Кіріспе

Канадалық саясаткер Харрис кейінірек былай деп еске алды: "Мен діни фанатизмнің зор болған және британдықтардың басқа ұлттардан өзін жоғары санаған аймақта, өте кедейлікте дүниеге келдім". Ол алғаш рет 1950 жылы Скарбороу қалалық кеңесіне сайланды, ал 1956 жылы қалашықтың басшысы болып сайланды, бұл кезде сегіз мерзім бойы қызмет еткен Оливер Э. Крокфордты жеңіп шықты. Келесі жылғы сайлауда Альберт Кэмпбеллден жеңілгеннен кейін, ол Скарбороу кеңесіне қайта оралды және қалашық 1983 жылы боронға, содан кейін қалаға айналғанда Бақылау кеңесінде қызмет етті. Ол сондай-ақ әлеуметтік мәселелерде прогрессивті болды, 1979 жылғы адам құқықтары митингінде гомосексуалдардың құқықтарын қолдады. Харрис өзінің саяси науқандарына ешқандай көзден қаржылай жарна қабылдамады, осылайша ол ешқандай мүддеге тәуелді болмады. Қала басшысы ретінде ол Торонто қаласы мен борон қала басшыларына ұсынылған шафёрлік лимузиннен бас тартты және 1942 жылы әйелімен бірге сатып алған қарапайым, жартылай жеке үйінде тұруын жалғастырды. Тейлор Масси ағысы бойындағы Уорден Вудс паркінен өтетін табиғат жолы оның құрметіне аталды.

Есте қаларлық сөздер

1973 жылғы 11 желтоқсанда Торонто аралдарындағы қауымның тағдыры талқыланған кезде, сол кездегі бақылаушы Харрис үйлерді сақтап қалу идеясына қатаң қарсы болды. Ол бір сәтте: "Бұл адамдар мен көрген ең қатыгез үгіт науқанын бастады. Қаланың ұсынысында аралдықтардың жақсы жарнама жұмысының әсерін көруге болады. Мен олардың көңілді жаралайтын әңгімелерінен жалықтым" деді. Харристің мэр лауазымын кейіннен иеленген Джойс Триммер бастапқыда Торонто аралдарында тұрған. 1988 жылғы шілдеде, мэрліктен зейнетке шығар алдында, ол Скарборо қала ретінде қалай дамып келе жатқаны туралы айтты. Ол: "Бұл жерді енді көп ұзамай Скарберия деп атамайтын болады" деді.