Гленн Сиборг: Американ ғалымы және химия саласындағы жетістіктері

Кіріспе

Американдық химик (1912–1999)

Таза химия саласындағы АСС сыйлығы (1947)
Ұлттық ғылым академиясының мүшесі (1948)
Химия бойынша Нобель сыйлығы (1951)
Жүз жылдық сыйлық (1956)
Перкин медалі (1957)
Энрико Ферми сыйлығы (1959)
Франклин медалі (1963)
Уиллард Гиббс сыйлығы (1966)
Пристли медалі (1979)
Корольдік қоғамның шетелдік мүшесі (1985) Осы саладағы жұмысы актинидтер тұжырымдамасын жасауға және актинидтер қатарын элементтердің периодтық кестесіне орналастыруға әкелді. Сиборг өмірінің көп бөлігін Калифорния университетінде (Беркли) оқытушы және зерттеуші ғалым ретінде өткізді, профессор болып қызмет етті және 1958–1961 жылдар аралығында университеттегі екінші канцлер болды. Ол ядролық саясат мәселелері бойынша Гарри С. Трумэннен Билл Клинтонға дейінгі он АҚШ президентіне кеңес берді және 1961–1971 жылдар аралығында АҚШ Атом энергиясы комиссиясының төрағасы болды, онда ол коммерциялық ядролық энергияны және ядролық ғылымның бейбіт мақсаттағы қолданылуын ілгерілетуге ұмтылды. Мансабының барысында Сиборг қаруды бақылау мәселесімен айналысты. Ол Франк есебіне қол қойды және шектеулі сынақтарға тыйым салу туралы шартқа, ядролық қаруды таратпау туралы шартқа және толық сынақтарға тыйым салу туралы шартқа үлес қосты. Ол ғылым білімін жетілдіруді және таза зерттеулерді қаржыландыруды белсенді түрде қолдады. Эйзенхауэр әкімшілігінің соңында ол академиялық ғылым туралы Сиборг есебінің негізгі авторы болды, ал президент Рональд Рейганның Білім беру жөніндегі Ұлттық комиссиясының мүшесі ретінде ол 1983 жылғы «Қауіптегі Ұлт» есебіне маңызды үлес қосты. Сиборг он элементтің ашылуына тікелей қатысты немесе бірлесіп ашты: плутоний, америций, курий, беркелий, калифорний, эйнштейний, фермий, менделевий, нобелий және 106-шы элемент, ол тірі болғанда оның құрметіне сейборгий деп аталды. Ол осы атау туралы былай деді: «Бұл маған берілген ең үлкен құрмет, тіпті Нобель сыйлығынан да артық деп ойлаймын. Химияны оқып жатқан болашақ студенттер периодтық кесте туралы білгенде, элементтің неге менің атыммен аталғанын сұрап, менің жұмысым туралы көбірек білуі мүмкін». Ол сондай-ақ трансуран элементтерінің 100-ден астам изотопын ашты және плутоний химиясына маңызды үлес қосты, бастапқыда Манхэттен жобасының аясында, онда ол имплозиялық атом бомбасы үшін плутоний отынын бөліп алуға қолданылатын экстракция процесін әзірледі. Мансабының басында ол ядролық медицинаның пионері болды және ауруларды диагностикалау және емдеуде маңызды қолданысқа ие элементтердің изотоптарын, соның ішінде қалқанша безі ауруларын емдеуде қолданылатын йод-131ді ашты. Актинидтер тұжырымдамасын жасау бойынша теориялық жұмысына қоса, ол актинидтер қатарын периодтық кестеде лантанидтер қатарының астына орналастырды және трансактинидтер мен суперактинидтер қатарындағы суперауыр элементтердің бар екенін болжады. 1951 жылы Эдвин Макмилланмен бірге химия бойынша Нобель сыйлығын алғаннан кейін ол шамамен 50 құрметті докторлық дәрежесін және көптеген басқа да марапаттар мен құрметтер алды. Сиборгтың атымен аталған нәрселердің тізімі химиялық элемент сейборгиумнан бастап 4856 Сиборг астероидына дейін жетеді. Ол өте көп жазатын автор болды, көптеген кітаптар мен 500-ге жуық ғылыми мақала жазды, көбінесе басқалармен бірлесіп. Ол бір кезде Гиннес рекордтар кітабына «Американың кім екені» кітабындағы ең ұзын жазбаға ие адам ретінде енгізілді, онда ол «ядролық бөліну» терминін енгізді. Сиборг химиялық Альфа Чи Сигма кәсіби бауырластығының мүшесі болды. 1930 жылдары аспирант ретінде Сиборг өзінің жетекшісі Гилберт Ньютон Льюис үшін ылғал химиясы бойынша зерттеулер жүргізді, Сиборг Берлиндегі Кайзер Вильгельм химия институтының Ото Ханның «Қолданбалы радиохимия» оқулығын зерттеді, бұл оның ғылыми зерттеуші ретінде дамуына үлкен әсер етті. Бірнеше жыл бойы Сиборг UC Берклидегі Лоуренс циклотронын пайдалана отырып, жасанды радиоактивтілік бойынша маңызды зерттеулер жүргізді. Ол ядролық бөлінудің мүмкін екенін басқалардан білгенде қуанды, бірақ сонымен бірге өкінді, өйткені оның өзінің зерттеулері оны осы жаңалыққа жеткізуі мүмкін еді. Сиборг Беркли физигі Роберт Оппенгеймердің шебер әңгімелесушісіне айналды. Оппенгеймердің ауыр беделі болды және ол көбінесе кіші әріптесінің сұрағына оның айтуына дейін жауап берді. Көбінесе жауап берілген сұрақ қойылғаннан гөрі терең болды, бірақ практикалық көмекке аз пайдалы болды. Сиборг Оппенгеймерге сұрақтарын жылдам және қысқаша қоюды үйренді.

