Америкалық футбол жаттықтырушысы және «Поп» лақабымен танылған тұлға

Кіріспе

Америкалық колледж футбол жаттықтырушысы, Колледж футбол даңқы залының мүшесі.

1900-жылдардың басында ол Карлайл Үнді индустриалдық мектебінде көрнекті футбол бағдарламасын құрды – бұл федералды қаржыландырылатын, үндістердің резервациясынан тыс жердегі пансиондық мектеп. Ол сондай-ақ командаларды төрт ұлттық чемпионатта жеңіске жеткізді: Питтсбургті 1915, 1916 және 1918 жылдары, ал Стэнфордты 1926 жылы.

Алғашқы жылдар

Уорнер 1871 жылдың 5 сәуірінде Нью-Йорк штатының Спрингвилл қаласындағы фермада дүниеге келді. Ол Америка Азамат соғысындағы кавалерия офицері Уильям Уорнер мен мектеп мұғалімі Аделайн Скобидің ұлы болды. 1878 жылы Спрингвиллге теміржол келді, ал төрт жылдан кейін отбасы Ист Мейн-стриттегі үйге көшті. Ол ерте жасынан бейсбол ойнауға кірісіп, шебер лақтырушы болды. Қалада ешкімде футбол болған жоқ; жас кезінде оның осы жаңа спортпен танысуы тек үсіп ісінген сиыр қабығы арқылы болды, және көптеген адамдар ережелерді білмегендіктен, ойын көбінесе футболға ұқсады. Шаруашылықтан басқа, Уорнер жұмыс істеу үшін қалайы шеберханасына көмекші болып орналасты. Бала кезінен сурет салуға қызығушылық танытып, акварельмен пейзаждар салуды үйренді, ал қалайы шеберханасында тостаған, шайдан, нан пісіруге арналған табақтар және шамдар сияқты заттар жасау үшін құралдарды қалай пайдалануды білді. Кейбіреулер осы дағдылар мен тәжірибелер Уорнерді кейіннен иық және жамбас қорғағыштарын жетілдіруге, сондай-ақ күрес манекендерін жасауға шабыттандырды деп санайды. Ол колледжге қызығушылық танытпаса да, оралғаннан кейін көп ұзамай Корнелл құқық мектебіне түсті, себебі ол жарыста барлық ақшасын жоғалтқан еді. Кейін Уорнер: «Мен әкеміме хат жазып, менің қаражаттан қалғанымды айтуға батылым жетпейді» деп жазды.

Соңында Уорнер Корнеллдегі ең үлкен студенттердің бірі болғандықтан «Поп» деп аталды. Уорнер 1894 жылы Корнеллді бітіріп, Нью-Йорк штатының Буффало қаласында адвокат болып жұмыс істеуге кірісті. Бірақ бұл жұмыс тек бірнеше ай ғана созылды.

Ойын мансабы

Уорнер Итакаға (Корнелл орналасқан жер) пойызбен бара жатқанда Карл Йохансонмен танысты, ол сол кезде Корнелл футбол командасының жаттықтырушысы еді. Йохансон Уорнердің салмағына (200 фунт) әсерленді. Йохансон Уорнерге жаттығуға қатысуын міндеттеді деуге болады. Бұл оқиға Уорнердің бұрынғы ешқашан нағыз футболды ұстамағанын мойындағаннан кейін болды. Футболға берілгеніне қарамастан, Уорнердің шын құмарлығы бейсбол еді. Корнеллдегі алғашқы жаттығуларының бірінде ол иығын ауыр жарақаттап, қайтадан бейсбол ойнамады. Уорнер жеңіл атлетикамен де айналысып, екі жыл бойы мектептің ауыр салмақтағы бокс чемпионы атанды.

Футбол

Корнелл университетінде үш жыл футбол командасында қорғаушы болып ойнады. 1894 жылдың көктемінде бітіргеніне қарамастан, ол аспирантураға оралды және 1894 жылғы команданың капитаны болып тағайындалды, команданың көрсеткіші 6–4–1 болды. Сол кездегі дәстүр бойынша, түлектер бәсекелес ойындарда студенттік командаларға көмектесетін. Осыған байланысты Корнеллдің жаттықтырушысы Маршалл Ньюэлл бірнеше аптаға Гарвардтың Йельмен бәсекелестік ойынына көмектесу үшін кетті. Капитан ретінде Уорнер жаттықтырушының болмаған кезінде команданы басқарды. Осы уақытта Уорнер өзінің алғашқы ойынын ойлап тапты: әдетте шабуылшыны қорғайтын үш қорғаушы бір жаққа шабуылдайтын сияқты қимыл жасап, ал төртінші нөмірлі ойыншы допты ұстап, шабуылшыға беретін, ол енді қарсы жағында бос алаңда жүгіре алатын. Ойынды алғаш рет орындағанда, Уорнер допты алып, 25 ярдқа дейін жүгіріп өтті. Бірақ Уорнер қорғаушы болғандықтан, допты дұрыс ұстамады және оған шабуыл жасағанда допты жіберіп алды.

Айова штаты, Джорджия және Корнелл

1895 жылдың көктемінде Уорнерден Айова штатының Эймс қаласындағы Айова ауыл шаруашылығы колледжінде бос бас бапкер лауазымын толтыру үшін рекомендация сұралды. Бірақ Уорнер рекомендация берудің орнына, өзі сол жұмысқа үмітткерлік танытты және аптасына 25 доллар (1895 жылғы 25 доллар қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> тең) жалақы ұсынысын алды. Айова штаты маусымын тамыз айында бастады – бұл Грузиядағы маусым басталғанға дейін бір жарым айға жуық уақыт еді, сондықтан Уорнер келісімге келе алды. Ол тамыз айынан қыркүйектің екінші аптасына дейін Айовада жаттықтырады, содан кейін Грузияға барып, онда жаттықтырушылық жұмысын бастайды.

