Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттарының африкалық американдықтар үшін азаматтық құқықтарды қорғау ұйымы (1946–1956)
United States civil rights organization for African Americans (1946–56)
Азаматтық құқықтар конгресі (CRC) – 1946 жылы радикалдардың ұлттық конференциясында құрылған және 1956 жылы таратылған Америка Құрама Штаттарының азаматтық құқықтарды қорғау ұйымы. Ол Халықаралық еңбек қорғанысын, Конституциялық бостандықтар үшін ұлттық федерацияны және Ұлттық негрлер конгресін жалғастырды, қорғаныс ұйымы ретінде жұмыс істеді. 1948 жылдан бастап өлім жазасына кесілген афроамерикандықтардың және басқа да маңызды істердің қорғауын жүзеге асырды, бұл АҚШ-тағы нәсілдік теңсіздікті көрсету мақсатында жасалды. Роза Ли Инграм және оның екі ұлы Грузияда сотталғаннан кейін, CRC олардың мүддесі үшін ұлттық үндеу науқанын ұйымдастырды, бұл афроамерикандықтар үшін алғашқы үндеу болды. КРК 1950 жылы 60 бөлімшеден тұратын ұлттық үйлестіру жүйесіне ие болды. Бөлімшелер жергілікті мәселелермен айналысты. Көпшілігі Шығыс және Батыс жағалауларында орналасқан, бұрынғы Конфедерация штаттарында бар-жоғы 10 шамасында бөлімше болды, олардың бесеуі Техас штатында.
The Civil Rights Congress (CRC) was a United States civil rights organization, formed in 1946 at a national conference for radicals and disbanded in 1956. It succeeded the International Labor Defense, the National Federation for Constitutional Liberties, and the National Negro Congress, serving as a defense organization. Beginning about 1948, it became involved in representing African Americans sentenced to death and other highly prominent cases, in part to highlight racial injustice in the United States. After Rosa Lee Ingram and her two teenage sons were sentenced in Georgia, the CRC conducted a national appeals campaign on their behalf, their first for African Americans. The CRC coordinated nationally, with 60 chapters at its peak in 1950. These acted on local issues. Most were located on the East and West coasts, with only about 10 chapters in the states of the former Confederacy, five of them in Texas.
Шолу
КРК Америка Құрама Штаттарындағы нәсілдік теңсіздікке назар аудару мақсатымен сот процестері мен демонстрациялардан тұратын екі бағытты стратегия қолданды, сондай-ақ кең ауқымды ақпараттық жұмыстар жүргізді. Басты тактика – әсіресе Оңтүстікте Роза Ли Инграм және оның екі ұлы (Джорджия штаты), Мартинсвилл жетілігі (Вирджиния штаты) және Вилли МакГи (Миссисипи штаты) сияқты қара нәсілді адамдарға өлім жазасы кесілген жағдайларды жария ету болды; соңғы екі жағдайда күмәнді зорлау айыптарының нәтижесінде. Ғасыр басында Оңтүстікте қара нәсілді адамдардың сайлау құқығынан айырылғандығын ескере отырып, тек сайлаушылар ғана қазылар құрамына кіре алатындықтан, барлық қазылар құрамы ақ адамдардан тұратын. КРК осы жағдайлар бойынша халықаралық деңгейде хабардарлықты арттыруға қол жеткізді, бұл кейде президентке және Конгреске наразылық білдіруге әкелді. Олар сондай-ақ сотталғандардың ісін қайта қарауға және жазаларын жеңілдетуге арналған сот апелляцияларында өкілдік етті. КРК Роза Ли Инграм мен оның ұлдарының, сондай-ақ Вилли МакГидің қорғанына қатысты. 1950 жылы NAACP Мартинсвилл жетілігінің апелляциялық ісін қарастырып жатқанда, олардың барлығы жедел сот процесінде айыпталып, өлім жазасына кесілген болатын. Бір айыпталушының ата-анасы, ДеСейлс Грейсон, өз ұлын қорғау үшін КРК-ға жеке өтініш жасады. NAACP бұл ұйымдардың әртүрлі тәсілдерді қолданғанын мәлімдеді: ол өз қаражатының басым бөлігін клиенттерді тікелей қорғауға, соның ішінде апелляциялық шағымдарға жұмсады, ал КРК халық арасында үгіт жұмыстарын жүргізіп, памфлеттер таратып, билбордтарда жарнамалар орналастырды. КРК үкімет тарапынан жағымсыз назарға ілігіп, Мартинсвилл жетілігінің ісі бойынша апелляцияларды қарауға кері әсер етуі мүмкін болғандықтан, 1950 жылдың шілдесінде Грейсонды тікелей қорғаудан бас тартты. Алайда, NAACP апелляциялық шағымдарымен сәтті аяқталмады. 