ACS Award in Pure Chemistry (1947)
Member of the National Academy of Sciences (1948)
Nobel Prize in Chemistry (1951)
Centenary Prize (1956)
Perkin Medal (1957)
Enrico Fermi Award (1959)
Franklin Medal (1963)
Willard Gibbs Award (1966)
Priestley Medal (1979)
Foreign Member of the Royal Society (1985) His work in this area also led to his development of the actinide concept and the arrangement of the actinide series in the periodic table of the elements. Seaborg spent most of his career as an educator and research scientist at the University of California, Berkeley, serving as a professor, and, between 1958 and 1961, as the university's second chancellor. He advised ten US presidents—from Harry S. Truman to Bill Clinton—on nuclear policy and was Chairman of the United States Atomic Energy Commission from 1961 to 1971, where he pushed for commercial nuclear energy and the peaceful applications of nuclear science. Throughout his career, Seaborg worked for arms control. He was a signatory to the Franck Report and contributed to the Limited Test Ban Treaty, the Nuclear Non Proliferation Treaty and the Comprehensive Test Ban Treaty. He was a well known advocate of science education and federal funding for pure research. Toward the end of the Eisenhower administration, he was the principal author of the Seaborg Report on academic science, and, as a member of President Ronald Reagan's National Commission on Excellence in Education, he was a key contributor to its 1983 report "A Nation at Risk". Seaborg was the principal or co discoverer of ten elements: plutonium, americium, curium, berkelium, californium, einsteinium, fermium, mendelevium, nobelium and element 106, which, while he was still living, was named seaborgium in his honor. He said about this naming, "This is the greatest honor ever bestowed upon me even better, I think, than winning the Nobel Prize. Future students of chemistry, in learning about the periodic table, may have reason to ask why the element was named for me, and thereby learn more about my work." He also discovered more than 100 isotopes of transuranium elements and is credited with important contributions to the chemistry of plutonium, originally as part of the Manhattan Project where he developed the extraction process used to isolate the plutonium fuel for the implosion type atomic bomb. Early in his career, he was a pioneer in nuclear medicine and discovered isotopes of elements with important applications in the diagnosis and treatment of diseases, including iodine 131, which is used in the treatment of thyroid disease. In addition to his theoretical work in the development of the actinide concept, which placed the actinide series beneath the lanthanide series on the periodic table, he postulated the existence of super heavy elements in the transactinide and superactinide series. After sharing the 1951 Nobel Prize in Chemistry with Edwin McMillan, he received approximately 50 honorary doctorates and numerous other awards and honors. The list of things named after Seaborg ranges from the chemical element seaborgium to the asteroid 4856 Seaborg. He was a prolific author, penning numerous books and 500 journal articles, often in collaboration with others. He was once listed in the Guinness Book of World Records as the person with the longest entry in Who's Who in America. in which he coined the term "nuclear spallation". Seaborg was a member of the professional chemistry fraternity Alpha Chi Sigma. As a graduate student in the 1930s Seaborg performed wet chemistry research for his advisor Gilbert Newton Lewis, Seaborg studied the text Applied Radiochemistry by Otto Hahn, of the Kaiser Wilhelm Institute for Chemistry in Berlin, and it had a major impact on his developing interests as a research scientist. For several years, Seaborg conducted important research in artificial radioactivity using the Lawrence cyclotron at UC Berkeley. He was excited to learn from others that nuclear fission was possible—but also chagrined, as his own research might have led him to the same discovery. Seaborg also became an adept interlocutor of Berkeley physicist Robert Oppenheimer. Oppenheimer had a daunting reputation and often answered a junior colleague's question before it had even been stated. Often the question answered was more profound than the one asked, but of little practical help. Seaborg learned to state his questions to Oppenheimer quickly and succinctly.

