Ядролық қару жобалаған студент жайындағы мақала

Кіріспе

Американдық белсенді

Джон Аристотель Филлипс (23 тамыз 1955 жылы туған) – АҚШ кәсіпкері, саяси науқандар саласында маманданған. Ол студент кезінде ядролық қару құрастыруға әрекеттенгенімен әйгілі болды.

"А-бомбалық бала"

Филипс 1955 жылғы тамызда грек иммигранттарының отбасында дүниеге келді және Коннектикут штатының Норт-Хейвен қаласында өсті. Филипс Принстон университетінде бакалавр білімі алды. Ол физика мамандығы бойынша оқыды және спорттық жарыстарда жолбарыс символын сомдады. Принстон университетінде физика мамандығы бойынша бакалавриатта оқыған кезінде ол қару-жарақтарды бақылау туралы семинарға қатысты. Онда ол Джон Макфидің 1974 жылғы "Байлау энергиясының қисығы" кітабын оқыды, онда ядролық қару жасаушы Тед Тейлор туралы айтылған. Кітапта Тейлор ядролық қару жасауда ешқандай тосқауыл жоқ деді, тіпті террористер үшін де, байытылған уран немесе бөлінген плутоний сияқты бөлінетін материалдарға ие болса. Кез келген "құпия" бұрыннан-ақ жария етілген. Тейлордың аргументі АҚШ-та және шетелде бөлінетін материалдарды қатаң бақылауға шақыру мақсатында айтылды. Физикалық дипломдық жобасы үшін Филипс Тейлордың тезисін дұрыс екенін дәлелдеуге тырысуға шешті, яғни кез келген адам қоғамдық домендегі ақпарат негізінде сенімді ядролық қаруды жобалай алады. Кейін ол былай деп жазды: "Егер университеттің орташа, тіпті менің жағдайымда ортадан төмен физика студенті қағаз бетінде жұмыс істейтін атом бомбасын жасай алса, онда бұл мәселенің дұрыстығын дәлелдейді және федералды үкіметке плутонийді өндіру мен пайдалануға қатаң бақылау қою қажеттігін көрсетеді. Қысқасы, егер мен бомба жасай алсам, онда кез келген зиялы адам жасай алады". Физик Фримен Дайсон оның дипломдық жұмысына ғылыми жетекші болуға келісті, бірақ Филипсқа құпия ақпарат бермейтінін айтты. Соңында ол ядролық қару физикасының негізгі принциптеріне, құпиясы ашылған кітаптар мен есептерден алынған ақпаратқа (соның ішінде Лос-Аламос нұсқаулығына) және жалған сылтаумен мердігерлер мен химиялық компанияларға телефон шалу арқылы алынған ақпаратқа сүйенді, сыртқы плутонийдік жарылыс типіндегі ядролық қарудың техникалық сипаттамаларын жасау және оның сенімді екенін көрсету үшін қажетті математикалық есептеулерді жасау үшін. Ақырғы мақаласы "Атом бомбасын жасау негіздері: террористік топтың немесе ядролық қаруы жоқ елдің шикі Pu239 фиссиондық бомбасын жасауға тырысуындағы проблемалар мен мүмкіндіктерді бағалау" деп аталды. Дайсон оған "А" бағасын қойды. Ол сондай-ақ оны айналымнан алып тастады. Бұл оқиға туралы көптеген асыра сілтеулерге қарамастан, мақала АҚШ үкіметі немесе ФБР тарапынан ешқашан тәркіленген жоқ. Курста оқыған тағы бір студент "Трентон Таймс" газетінің тілшісіне Филипс жасаған мақала туралы айтты. Принстонда жұмыс істейтін Тейлор Филипсқа оқиғасын "жария ету" Франциядан Пәкістанға ядролық реакторды сатудан аулақ болуға көмектеседі деп кеңес берді, себебі Тейлор мұндай сатудың таралу қаупін ескере отырып, бұл жақсы идея деп ойлады. Филипс оқиғаның тақырыбы болуға келісті. Оқиға ұлттық газеттерде, соның ішінде "Нью-Йорк Таймс" және "Лос-Анджелес Таймс" газеттерінде жарияланды және қайта жазылды. Бұл оқиғаларда Филипс бастапқы ниеті - "ядролық құпиялар" жоқ екенін көрсету - көбінесе назардан тыс қалды. Оның орнына олар Филипс "құпияларға" қалай қол жеткізгеніне назар аударды, ал кейбіреулері оның жай ғана жобалап қоймай, қару жасағанын да айтты. Оқиға алғаш рет жарияланғаннан кейін бірнеше ай өткен соң, 1977 жылдың ақпан айында Филипс Пәкістан елшілігінен біреу оның бомба дизайнын сатып алуға тырысты. Филипс ФБР-ге хабарласты. Филипс осы уақытқа дейін аздаған танымалдыққа ие болды, бұқаралық ақпарат құралдары оны "Бомбалық бала" деп атады және "Ақиқатты айту" ойынындағы сияқты теледидардағы бірнеше бағдарламаларға қатысты.