Айова штаты

Ақырында, Уорнер Джорджиядағы жұмысына дейін Айова штатында бапкер болып жұмыс істеген. Афинада тұрғанда, ол Айовадан апта сайын ақпарат алып тұрды және келесі аптаға қатысты егжей-тегжейлі кеңестерімен телеграмма жіберіп тұрды. Бір оқиға бойынша, қыркүйек айының ортасында (Джорджияға аттанбас бұрын) Уорнер командасын солтүстік-батысқа алып барып, Монтана штатының Бутт қаласындағы Бутт Атлетик клубымен келісілген ойынды өткізді. Өте сенімді болғандықтан, Уорнер Айова штатындағы жалақысының барлық сомасын – командасының жеңісіне тікті. Бірінші таймда команда 10–2 есебімен жеңіліп қалды. Уорнер өзі ойынға қатысып, қорғаушы позициясын толтыруға шешім қабылдады. Бұл жағдай оң әсер еткенімен, жеткіліксіз болды, себебі команда 12–10 есебімен жеңіліске ұшырады. Содан бері Айова штатының командалары «Циклон» деп аталады. Команда үш жеңіс пен үш жеңіліс көрсетті және Джорджия сияқты, Уорнерді келесі маусымға да қалдырды. 1896 жылы Айова штаты сегіз жеңіс пен екі жеңіліс тіркеді. 1897 жылы Джорджиядан Корнеллге кеткеніне қарамастан, Уорнер Айова штатының бас бапкері ретінде тағы үш жыл жұмыс істеді, командасы жеңісті нәтижелер көрсетті. Футбол командасы үш жеңіс пен төрт жеңіліс көрсетті, соның ішінде Солтүстік Каролинаға қарсы өткен, әлі заңды емес алға пастың нәтижесінде жеңіліс болды. Ол аптасына 40 доллар жалақымен қайта жұмысқа алынды, ал келесі маусымда Джорджия мектебінің тарихындағы алғашқы ұлы командаларының бірі құрылды. Жеңіліссіз рекордымен команда алғашқы конференция титулын жеңіп алды. Сонымен қатар, Солтүстік Каролинаға қарсы өткен ойында 24–16 есебімен жеңіске жетті. «Оңтүстік футбол тарихында алғаш рет Вирджиния мен Солтүстік Каролинаның футболдағы үстемдігіне қарсы сәтті күрестік». Осы екі жылдың ішінде Уорнер болашақта легендаға айналатын басқа бір бапкер, Джон Хейсманға қарсы екі ойын өткізді. Хейсман Оберн университетінің бас бапкері болды және олар 1895 және 1896 жылдары «Оңтүстіктің ең көне бәсекелестігі» аталған жыл сайынғы қарсыластықта кездесті, бұл қарсыластық бүгінгі күнге дейін жалғасуда. Тихенор бұрынғы Оберн – Вандербильт ойынында алғашқы «жасырын доп айласын» орындаған еді және оны Джорджияға қарсы ойында да қолданды. Келесі жылы Тихенор Джорджияның Ричард фон Альбаде Гаммонмен кездесті, ол Уорнердің басшылығымен өткен бірінші жылындағы жұлдызды квотербек болды. Оңтүстіктегі алғашқы онсайд кикке дейін екінші тачдаун тіркелді.

Ultimately, not only did Warner end up coaching at Iowa State before his time at Georgia; but while in Athens, he also received weekly updates from Iowa and sent back telegraphs with detailed advice for the following week. One story recounts that in the middle of September (just before leaving for Georgia), Warner took his team north west for a previously agreed upon game against the Butte Athletic Club of Butte, Montana. Apparently overconfident, Warner bet the entire sum of his Iowa State wages——on his team's victory. At halftime, his team trailed 10–2. Warner decided to enter the game, filling in at the guard position. Though this had a positive impact, it was not sufficient as his team still lost 12–10. Since then, Iowa State teams have been known as the Cyclones. The team finished with three wins and three losses and, like Georgia, retained Warner for the following season. In 1896, Iowa State had eight wins and two losses. Despite leaving Georgia for Cornell in 1897, Warner remained head coach at Iowa State for another three years, posting winning records. The football team had three wins and four losses, including a loss to North Carolina from a not yet legal forward pass. He was rehired at a salary of $40 per week, and the next season Georgia had one of the school's first great teams. With an undefeated record, the team won its first conference title. It also avenged the loss to North Carolina, winning 24–16, "For the first time in Southern football history the football supremacy of Virginia and North Carolina was successfully challenged." During those two years Warner also played two games against John Heisman, another future coaching legend. Heisman was the head coach at Auburn University, and they faced each other in the 1895 and 1896 games of the "Deep South's Oldest Rivalry," an annual confrontation which has continued to the present day. Tichenor had executed the first "hidden ball trick" in an earlier Auburn game against Vanderbilt, and used it again against Georgia. The next year, Tichenor faced Georgia's Richard Von Albade Gammon, a star quarterback in his first year under Warner.|group="n" The second touchdown came right after the first onside kick in the South.

