Ливерпуль: Frankie Goes to Hollywood соңғы альбомы
Liverpool (album)
Frankie Goes to Hollywood тобының «Ливерпуль» альбомы туралы: шығу тарихы, музыкалық стилі, сыншылар пікірі, «Rage Hard» синглы және сату көрсеткіштері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ливерпуль – британдық Frankie Goes to Hollywood тобының екінші және соңғы студиялық альбомы, 1986 жылдың қазанында жарық көрді. Стивен Липсон продюсерлік еткен және Тревор Хорн микстеген бұл альбом, алдыңғы альбомы Welcome to the Pleasuredome-дегі синтезаторлық би музыкасынан өзгеше, ауыр рок дыбысын көрсетеді. Жазу кезеңдері музыкалық бағыттың күрт өзгеруіне байланысты, топ ішінде керісінше жағдай тудырды. Альбом сыншылардан ара-жібірлі пікірлер алды және алдыңғы альбомымен салыстырғанда коммерциялық сәтсіздікке ұшырады, бірақ Ұлыбританияда 5-орынға ие болды және басқа елдерде шағын жетістіктерге қол жеткізді. Ол Ұлыбританияда 5-орынды, Германияда 1-орынды алған “Rage Hard” жетекші синглымен қолдау көрсетілді. Ливерпуль тобының соңғы альбомы болды, себебі вокалист Холли Джонсон топтан кетіп, одан кейін ZTT компаниясынан көптеген сот талаптары келіп түсті.
Liverpool is the second and final studio album by British band Frankie Goes to Hollywood, released in October 1986. Produced by Stephen Lipson and mixed by Trevor Horn, the album showcases a heavy rock sound in contrast to the synth dance tone found in its predecessor, Welcome to the Pleasuredome. The recording sessions would be marred by the radical change in musical direction creating tension within the band. The album received mixed reviews from critics and was a commercial disappointment compared to its predecessor, but it charted at number 5 in the United Kingdom and was a modest success in other countries. It would be supported by the lead single “Rage Hard”, a UK number 5 and number 1 in Germany. Liverpool would be the band's final album as lead singer Holly Johnson would leave the band followed by a flurry of lawsuits from ZTT.
Жазу
Джонсон жазбалар кезінде топтан қашықтап, альбомның биден гөрі рокқа басымдық бергеніне наразы болды. Хорннің әйелі және ZTT негізін қалаушылардың бірі Джилл Синклер кейін Джонсонның көбінесе жақындық танытпағанын және көптеген жазбаларда болмағанын айтты. Джонсонның қашықтығы мен қызығушылық танытпауы соншалыққа жетті ki, топ мүшелері ол "өз өзіне келді деп шешіп, жаңа әнші іздеуге кірісті". Жазбалар Ибица, Голландия және Лондон студияларында жасалды.
Johnson was distant from the band during the sessions and was unhappy about the album's focus on rock over dance. Jill Sinclair, Horn's wife and one of the ZTT founders, later alleged that Johnson had been uncooperative and absent for most of the sessions. Johnson's distancing and disinterest came to the point that the band members concluded he was "finished and were in the market for a new singer". The session studio recordings were made in Ibiza, Holland and London.
Өндіріс
Альбомның өндірісін Тревор Хорнның инженері Стивен Липсон жүргізді, ол топты осы альбомда өз аспаптарымен орындауға ынталандырды (Хорн бұрынғы Welcome to the Pleasuredome альбомында топтың көптеген орындауларын және аранжировкаларын сессиялық музыканттарымен немесе өзінің орындауларымен ауыстырған болатын). Нэштің сөзінше, топқа қайшы ақпарат берілді, Хорн продюсер немесе атқарушы продюсер деп есептелді. Топтың қарызы соншалықты көп еді, олар "бір тиын" табу үшін кем дегенде бір миллион дана сатуға мәжбүр болды.
The album's production was handled by Trevor Horn's engineer Stephen Lipson, who urged the band to play their own instruments on this album (Horn having replaced many of the band's performances and arrangements with his session musicians or his own performances on Welcome to the Pleasuredome). According to Nash, the band was given contradicting information, with Horn considered as a producer or executive producer. The band was so much in debt that they had to sell at least a million copies to start earning "a penny".