Ядролық химияның алғашқы жұмыстары

Сиборг докторлық зерттеулер үшін Берклидегі Калифорния университетінде қалды. Ол Фредерик Соддидің изотоптарды зерттеу жұмысына еліктеп, 100-ден астам элементтердің изотоптарын ашуға үлес қосты. Лоуренстің жетілдірілген циклотрондарының бірін пайдаланып, Джон Ливингуд, Фред Фейрбротер және Сиборг 1937 жылы темірдің жаңа изотопын, темір-59-ды жасады. Темір-59 адам қандағы гемоглобиннің зерттеулерінде пайдалы болды. 1938 жылы Ливингуд пен Сиборг (бес жыл бойы бірлесіп жұмыс істегендей) йодтың маңызды изотопын, йод-131-ді синтездеді, ол бүгінге дейін қалқанша безі ауруларын емдеуде қолданылады. (Көп жылдар өткен соң, бұл Сиборгтың анасының өмірін ұзартқаны анықталды.) Осы және басқа да еңбектерінің нәтижесінде Сиборг ядролық медицинаның негізін қалаушысы және ең көп изотоптарды ашқан ғалымдардың бірі саналады. 1939 жылы Берклиде химия пәнінен оқытушы болып жұмыс істеді, 1941 жылы доцент, ал 1945 жылы профессор болды. Калифорния университеті, Беркли физигі Эдвин Макмиллан 1940 жылы 93-ші элементті ашты және оған нептуний деп ат қойды. Қараша айында ол радар технологиясын зерттеуде шұғыл көмек көрсету үшін уақытша Берклиден кетіп, бас тартты. Сеаборг және оның әріптестері Макмилланның нептунийді бөліп алу техникасын жетілдіргендіктен, одан зерттеуді жалғастыруға және 94-ші элементті іздеуге рұқсат сұрады. Макмиллан ынтымақтастыққа келісті. Сиборг алғаш рет 93-ші элементтің тек бір бөлігіне пропорционалды альфа-ыдырауын хабарлады. Альфа бөлшектерінің жиналуының алғашқы гипотезасы альфа-ыдырау бөлшектерін шығаратын уранның қосымша заттары болды; альфа-ыдырау бөлшектерін талдау бұл болжамды жоққа шығарды. Содан кейін Сиборг 93-ші элементтен жаңа альфа-сәуле шығаратын элемент пайда болады деп болжады. Осылайша, 1941 жылдың 28 наурызында Сиборг, физик Эмилио Сегре және Берклидегі химик Джозеф Кеннеди плутонийдің (сол кезде тек 94-ші элемент ретінде белгілі) бөлінуге қабілетті екенін көрсетті, бұл Манхэттен жобасының зерттеулерін бағыт берудегі шешімдер үшін маңызды болды. 1966 жылы Беркли университетінің кампусындағы Гилман Холлдың 307-ші бөлмесі, Сиборгтың жұмыс істеген орны, АҚШ Ұлттық тарихи ескерткіші деп жарияланды. Плутонийден басқа, ол америций, курий және беркелийді ашуға жетекшілік етті, сондай-ақ калифорний, эйнштейний, фермий, менделевий, нобелий және сейборгийдің – тірі адамның атымен аталған алғашқы элементтің – бірлесіп ашқышы ретінде танылды. Ол 1951 жылы Эдвин Макмилланмен бірге «алғашқы трансуран элементтерінің химиясындағы ашылулары үшін» химия саласындағы Нобель сыйлығын бөлісті. Сиборгтың актинидтер тұжырымын теориялық тұрғыда дамытуы, актинидтер қатары лантаноидтар қатарының астында орналасқан қазіргі периодтық кесте конфигурациясына қайта құруға әкелді. Сиборг америций және курий элементтерін Чикагода синтездеді. Ол екі элементтің де патентерін алды. Оның курийге патенті элементтің қысқа жартылай ыдырау мерзіміне байланысты коммерциялық тұрғыдан тиімді болған жоқ, бірақ америций тұрмыстық дымқыл датчиктерінде кеңінен қолданылады және Сиборгқа кейінірек роялти түрінде жақсы табыс әкелді. Бірінші ядролық қаруды сынақтан өткізуге дейін Сиборг басқа да бірнеше жетекші ғалымдармен бірге «Франк есебі» деп аталатын жазбаша мәлімдеме жасады (сол кезде құпия, бірақ кейін жарияланды), ол президент Трумэнды жапондықтардың куәлігімен атом бомбасының қоғамдық демонстрациясын өткізуге шақырды.

Seaborg remained at the University of California, Berkeley, for post doctoral research. He followed Frederick Soddy's work investigating isotopes and contributed to the discovery of more than 100 isotopes of elements. Using one of Lawrence's advanced cyclotrons, John Livingood, Fred Fairbrother, and Seaborg created a new isotope of iron, iron 59 in 1937. Iron 59 was useful in the studies of the hemoglobin in human blood. In 1938, Livingood and Seaborg collaborated (as they did for five years) to create an important isotope of iodine, iodine 131, which is still used to treat thyroid disease. (Many years later, it was credited with prolonging the life of Seaborg's mother.) As a result of these and other contributions, Seaborg is regarded as a pioneer in nuclear medicine and is one of its most prolific discoverers of isotopes. In 1939 he became an instructor in chemistry at Berkeley, was promoted to assistant professor in 1941 and professor in 1945. University of California, Berkeley, physicist Edwin McMillan led a team that discovered element 93, which he named neptunium in 1940. In November, he was persuaded to leave Berkeley temporarily to assist with urgent research in radar technology. Since Seaborg and his colleagues had perfected McMillan's oxidation reduction technique for isolating neptunium, he asked McMillan for permission to continue the research and search for element 94. McMillan agreed to the collaboration. Seaborg first reported alpha decay proportionate to only a fraction of the element 93 under observation. The first hypothesis for this alpha particle accumulation was contamination by uranium, which produces alpha decay particles; analysis of alpha decay particles ruled this out. Seaborg then postulated that a distinct alpha producing element was being formed from element 93. Thus, on March 28, 1941, Seaborg, physicist Emilio Segrè and Berkeley chemist Joseph W. Kennedy were able to show that plutonium (then known only as element 94) was fissile, an important distinction that was crucial to the decisions made in directing Manhattan Project research. In 1966, Room 307 of Gilman Hall on the campus at the Berkeley, where Seaborg did his work, was declared a US National Historic Landmark. In addition to plutonium, he is credited as a lead discoverer of americium, curium, and berkelium, and as a co discoverer of californium, einsteinium, fermium, mendelevium, nobelium and seaborgium, the first element named after a living person. He shared the Nobel Prize in Chemistry in 1951 with Edwin McMillan for "their discoveries in the chemistry of the first transuranium elements." Seaborg's theoretical development of the actinide concept resulted in a redrawing of the periodic table into its current configuration with the actinide series appearing below the lanthanide series. Seaborg developed the chemical elements americium and curium while in Chicago. He managed to secure patents for both elements. His patent on curium never proved commercially viable because of the element's short half life, but americium is commonly used in household smoke detectors and thus provided a good source of royalty income to Seaborg in later years. Prior to the test of the first nuclear weapon, Seaborg joined with several other leading scientists in a written statement known as the Franck Report (secret at the time but since published) unsuccessfully calling on President Truman to conduct a public demonstration of the atomic bomb witnessed by the Japanese.