Корнелл

Джорджияның 1896 жылғы керемет көрсетілімінен кейін Уорнер өзінің түлектері болып табылатын Корнелл университетіне Джорджиядағы жалақысынан екі есе көп ақыға оралды. Айова штатының бас жаттықтырушысы қызметін сақтап қалғанда, ол Корнелл командасын 1897 жылы 5–3–1, ал 1898 жылы 10–2 есебімен жеңіске жеткізді; соңғы маусымда Корнелл қарсыластарын 296–29 есебімен ұтты. 1898 жылғы табысқа қарамастан, команда ішінде шиеленіс болды, себебі оның көмекші жаттықтырушысы (ойыншылардың көп бөлігі қолдаған) Уорнерді алмастыруға тырысты. Өзінің басшылық қабілетінде мәселе бар екенін мойындаған Уорнер отставкаға кетті. Оның 19-шы және 20-шы ғасырлардың басындағы футбол командалары ұлттық деңгейде танымал болды, ал Уорнер сол кездегі жаттықтырушылар үшін ерекше жоғары жалақы алды. Осы ойыннан кейін ол Карлайлді колледж футболының болашағы деп есептеді. Бас жаттықтырушы бұрынғы жұмысындағы ақ, Шығыс жағалауының студенттерінен өзгеше жас ойыншылармен жұмыс істеді. Бастапқыда ол сол кездегі әдеттегі жаттықтыру әдістерін – қатал тіл мен қатаң тәртіпті қолданды. Түпкілікті американдық студенттер мұндай тәсілге дайын болмады, сондықтан бірнеше маңызды ойыншылар жаттығуларға қатысуын тоқтатты. Уорнер өзінің әдісін өзгертіп, «жақсы нәтижелерге жете алатынымды түсіндім. Сол кезден бастап ешбір ойыншыға ашуланып сөйлемедім. Мүмкін, кейде сәл тіл тиеккенім бар, бірақ ешқашан ойыншыларға емес» деді. Оның жаттықтыруы дереу жақсартуға әкелді. 1897 және 1898 жылдары Карлайл командасы 6–4 есебін көрсетті. 1899 жылы (Уорнердің алғашқы жылы) Карлайл тоғыз ойында жеңіске жетіп, екі ойында жеңіліске ұшырады – еліміздің ең үздік екі командасына: Гарвард пен Принстонға. Сол жылы Карлайл «Үлкен Төрттікке» кіретін командалардың бірі – Пеннді 16–5 есебімен жеңіп, алғашқы маңызды жеңісін оді. Маусым соңында команда Нью-Йорктегі Поло Граундс стадионында Колумбиямен ойнады, ол кезде бұл жетекші спорт алаңы болды, және оларды 42–0 есебімен ұтты. Колумбиямен өткен ойында жүгірушілердің үш нүктелі ұстанымды (қазіргі кезде үш нүктелі тұру деп белгілі) алғаш рет қолданғаны байқалды. Уорнердің бұрынғы жаңалықтарына дейін, допты ұстамас бұрын, шабуылшы алға еңкейіп, аяқтарын кең жайып, қолын тізелеріне қоятын. Уорнер өз ойыншыларының спринтерлер сияқты ұстаным қабылдаса, аяқтары иіліп, арқасы алға еңкейіп, бір қолы жерде, екінші қолы жамбасқа қарай созылатынын түсінді. Осы ұстаным, спринтерлердегідей, ойыншылардың жылдамдығын арттырады. Көп ұзамай бұл футболдағы стандартты ұстанымға айналды. 1899 жылдың соңында Уорнер мектептің спорт директоры болып тағайындалды және оның жалақысы екі еседен астамға өсті. Сол жылы жеңіл атлетика бөлімі ашылды. Уорнер бұл спорт түрі туралы аз білді; жаттықтырушы ретінде дайындалу үшін ол қол жетімді барлық кітаптарды сатып алып, сол дәуірдің жетекші бас жаттықтырушылары Джек Моакли мен Майк Мерфимен кеңес алды. Бұл бағдарлама сәтті болды; жүгіру түпкілікті американдықтардың дәстүрі болды, ал Оңтүстік-Батыстағы студенттер ұзақ қашықтыққа жүгірудегі төзімділіктерімен танымал болды. Уорнердің келесі екі жылы онша жемісті болмады. 1900 жылғы футбол командасы 6–4–1 есебімен жеңіліп, «Үлкен Төрттікке» қарсы үш ойында ұтылды, ал 1901 жылғы маусымда Карлайл 5–7–1 есебімен жеңіліске ұшырады. Бұл Уорнердің қос (жақтық) пас беруді енгізуімен болды. Карлайлдың қақпашысы Джимми Джонсон жартылай қорғаушыға жағалауға қарай жүгіріп, қорғанысты өзімен бірге алып, тез жүгіретін Джонсонға допты қайтарып жіберді. Турнирде Уорнер мен команданың басқа мүшелері әрқайсысы 1050 доллар тапты, бірақ әр ойыншының күтілетін үлесі 1050 долларға тең болды; бұл қаржылық сәтсіздік болды. Карлайлдың 1903 жылғы маусымы сәтті болды, тек екі жеңіліске ұшырады. Ойын басталғанда ол бірнеше ойыншының жейделеріне иілгіш ленталар тігіп, ойынды орындауға мүмкіндік берді. Уорнердің келесі қадамы – Корнеллге қысқа қайта оралу болды.

After Georgia's outstanding 1896 performance, Warner returned to his alma mater Cornell at twice his Georgia salary. While remaining head coach at Iowa State, he coached Cornell to records of 5–3–1 in 1897 and 10–2 in 1898; in the latter season, Cornell outscored its opponents 296–29. Despite its 1898 success, tension existed within the team, as its assistant coach (backed by a large proportion of the players) lobbied to replace Warner. Acknowledging an issue with his leadership, Warner resigned. Its late nineteenth and early twentieth century football teams were nationally prominent, and Warner was paid , an exceptionally high salary for a coach at the time. It has been said that after that game he considered Carlisle to be the future of college football. The head coach dealt with young players who differed from the white, East Coast students with whom he had previously worked. At the beginning, he used the then customary coaching methods of rough language and a strict routine. The Native American students were unaccustomed to such an approach, and several key players stopped attending practices. Warner adjusted his technique, saying that he "found I could get better results. I don't think I ever swore at a player from that time. Maybe I did a little cussing, now and then, but never at players." His coaching brought immediate improvement. In 1897 and 1898, the Carlisle teams had 6–4 records. In 1899 (Warner's first year), Carlisle won nine and lost two games—to the country's two best teams: Harvard and Princeton. That year saw Carlisle's first major victory, against one of the "Big Four" teams, beating Penn 16–5. At the end of the season, the school played Columbia at the Polo Grounds in New York City, a premier sports venue at the time, defeating them 42–0. The Columbia game was the first time that a crouching start, a form of what is now known as a three point stance, was used by the running backs. Before Warner's innovation, the stance for a back before the ball was snapped was bent forward with his feet well apart and his hands on his knees. Warner realized that if his players took a stance similar to the one taken by sprinters, the legs would be bent, the back leaning forward, with one hand on the ground and the other arm cocked back to the thigh/hip region. Like with sprinters, this similar stance maximized the speed of his players. Shortly after, it became the standard football stance for both backs and linemen. At the end of 1899, Warner was appointed the school's athletic director and his salary more than doubled. A track and field program was started that year. Warner knew little about the sport; to prepare as coach he bought every book available and consulted Jack Moakley and Mike Murphy, two of the era's leading head coaches. The program was successful; running was a Native American tradition, and students from the Southwest were known for their stamina in long distance races. Warner's next two years were less fruitful. The 1900 football team went 6–4–1, losing three games to the Big Four, and the 1901 season was a losing one, with Carlisle posting a 5–7–1 record. when Warner began implementing double (lateral) passes. Carlisle's quarterback Jimmy Johnson would make a lateral pass to the halfback running towards the sideline, bringing the defense with him as he tossed the ball back to the fast running Johnson. For the tournament, Warner and the other team members each earned , although each player's expected share had been ; it was a financial failure. Carlisle's 1903 season was a success, with only two losses. he had a tailor sew elastic bands into the waists of several players' jerseys before the game so the play could be executed. Warner's next step was a brief return to Cornell.