1951 жылдың ақпан айында жеті адам да өлім жазасына кесілді. «Қызыл қорқыныш» жылдарында КРК Коммунистік партиямен байланысы болғандықтан, АҚШ Бас прокуроры Томас Кларк және Америкаға қарсы қызмет жөніндегі Палата комитеті оны «коммунистік маңдай ұйымы» деп сипаттады. АҚШ үкіметінің мақсатына айналған бұл ұйым 1951 жылы әлсіреп, 1956 жылы толыққандай таратылды.
The CRC used a two pronged strategy of litigation and demonstrations, with extensive public communications, to call attention to racial injustice in the United States. A major tactic was publicizing cases, especially in the South, such as those of Rosa Lee Ingram and her two sons in Georgia, the Martinsville Seven in Virginia, and Willie McGee in Mississippi, in which Black people had been sentenced to death; in the last two cases as a result of questionable rape charges. Given the disenfranchisement of blacks in the South at the turn of the century, all white juries were standard, as only voters could serve. The CRC succeeded particularly in raising international awareness about these cases, which sometimes generated protests to the president and Congress. They also represented defendants in legal appeals to overturn convictions or gain lesser sentences. It became involved in the defense of Rosa Lee Ingram and her sons, and Willie McGee. In 1950, while the NAACP was working on appeals of the Martinsville Seven, who had all been convicted and sentenced to death in speedy trials, the parents of one defendant, DeSales Grayson, appealed separately to the CRC to defend their son. The NAACP contended that the organizations had different approaches; it spent more of its funds on direct defense of clients, including appeals, whereas the CRC mounted a public campaign, complete with distribution of pamphlets and advertising on billboards. Because the CRC had attracted adverse attention from the government, with the potential to negatively affect reception of appeals in the Martinsville Seven case, the CRC withdrew from direct defense of Grayson in July 1950. But, the NAACP was unable to succeed with its appeals. All seven of the men were executed in February 1951. During the years of the Red Scare, due to its Communist Party affiliations, the CRC was classified as subversive and described as a communist front organization by US Attorney General Thomas Clark under President Harry S. Truman, as well as by the House Committee on Un American Activities. Targeted by the U. S. government, the group was weakened in 1951, and it finally disbanded in 1956.
Ұйым
Бұл топ 1946 жылғы 27-28 сәуірде Детройт қаласында өткен радикалды конференцияда құрылды. 1947 жылдың желтоқсан айында Ұлттық негрлер конгресі осы топқа бірікті. Халықаралық еңбек қорғау (ILD) ұлттық хатшысы Уильям Паттерсон топты құрылғаннан бастап басқарды. Фрэнк Маршалл Дэвис ұйымның Ұлттық атқару комитетінде қызмет етті. Паттерсон сонымен қатар Чикагодағы Абрахам Линкольн мектебіне жетекшілік етті, ал Дэвис осы мекеменің оқытушылар құрамында және директорлар кеңесінде болды. Топ өркендеген кезеңінде шамамен 10 000 мүшеден тұрды. Батыс және шығыс жағалауларында күшті, ал оңтүстікте әлсіз болды, бірақ оңтүстіктегі афроамерикалықтардың заңдық құқықтарын қорғау мақсатында бірнеше маңызды науқандар жүргізді. Оңтүстіктегі ең ірі және ең күшті бөлімдері Нью-Орлеан және Майами қалаларында орналасқан. 1951 жылы АҚШ Конгресі мен соттары заңдық шектеулер арқылы топты әлсіретті. 1956 жылы мүшелер тарап кетуге дауыс берді.