Берклидегі Калифорния университетінің профессоры және канцлері

Екінші дүниежүзілік соғыс және Манхэттен жобасы аяқталғаннан кейін Сиборг соғыс кезеңіндегі құпиялылық шектеулерінен азат болған академиялық өмірге және университет зерттеулеріне қайта оралуға құштар болды. 1946 жылы ол профессорлық қызметіне қоса, АҚШ Атом энергиясы жөніндегі комиссиясы (AEC) тапсырысымен Калифорния университеті басқаратын Лоренс радиациялық зертханасындағы ядролық химия зерттеулерін басқарды. 1947 жылы АҚШ Жас кәсіпкерлер клубы (Ричард Никсон және басқалармен бірге) Сиборгты «Американың он ең үздік жас адамы» деп таныды. 1948 жылы Сиборг Ұлттық ғылым академиясының мүшесі болып сайланды. 1954 жылдан 1961 жылға дейін ол радиациялық зертхананың орынбасар директоры қызметін атқарды. Президент Трумэннің тағайындауымен ол AEC Бас кеңесші комитетінің мүшесі болды және 1960 жылға дейін осы лауазымда қалды. Сиборг 1958 жылдан 1961 жылға дейін Берклидегі Калифорния университетінің ректоры болды. Оның қызмет мерзімі алдыңғы ректоры Кларк Керр бастаған Маккарти дәуірінде студенттердің сөз бостандығына қатысты шектеулерді жеңілдетумен сәйкес келді. 1958 жылдың қазан айында Сиборг университет саяси белсенділікке қатысты бұрынғы тыйымдарды сынақ режімінде жеңілдеткенін және кампуста сөйлеуге тыйым салынған коммунистерге рұқсат бергенін жариялады. Бұл 1964-1965 жылдардағы Сөз бостандығы қозғалысына жол ашты. Сиборг Cal спорт командаларын ынталы түрде қолдады. Сан-Франциско газетінің тілшісі Херб Кейн Сиборгтың тегінің «Go Bears» деген ынталы ұранының анаграммасы екенін атап көрсетті. Сиборг Cal Bears командасының 1959 жылы алғашқы және жалғыз Ұлттық университеттер аралық спорт қауымдастығының (NCAA) баскетбол чемпионатында жеңіске жеткенімен мақтанды. Сол жылы футбол командасы да конференция чемпионы атанды және Роуз-Боулда өнер көрсетті. Ол бірнеше жыл бойы Факультеттік спорт комитетінде жұмыс істеді және «Тынық мұхитының жағалауындағы университеттер аралық спорттағы ажырасу және жаңару» (2000) атты кітабының авторларының бірі болды, бұл кітап Тынық мұхиты жағалауындағы конференцияның рекрутингтік дауының және қазіргі Pac-12 құрылуының тарихын қамтиды, онда ол университет спортының адалдығына сенімділікті қайта орнатуда маңызды рөл атқарды. Сиборг Эйзенхауэр басшылығымен Президенттің ғылым жөніндегі кеңесші комитетінде (PSAC) қызмет етті. PSAC 1960 жылдың қараша айында «Ғылыми прогресс, университеттер және федералды үкімет» деген тақырыптағы есепті жариялады, бұл есеп «Сиборг есебі» деп те белгілі болды, және ғылымды федералды қаржыландыруды ұлғайтуға шақырды. 1959 жылы ол Кларк Керрмен бірге Беркли ғарыш ғылымдары зертханасын құруға көмектесті.