Карлайлға қайта оралу

Корнеллде үш жыл оқығаннан кейін Уорнер Карлайлға оралды. Ол сол жердегі екінші кезеңін ең жақсы деп санады. 1907 жылдан 1914 жылға дейін команда бес рет маусымда он немесе одан да көп ойын жеңіп алды. 1908 жылы ол иықпен емес, денемен бөгеу техникасын енгізді. Уорнер 1907 жылғы Карлайл командасын «мен алаңға жіберген ең керемет футбол машинасы» деп санады. Команда 10–1 есебімен қарсыластарын 267–62 есебімен жеңіп, сәнді, жылдам паспен ойнатуды бастады; бұл топты үнемі алаңның терең жеріне тастайтын алғашқы командалардың бірі болды. Пенн ойынының екінші минутында Хаузер 40 ярдтық спиральді паспен қарсыласын шапшаң соқты. Салли Дженкинстің Sports Illustrated журналындағы Карлайл туралы мақаласында: «Индиандардың әмбебаптығын пайдалану үшін Уорнер жаңа шабуылды – «Карлайл формациясын» ойлап тапты, бірақ кейін ол бір қанатты формация деп белгілі болды. Бұл бір кішкентай қозғалысқа негізделген: Уорнер жартылай қорғаушыны қарсыластың қанатын айналып өту үшін қанатқа ұқсайтын формация құрды. Бұл мүмкіндіктердің әлемін ашты. Индиандар бір-біріне тізбектеліп, жүгіріп, пас беріп, тіпті допты тебуге дайын тұрды. Ешкім олардың не істемек екенін білмейтін. Қосымша шара ретінде Уорнер квотербектерге сол немесе оң жаққа бірнеше метрге жүгіріп, лақтыруға көбірек уақыт алуға үйретті. Қалған ойыншылар алаңға ағылып, қарсыластардың допты ұстап алуына немесе қайтаруына мүмкіндік бермей, оларды құлатты. Торптың салмағы футболшы үшін жеңіл болды. Уорнер оны алмастырушы ретінде пайдаланып, оның уақытын жеңіл атлетикаға жұмсауға ынталандырды. 1909 жылы Уорнер Торпты жеңіл атлетика жарысына қатыстырды, ол 14 жарыста жеңіске жетті. 1911 жылы Торп алдағы Олимпиадаға дайындала бастады және 1912 жылы Стокгольмде өткен Олимпиада ойындарында пентатлон және декатлоннан алтын медаль жеңіп алды. Карлайл футбол командасы 1911 жылы тағы бір жарқын маусымды өткізді, 11–1 есебімен жеңіске жетті. Уолтер Камп Торпты бірінші құрамаға таңдады. Бір дереккөз бойынша, Торп «жылдың ең үздік ойыншысы және ойынды революцияландыруға қабілетті адам» ретінде танылды. Уорнер 1912 жылғы команданы керемет және бейімделгіш деп санады, жаңа ойындар мен формацияларды сынап көрді. Армияға қарсы ойында Уорнердің командасы қанатты жүйеге жаңалық енгізді. Франсис Дж. Пауэрс, Уорнердің футболға деген көзқарасын зерттеген кітаптың авторы: «Уорнердің екі жартылай қорғаушысы да желіге жақын және қорғаныс тақталарын жағалап тұрды. Бұл екі қанатты шабуылдың басталуы болды, ол Т формациясы жаңғыртылғанға дейін үлкен танымалдылыққа ие болды. Екі қанатты формация тиімді алға қарай пас беру үшін ең тиімді жүйе болды, өйткені ол төрт қабылдаушының алаңға тез шығуына мүмкіндік берді. Карлайл келесі екі жылда үстемдік құрды, 1912 және 1913 жылғы командалар тек бір-бір ойыннан жеңілді. Питтсбургті 1915 жылдан 1923 жылға дейін жаттықтырып, 60–12–4 есебін көрсетті. 1915 жылғы маусым сәтті болғанымен, келесі жылғы команда Уорнердің мансабындағы ең жақсыларының бірі болды. «Пантералар» тағы да жеңіліссіз болды және өткен жылғыдай сегіз ойынның алтауында қарсыластарына ешқандай ұпай беруге жол бермеді. Олардың 35 ойыншысының 32-сі Питтсбургке жақын Батыс Пенсильваниядан шыққан. Команда 255 ұпай жинап, 25 ұпай жіберді. Уорнер команданың жақсарғанын атап өтті, өйткені оның қорғанысы алдыңғы жылғыдан күшті болды. «Пантералар» жалпыға бірдей ұлттық чемпион атанды, ал Уорнер футболдың ең үздік жаттықтырушыларының бірі ретінде танылды. 1917 жылы АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысты, ал кейбір ойыншылар (Энди Гастингс және Джимми Дехарт сияқты) әскери қызметке шақырылды. Питтсбург соғысқа қарамастан толық маусымды жеңіліссіз аяқтады, бірақ ұлттық чемпионатты жеңіп ала алмады. Команданың өткен жылғы күші болмаса да, қарсыластарына үстемдік етті. Оның табысының басты себебі қарсыластардың жаттықтырушыларының Уорнердің стратегиялық өзгерістеріне жауап бере алмауы болды; Пауэрстің сөзіне сүйенсек, «Оның кері пас ойындары құпия болды, бірақ Поп оларды басқа жаттықтырушыларға егжей-тегжейлі түсіндіруге әрқашан дайын болды». Джон Хейсманның жеңіліссіз Джорджия Тех командасымен өткізілетін маңызды матчты тоқтату үшін факультеттер араласуға мәжбүр болды. Ойын келесі маусымға дейін кейінге қалдырылды, бұл «Tech» командасына 1917 жылғы ұлттық чемпионатты жеңіп алды (Оңтүстік мектебі үшін бірінші). 1918 жылдың 23 қарашасында екі команда Питтсбургте кездесті. Ойын өтетін стадиондағы киім ауыстыру бөлмелері бір-біріне жақын орналасқан, екі команданы ойын алдында тек жұқа қабырға ғана бөліп тұрды. Хейсман алғашқы болып шабыттандыратын сөз сөйледі және ол ежелгі Грецияның батырлары туралы және Помпей қаласының қираған орындарында әскерлік киімде табылған сарбаздың трагедиясы туралы әңгімеледі. Джорджия Тех командасының үнсіздігіне байланысты сөз қабырғаның екінші жағында анық естілді. Сөз аяқталғаннан кейін Уорнер күлімдеп, ойыншыларына тыныш дауыспен: «Жарайды, жігіттер. Міне, сөз аяқталды. Енді барып, оларды жеңіңдер» деді. Питтсбург Джорджия Тех командасын 32–0 есебімен жеңді. 1918 жылғы маусым қараша айының соңында Бірінші дүниежүзілік соғыстың және испан қызбасының салдарынан қысқартылды. Тек бес ойын ойналды, маусымның соңғы ойыны Кливлендте «Naval Reserve» командасына қарсы өтті. Уорнердің «Pitt» командасымен алғашқы жеңілісі, бұл мектеп тарихындағы ең даулы ойындардың бірі болды. Уорнер мен ойынды баяндаған бірнеше журналистердің айтуынша, «Pitt» командасы төрешілерден тоналанды. Төрешілер уақытты өлшеуші сағаттың бұзылғанын айтып, «Pitt» командасының ұпай жинауға мүмкіндік болмай тұрып, бірінші таймды ертерек аяқтады және «Reserves» командасына төртінші таймда жеңіске жету үшін қосымша уақыт берді, есеп 10–9 болды. Жеңіліске мойын бұрған жоқ Уорнердің 29 ойыннан тұратын жеңіліссіз тізімі аяқталды. «Naval Reserve» командасынан Мун Дюкот 41 ярдтық жеңіс голын соқты, ал Уорнер оны «мен көрген ең үздік футболшы» деп атады. Жеңіліске қарамастан, бірнеше сарапшылар 4–1 есебімен аяқталған 1918 жылғы «Panthers» командасын ұлттық чемпион деп атады. Командаға жаңадан келген шабуылшы Том Дэвис жетекшілік етті, ол төрт жылдық мансабында әр ойында орташа есеппен 150 ярдқа жүгірді. Олар 1920 жылы «Syracuse» және жеңіліссіз «Penn State» командаларымен тең ойнап жеңіліссіз болды. 1921 жылы команданың көрсеткіші 5–3–1-ге төмендеді, Уорнердің соңғы маусымы «Pitt» командасындағы ең нашар маусымы болды, өйткені «Panthers» 1923 жылы 5–4 есебімен күресті.