The group was formed at a radical conference in Detroit held on April 27–28, 1946. In December 1947, the National Negro Congress merged into the group. International Labor Defense (ILD) national secretary William Patterson led the group throughout its existence. Frank Marshall Davis served on the organization's National Executive Board. Patterson also headed the Abraham Lincoln School in Chicago, with Davis also on the faculty and Board of Directors. The group gained about 10,000 members at its peak. It was generally stronger on the coasts and weak in the South, but it did conduct several major campaigns to defend the legal rights of Southern Blacks. Its largest and strongest chapters in the South were in New Orleans and Miami. The U. S. Congress and courts weakened the group with legal restrictions in 1951. In 1956, members voted to disband.
Құқықтық қорғау істері
КСР оларды әділетсіз айыпталған деп санайтын адамдардың заңдық мәселелерімен айналысты. NAACP-пен бірлесіп, заңдық науқандар жүргізумен қатар, топ демонстрациялар, насият және маңызды іс-шаралар арқылы соттан тыс жағдайда хабардарлықты арттыруға тырысты. Бұл науқандар кеңінен танымал болған сайын, КСР-ге заңдық көмек сұраған тұтқындардан көптеген хаттар келіп түсті.
The CRC took up legal causes of those they considered unjustly accused. In addition to pursuing legal campaigns, often alongside the NAACP, the group sought to raise awareness outside the courtroom with demonstrations, propaganda, and high profile events. As these campaigns gained popular awareness, the CRC received many letters from prisoners requesting legal assistance.
Антикоммунизмге қарсы тұру
CRC 1940 жылғы Смит актісі мен 1950 жылғы МакКарран актісіне қарсы шықты, екеуі де ел ішіндегі наразылықты қудалауға үкіметтің құқықтарын кеңейтті.
The CRC opposed the 1940 Smith Act and 1950 McCarran Act, both of which expanded government powers to prosecute domestic dissent.
Роза Ли Инграм
CRC Роза Ли Инграм және оның екі жасөспірім ұлы (Уоллас және Сэмми Ли Инграм) үшін Грузияда өлім жазасынан құтылу үшін күресті, бұл олардың ұлттық деңгейде алғаш рет шағымдануына себеп болған афроамерикандықтар еді. Жер тебушілер болған Инграмдар 1947 жылы көршісі, ақ түсті Джон Этрон Стратфордты оның жеріндегі мал-жанға байланысты дау мен анасы Роза Лиге жасаған жыныстық зорлық-зомбылық салдарынан өлтірді деген айып тағылды. 1948 жылғы қаңтарда бір күндік сот процесінен кейін, куәгерлердің тікелей айғақтары болмаған күйде, тек жағдайлық дәлелдер негізінде 12 ақ түсті адамнан тұратын қазылар алқасы оларды кінәлі деп тапты. Инграмдар сотқа дейін адвокаттарға қол жеткізе алмады. Инграмдардың шағымдану науқанын теңдік үшін әйелдер комитеті ұйымдастырды, бұл ұлттық деңгейде танымал көшбасшы Мэри Черч Террелл басқарған CRC бөлімшесі еді.
The CRC campaigned for Rosa Lee Ingram and her two teenage sons (Wallace and Sammie Lee Ingram) against a death penalty murder charge in Georgia, the first African Americans for whom they campaigned on a national level for an appeal. The Ingrams, who were sharecroppers, were accused of murdering their white neighbor, John Ethron Stratford, in 1947 over an argument about animals on his land and his sexual harassment of the mother, Rosa Lee. They had been convicted—on the basis of circumstantial testimony, with no eyewitnesses—by a jury of twelve white men after a one day trial in January 1948. The Ingrams had no access to lawyers before the trial. The Ingram appeal campaign was orchestrated by the Women's Committee for Equal Justice, a CRC subdivision led by the nationally known leader, Mary Church Terrell.