After the conclusion of World War II and the Manhattan Project, Seaborg was eager to return to academic life and university research free from the restrictions of wartime secrecy. In 1946, he added to his responsibilities as a professor by heading the nuclear chemistry research at the Lawrence Radiation Laboratory operated by the University of California on behalf of the United States Atomic Energy Commission (AEC). Seaborg was named one of the "Ten Outstanding Young Men in America" by the US Junior Chamber of Commerce in 1947 (along with Richard Nixon and others). Seaborg was elected a Member of the National Academy of Sciences in 1948. From 1954 to 1961 he served as associate director of the radiation laboratory. He was appointed by President Truman to serve as a member of the General Advisory Committee of the AEC, an assignment he retained until 1960. Seaborg served as chancellor at the University of California, Berkeley, from 1958 to 1961. His term coincided with a relaxation of McCarthy era restrictions on students' freedom of expression that had begun under his predecessor, Clark Kerr. In October 1958, Seaborg announced that the university had relaxed its prior prohibitions on political activity on a trial basis, and the ban on communists speaking on campus was lifted. This paved the way for the Free Speech Movement of 1964–65. Seaborg was an enthusiastic supporter of Cal's sports teams. San Francisco columnist Herb Caen was fond of pointing out that Seaborg's surname is an anagram of "Go Bears", a popular cheer at UC Berkeley. Seaborg was proud of the fact that the Cal Bears won their first and only National Collegiate Athletic Association (NCAA) basketball championship in 1959, while he was chancellor. The football team also won the conference title and played in the Rose Bowl that year. He served on the Faculty Athletic Committee for several years and was the co author of a book, Roses from the Ashes: Breakup and Rebirth in Pacific Coast Intercollegiate Athletics (2000), concerning the Pacific Coast Conference recruiting scandal, and the founding of what is now the Pac 12, in which he played a role in restoring confidence in the integrity of collegiate sports. Seaborg served on the President's Science Advisory Committee (PSAC) during the Eisenhower administration. PSAC produced a report on "Scientific Progress, the Universities, and the Federal Government", also known as the "Seaborg Report", in November 1960, that urged greater federal funding of science. In 1959, he helped found the Berkeley Space Sciences Laboratory with Clark Kerr.

Атом энергиясы жөніндегі комиссияның төрағасы

Президент Джон Ф. Кеннеди тағайындағаннан кейін және АҚШ Сенаты бекіткеннен кейін, Сеаборг 1961 жылдан 1971 жылға дейін Атом энергиясы комиссиясының (AEC) төрағасы болды. 1960 жылдың соңында Кеннедидің президенттік ауысу тобының мүшелері Сеаборгтың U.S. News & World Report журналында «Nixon's Idea Men» тобының мүшесі ретінде тізілгенін білген кезде, оның президенттікке дайындығына бөгет келді. Сеаборг өмір бойы демократ болғандықтан, оны шығып бара жатқан вице-президент Ричард Никсонмен, республикашылмен байланыстыратын мақала жарияланғанына таңғалды. 1960 жылдардың басында Сеаборг ядролық қарудың экологиялық және биологиялық әсерлеріне, әсіресе адам өміріне елеулі әсер ететіндерге алаңдады. Осыған жауап ретінде ол AEC-тің техникалық талдау бөліміне осы мәселелерді одан әрі зерттеуді тапсырды. Сеаборгтың осы инновациялық зерттеулерге көңіл бөлгені АҚШ үкіметін «таза» ядролық қаруды әзірлеу және оны қолдану мүмкіндігін жандандырды. AEC төрағасы ретінде Сеаборг АҚШ, Ұлыбритания және КСРО-ның ядролық қаруды жер үстінде сынауға тыйым салу туралы келісімге (LTBT) қатысты. Сеаборг LTBT-ға қол жеткізуге қосқан үлесін өзінің ең үлкен жетістіктерінің бірі деп есептеді. Кеңес тарапынан келісімге қол қою рәсіміне қатысты қатаң ережелерге қарамастан, Сеаборг кішкентай камераны пайдаланып, Кеңес Премьер-Министрі Никита Хрущевтің келісімге қол қойған сәтін жақыннан суретке түсірді. Сеаборг президент Линдон Джонсонмен жақын қарым-қатынаста болды және оның әкімшілігіне Ядролық қаруды таратпау туралы келісімді жүзеге асыруға ықпал етті. 1969 жылғы қаңтарда Никсон әкімшілігінің алғашқы апталарында Сеаборг Ақ үйге шақырылып, президент Ричард Никсонға кеңес берді. Ол Никсонның кеңесшісі Джон Эрлихманмен еврей ғалымы Зальман Шапироға қатысты мәселеде келіспей қалды, өйткені Никсон әкімшілігі оның Израильге ядролық құпияларды жібергенін күдіктенді. Сеаборг AEC-те қызмет еткен кезінде бірнеше кітаптар мен ғылыми мақалалар жариялады. Ол периодтық кестедегі элементтерден тыс элементтердің бар екендігін болжады, трансактинидтер және ашылмаған синтетикалық элементтердің суперактинидтер сериясын. Бұл теориялық болашақ элементтердің көпшілігі өте қысқа жартылай өмірге ие және олардың практикалық қолданылуы күтілмейді, бірақ ол сонымен қатар белгілі бір элементтердің тұрақты суперауыр изотоптарының «тұрақтылық аралында» бар екендігін болжады. Сеаборг 1971 жылға дейін AEC төрағасы болып қызмет етті, директор Жаклин Барбермен бірлесіп жұмыс істеді. Сеаборг 1958 жылдан 1961 жылға дейін Берклидегі Калифорния университетінің канцлері болды, 1972 жылы Америка ғылымды дамыту қауымдастығының президенті, ал 1976 жылы Америка химия қоғамының президенті болды. 1980 жылы ол Лоуренс Беркли зертханасында 209 висмуттың бірнеше мың атомын алтынға (197Au) түрлендірді. Оның зертхананың Бевалак бөлшектер үдеуішін пайдаланатын эксперименталды әдісі, көміртек және неон ядроларымен бомбалау арқылы висмут атомдарынан протон мен нейтронды алып тастауға мүмкіндік берді. Сеаборгтың әдісі алтынды көптеп өндіру үшін тым қымбат болған, бірақ оның жұмысы аңыздағы философ тасына жақын болды. Алтында висмуттан төрт протон және сегіз нейтрон кем, сондықтан Сеаборг әдісін қолдана отырып, алтын алу үшін висмут ядросынан он екі нуклонды алып тастау қажет. 1981 жылы Сеаборг Дүниежүзілік мәдениет кеңесінің негізін қалаушы мүшесі болды. 1983 жылы президент Рональд Рейган Сеаборгты Білім берудегі үздіктер жөніндегі ұлттық комиссияға мүше етіп тағайындады. Комиссия «Білім беру реформасының қажеттілігі: Қауіпті ел» атты есеп дайындады, ол білім беруді федералды үкіметке қатысты ұлттық мәселе ретінде ұлттық назарға алып, білім беруге ұлттық назар аударды. 2008 жылы Маргарет Спеллингс «Қауіпті ел» еңбегі білім беру жүйесіне ескерту жасады деп жазды. Онда жоғары оқу орындарында оқушылардың санының өсуі, оқушылардың үлгерімінің төмендеуі және халықаралық жарыста бізді қуғандары сияқты қиын жағдайлар сипатталған. Бұл ескерту, сөгіс және қаруға шақыру болды. Сеаборг өмірінің көп бөлігін Калифорния штатының Лафайетте қаласында өткізді, онда ол өзінің ерте өмірін және кейінгі мансабын құжаттаған журналдарды редакциялауға және жариялауға арнады. Ол Калифорния штатындағы ғылым оқу бағдарламасын сынға алған ғалымдар тобын біріктірді, ол оны тым әлеуметтік бағытталған және жеткілікті түрде нақты ғылымға назар аудармайтын деп есептеді. Калифорния штатының губернаторы Пит Уилсон Сеаборгты Калифорния штатының ғылым оқу бағдарламасына өзгерістер ұсынатын комиссияны басқаруға тағайындады, бірақ еңбек ұйымдары мен басқалар наразылық білдірді.