After three years at Cornell, Warner returned to Carlisle. He considered his second stint there his best. From 1907 to 1914, the team won ten or more games a season five times. In 1908 he introduced the technique of body blocking, instead of blocking with the shoulders. Warner considered the 1907 Carlisle team "about as perfect a football machine as I ever sent on the field". The team posted a 10–1 record, outscored opponents 267–62 and pioneered an elegant, high speed passing game; it was one of the first teams to regularly throw the ball deep downfield. In the second play of the Penn game, Hauser threw a 40 yard spiral pass, hitting his receiver in stride. According to Sally Jenkins, in her Sports Illustrated article on Carlisle:<blockquote>To take advantage of the Indians' versatility Warner drew up a new offense "the Carlisle formation," but later it would be known as the single wing. It was predicated on one small move: Warner shifted a halfback out wide, to outflank the opposing tackle, forming something that looked like a wing. It opened up a world of possibilities. The Indians could line up as if to punt – and then throw. No one would know whether they were going to run, pass or kick. For added measure Warner taught his quarterbacks to sprint out a few yards to their left or their right, buying more time to throw. The rest of the players flooded downfield and knocked down any opponent who might be able to intercept or bat away the pass. Thorpe weighed just , light for a football player. Warner played him as a substitute, encouraging him to put his time into track and field. By 1909, Warner had Thorpe competing in track and field and he won 14 events. In 1911, Thorpe began training for the upcoming Olympics, and won gold medals in the pentathlon and decathlon at the 1912 Olympic Games in Stockholm. Carlisle football had another standout year in 1911, posting an 11–1 record. Walter Camp selected Thorpe as a first team All American. According to one source, Thorpe was "recognized as the greatest player of the year and a man whose kicking is likely to revolutionize the game". Warner considered the 1912 team brilliant and adaptive, and experimented with new plays and formations. In its game against Army, Warner's team introduced a wrinkle to the wing back system. According to Francis J. Powers, author of a book that concentrated on Warner's approach to football:

