен Гордонның музыкалық саяхаты
Sixty Six Steps
Лео Коттке мен Майк Гордонның «Sixty Six Steps» альбомы туралы: шығу тарихы, жазбалар, «Ya Mar» әні және Багама аралдарындағы әсері. Музыка жаңалықтары!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Sixty Six Steps — Лео Коттке және Майк Гордонның екінші студиялық альбомы. Ол 2005 жылдың 23 тамызында шықты.
Sixty Six Steps is the second studio album from Leo Kottke and Mike Gordon. It was released on August 23, 2005.
Тарих
Альбом бірнеше айдың ішінде жазылса да, бұл идея Гордонның санасында ондаған жылдар бойы қалыптасқан. Гордон бала кезінде отбасымен Багама аралдарына саяхат жасағаннан бері "The Mustangs" калипсо тобына қызығушылық танытып келеді. Сапарда естіген әндердің бірі – "Ya Mar", кейін Phish тобының концерттерінде жиі орындалатын әнге айналды. Әндердің көп бөлігі Коста-Рикада жазылып, содан кейін Багам аралдарындағы Нассауда дыбыс жазылды. Перкуссияшы Нил Симонет көптеген перкуссиялық аспаптарда ойнайды, олардың ішінде каксикси, ешкінің мүйізі, сөйлейтін барабандар, доңғалақтың ортасы, джембе, трашер, балық шейкерлері және уда барабандары бар. Альбомда Fleetwood Mac-тің "Oh Well" әнінен бастап Пит Сигердің "Living in the Country" әніне дейін бірнеше кавер-әндер де кездеседі.
Although the album was recorded in just a few months, it has been an idea in Gordon's mind for decades. Since Gordon went on a trip to the Bahamas with his family in his childhood, he has always been fascinated with the calypso band, The Mustangs. “Ya Mar,” one of the songs Gordon heard on the trip, eventually became a staple of Phish’s live shows. Most of the songs were written and arranged in Costa Rica and were then recorded in Nassau, Bahamas. Percussionist Neil Symonette is also featured playing a multitude of percussion including caxixi, goats' hooves, talking drums, tire hub, djembe, thrasher, fish shakers, and uda drums. The album also features a number of cover songs, ranging from Fleetwood Mac's "Oh Well" to Pete Seeger's "Living in the Country."
Қабылдау
Музыкалық сыншы Хал Хоровиц Allmusic үшін жазған мақаласында альбомды «жеңіл» деп сипаттап, ән жазу мен орындаудан гөрі музыканттардың шеберлігін ерекше атады. «Музыканттар керемет үйлесімде ойнайды, Гордонның қуатты, бірақ иілгіш басы Котткедің ерекше және епті саусақпен тартылған ноталарына негіз болып, олардың арасында серпіліс жасайды», – деп жазды ол. Glide журналынан Эрик Уорд осы ынтымақтастықты жоғары бағалап: «Осы альбомның «2005 жылдың үздіктері» тізіміне енбейін деуге болмайды» деді. Хоровиц сияқты, ол да таңғажайып кавер-версияларға назар аударды. PopMatters үшін сыншы Никки Трантер альбомды «Калипсомен үйлескен керемет стильді туынды, алпыс алты қадам – өмірдің тыныш сәттерін еске салатын, аралдық әуендермен безендірілген тыныш, әсерсіз ойлар» деп атады. «Алпыс алты қадам калипсо альбомы сияқты сезілмейді. Бұл – дәл сол қалыпта болуы керек, әртүрлі дәмдердің үйлесімді қосылысы, өте шебер араластырылған тәжірибе», – деді ол. Minor 7th үшін жазған Патрик Рейгенс альбомды «бірқадам кем» деп бағалап, Котткенің «From Spink to Correctionville» солосын «бас және орта жиіліктің қалыпты емес шуынан құтылудың керемет мүмкіндігі» деп мақтады. Ол сондай-ақ: «Гордонның басы ойнауы қызықты да тиімді, бірақ кейде Котткенің гитарадағы бастық партияларымен бәсекелесіп, дыбысты бұрмалап жібереді. Түпнұсқа әндер музыкалық және лирикалық тұрғыдан әсерсіз. Бұл бірнеше кавер-версияларға да қатысты. Гордон бірнеше тректе электр гитарада ойнайды, бірақ оның орындауы қарапайым және жоғары жиіліктің дыбысын шығара алмайды. Сондай-ақ, Котткедің сүйемелдеуі мен назарсызданған аккорды аранжировкаға энергия сыйлай алмайды», – деп түсіндірді. Jambase-тен Аарон Стайн Коттке мен Гордон арасындағы музыкалық байланысты «олар бір-бірі үшін жаралғандай» және «жайлы, әдемі музыкамен ұсталып тұрған ерекше, сүйкімді ерекшелік» деп сипаттады. Sputnikmusic-тен Эндрю Котик бұл альбомды Clone-мен салыстырып, «Нәтиже алдыңғы альбомнан нашар. Музыканы Гавайдағы бал айының саундтрегі деп айтуға болады. Олар Clone-нан музыка алып, басқа сөздермен және тоналдық өзгерулермен жаңадан жасаған сияқты. Бұл жаман екенін білдірмейді, бірақ мен одан шығармашылық күткен едім», – деді. 2006 жылғы Jammy Awards марапатында альбом «Жылдың студиялық альбомы» атанды.
Music critic Hal Horowitz, writing for Allmusic called the album "breezy" and singled out the musicianship over the songwriting and singing. "The musicians work wonderfully together, with Gordon's meaty yet malleable bass grounding and darting around Kottke's distinctive and agile fingerpicked lines." Eric Ward of Glide magazine wrote favorably of the collaboration saying "You can bet a sand dollar this ends up on quite a few "Best of '05" lists." and like Horowitz, commented on the surprising cover songs. For PopMatters, critic Nikki Tranter called the album "A calypso laced stylish slice of wonderful, Sixty Six Steps uses jaunty island influences to create a tranquil, unaffected reminder of life’s quiet spaces Sixty Six Steps doesn’t feel like a calypso record. It’s exactly as it’s meant to be—an experiment in flavors, perfectly blended." Writing for Minor 7th, Patrick Ragains felt the album was " a few steps short" and praised Kottke's solo, "From Spink to Correctionville," as "a welcome respite from the rest of the program's bass and midrange clutter." He further commented "Gordon's bass playing is interesting and effective, but sometimes muddies things when competing for attention with Kottke's bass runs on the guitar. The original songs fall flat both musically and lyrically. This is also true of several covers Gordon handles electric guitar on several tracks, but his playing is trite and fails to generate any fire in the treble register. Likewise, Kottke's accompaniments and unfocused comping fail to lend any energy to the arrangements." Aaron Stein of Jambase commented on the musical relationship between Kottke and Gordon as "it seems that these musicians were made for each other" and "a quirky, amiable weirdness held down by a simple, cozy music." Andrew Kotick of Sputnikmusic compared the release to Clone and concluded "The results were in vain of the record's predecessor The music is exactly what you would describe as a soundtrack to a Hawaiian honeymoon. It is as if the two took the music from Clone and put in a key change with different lyrics. This doesn't mean it's bad to any extent, but I would've enjoyed some originality." The album was awarded "Studio Album of the Year" at the 2006 Jammy Awards.