Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Үнді-американдық кинорежиссер Маник Соркар (ресми аты Прафулла Чандра "П. С. Соркар") – үнді-американдық суретші, аниматор, инженер және лазерші. Соркар – көркем өнер, мультфильмдер, анимация, лазер өнері және лазерлік анимациямен үйлесімде жалғасып келе жатқан тікелей эфирлік сахналық қойылымдар сияқты түрлі медиадағы суретші. Оның Үндістаннан алынған балалар әңгімелеріне негізделген анимациялық фильмдері халықаралық кинофестивальдарда құрметті наградаларға ие болды және 25 жыл бойы Қоғамдық телеарнада көрсетілді. Оның лазер өнері мен түрлі форматтағы анимациясы Халықаралық лазерлік дисплейлер қауымдастығынан жаһандық марапаттар жеңіп алды.
Indian American film director
Manick Sorcar (formal name Prafulla Chandra "P. C." Sorcar) is an Indian American artist, animator, engineer, and laserist. Sorcar is an artist in various media, including fine arts, cartoons, animations, laser arts, and world touring stage shows with live action mixed with laser animation. His animated films, all based on children's stories from India, have won prestigious awards at international film festivals and been broadcast on the Public Broadcasting Service for 25 consecutive years. His laser arts and animation in various forms have won global awards from the International Laser Display Association.
Ерте өмірі және өмірбаяны
Соркар 1944 жылғы 29 қарашада дүниеге келген. Ол – көрнекті үнді сиқыршысы, марқұм П. С. Соркар мен Басанти Девидің үлкен ұлы. Оның Іла және Гита есімді екі үлкен қарындасы, сондай-ақ Продип пен Провас есімді екі кіші інісі бар, екеуі де сиқыршы. Ол Шикха Девиге үйленген және Пия мен Паял есімді екі қызы бар. Жастық шағында Соркар әкесінің әлемдік турнелік сиқыр шоуларында сахналық көмекші болып жұмыс істеген, сонымен қатар фонды суреттеген және сахна жарығын жобалаған. Ол сиқыршылықты кәсіп етпеді, себебі оған жарықтандыру және өнер қызығушылық тудырды, оларда да сиқырдың түрлерін көреді.
Sorcar was born on 29 November 1944. He is the eldest son of legendary Indian magician, the late P. C. Sorcar and Basanti Devi. He has two older sisters, Ila and Gita, and two younger brothers Prodip and Provas, both of whom are magicians. He is married to Shikha Devi and has two daughters, Piya and Payal. In his youth, Sorcar was a stage assistant for his father's world touring magic shows, where he also painted backdrops and designed the stage lighting. He chose not to pursue magic as a career as he was more interested in lighting and art, in which he also saw forms of magic.
Инженерлік
Соркар өзінің кәсіби мансабын Ховард В. Баттервек пен Компанияда инженер ретінде бастады, бұл Колорадо штатының Денвер қаласындағы электрлік консалтингтік инженерлік фирма. Екі жылдан кейін ол серіктес болып, фирманың атын Баттервек Соркар Инжиниринг деп өзгертіп, кейін Соркар Инжиниринг атанды. Соркар басшылығымен өткен 40 жылда компания дамып, Денвер халықаралық әуежайы, Колорадо конгресс орталығы, сондай-ақ Жапониядағы және Сауд Арабиясының сарайларындағы бірнеше спорт орталықтары сияқты көптеген миллиондаған долларлық жобаларды сәтті аяқтады. Осы кезеңде Соркар жарық беру дизайны бойынша үш танымал кітап жазды, олар АҚШ және Үндістан университеттерінде оқулықтар ретінде пайдаланылды.
Sorcar started his professional career as an engineer at Howard W. Butterweck and Company, an electrical consulting engineering firm in Denver, Colorado. After two years, he became a partner, and the firm changed its name to Butterweck Sorcar Engineering, which later became Sorcar Engineering. Over the course of 40 years under Sorcar's leadership, the company flourished, and completed numerous multimillion dollar projects, including the Denver International Airport, the Colorado Convention Center, and several sport centers in Japan and Saudi Arabian palaces. During this time, Sorcar authored three widely used books on lighting design, used as textbooks in US and Indian universities.