Warner had both halfbacks close to the line and flanking the defensive tackles. That was the start of the double wingback offense, which enjoyed tremendous popularity until the T formation was modernized with the man in motion. The double wing became the most effective of all systems for effective forward passing since it permitted the quick release of four receivers down the field. Carlisle dominated the next two years, with the 1912 and 1913 teams losing only one game each. Coaching Pittsburgh from 1915 to 1923, he compiled a 60–12–4 record. Although the 1915 season was a success, the next year's team was one of the greatest of Warner's career. The Panthers were again undefeated and, like the previous year, six of the eight games were shutouts. Thirty two of their 35 players were from Western Pennsylvania, near Pittsburgh. The team scored 255 points, conceding 25. Warner considered the team an improvement because its defense was more dominant than the previous year's. The Panthers were the consensus national champions, and Warner became recognized as one of football's greatest coaches. In 1917 the United States entered World War I, and some players (including Andy Hastings and Jimmy Dehart) entered military service. Pittsburgh played an undefeated full season despite the war, although it was not awarded the national championship. Although the team lacked the previous year's punch, it dominated the opposition. A key aspect of its success was the opposing coaches' inability to address Warner's evolving strategies; according to Powers, "His reverse plays were a mystery, although Pop always was willing to explain them in detail to any other coach". Faculties had to step in to stop a decisive, postseason national championship game with John Heisman's undefeated Georgia Tech team. The game was postponed until the following season, giving Tech the 1917 national championship (the first for any Southern school). On November 23, 1918, the two teams played at Pittsburgh. At the stadium where the game was to be played, the locker rooms were next to each other, with only a thin wall separating the two teams prior to the game. Heisman was first to begin an inspirational speech and it was said that he passionately described both heroes of Ancient Greece as well as the tragedy of a soldier found in his armor among the ruins of Pompeii. Because of Georgia Tech's players' silence the speech was crystal clear on the other side of the wall. Upon its finish Warner smiled and quietly told his players "Okay, boys. There's the speech. Now go out and knock them off." Pittsburgh defeated Georgia Tech 32–0. The 1918 season was cut short at the end of November due to the continuing effects of World War I and the influenza pandemic. Only five games were played, and the season's final game was in Cleveland against the Naval Reserve. Warner's first loss at Pitt, it was one of the most controversial games in school history. According to Warner and several reporters covering the game, Pitt was robbed by the officials. The referees said that the timekeeper's watch was broken, ended the first half before Pitt was able to score and allowed the Reserves extra time in the fourth quarter to pull ahead, 10–9. Although he refused to acknowledge the loss, Warner's 29 game winning streak came to an end. Moon Ducote kicked the 41 yard, game winning field goal for the Naval Reserve, and Warner called him "the greatest football player I ever saw". Despite the loss, a number of selectors named the 4–1 1918 Panthers national champion. The team was led by freshman running back Tom Davies, who averaged 150 yards per game over his four year career. They were undefeated in 1920, with ties against Syracuse and undefeated Penn State. In 1921 the team's record dipped to 5–3–1, Warner's final season was his worst at Pitt, as the Panthers stumbled to a 5–4 record in 1923.

Стэнфорд

Футбол на Тихоокеанском побережье набирал обороты с конца 1910-х годов. В начале 1922 года Уорнер подписал контракт со Стэнфордским университетом, согласно которому он должен был начать тренировать в 1924 году (после истечения срока его контракта с Питтсбургом). Проблемы со здоровьем, значительное повышение заработной платы и растущий статус футбола на Тихоокеанском побережье заставили Уорнера принять важное решение. Спустя годы он написал: «Я чувствовал, что мое здоровье будет лучше на Тихоокеанском побережье. Погодные условия в Питтсбурге во время футбольного сезона довольно неприятные, и большую часть работы в конце сезона приходилось проводить на поле, по щиколотку в грязи. В конце каждого сезона я был в плохой физической форме, дважды не мог тренировать, пока восстанавливался в больнице. Врачи посоветовали мне, что климат Тихоокеанского побережья будет намного лучше для человека моего возраста и рода занятий». В 1924 году Уорнер начал свое девятилетнее пребывание в Стэнфордском университете. Когда он начал тренировать, Стэнфорд был одной из девяти команд в Конференции Тихоокеанского побережья (PCC). Уорнер унаследовал заметный состав от предыдущего года, включая Эрнии Неверса (которого Уорнер считал своим величайшим игроком). Игра стала испытанием двух различных и влиятельных систем футбола: бэкфилд Нотр-Дама состоял из знаменитых Четырех всадников. Неверс играл все 60 минут игры и пробежал 114 ярдов, больше, чем Четыре всадника вместе взятые. Атака Уорнера продвигала мяч, но не смогла забить, и Нотр-Дам выиграл со счетом 27:10. В сезоне 1925 года Стэнфорд проиграл только один матч PCC (Вашингтону); Калифорния наконец была побеждена со счетом 27:7. Это был первый год нового соперничества с тренером Говардом Джонсом и командой Южной Калифорнии (USC). В их первом матче на Мемориальном Колизее в Лос-Анджелесе Стэнфорд дважды забил в первом тайме, но ему пришлось сдерживать наступающих троянцев, выиграв со счетом 13:9. Из-за поражения от Вашингтона команда Уорнера не была приглашена в Роуз-Боул. Стэнфорд выиграл все свои матчи в 1926 году, разгромив Калифорнию со счетом 41:7 и с трудом победив USC со счетом 13:12. Команда Уорнера была приглашена в Роуз-Боул для игры с Алабамой. Как и в игре против «Боевых ирландцев», Стэнфорд доминировал, но результат был ничьей 7:7. После игры обе команды были признаны национальными чемпионами рядом изданий. Сезон 1927 года был сезоном недостижений и окончательного успеха. Стэнфорд проиграл свой третий матч команде колледжа Святой Марии, не входящей в конференцию. Следующее поражение Стэнфорда было от команды Санта-Клара, не входящей в конференцию. Матч против USC закончился ничьей 13:13. Однако в том году Стэнфорд победил Калифорнию со счетом 13:6. В игре был использован прием «бутлег», изобретателем которого некоторые считают Уорнера. Пауэрс заявил, что «Стэнфорд обеспечил себе победу в четвертом периоде, когда Поп представил прием «бутлег», который широко копировался и до сих пор используется. В оригинальном «бутлеге» Уорнер использовал огромные руки Биффа Хоффмана. Хоффман принимал пас от центра и затем делал вид, что пасует другому беку. Сохраняя мяч, он прятал его за спиной и бежал, как будто отдал его товарищу по команде. Иногда игроки защиты выходили из пути Хоффмана, думая, что он собирается блокировать. Хоффман «бутлег» сделал тачдаун против Калифорнии». Несмотря на два поражения, Стэнфорд завершил сезон как со-чемпион PCC. Их пригласили в Роуз-Боул 1928 года против Питтсбурга, бывшей команды Уорнера, которую теперь тренировал его протеже Джок Сазерленд. Уорнер прервал свою серию поражений в Роуз-Боуле, победив Сазерленда со счетом 7:6. Эта победа стала последним появлением Уорнера в Роуз-Боуле. В знак признания его достижений в Роуз-Боуле Уорнер был введен в Зал славы Роуз-Боула в 2018 году. Сезон 1929 года известен регулярным использованием Уорнером приема «крюк и боковой пас», который включает в себя принимающего, который бежит по изогнутой траектории, ловит короткий пас и сразу же делает боковой пас другому принимающему, бегущему по пересекающемуся маршруту. Согласно статье от 25 октября 1929 года в Stanford Daily: «Хитрость, которую Поп Уорнер прославил своими спин-пасами и передачами, очень заметна. Новички всю неделю тренировались быстрым, обманчивым форвардным и боковым пасом, и вместе с разворотами у них будет широко варьирующееся нападение». В том сезоне Уорнер потерпел второе подряд поражение от Джонса, Стэнфорд проиграл троянцам со счетом 7:0. USC выиграл конференцию и вышел в Роуз-Боул. Джонс продолжал побеждать каждый год после этого, включая 1932 год, последний сезон Уорнера в Стэнфорде. Из-за пяти последовательных поражений Уорнер подвергся резкой критике со стороны выпускников Стэнфорда. Всего Уорнер и Джонс сыграли восемь матчей; Джонс выиграл пять, Уорнер два, а один закончился вничью. Против главного соперника Стэнфорда, Калифорнии, Уорнер выиграл пять матчей, три сыграл вничью и проиграл один.