Phillips was born in August 1955 to Greek immigrant parents and raised in North Haven, Connecticut. Phillips attended Princeton University as an undergraduate. He was a major in physics, and played the tiger mascot at sports events. While an undergraduate physics major at Princeton University, he attended a seminar on arms control in which he read John McPhee's The Curve of Binding Energy (1974), which profiled the nuclear weapon designer Ted Taylor. In the book, Taylor argues that there was no real barrier to the development of crude nuclear weapons, even for terrorists, other than the possession of fissile material like enriched uranium or separated plutonium. Any "secrets" that had existed had long been declassified. Taylor's argument was made in the service of urging for stronger fissile material controls in the United States and abroad. For his junior year independent research project for his physics degree, Phillips decided that he wanted to try and prove Taylor's thesis correct, in the sense that anyone could design a plausible nuclear weapon based on information in the public domain. As he later wrote:

Suppose an average—or below average in my case—physics student at a university could design a workable atomic bomb on paper. That would prove the point dramatically and show the federal government that stronger safeguards have to be placed on the manufacturing and use of plutonium. In short, if I could design a bomb, almost any intelligent person could. The physicist Freeman Dyson agreed to be his advisor of the paper, but told Phillips that he would give him no classified information. Ultimately he relied upon first principles derivations of the physics of nuclear weapons, information obtained from declassified books and reports (including the Los Alamos Primer), and information obtained from making phone calls to contractors and chemical companies under false pretenses, in order to work out the specifications for a crude plutonium implosion type nuclear weapon and the mathematics required to show it was plausible. The final paper, "The Fundamentals of Atomic Bomb Design: An Assessment of the Problems and Possibilities Confronting a Terrorist Group or Non Nuclear National Attempting to Design a Crude Pu239 Fission Bomb," was turned in by Phillips in May 1976. Dyson gave it an "A". He also removed it from circulation. Contrary to many hyperbolic stories of this event, the paper was never seized by the US government or the FBI. Another student in the course told a reporter at the Trenton Times about Phillips paper. Phillips was advised by Taylor, who now worked at Princeton, that going "public" with his story might help avert the sale of a nuclear reactor to Pakistan from France, which Taylor thought would be a good idea given the proliferation potential of such a sale. Phillips agreed to be the subject of the story. The story ended up being syndicated and re written by national newspapers, including the New York Times and the Los Angeles Times. In many of these stories, the original intent of Phillips — to show that there were really no "nuclear secrets" — was overlooked. Instead, they focused on how Phillips had acquired the "secrets", and some even implied that he had built, and not just designed, a weapon. Several months after the story first went public, in February 1977, Phillips was contacted by someone from the Pakistani embassy trying to purchase his bomb design. Phillips went to the FBI. Phillips had become a minor celebrity by this time, dubbed The A Bomb Kid by the media, and making a series of television appearances including a featured spot on the game show To Tell the Truth.

Аристотель, Inc.

Ол сайлаушылар тізімін мемлекеттен алу және оны науқан мақсатында пайдалану барысында алған тәжірибесі оны және оның інісі Динды (Apple II-де тізімді басқаруға арналған бағдарлама жазған) 1983 жылы Aristotle, Inc. компаниясын құруға жетеледі. 1998 жылы ол саяси науқан үшін жарнаманы, оның ішінде Әлемдік желідегі жарнаманы нақты мақсатқа бағыттаудың маңыздылығы туралы айтты. 2009 жылы ол АҚШ-та тіркелген сайлаушылардың 8,9%-ы көшіп кеткені немесе қайтыс болғандықтан дауыс беруге құқығы жоқ екенін атап өтті. 2007 жылы Филипс әйелі мен қызымен бірге Сан-Францискода тұрды.