"Стоунхендж" – Англияның спорт жазушысы және редакторы Джон Генри Уолш өмірі мен қызметі

Кіріспе

Джон Генри Уолш (21 қазан 1810 – 12 ақпан 1888) – Лондонның Хакни қаласында туған ағылшын спорт жазушысы, «Стоунхендж» псевдонімімен жазған. Уолш жеке мектептерде білім алып, 1844 жылы Корольдік хирургтар колледжінің мүшесі атанды. Бірнеше жыл дәрігер болып жұмыс істеді, бірақ ауылдық спорт түрлері туралы жазған еңбектері сәттілікке ие болғаннан кейін мамандығын өзгертті. 1852 жылы елден Лондонға көшіп келді. Келесі жылы ол өзінің тұңғыш маңызды кітабын – «Грейхаунд» (3-ші басылымы, 1875 ж.) жариялады, ол «Беллдің өміріне» алғаш рет жарияланған мақалалар жинағы еді. 1855 жылдың қараша айында оның толық және суреттелген «Британдық ауылдық спорт түрлері туралы нұсқаулық» кітабы жарық көрді және зор құлшыныспен қабылданды. Бұл көптеген басылымдардың біріншісі болды. 1856 жылдың сәуір айында кішігірім қателер түзетілген екінші басылымы шықты. Сол жылы ол «The Field» журналының штат қызметкері болып қосылып, 1857 жылдың соңында оның редакторы атанды. «Стоунхендж» псевдонімімен жарық көрген көптеген кітаптарының арасында:

«Оқ жаратылатын мылтық және спорттық мылтық» (1859)
«Денсаулық және аурулардағы ит» (1859; 4-ші басылымы, 1887)
«Жылқы, сарайда да, далада да» (1861; 13-ші басылымы, 1890)
«Британ аралдарының иттері» (1867; 3-ші басылымы, 1885)
«Қазіргі заманғы спортшының мылтығы мен қаруы» (1882–1884)

Ол «The Field» журналының редакторы болды, бұл журналдың аудиториясы – ағылшын қоғамының жоғарғы топтары, сондай-ақ ату, балық аулау және аң аулауды ұнататындар. Бұл журнал таза аңшылық журнал болған жоқ, бірақ әрқашан әлеуметтік мәртебеге мән берді; оның ықпалы Кеннел клубының құрылуына әкелді. Уолш қару-жарақ, мылтықтар мен спорттық оқ-дәрілерді сынау сериясын ұйымдастырды. Бұл сынақтар көп жылдар бойы жалғасып, спорттық атыс қаруын дамытуға үлкен үлес қосты. Оның спорттың барлық саласына тигізген әсері ынталандыратын және пайдалы болды.