Лазерлік өнер және анимация
Соркар 90-шы жылдары «Дипа және Рупа: Үндістаннан шыққан ертегі» фильмі арқылы танымал болды. Бұл фильм – Үндістандағы алғашқы анимациялық фильм, жанды түсіріліммен үйлестірілген. 1990 жылы Чикаго халықаралық кинофестивалінде «Алтын тақта» сыйлығын алды, ал 1991 жылы «Эмми» сыйлығына ұсынылды. «Абыз бен тышқан» фильмі 1993 жылы Нью-Йорк халықаралық кинофестивалінде «Алтын медальді» жеңіп алды. Ол жасамаған басқа анимациялық фильмдер: Нью-Йорк халықаралық кинофестивалінің финалисі болған «Ағаш кесушінің қызы»; «Жұмсау» (Gandha Bichar), ол CINE ұйымынан «Алтын бүркіт» сыйлығын алды; және Колумб халықаралық кинофестивалінде «Қола тақта» сыйлығын жеңіп алған «Жиырма бірінің ережесі». 1999 жылдан бастап ол лазерді орта ретінде пайдаланып, анимацияның жаңа формаларын жасауға кірісті. Оның «Калкутта мәңгілік: Лазерлік фантазия» фильмі кинотеатрларда көрсетілген алғашқы лазерлік деректі фильм ретінде тарихқа енді. 2000 жылы Нью-Джерсидегі Үнді-американдық қауымдастықтардың ұлттық федерациясы «Менің жаныммен би» және «Үндістан мәңгілік» лазерлік шоулары үшін «Өнердегі үздік жетістік» тақтасымен марапаттады. 2010 жылғы 26 қаңтарда Сан-Францискодағы Үндістан Бас консулдығының ұйымдастыруымен өткен Үндістанның 61-ші Республика күніне арналған шарада оның «Біздің Республикамыздың тууы» лазерлік деректі фильмі көрсетілді. Бұл фильм Үндістанның б.з.б. 3300 жылдан бастап британдық үстемдіктен азаттыққа дейінгі және Республика болып жарияланғанға дейінгі тарихын қамтыды. 2012 жылы ол Свами Вивеканандаға арналған «Свамиджи» атты бір сағаттық лазерлік деректі фильм жасады. Бұл фильм әлемдегі сыншылар, Рамакришна миссиялары және Веданта қоғамдары тарапынан Свами Вивекананданың өмірін дәл бейнелегені үшін жоғары бағаланды. Үндістан, Ховра, Белур Матхтағы Рамакришна Матхы мен Рамакришна Миссиясы: «Ол Свамидің өмірінің оқиғаларын біздің көз алдымызда суретшінің қолымен салғандай етті. Бұл керемет болды» деді. Бұл шоу 2014 жылғы 31 қаңтарда Белур Матх кампусында 15 мың адамның қатысуымен өтті.
Sorcar first shot to fame in the nineties when his Deepa & Rupa: A Fairy Tale from India, India's first animation mixed with live action, received the Gold Plaque at the Chicago International Film Festival in 1990 and was nominated for an Emmy Award in 1991, and The Sage and the Mouse won the Gold Medal at the International Film Festival of New York in 1993. Other animated films he created include The Woodcutter’s Daughter, which was a finalist at the International Film Festival of New York; Sniff (Gandha Bichar), which received the Golden Eagle from CINE; and The Rule of Twenty One, which won the Bronze Plaque at the Columbus International Film Festival. Starting in 1999, he began to create new forms of animation using lasers as a medium. His Calcutta Forever: A Laser Fantasy was recorded as the first laser documentary screened inside a movie theater. In 2000, he received the Excellence in Art Plaque from the National Federation of Indian American Associations in New Jersey, for his laser shows Dancing with My Soul and India Forever. Hosted by the Indian Consulate General of San Francisco for India's 61st Republic Day celebration on 26 January 2010, his laser documentary Our Republic's Birth, which captured India's history starting from 3300 BCE to its independence from the British and proclamation as a Republic Dominion was shown at the historic Palace of Fine Arts in San Francisco, California. In 2012, he produced Swamiji, an hour long laser documentary on Swami Vivekananda, which was praised by the critics, Ramakrishna Missions and Vedanta Societies around the world for its accurate depiction of Swami Vivekananda's life. The Ramakrishna Math and Ramakrishna Mission, Belur Math, Howrah, India said "It was as if he was painting the events of Swamiji's life with a paintbrush before our eyes. It was fascinating." about the show which took place on 31 January 2014 at Belur Math campus, attended by 15,000 people.