Рединг университетінің Whiteknights кампусының тарихы

Кіріспе

Рединг университетінің негізгі кампусы, Рединг, Ұлыбритания

Уайтнайтс паркі, немесе Рединг университетінің Уайтнайтс кампусы, осы университеттің басты кампусы болып табылады. Парк Ерли Уайтнайтс поместьесінің аумағын қамтиды, ол сонымен қатар Ерли Сент-Николас және Ерли Регис деп те аталады. Уайтнайтс паркі – ағылшынның Беркшир графтығындағы Рединг қаласының орталығынан шамамен екі миль оңтүстікке қарай орналасқан. Кампус кең аумақты алып жатыр және көлдерді, табиғатты қорғауға арналған жайылымдарды және орманды алқаптарды қамтиды, сонымен қатар университеттің көптеген академиялық факультеттері мен бірнеше студенттік жатақханаларына үй иесі болып табылады.

Тарих

Бұл жер Англияның регенті Уильям Маршалдың әйгілі асырап алған ұлы Джон Де Эрли II-нің үйі болды, бірақ оның есімі оның шөбересі, 13 ғасырлық рыцарь Джон Де Эрли IV, «Ақ рыцарь» деген лақап атынан алынған. Де Эрли (немесе Д’Эрли) отбасы бұл үйді 1365 жылға дейін екі жүз жыл бойы иеленді. Херефорд епископы және король Эдуард I-нің кеңесшісі Сент-Томас Кантилупеге 1270 жылдары қысқа уақытқа сол жерде тұруға рұқсат етілді. 1606 жылы бұл үйді сэр Фрэнсис Энглефилдтің немере інісі сатып алды, бұл 1585 жылы Энглефилд үйі мен оның иеліктері тәркіленгеннен кейін болды. Энглефилд отбасы өз кезегінде 1798 жылы үйді Бландфорд маркизі Джордж Спенсер Черчилльге сатты. 1798-1819 жылдар аралығында бұл үйде маркиздің есебінен зор ысырапшылық пен ойын-сауықтар болды. Керемет бақтар салынды, онда ең сирек өсімдіктер өсірілді. 1819 жылы Джордж Спенсер, енді Марлборо герцогы, банкротқа ұшырап, Оксфордширдегі Вудсток қаласындағы Бленхайм сарайындағы отбасылық үйіне көшіп барды. Whiteknights иелігінің бақтары туралы Барбара Хофланд кітап жазды, оның күйеуі Томас Кристофер Хофланд бақтардың, көптеген көпірлердің, фонтандардың, орындықтардың және үңгірлердің суреттерін салды. Кітапты Блэндфорд маркизі тапсырған, бірақ ол тапсырған немесе сатып алған көптеген заттар сияқты, ол ешқашан төленбеді. Бақтар француз стиліндегі «шантиль бағын», жүзімдікті, жабайы жерді, коттеджді, готикалық шіркеуді, олардың көбі Америкадан келген ең сирек өсімдіктерге толы ботаникалық бақтарды, темір көпірді, тас көпірді, қой шабуға арналған кең аумақты, елім бағдарын, емен бағдарын, кедр орнын, шыршалар мен кедрлерді, мұз үйін, бірнеше жылыжайларды және жылытқыш бассейндерді мақтан тұтты. Көгалдарда қызыл шатыр гүлдері немесе сол кездегі экзотикалық бегониялар салынған құйма темір немесе ағаш себеттер орналастырылды. Көптеген, кейбір бақ сыншылары «өте көп» орындықтар, жабық орындықтар, перголалар мен павильондар туралы пікір білдірді. Марлбороның 5-ші герцогы және оның Уайтнайтс пен Бленхаймдағы бақтары туралы кітап жазған Мэри Сомс 280 акр жер маркиздердің «киң қылқаламдары» үшін «өте кішкентай кенеп» екенін айтты. Иелік сатылып, үй 1840 жылы герцогтің ашулы несиесерлерінің тобымен қиратылды, дегенмен 2007 жылғы кампус дамыту жоспарында бұзғылау ұсынылған еді. Алайда, 2009 жылдың наурыз айында қатерлі ғимаратқа II дәрежелі санат берілді, сондықтан бұзуы күмәнді. Бункер қазіргі уақытта кампус кітапханасымен кітапханада жоқ кітаптарды сақтау және каталогтау үшін қолданылады. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі жылдары Бландфорд маркизінің бақтарының іздері табылды. Онда бірнеше ескі экзотикалық ағаштар және бір су бұрқағының бөлігі табылған. Бүгінде мұнда университет әкімшілігі, академиялық кафедралар мен 6 жатақхана орналасқан. Жатақханалар (Бриджс, Чайлдс, МакКиндер, Стентон, Виндзор және Уэссекс) кампустың Уайтнайтс Роуд және Верхний Редлендс Роуд жақтарында орналасқан, олардың өз көліктері сол жолдардан және тек жаяу жүргіншілер ғана кампустың өзегіне кіре алады. Кампустың Wilderness Road және Pepper Lane жақтары бойынша кампус сырттан дамылмаған орманды жерлермен және университеттің ботаникалық бақшасы Harris Garden-мен қоршалған. Сондықтан кампустың өзегі тек сыртынан, Шинфилд жолындағы негізгі кіреберіс пен оған іргелес Елмхерст жолындағы аумақта ғана көрінеді. Кампустың орталығы бірнеше жаяу жүргіншілер көпірлері арқылы өтетін, бірақ көлік байланысы жоқ көлдер тізбегімен екі тең емес жартыға бөлінеді. Көлдердің батысында академиялық кафедралардың, тамақтандыру қызметтерінің, университет әкімшілігінің және студенттер одағының ғимаратының көпшілігі орналасқан. Бірнеше тірі қалған Викториялық резиденцияларды қоспағанда, олардың барлығы 1950-жылдардан 2000-жылдарға дейінгі мақсатты салынған ғимараттарда орналасқан. Бұл аймақта Грекия археологиясының Үр мұражайы, Рединг университетінің гербариясы және Зоологияның Коул мұражайы орналасқан. Кампустағы ең үлкен ғимарат, Эдит Морли ғимараты, орталық ауланың бір шетін құрайды. Бұрынғы HumSS (гуманитарлық және әлеуметтік ғылымдар) ғимараты 2017 жылы Эдит Морлидің құрметіне қайта аталды, кейде оның айтарлықтай көлемі мен дәліздерінің күрделі орналасуына байланысты «Лабиринт» деп аталады. РУСУ ғимаратында студенттер одағының өзі, кішкентай дүкендер парадтары, соның ішінде көпіршік шай дүкені, кафе және шығыс мини-супермаркеті, сондай-ақ университет барларының екеуі орналасқан. РУСУ ғимаратының жанында Co op Food дүкені орналасқан. Көлдердің шығысына және сақтау алаңына жақын Earley Gate аймағында кампус орналасқан. Мұндағы екінші дүниежүзілік соғыс кезеңінің ғимараттарында Бейнелеу өнері факультеті, Типография және Графикалық коммуникация факультеті, сондай-ақ түрлі қызметтік бөлімдер орналасқан. Жақында салынған ғимараттар, 1990-жылдар мен 2000-жылдарға дейін салынған, Қолданбалы статистика факультеті; Метеорология факультеті; Ауыл шаруашылығы, саясат және даму мектебі; және Психология және Клиникалық тіл ғылымдары мектебі орналасқан. Сондай-ақ осы аймақта Рединг кәсіпкерлік орталығы, Ғылым және технология орталығы, Университет атмосфералық обсерваториясы және Клиникалық тіл ғылымдары факультетінің студенттері мен қызметкерлері пайдаланатын NHS тілдік терапия клиникасы орналасқан. Кампус Рединг қаласының орталығына, Уокингхем қаласынан гөрі жақын болғанымен, Рединг және Уокингхем біртұтас әкімшілік аудандарының шекарасы кампус арқылы өте беймәлім түрде өтеді. Кампус шамамен үштен бірі Редингке, екі бөлігі Уокингхемге тиесілі.