Өмірбаян

Джон Генри Уолш, Бенджамин Уолштің ұлы, 21 қазан 1810 жылы Лондонның Хакни қаласында дүниеге келді. Ол жеке мектепте білім алған. 1832 жылы Корольдік хирургтар колледжінің мүшесі болып қабылданды, ал 1844 жылы емтихан арқылы колледждің феллосы атанды. Біраз уақыт Офтальмологиялық институтта хирург болып жұмыс істеді және Альдерсгейт медицина мектебінде хирургия және сипаттамалық анатомиядан дәріс берді. Бірнеше жыл Вустерде медицинамен айналысты, бірақ 1852 жылы Лондонға оралды. Ол спортты жақсы көрді, жылқыға міне берді, грейхаундтарды ұстады және оларды жүгіру жарыстарына қатыстырды, сондай-ақ өзінің пойнтерлерін және сеттерлерін жаттықтырды. Ол сонымен қатар бүркіттерді де үйретті. Иттерді жақсы емдеуді үйренді, оның иттердің ауруларын емдеудегі шеберлігіне тең келетін мал дәрігерлердің өте аз болды. Ол сондай-ақ атуды ұнатты, бірақ қаруының жарылуы салдарынан сол қолының бір бөлігін жоғалтты. 1853 жылы "Стоунхендж" псевдонимимен алғашқы еңбегін жариялады, ол "Грейхаунд: Грейхаундтарды қоғамдық жарысқа өсіру, тәрбиелеу және оқыту өнері, олардың аурулары мен емдеуі" (3-ші басылым, 1875) тақырыбына арналған. Бұл трактат "Беллдің өмірінде" жарияланған мақалаларына негізделген және осы саладағы стандартты оқулық болып табылады. Үш жылдан кейін, 1856 жылы, оның мақалалары спорттың барлық саласын және жылқының ғылыми өсірілуін қарастыратын "Британдық ауылдық спорт туралы нұсқаулықта" жарияланды. 1886 жылға дейін бұл еңбектің он алты басылымы жарық көрді, ал кейінгі басылымдарында басқа авторлардың арнайы тақырыптарға арналған мақалалары да болды. 1856 жылы ол "Курсинг күнтізбесін" құрды және оны елу жарты жылдық том арқылы жүргізді. 1856 жылы ол "The Field" журналымен байланысқа түсті және 1857 жылдың соңында оның редакторы болды. Ол бірнеше кітап жазды: "Ату қаруы және спорттық мылтық, және олармен бірге қолданылатын иттер, понилер, тобырлар және т.б." (4-ші басылым, 1887), 1859 жылы; "Жылқы тұрақтан және далада" (13-ші басылым, 1890), 1861 жылы; және "Британ аралдарының иттері" (3-ші басылым, 1886), 1867 жылы. Соңғы екі кітапта оған басқа авторлар да көмектесті. 1882–1884 жылдары "Қазіргі спортшының қаруы мен мылтығы" жарық көрді, оның бірінші томы саптық мылтықтарға, ал екінші томы мылтықтарға арналған. Ол өте амбициялық адам еді. "The Field" журналын жүргізудегі оның белсенділігі, көптеген білікті көмекшілердің көмегімен ерекше болды. Ол көп ұзамай 1858 жылдың сәуір айында Челсидегі Эшбернхам жерінде, атақты Креморн бақтарының жанында қару мен мылтықтарды алғашқы рет сынақтан өткізді. Бұл сынақ арқанды жүк тиегіштер мен тұмсықты жүк тиегіштердің бәсекелес артықшылықтары туралы дауды аяқтады, бірақ соңғы шешімге дейін тағы екі сынақ өтті, біреуі 1859 жылдың шілдесінде ескі Хорнси Вуд мейрамханасында, ал үшіншісі 1866 жылы Бромптондағы Лилли Армста. 1875 жылы Уимблдондағы All England Croquet Club алаңында өткен тағы бір сынақта шок-боор жүйесінің құндылығы одан әрі түсіндірілді, оның белсенді ұйымдастырушысы Уолш болды. Сынақ алты аптаға созылды, барлық іс-шаралар редактордың жеке бақылауымен жүргізілді. 1878 жылы ол Шульце және қара ұнтақтың артықшылықтарын анықтауға тырысты. Жарысты өткізумен қатар, ол көптеген тәжірибелерді өзі жүргізді. Соның салдарынан Шульцемен жеңіл қысымның тығыз соққыдан гөрі жақсы соққы беруі анықталды, ал газдың шығуын болдырмау үшін тығыз баулар мен "The Field" жүктемесі деп аталатын жалпы жүйе де пайда болды. Басқа тәжірибелер оның "The Field" күш өлшегішін ойлап табуына әкелді, ол бұрын қолданылған қағаз пакеттерге қарағанда сенімді нәтижелер берді. 1879 жылы тағы бір қару сынағы 12 ұңғыма, 16 ұңғыма және 20 ұңғыманың артықшылықтарын анықтау үшін өткізілді. 1883 жылы ол Путниде мылтық сынағын ұйымдастырды, экспресс мылтықтардың нысанаға атудың дәлдігін көрсету және өлшеу арқылы қолданылған зарядтың және ұңғымасының әртүрлілігі бар қарулардың траекториясының биіктігін анықтау үшін. Кейін Уолш қарудың көп сыну себебін анықтау үшін сынақтар ұйымдастырды, ұнтақты қорғасын цилиндр әдісімен сынау, нитро қосылыстардың әр түрлі әсері және кішкентай бұрғылардың баррельдеріндегі қысымды зерттеді. Оның "The Field" журналындағы сынақ ұнтағына берген түсініктемелері, онда ол қарудың оқ атуларын сынақтан өткізуде қолданылатын ұнтақтың талап етілетін сынақтан елу пайыз төмен екенін айтты, бұл сотқа әкелді, "Бирмингем дәлелдеу үйі күзетшілері В. Уолш". Техникалық негізде Уолшқа қарсы сот шешімі шығарылды және қырық шиллинг өтемақы төленді ("The Times", 3 шілде – 10 тамыз 1885). Сот аяқталғаннан кейін, ол күзетшілерге спортшылардың қауіпсіздігін қамтамасыз ету туралы ұсыныстармен жүгінді және ақырында пайдалы өзгерістерді енгізуге қол жеткізді. Уолш Ұлттық Курсинг клубының және All England Lawn Tennis Club-тың негіздеушілерінің бірі болды. Ол ерте кезеңдегі иттер көрмелері мен дала сынақтарына белсенді қатысты және Kennel Club комитетінде жұмыс істеді. Ол жақсы шахматшы болды және бірнеше клубтардың комитеттерінде қызмет етті. Уолш 1888 жылдың 12 ақпанында Суррейдегі Путнидегі 43 Montserrat Road мекенжайында 77 жасында қайтыс болды және 16 ақпанда Путни Коммон қалашығындағы Путни Вейл зиратында жерленді. Ол үш рет үйленді: алғаш рет 1833 жылдың тамызында Вустерширдегі Клейнс қаласының тұрғыны Томас Стивенсонның қызы Маргаретқа, ол тоғыз айдан кейін қайтыс болды; екінші рет 1835 жылы Вустердегі доктор Малденнің қызы Сьюзан Эмилиге, ол сегіз айдан кейін қайтыс болды; және соңғы рет 1852 жылы Реверэнд Уильям Паркердің үлкен қызы Луизаға, ол күйеуінен аман қалды. Ол екі қызын қалдырды.