Мартинсвилл жетісі мен Уилли МакГи
Инграм ісі сияқты, NAACP және CRC де Мартинсвилл жетілігінің ісіне қолдау көрсетті – 1949 жылы Вирджиния штатында ақ әйелді зорлағаны үшін өлім жазасына кесілген жеті қара нәсілді ер адам. Вирджинияда зорлау ісі бойынша тек қара нәсілді еркектер ғана өлім жазасына кесілді. NAACP ұйымынан ірі Ричмонд заң фирмасы жалдаған бас заңгер Мартин А. Мартин, үкімет бұл ұйымды бүлікшіл және коммунистердің алдымен құрылған ұйым деп санағандықтан CRC-мен жұмыс істеуден бас тартты. Сондай-ақ, Оңтүстік штатындағы көптеген мемлекеттік және білім беру мекемелерінде Конфедерация туын қолдануды айыптады. АҚШ-тың Корея соғысына араласуына қарсылық білдірді. CRC Тафт-Хартли заңына қарсы шығып, Өнеркәсіптік ұйымдар конгресіне және Америка еңбек федерациясына көмек ұсынды. Луизиана штатындағы жергілікті бөлімше Рой Сирил Бруксты атқан ақ полицейді сотқа өткізу үшін ірі науқан ұйымдастырды. Брукс ісі полицияның зорлық-зомбылығына қарсы күрестің бастауы болды және Нью-Орлеан сияқты қалаларда қара нәсілді полицейлерді көптеп жұмысқа алу талаптарын күшейтті. «Азаттық жорығы» – бірнеше мың адамның сайланған саясаткерлерге барып, линчелеуге қарсы шаралар қабылдауды, саботаж жасады деген айыппен түрмеге қамалған коммунистік көшбасшыларға (Жоғары он бірлік деп белгілі) бостандық беруді және Әділ еңбек практикалары комиссиясын құруды талап еткен реттелген демонстрация болды.
As in the Ingram case, both the NAACP and the CRC rallied to the cause of the Martinsville Seven— seven black men all sentenced to death in Virginia in 1949 for the rape of a white woman. Only black men received the death sentence in Virginia in rape cases. Martin A. Martin, the chief lawyer hired by the NAACP from a major Richmond law firm, refused to work with the CRC because the government had classified the group as subversive and as a Communist front. and condemned the use of the Confederate flag at many government and school facilities in the South. It opposed U. S. intervention in the Korean War. The CRC opposed the Taft Hartley Act and offered assistance to the Congress of Industrial Organizations and to the American Federation of Labor. In Louisiana, a local chapter launched a major campaign to convict the white police officer who shot Roy Cyril Brooks. The Brooks case began a larger effort against police brutality and demands to hire more Black police officers in cities such as New Orleans. The Freedom Crusade was ultimately an orderly demonstration in which several thousand people visited elected politicians to demand action against lynching, freedom for communist leaders imprisoned for subversion (known as the Top Eleven), and implementation of the Fair Employment Practices Commission.
Біз оны геноцидке айыптаймыз
1951 жылы Азаматтық құқықтар конгресі Біріккен Ұлттар Ұйымына "Біз геноцид қылмысын қаралаймыз: Негр халқына қарсы үкімет жасаған қылмыс" деген тақырыпта петиция жіберді. Бұл құжат афроамерикандықтарға қарсы зорлық-зомбылық пен қатыгездіктің түрлі мысалдарын жинады және АҚШ үкіметі өз елінде геноцидке қатысқандығын дәлелдеді. Уильям Паттерсон бұл құжатты Парижде өткен Біріккен Ұлттар Ұйымының бас ассамблеясына ұсынғаннан кейін, Мемлекеттік департамент оның паспортын қайтарып алды. Пол Робсон мен В.Э.Б. Ду Бойске сапар шегуге рұқсат берілмеді, олар Нью-Йорктегі БҰҰ кеңсесіне барды.
