Кіріспе

Британдық саясаткер Уильям Мартин Конвей, Аллингтонның 1-ші бароны Конвей, (12 сәуір 1856 – 19 сәуір 1937), 1895–1931 жылдары сэр Мартин Конвей ретінде танымал болған, ағылшын өнер сыншысы, саясаткер, картограф және альпинист. Ол Еуропа, Оңтүстік Америка және Азияда экспедициялар ұйымдастырды. Конвей бірнеше университетте қызмет етті және 1918 жылдан 1931 жылға дейін Біріккен ағылшын университеттерінің өкілі ретінде Парламенттің (Халықтар палатасының) консервативті мүшесі болды. 1872 жылы тау шаруасымен айналыса бастады, 1896–1897 жылдары Шпицбергенге, ал 1898 жылы Боливияның Анд тауына экспедиция жасады. Ол өнер және зерттеулер туралы кітаптардың авторы, соның ішінде «Тау естеліктері» (1920), «Кеңес Ресейінің өнер қазыналары» (1925) және «Жоржионе – пейзаж суретшісі» (1929).

Өмірбаян және білім

Конвей 1856 жылдың 12 сәуірінде Англияның Рочестер қаласында дүниеге келді. Ол кейін Вестминстердегі Сент Маргарет шіркеуінің пасторы болған Уильям Конвейдің ұлы еді. Ол үш баланың ең кішісі, екі үлкен әпкесі болған – Елизавета Энн (1852–1916) және Марта (1854–1938). Ол математиканы оқыды және Карл Пирсонмен жақын дос болды. Кембридж университетінде ол кітапханашы Генри Брэдшоупен және Конвейді өнермен және Альп тауларымен таныстырған Джон Раскинмен танысты. Ол ағаш кескіштеріне, граверлеуге және ерте басылған кітаптарға қызығушылық танытты; оның "Бесінші ғасырдағы Нидерланды ағаш кескіштерінің тарихы" атты еңбегі 1884 жылы жарық көрді.

Тау-кен көтеру

Конвей Альпілік клубтың мүшесі болды және 1902–1904 жылдары оның президенті қызметін атқарды. 1892 жылы Корольдік қоғам, Корольдік географиялық қоғам және Британдық қауымдастығының қолдауымен ұйымдастырылған зерттеу және тау экспедициясы барысында ол Балторо Кангридің қосалқы шыңына шағылысты, 23 000 фут (7010 м) биіктікте әлемдік биіктік рекордын тіркеді. Бірақ кейінгі өлшемдер оның биіктігін 22 322 футқа (6804 м) түзетті. 1896–97 жылдары Дж. У. Грегори және басқалармен бірге ол Шпицбергеннің ішкі аймақтарын зерттеді, бұл аралдың құрлық бөлігін кесіп өткен алғашқы экспедиция болды. Келесі жылы ол Боливияның Анд тауларын зерттеді және картографиялап, «Сората» (қазіргі Анкохума, 21 086 фут / 6427 м) және Иллимани (21 122 фут / 6438 м) шыңдарына көтерілді. Ол сондай-ақ Аконкагуаға (22 831 фут / 6959 м) шығуға тырысты, бірақ шыңға 50 фут жетпей тоқтады, сондай-ақ Тозақ жерін зерттеді және Сармиентоға өрмелеуге әрекеттенді. 1900 жылғы Париж көрмесінде ол тауларды зерттеу жөніндегі алтын медальды алды, ал 1905 жылы Шпицбергенді зерттеуі үшін Корольдік географиялық қоғамның Құрылтайшы медалімен марапатталды. Ол 1902–1904 жылдары Альпілік клубтың президенті болды және 1908 жылы өткен тұсаукесер жиналысында Альпілік шаңғы клубының тұңғыш президенті болып сайланды, ол 1911 жылға дейін осы қызметте болды. Конвей аралы оның құрметіне аталған. 1924 жылы Конвей 1924 жылғы британдық тау экспедициясынан алынған мәліметтерді бағалап, Джордж Маллори мен Эндрю Ирвиннің Эверест тауының шыңына жеткеніне сенді.

Академиялық мансап

1884 жылдан 1887 жылға дейін Конвей Ливерпуль университетінің колледжінде өнер профессоры болды; ал 1901 жылдан 1904 жылға дейін ол Кембридж университетінің Слейд көркемсурет профессоры болды. 1895 жылы Гималайдағы 5180 шаршы шақырымдық Қаракорум жотасын картаға түсіргені үшін рыцарь атағына ие болды. 1889 жылы ол Альбрехт Дюрер туралы зерттеулеріне қатысты кітап шығарды. Оған альпинист әріптесінің әпкесі, полимат Лина Эккенштейн көмектесті. 1900 жылдардың басында ол Лондонның Антикварлар қоғамында белсенді болды. Ол кездесулерде көптеген баяндамалар жасады және оның кеңесінде бірнеше рет қызмет етті, бір рет және тағы бір рет қоғамның вице-президенті болды. Сондай-ақ, ол 1920-1930 жылдары Кент археологиялық қоғамының президенті болды. Ол 1923 жылы қоғамның президенті болды және 1930 жылы денсаулығының нашарлауына байланысты орнынан түсуге ниетті екенін мәлімдеді, бірақ кеңес сұрауы бойынша президенттік қызметін жалғастырды. Ол тағы да зейнеткерлікке шығуын жариялады және 1936 жылы вице-президент ретінде жалғастыруға келіскенмен, орнынан кетті. Конвей Императорлық соғыс мұражайының бірінші бас директоры және 1922 жылдан 1937 жылға дейін Ұлттық портрет галереясының сенімді адамы болды. Оның фотосуреттер жинағы Лондондағы Куртольд өнер институтының Конвей кітапханасының негізін құрады. Ол сондай-ақ Кенттегі Эллингтон қасiрiн қалпына келтіруге жауапты болды.

Саяси мансап

Конуэй біраз уақыт бойы саясатқа қатысты, екі үлкен партиямен де байланыс жасады, көрінеу түрде рыцарьдық атақ пен барондыққа ұмтылды; ол екеуін де алды. 1900 жылдың басында ол Вольвергемптон-Оңтүстік округынан либералдық кандидат болу мүмкіндігі қарастырылды, бірақ ол "ішкі жағдайларға байланысты" кандидатурасын қайтарып алды. 1902 жылы Конуэй Боливия президенті Хосе Мануэль Пандомен резеңкеге бай Кауполикан концессиясы деп аталатын жер учаскесі туралы келісім жасады. Концессия Акре аймағына қызығушылық танытқан Конвей мен американдық инвесторлар арасында бөлістірілді. 1907 жылы Конуэй Перудегі Инамбари өзенінен латекс өнімдерін экспорттаған The Inambari Para Rubber Estates Limited компаниясының директоры болды. Ол 1918 жылы Біріккен Англия университеттерінен парламент депутаты болып сайланды және 1931 жылға дейін қызмет етті, содан кейін тарату құрметтерінде Кент графтығындағы Аллингтонның бароны Конвей титулы берілді. Ол 1937 жылдың 19 сәуірінде Лондонда қайтыс болды. Оның қайтысымен бірге титулы тоқтатылды.