Football on the Pacific Coast had been on the rise since the late 1910s. Early in 1922, Warner signed a contract with Stanford University in which he would begin coaching in 1924 (after his contract with Pitt expired). Health concerns, a significant pay raise and the rising status of Pacific Coast football made Warner make the big change. Years later, he wrote:I felt my health would be better on the Pacific coast. Weather conditions at Pittsburgh during the football season are rather disagreeable, and much of the late season work had to be done upon a field which was ankle deep in mud. At the close of every season I would be in poor physical condition, twice being rendered incapable of coaching while I recuperated in a hospital. Doctors advised me that the climate of the Pacific coast would be much better for a man of my age and in the work in which I was engaged. In 1924, Warner began his nine year tenure at Stanford University. When he began coaching, Stanford was one of nine teams in the Pacific Coast Conference (PCC). Warner inherited a notable squad from the previous year, including Ernie Nevers (whom Warner considered his greatest player) The game was thus a test of two different and highly influential systems of football: Notre Dame's backfield was composed of the renowned Four Horsemen. Nevers played all 60 minutes of the game, and rushed for 114 yards, more yardage than the Four Horsemen combined. Warner's offense moved the ball but was unable to score, and Notre Dame won 27–10. During the 1925 season, Stanford lost just one PCC game (to Washington); California was finally defeated, 27–7. It was the first year of a new rivalry, with coach Howard Jones and the University of Southern California (USC) team. In their first game, at the Los Angeles Memorial Colosseum, Stanford scored twice in the first half but had to hold off the charging Trojans in a 13–9 win. Because of the loss to Washington, Warner's team was not invited to the Rose Bowl. Stanford won all its 1926 games, crushing California 41–7 and narrowly defeating USC 13–12. Warner's team was invited to the Rose Bowl to play Alabama. Like the game against the Fighting Irish, Stanford dominated but the result was a 7–7 tie. After the game, both teams were recognized as national champions by a number of publications. The 1927 season was one of underachievement and ultimate success. Stanford lost its third game to non conference St. Mary's College. Stanford's next loss was against non conference Santa Clara. The game against USC was a 13–13 tie. However, that year, Stanford defeated California 13–6. The game included a bootleg play, the invention of which some credit to Warner. Powers stated that,
Stanford put the game on ice in the fourth period when Pop introduced the bootlegger play, which was to be widely copied and still is in use. On the original bootlegger, Warner made use of Biff Hoffman's tremendous hands. Hoffman would take the pass from center and then fake to another back. Keeping the ball, he would hide it behind him and run as though he had given it to a teammate. Sometimes defensive players would step out of Hoffman's path, thinking he was going to block. Hoffman "bootlegged" for the touchdown against California

Despite the two losses, Stanford finished the season as PCC co champion. They were invited to the 1928 Rose Bowl against Pitt, Warner's former team now coached by protégé Jock Sutherland. Warner broke his losing Rose Bowl streak, defeating Sutherland 7–6. The win was Warner's last appearance at the Rose Bowl. In recognition of his Rose Bowl accomplishments, Warner was inducted into the Rose Bowl Hall of Fame in 2018. The 1929 season is known for Warner's regular use of the hook and lateral, a play that involves a receiver who runs a curl pattern, catches a short pass and immediately laterals the ball to another receiver running a crossing route. According to the October 25, 1929 Stanford Daily, "The trickiness that Pop Warner made famous in his spin plays and passing is very evident The frosh have been drilling all week on fast, deceptive forward and lateral pass plays, and together with the reverses will have a widely varied attack". That season brought Warner his second straight loss to Jones, with Stanford defeated by the Trojans 7–0. USC won the conference, and went to the Rose Bowl. Jones went on to win every year thereafter, including 1932, Warner's last season at Stanford. Because of the five consecutive defeats, Warner was severely criticized by Stanford alumni. In all, Warner and Jones played eight games; Jones won five, Warner two and one was a tie. Against Stanford's main rival, California, Warner won five games, tied three and lost one.