In 1951, the Civil Rights Congress issued its petition to the United Nations entitled "We Charge Genocide: The Crime of Government Against the Negro People". This document collected diverse instances of violence and mistreatment against African Americans, and argued that the United States government was a party to genocide in its own country. After William Patterson presented the document to the United Nations assembly in Paris, his passport was revoked by the State Department. Paul Robeson and W. E. B. Du Bois were blocked from traveling, and went to the U. N. offices in New York.
Коммунистік деп аталды
Құрылғанынан кейін көп ұзамай CRC Америкаға қарсы іс-әрекеттер жөніндегі Палата комитетінің (HUAC) және Ішкі кіріс қызметінің назарына ілікті. Топ бұл айыптауларды жоққа шығарды және Адам С. Пауэлл, сенатор Глен Х. Тейлор және Атланта университетінің президенті Руфус Эрли Клемент сияқты демеушілердің тізімін ұсынды. Паттерсон бұл топты «тарапсыз» деп атады және оны «бейбітшілік, конституциялық құқықтар, әділдік және адам құқықтарын қорғаушылардың Қызыл Кресті» деп сипаттады. 1950 жылғы Маккаран ішкі қауіпсіздік заңы топқа қатысты үкімет тарапынан қудалауды күшейтті, соның салдарынан оның көптеген жетекшілері түрмеге қамалды. 1951 жылы федералды үкімет коммунистерді соттау кезінде кепілдік беруге тыйым салғанда топтың ықпалы әлсіреп қалды. Екінші Қызыл қорқыныш кезінде көптеген американдықтар оның коммунистік байланыстары болғандықтан топқа күдікпен қарады. Тағы басқа да агенттер коммунизмге қарсы сот процестерінде куәлік берді. Азаматтық құқықтар конгресімен байланысы Лена Хорн мен Пол Робсонды ФБР-дің бақылауына алуына себеп болды. Кейіннен бір агент CRC-нің Чикагодағы кеңсесіне кіргенін айтып, «ФБР «комитет» немесе «конгресс» деген сөздері бар кез келген нәрсені көтерілісшіл деп есептеді» деді. CRC Лос-Анджелес бөлімшесінің хатшысы және кейін төрағасы болған Дэвид Браун 1950–1954 жылдары ФБР-дің хабаршысы болды. 1955 жылдың қаңтарында ол жоғалып, өзін-өзі ұрлағандай көрінуге тырысты. Содан кейін ол қонақүй бөлмесінде өзіне қол жұмсауға әрекеттенді. Кейін ол өзін «хабаршы» болғаны үшін ұялып, өзін-өзі өлтіруге ұмтылғанын айтты. Ол төлемақысы аптасына 25 доллардан айына 250 долларға дейін ауысқандығын және ФБР байланысқан адамдарға үнемі жалған айтқандығын мәлімдеді.
Soon after it was founded, the CRC became a target of the House Committee on Un American Activities (HUAC) and the Internal Revenue Service. The group denied these charges and provided a list of sponsors, including Representatives Adam C. Powell, Senator Glen H. Taylor, and Atlanta University President Rufus Early Clement. Patterson called the group "non partisan" and described it as "the Red Cross of the defenders of peace, constitutional rights, justice and human rights". The 1950 McCarran Internal Security Act increased government persecution of the group, and many of its leaders were jailed. The group's power weakened in 1951 when the federal government barred it from posting bail for communist defendants in the resulting trials. During the Second Red Scare, many Americans wary of the group because of its communist connections. Various other agents surfaced to testify at anti Communist trials. Association with the Civil Rights Congress served as justification for FBI surveillance of Lena Horne and Paul Robeson. One agent later described breaking into the CRC's Chicago offices, saying "Anything that had the name 'committee' or 'congress' the FBI assumed had to be subversive." David Brown, secretary and then chair of the Los Angeles chapter of the CRC, served as an FBI informant from 1950–1954. He disappeared in January 1955 and tried to fake his own kidnapping. Soon after, he unsuccessfully attempted suicide in a hotel room. He later said he felt ashamed and suicidal for being a "stool pigeon". He testified that his pay varied from $25/week to $250/month, and that he routinely lied to FBI contacts.