John Henry Walsh, son of Benjamin Walsh, was born in Hackney, London, on 21 October 1810. He was educated at a private school. In 1832, he passed as a member of the Royal College of Surgeons, and became a fellow of the college, by examination, in 1844. For some time, he was surgeon at the Ophthalmic Institution and lectured on surgery and descriptive anatomy at the Aldersgate School of Medicine. For several years he practiced medicine at Worcester, but returned to London in 1852. He loved sports; he rode well to hounds, kept greyhounds and entered them at coursing meetings, and trained his own pointers and setters. He also trained hawks. He became adept in the management of dogs, and few veterinary practitioners could compare with him in the treatment of dogs' diseases. He was also fond of shooting, and lost a part of his left hand as a result of his gun bursting. In 1853, under the pseudonym of "Stonehenge," he released his first work, entitled The Greyhound: On the art of breeding, rearing, and training greyhounds for public running, and their diseases and treatment (3rd ed. 1875). This treatise was based on articles he had written in Bell's Life, and it remains the standard textbook on the subject. Three years later, in 1856, his articles appeared in Manual of British Rural Sports which deals with the whole cycle of sports and the scientific breeding of horses. Sixteen editions of this work were published up to 1886, with later editions containing articles on special subjects furnished by other writers. In 1856, he originated the Coursing Calendar and conducted it through fifty half yearly volumes. Around 1856, he was connected with The Field and at the end of 1857 accepted its editorship. He wrote several books; The Shot Gun and Sporting Rifle, and the Dogs, Ponies, Ferrets, &c., used with them in Shooting and Trapping and The Dog in Health and Disease (4th ed. 1887) in 1859; The Horse in the Stable and in the Field in 1861 (13th ed. 1890); and The Dogs of the British Islands in 1867 (3rd ed. 1886). In the last two books, he also had the assistance of other writers. In 1882–4 the Modern Sportsman's Gun and Rifle was published with its first volume devoted to shotguns, while volume two dealt with rifles. He was a very ambitious person. His activity in conducting The Field, with the aid of many able coadjutors, was remarkable. He soon instituted the first Field trial of guns and rifles, in April 1858 in the Ashburnham grounds at Chelsea, adjacent to the famous Cremorne Gardens. This trial wound up the controversy about the rival merits of breech loaders and muzzle loaders, but before the final decision, two other trials were held, one at the old Hornsey Wood Tavern in July 1859, and the third at the Lillie Arms, Brompton, in 1866. In 1875, the value of the choke bore system received further elucidation in another trial at the All England Croquet Club grounds at Wimbledon, of which Walsh was an active promoter. The trial extended over six weeks, with the entire proceedings being carried out under the editor's personal supervision. Again, in 1878, he endeavoured to make clear the respective merits of Schultze and black powder. Besides conducting the actual competition, he carried out numerous experiments himself. One of the consequences was that light pressure with Schultze was found to produce better shooting than tight ramming, while tight wads to prevent the escape of gas and the general system known as the 'Field' loading also resulted. Other experiments led to his invention of the 'Field' force gauge, which gave more reliable results than the paper pads previously in use. In 1879, another gun trial was carried out to determine the merits of 12 bores, 16 bores, and 20 bores. In 1883, he instituted the rifle trial at Putney to demonstrate the accuracy of shooting of Express rifles at a target, and to ascertain, by measurement, the height of the trajectories of weapons differing in bore and in the charge used. Subsequently, Walsh organised trials to ascertain the cause of so many breakages in guns, the testing of powders by the lead cylinder method, the various effects of nitro compounds, and the strain on the barrels of small bores. His comments on proof powder in The Field, where he stated that the powder used in testing gun barrels was fifty per cent below the proof required, led to an action, the Birmingham Proof house Guardians v. Walsh On technical grounds, a verdict was decided against Walsh with damages of forty shillings (The Times, 3 July 10 August 1885). As soon as the trial was over, he approached the Guardians with proposals for providing security for sportsmen, and ultimately succeeded in obtaining some useful changes. Walsh was one of the founders of the National Coursing Club and of the All England Lawn Tennis Club. He was heavily involved with the early dog shows and field trials, and was on the committee of the Kennel Club. He was a good chess player, and served on the committees of several clubs. Walsh died at 43 Montserrat Road, Putney, Surrey, on 12 February 1888, aged 77, and was buried on 16 February in Putney Vale Cemetery at Putney Common. He married three times : first, in August 1833, to Margaret, daughter of Thomas Stevenson of Claines, Worcestershire, who died nine months later; next, in 1835, to Susan Emily, daughter of Dr. Malden of Worcester, who died eight months later; and, finally, in 1852, to Louisa, the eldest of the Rev. William Parker, who survived her husband. He left two daughters.