Ғибадатхана

Уорнер 1932 жылғы маусымнан кейін Стэнфорд университетінен Филадельфиядағы Темпл университетіне, өзінің соңғы бас жаттықтырушылық қызметіне кетті. Оған бес жылға 75 000 доллар төленді (1933 жылы 0,075 доллар қазіргі жылдарда шамамен миллион долларға тең), бұл сол кезде жаттықтырушыға ұсынылған ең жоғары жалақылардың бірі болды. 1934 жылғы команда тұрақты маусымда жеңіліске ұшырамады, бірақ бірінші Sugar Bowl ойынында Туланға есе жіберді. Ойынның жұлдызы Дейв Смуклер болды, оны Уорнер өзінің ең керемет фулбэктарының бірі деп есептеді. Кейінірек Уорнер Стэнфордтан Темплге кеткеніне өкінді. Ол мектептің қаржыландыру басымдықтарының өзгеруіне байланысты кетті. Университет басшылығы Стэнфордты негізінен аспирантураға бағытталған оқу орнына айналдыруды жоспарлап отырды; Калифорниядағы кіші колледждердің санының артуына байланысты, әкімшілік Стэнфордта бакалавриат деңгейіндегі оқытуға қажеттілікті азайтып көрді. Студенттердің саны азайғандықтан, түсуші студенттерге қойылатын талаптардың жоғары болуы қабылдауды қиындатты, ал студент-спортшылар Стэнфордтың орнына USC және Калифорния университеттеріне түсе бастады. Уорнер көп ұзамай қате шешім қабылдағанын түсінді; Ұлы депрессияның экономикалық салдарынан Стэнфордқа түсуге ниет білдірушілердің саны күрт азайды және спортшылар қайтадан қабылдана бастады. Уорнердің соңғы ойынында Темпл, болашақ Темпл жаттықтырушысы Джош Коди басқарған Флорида Геторстарынан 20:12 есебімен жеңіске жетті.

Сан-Хосе штаты

Темплде жаттықтырушылық қызмет атқарып жүргенде Уорнер Пало-Альтода (Стенфордтың орналасқан жері) тұруын жалғастырды. 1938 жылы зейнетке шыққаннан кейін ол бірден Стэнфордта бұрынғы орталық ойыншысы және қазір Сан-Хосе мемлекеттік колледжінің (Пало-Альто жанындағы) бас жаттықтырушысы Дадли ДеГруттың кеңесшісі болып тағайындалды. Ресми түрде кеңесші болғанымен, Уорнер бірден шабуылды басқаруға кірісті. Пауэрстің сөзінше, "ДеГрут бір шабуылды пайдаланған, бірақ Поп бірден екі қанатты жүйеге көшті, бұл Сан-Хосе ойыншыларының күмәнін тудырды. Дегенмен, команда ойынға келді және Сан-Хосе тек жеңіліссіз маусымды ғана емес, сонымен қатар елдегі ең көп ұпай жинаған команда атанды". Сол жылы Сан-Хосе штатының «Спартан» командасы Амос Алонзо Стагг жаттықтырған Тынық мұхиты колледжімен кездесті. Бұл екі жаттықтырушының 1907 жылдан бергі алғашқы кездесуі болды, онда Уорнер Карлайл командасын жаттықтырып, Стаггтың Чикаго университетін 18:4 есебімен жеңген еді. Уорнер мен ДеГруттың Сан-Хосе штаты Стаггтың Тынық мұхиты «Жолбарыстарынан» 39:0 есебімен жеңіске жетті.

Жеке өмір

Уорнер 1899 жылғы 1 маусымда Спрингвилл қаласында Тибб Лорейн Смитқа үйленді. Ол түрік трофейы сигареттерін шегетін болған. The Stanford Daily газетіндегі көркемсурет көрмесіне жазған реценсияда Уорнер Корнелл университетінің құқық мектебінде оқуын аяқтау үшін сурет салуға сүйенгені айтылған. Оның гаражында ағаш өңдеу шеберханасы да болған.

Тренерлік мұра

Футболға қосқан үлесі үшін 1948 жылы Американдық футбол жаттықтырушылар қауымдастығы (AFCA) Уорнерге Амос Алонзо Стагг сыйлығын табыс етті. Оның есімі 1929 жылы Филадельфияда балаларды бос уақытпен айналыстырып, түрлі қиындықтардан сақтау мақсатында құрылған «Поп Уорнердің кішкентай шәкірттер» бағдарламасы арқылы кеңінен танымал. 1934 жылы Уорнер Темпл университетіне қосылғаннан кейін, бағдарламаның «Поп Уорнер конференциясы» деп аталуына келісім берді. 2016 жылғы мәліметтер бойынша, 5 пен 16 жас аралығындағы шамамен 325 000 балаға тәлімгерлік көмек көрсетілді. Уорнер бір және екі қанатты құралымдарды, үш нүктелік тұру қалыптарын, сондай-ақ заманауи дене блогы техникасын ойлап тапты. Ол сонымен қатар, «бутаға шығу», «жалаңаш кері жүріс» және «экрандық пас» тәсілдерін енгізді. Ол huddle-ді қолдануды бастаушылардың бірі болды, иық және жамбас қорғағыштарын жетілдірді, ал мақтадан гөрі реттелетін талшықты қолданды.