After appointment by President John F. Kennedy and confirmation by the United States Senate, Seaborg was chairman of the Atomic Energy Commission (AEC) from 1961 to 1971. His pending appointment by President elect Kennedy was nearly derailed in late 1960 when members of the Kennedy transition team learned that Seaborg had been listed in a U. S. News & World Report article as a member of "Nixon's Idea Men". Seaborg said that as a lifetime Democrat he was baffled when the article appeared associating him with outgoing Vice President Richard Nixon, a Republican whom Seaborg considered a casual acquaintance. During the early 1960s, Seaborg became concerned with the ecological and biological effects of nuclear weapons, especially those that would impact human life significantly. In response, he commissioned the Technical Analysis Branch of the AEC to study these matters further. Seaborg's provision for these innovative studies led the US Government to more seriously pursue the development and possible use of "clean" nuclear weapons. While chairman of the AEC, Seaborg participated on the negotiating team for the Limited Test Ban Treaty (LTBT), in which the US, UK, and USSR agreed to ban all above ground test detonations of nuclear weapons. Seaborg considered his contributions to the achievement of the LTBT as one of his greatest accomplishments. Despite strict rules from the Soviets about photography at the signing ceremony, Seaborg used a tiny camera to take a close up photograph of Soviet Premier Nikita Khrushchev as he signed the treaty. Seaborg enjoyed a close relationship with President Lyndon Johnson and influenced the administration to pursue the Nuclear Non Proliferation Treaty. Seaborg was called to the White House in the first week of the Nixon Administration in January 1969 to advise President Richard Nixon on his first diplomatic crisis involving the Soviets and nuclear testing. He clashed with Nixon presidential adviser John Ehrlichman over the treatment of a Jewish scientist, Zalman Shapiro, whom the Nixon administration suspected of leaking nuclear secrets to Israel. Seaborg published several books and journal articles during his tenure at the AEC. He predicted the existence of elements beyond those on the periodic table, the transactinide series and the superactinide series of undiscovered synthetic elements. While most of these theoretical future elements have extremely short half lives and thus no expected practical applications, he also hypothesized the existence of stable super heavy isotopes of certain elements in an island of stability. Seaborg served as chairman of the AEC until 1971. working with director Jacqueline Barber. Seaborg served as chancellor at the University of California, Berkeley, from 1958 to 1961, and served as president of the American Association for the Advancement of Science in 1972 and as president of the American Chemical Society in 1976. In 1980, he transmuted several thousand atoms of bismuth 209 into gold (197Aulink=gold 197) at the Lawrence Berkeley Laboratory. His experimental technique, using the lab's Bevalac particle accelerator, was able to remove protons and neutrons from the bismuth atoms by bombarding it with carbon and neon nuclei traveling near the speed of light. Seaborg's technique would have been far too expensive to enable routine manufacturing of gold, but his work was close to the mythical Philosopher's Stone. As gold has four fewer protons and (taking the only naturally occurring bulk isotopes of either) eight fewer neutrons than bismuth, a total of twelve nucleons have to be removed from the bismuth nucleus to produce gold using Seaborg's method. In 1981, Seaborg became a founding member of the World Cultural Council. In 1983, President Ronald Reagan appointed Seaborg to serve on the National Commission on Excellence in Education. The commission produced a report "A Nation at Risk: The Imperative for Educational Reform", which focused national attention on education as a national issue germane to the federal government. In 2008, Margaret Spellings wrote that

