Talking Heads тобының «Жылынақ» альбомы: Жаңа үн және Париж сессиялары
Naked (Talking Heads album)
Talking Heads тобының соңғы альбомы – «Naked»! 1988 жылы жарық көрген бұл альбомда Afrobeat, Latin funk және art pop үлгілері үйлеседі. Музыка, тарихы, сын-пікірлер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Naked – 1988 жылдың 15 наурызында Sire Records компаниясы шығарған Talking Heads американдық рок-тобының сегізінші және соңғы студиялық альбомы. Little Creatures (1985) және True Stories (1986) альбомдарындағы қарапайым жаңа толқын мен поп-рок дыбысынан кейін, Naked альбомы Afrobeat, латын фанкі және арт-поп элементтерін үйлестіре отырып, Remain in Light (1980) және Speaking in Tongues (1983) альбомдарының worldbeat стиліне қайта оралды. Альбомның әндері Парижде тіркелген импровизациялық джем-сессияларынан жасалды, онда бұрынғы Smiths гитарисі Джонни Марр және әнші Кирсти Макколл сияқты көптеген қонақ музыканттар қатысты. Париждегі жазбалардан кейін ән сөздері мен вокалдар Нью-Йоркте қосылды. Naked альбомы сыншылар тарапынан жақсы қабылданды, олар оны True Stories альбомына берілген әртүрлі пікірлерден кейін топтың өзінің бұрынғы деңгейіне оралуы деп қарады; алайда, кейінгі бағалаулар оған жылылық танытпады. Альбом коммерциялық тұрғыдан да орташа сәттілікке қол жеткізді, АҚШ Billboard 200 тізімінде 19-орынды, ал Ұлыбритания альбомдар тізімінде 3-орынды иеленді, соңынан RIAA және BPI алтын сертификатын алды. Альбомның жарық көргенінен кейін Talking Heads тобы ресми түрде үзіліс жасады, ал оның мүшелері келесі бірнеше жыл бойында түрлі қосымша жобаларға ден қойды; топтың жетекшісі Дэвид Бёрн 1991 жылдың желтоқсанында топтың тарағанын жариялады.
Naked is the eighth and final studio album by American rock band Talking Heads, released on March 15, 1988, by Sire Records. Following the more straightforward new wave and pop rock sound on Little Creatures (1985) and True Stories (1986), Naked marked a return to the worldbeat stylings of both Remain in Light (1980) and Speaking in Tongues (1983), blending elements of Afrobeat, Latin funk, and art pop. The album's songs were formed from improvisational jam sessions recorded in Paris, which featured the participation of numerous guest musicians such as former Smiths guitarist Johnny Marr and singer Kirsty MacColl. Lyrics and vocals were then added in New York City following the Paris recordings. Naked was positively received by critics, who viewed it as a return to form for the band following the mixed responses to True Stories; retrospective assessments, however, have been more lukewarm. The album was also a moderate commercial success, peaking at No. 19 on the US Billboard 200 and No. 3 on the UK Albums Chart, later being certified gold by both the RIAA and BPI. Following the album's release, Talking Heads officially went on hiatus, with its members focusing on various side projects over the course of the next few years; frontman David Byrne would eventually announce in December 1991 that the band had dissolved.
Жазу
Американың аймақтық музыкасын және поп-әндер форматын бұрынғы екі альбомында – «Little Creatures» (1985) және «True Stories» (1986) – қолданғаннан кейін, Talking Heads басқаша нәрсе жасауды қалап, келесі альбомын Парижде халықаралық музыканттар тобымен жазуға шешім қабылдады. Альбомның қосымша жазбаларында айтылғандай, бұл шешім Рональд Рейган әкімшілігінің күшейіп бара жатқан оқшауланған сыртқы саясатына жауап ретінде жасалды. Францияға аттанғанға дейін, топ Париждегі жазу сессияларының негізі болатын шамамен 40 импровизациялық трек жазды. Парижде топ продюсер Стив Лиллиуайтпен бірге тағы бірнеше музыкантқа қосылды. Олар күні бойы репетиция жасап, ойнады. Әр күнің соңында әрбір әннің ең жақсы нұсқасы таңдалып алынды. «Париж – жұмыс істеу үшін тамаша орын», – деді барабаншы Крис Франц «Once in a Lifetime: The Best of Talking Heads» альбомының қосымша жазбаларында. «Біз әлемдік мәдениетті толыққанды қабылдадық». Музыканттардың еркіндігін ескере отырып, ән сөздері мен мелодиялар кейінірек жазылатын болып шешілді. Ән сөздері топ Нью-Йоркке оралғаннан кейін ғана жазылды. Дэвид Бёрннің көптеген ән сөздері – ол өзіне ұнайтын нәрсені тапқанша, алдын ала жазылған тректермен бірге импровизацияланған әндер болды. Осылайша, мелодиялар мен ән сөздері әндердің өзімен бірдей үлгіде дамыды. Лиллиуайттың сөзіне қарағанда, альбомның органикалық, перкуссиялық дыбысы – 1980 жылдары ол кең таралған, әсерлі өндірістен қасақана алшақтау болды. «Бұл бұрынғыдай өткір және қатты жазылмады. Бұл барлық соққылар ескерілген, жылы дыбыс болды». 1988 жылы Record Mirror журналына берген сұхбатында, Бірн «Naked» альбомындағы көптеген әндердің «өз мақтаныштарынан айырылған, сыртқы әсемдігінен құтылған адамдар туралы» екенін айтты, бұл өз кезегінде альбомның мұқабасына шимпанзе суретін салуға түрткі болды.