A Nation at Risk delivered a wake up call for our education system. It described stark realities like a significant number of functionally illiterate high schoolers, plummeting student performance, and international competitors breathing down our necks. It was a warning, a reproach, and a call to arms. Seaborg lived most of his later life in Lafayette, California, where he devoted himself to editing and publishing the journals that documented both his early life and later career. He rallied a group of scientists who criticized the science curriculum in the state of California, which he viewed as far too socially oriented and not nearly focused enough on hard science. California Governor Pete Wilson appointed Seaborg to head a committee that proposed changes to California's science curriculum despite outcries from labor organizations and others.

Жеке өмір

1942 жылы Сейборг физик Эрнест Лоуренстің хатшысы Хелен Григгске үйленді. Соғыс кезіндегі жағдайға байланысты Сейборг Григгске үйленгеннен кейін Чикагоға көшіп келді. Сейборг Григгсті Чикагоға қайтарғанда, достары олардың Чикагода үйленетінін күтті. Бірақ Сейборг пен Григгс тойдың тез өткенін қалағандықтан, Невада штатының Калиенте қаласында пойызбен түсіп қалды. Олар қалалық әкімдікті сұрағанда, Калиентеде мұндай мекеме жоқ екенін білді – оларға солтүстікке қарай 40 шақырым жердегі Пиочеге бару қажет болды. Көлік болмағандықтан бұл оңай болған жоқ, бірақ Калиентедегі жаңадан тағайындалған шериф орынбасары Калифорния университетінің Беркли қаласындағы химия факультетін бітірген екен және Сейборгқа көмектесуге қуанды. Орынбасар үйлену тойы үшін жолдама дайындап, оларды Пиочеге апарып, қайтарды. Сейборгтардың үйлену тойына куәгерлер ретінде кеңсе кызметкері мен тазалаушы қатысты. Гленн Сейборг пен Хелен Григгс Сейборгтың жеті баласы болды, олардың үлкені Питер Гленн Сейборг 1997 жылы қайтыс болды (оның егіз әпкесі Паулетте нәресте кезінде қайтыс болған). Қалғандары – Линн Сейборг Кобб, Дэвид Сейборг, Стив Сейборг, Эрик Сейборг және Дианн Сейборг. Сейборг серуендеуді өте жақсы көрді. 1961 жылы AEC төрағасы болғаннан кейін, ол Мэриленд штатының Германтаун қаласындағы штаб-пәтерінің жанынан өтетін, өзі салып өткен жолмен күнделікті серуендеуге шыға бастады. Ол әріптестерін және қонақтарын осы серуенге жиі шақыратын, ал бұл жол «Гленн Сейборг жолы» деп аталды. Ол әйелі Хеленмен бірге Калифорния штатының Лафайетте қаласының жанындағы Ист-Бэй аймағында 19 шақырымдық жолды салды. Бұл жол қазір Америка серуендеу қауымдастығының жалпыұлттық жол желісінің бір бөлігіне айналды. Сейборг пен оның әйелі Контра-Коста округінен Калифорния мен Невада шекарасына дейін осы жолмен серуендеді. 1972 жылы Сейборг Швеция Корольдік Ғылым академиясының шетелдік мүшесі, ал 1985 жылы Лондон Корольдік қоғамының шетелдік мүшесі болып сайланды. 1962 жылы Америка Васа ордені оны «Жылдың швед-американдық азаматы» деп таныды. 1991 жылы ұйым оның құрметіне «Жергілікті ложа Гленн Т. Сейборг №719» деген ат берді. Бұл ложа оның атынан стипендиялық қор ұстап тұр, сондай-ақ Лос-Анджелестің швед-американдық клубы да осы қорды қолдайды. Сейборг өзінің швед тегімен тығыз байланыста болды. Ол Швецияға жиі сапар шегетін, ал оның отбасы Пемер әулетінің генеалогиялық қоғамының мүшелері болды – бұл Пемер әулетінің барлық ұрпақтарына ашық отбасылық қауымдастық. Пемер әулетінің неміс тегі бар швед отбасы екенін және Сейборг анасының жағынан осы әулеттен шыққан. (Соңғы жылдары, екеуінің де қайтысынан кейін, физика ғалымы Эдвард Дж. Лофгреннің де Пемер әулетінен шыққандығы анықталды.) Сейборг тіпті швед патшасының Нобель сыйлығына арналған тостына анасының туған аймағының диалектісінде жауап берді, бұл туралы ол «Оңтүстік акцентімен ағылшын тілінде «y'all» дегендей естілді» деп сипаттады.

In 1942, Seaborg married Helen Griggs, the secretary of physicist Ernest Lawrence. Under wartime pressure, Seaborg had moved to Chicago while engaged to Griggs. When Seaborg returned to accompany Griggs for the journey back to Chicago, friends expected them to marry in Chicago. But, eager to be married, Seaborg and Griggs impulsively got off the train in the town of Caliente, Nevada, for what they thought would be a quick wedding. When they asked for City Hall, they found Caliente had none—they would have to travel 25 mile (40 km) north to Pioche, the county seat. With no car, this was no easy feat, but one of Caliente's newest deputy sheriffs turned out to be a recent graduate of the Cal Berkeley chemistry department and was more than happy to do a favor for Seaborg. The deputy sheriff arranged for the wedding couple to ride up and back to Pioche in a mail truck. The witnesses at the Seaborg wedding were a clerk and a janitor. Glenn Seaborg and Helen Griggs Seaborg had seven children, of whom the first, Peter Glenn Seaborg, died in 1997 (his twin Paulette having died in infancy). The others were Lynne Seaborg Cobb, David Seaborg, Steve Seaborg, Eric Seaborg, and Dianne Seaborg. Seaborg was an avid hiker. Upon becoming Chairman of the AEC in 1961, he commenced taking daily hikes through a trail that he blazed at the headquarters site in Germantown, Maryland. He frequently invited colleagues and visitors to accompany him, and the trail became known as the "Glenn Seaborg Trail." He and his wife Helen are credited with blazing a 12 mile (19 km) trail in the East Bay area near their home in Lafayette, California. This trail has since become a part of the American Hiking Association's cross country network of trails. Seaborg and his wife walked the trail network from Contra Costa County all the way to the California–Nevada border. Seaborg was elected a foreign member of the Royal Swedish Academy of Sciences in 1972 and a Foreign Member of the Royal Society (ForMemRS) of London in 1985. He was honored as Swedish American of the Year in 1962 by the Vasa Order of America. In 1991, the organization named "Local Lodge Glenn T. Seaborg No. 719" in his honor during the Seaborg Honors ceremony at which he appeared. This lodge maintains a scholarship fund in his name, as does the unrelated Swedish American Club of Los Angeles. Seaborg kept a close bond to his Swedish origin. He visited Sweden every so often, and his family were members of the Swedish Pemer Genealogical Society, a family association open for every descendant of the Pemer family, a Swedish family with German origin, from which Seaborg was descended on his mother's side. (In recent years, after both men's passings, it has been discovered that physicist colleague Edward J. Lofgren was also descended from the Pemer family.) Seaborg even responded to the Swedish king's Nobel prize toast in his mother's native region's dialect, which he described as "It was as if a Swede had ''y'alled" in English with a Southern Accent. "".

Өлім

1998 жылдың 24 тамызында Бостонда Америкалық химия қоғамының мәжілісіне қатысып тұрғанда Сиборг инсульт алды, және ол 1999 жылдың 25 ақпанында Лафайеттедегі үйінде алты айдан кейін қайтыс болды.

Құрмет пен марапаттар

Өзінің өмірінде Сеаборг көптеген кітаптардың және 500 ғылыми журнал мақалаларының авторы немесе авторларының бірі болды, олардың көпшілігі ядролық ғылымдағы жаңалықтар туралы шапшаң хабарламалар болды, ал басқа тақырыптар, әсіресе актинидтер тұжырымдамасы, ғылым тарихындағы маңызды теориялық үлестерді білдірді. Ол 40-тан астам патентті иеленді, олардың ішінде америций және курий химиялық элементтері үшін берілген жалғыз патенттер бар, сондай-ақ өмірінде 50-ден астам докторлық және құрметті атақтар алды. Бір кезде ол «Америкадағы кімнің кім екені» Гиннес рекордтар кітабындағы ең ұзын жазба ретінде тіркелген. 2005 жылдың ақпан айында ол қайтыс болғаннан кейін Ұлттық өнертапқыштар даңқы залына енгізілді. 2011 жылдың сәуірінде Күмәндіктерді зерттеу комитетінің (CSI) атқарушы кеңесі Сеаборгты CSI-нің Күмәндіктер пантеонына қосу үшін таңдады. Күмәндіктер пантеоны CSI-нің қайтыс болған мүшелерінің мұрасын және ғылыми күмәнділікке олардың қосқан үлесін еске алу үшін құрылды. Оның құжаттары Конгресс кітапханасында сақталады. Сеаборг 1948 жылы АҚШ Ұлттық ғылым академиясына, 1952 жылы Америка философиялық қоғамына және 1958 жылы Америка өнер және ғылым академиясына сайланды. Америка химия қоғамының Чикаго бөлімшесі оны 1966 жылы Уиллард Гиббс сыйлығымен марапаттады. Америка жетістіктері академиясы 1972 жылы Сеаборгқа «Алтын табақ» сыйлығын табыс етті. Сеаборгиум элементіне Сеаборгтың есімі Альберт Гиорсо, Э. Кеннет Хулет және басқалар берді, олар Сеаборгты бірге ашқан адам деп есептеді. Сеаборгиум – тірі адамның атымен ресми түрде аталған алғашқы элемент. 2016 жылы Юрий Оганессианның есімімен аталған екінші элемент – оганесон.