Wanting to try something different after their use of regional American music and the pop song format on their previous two albums Little Creatures (1985) and True Stories (1986), Talking Heads decided to record their next album in Paris with a group of international musicians. According to the album's liner notes, the decision to do so was in part a reaction to the foreign policy of the Ronald Reagan administration, which had grown increasingly isolationist in approach. Prior to leaving for France, the band recorded about 40 improvisational tracks that would serve as the foundation for the sessions in Paris. In Paris, the band, along with producer Steve Lillywhite, were joined by a number of other musicians in the recording studio where they would rehearse and play for the entire day. At the end of each day, one take was selected as being the ideal version of a particular tune. "Paris is a wonderful place to work," observed drummer Chris Frantz in the liner notes of Once in a Lifetime: The Best of Talking Heads. "We were really embracing world culture fully." In the interest of freedom for the musicians, it was decided that lyrics and melodies would be left until later. The lyrics were not overdubbed until the band returned to New York. Many of David Byrne's lyrics were improvisations sung along with the prerecorded tracks until he found something that he felt worked. In this way, the melodies and lyrics evolved in a similar fashion as the songs themselves. According to Lillywhite, the album's more organic, percussive sound was a deliberate move away from the bombastic production that he had helped make commonplace in the 1980s, stating that "It wasn't made so angular and mixed so loud as it might have been in the past. It was more of a warm sound with all for the beats compensated for." Byrne told Record Mirror in 1988 that many of the songs on Naked are "about human beings stripped of their pretensions; stripped of their surface trappings", which in turn inspired putting a picture of a chimpanzee on the album cover.
Сыни қабылдау
"Жылаңаш" сыншылар тарапынан жақсы қабылданып, "Шынайы оқиғалардан" гөрі айтарлықтай жақсырақ деп бағаланды. Кристагаудың "Record Guide: The '80s" (1990) кітабында: "Пол Саймон африкалық музыканттарды өзгертіп алса, Дэвид Бёрн оларды жалдайды, жақсы да, жаман да – бұл T. Heads-тің мүйіздік аспаптарымен күшті дыбысталуы, олар тым әдемі немесе көзді жоғары ұстамайды, себебі Бёрн жаңаларын қайдан алуға болатынын білген. Америкалық көзқарас бойынша, мұндағы африкалық ерекшелік – сөздердің маңызы жоқ, бұл дыбыстық белгі", – деп жазды. Дегенмен, ол "(Тек) Гүлдерді" "экологияға құмарлықты тыныштандыратын сатира" деп атады. AllMusic-тен Майкл Хейстингс жасаған кейінгі шолуда "Жылаңаш" "көңілді де, ойлы" екенін айтты, Бёрнге "үкімет, қоршаған орта және қарапайым халықтың қиын жағдайы туралы алаңдауға мүмкіндік берді, сонымен қатар топтың қалған бөлігіне аспаптарды алмастырып, қонақ музыканттармен жұмыс істеуге еркіндік берді. Бұл "Нұрда қалуға" ең жақын, тіпті тым жақын". Ол сондай-ақ: "Альбом техникалық тұрғыдан мінсіз естіледі, бірақ бұрынғы ұстазы Брайан Иномен бірге қол жеткізген бостандық пен тірі сезімге жетпейді. Мансаптың соңындағы мұндай амбициялы альбомды жасау – үлкен жетістік, және Heads оны стильмен және қуатпен орындады", – деді. Ол "альбомның ағымды, тығыз дыбысы төрт музыканттың бір-біріне қойған шектеулерден шаршағанын көрсетеді" деген қорытындыға келді.
Naked was well received by critics, who hailed it as a vast improvement over True Stories. In Christgau's Record Guide: The '80s (1990), he wrote, "where Paul Simon appropriated African musicians, David Byrne just hires them, for better and worse – this is T. Heads funk heavy on the horns, which aren't fussy or obtrusive because Byrne knew where to get fresh ones. What's African about it from an American perspective is that the words don't matter – it signifies sonically." However, he called, "(Nothing But) Flowers" a "gibe at ecology fetishism that's very reassuring". In a retrospective review, Michael Hastings from AllMusic found Naked "alternately serious and playful", allowing Byrne to continue worrying about "the government, the environment, and the plight of the working man as it frees up the rest of the band to trade instruments and work with guest musicians. It's closest in spirit to Remain in Light – arguably too close." He further stated that "the album sounds technically perfect, but there's little of the loose, live feel the band achieved with former mentor Brian Eno. It's quite a feat to pull off a late career album as ambitious as Naked, and the Heads do so with style and vitality." He concluded that "the album's elegiac, airtight tone betrays the sound of four musicians growing tired of the limits they've imposed on one another."
Трек тізімі
Барлық өлеңдердің мәтіні Дэвид Бёрн жазған, барлық музыка Бёрн, Крис Френц, Джерри Харрисон және Тина Уэймут құрастырған.
All lyrics written by David Byrne, all music composed by Byrne, Chris Frantz, Jerry Harrison, and Tina Weymouth.