The site was the home of John De Erleigh II, the famous foster son of the Regent of England, William Marshal, but takes its name from the nickname of his great grandson, the 13th century knight, John De Erleigh IV, the 'White Knight'. The De Erleigh (or D'Earley) family were owners of this manor for some two hundred years before 1365. St. Thomas Cantilupe, Bishop of Hereford and advisor to King Edward I, was allowed to live there briefly during the 1270s. In 1606 the estate was purchased by the nephew of Sir Francis Englefield, following the confiscation of Englefield House and its estates in 1585. The Englefield family in turn sold the estate to George Spencer Churchill, the Marquis of Blandford, in 1798. Between 1798 and 1819, the estate was the scene of vast extravagance and wild entertainments, all at the Marquis' expense. Splendid gardens were laid out, complete with the rarest of plants. In 1819, George Spencer, by now the Duke of Marlborough, became bankrupt and moved to his family home at Blenheim Palace at Woodstock in Oxfordshire. The gardens of the Whiteknights estate have been described in a book by Barbara Hofland with engraved pictures of the gardens and its multitude of bridges, fountains, seats and grottoes by her husband Thomas Christopher Hofland. The book was ordered by the then Marquess of Blandford, but like many other items that he ordered or purchased, it was never paid for. The gardens boasted a "chantilly garden" in the French style, a vineyard, a wilderness, a cottage, a gothic chapel, botanical gardens full of the rarest plants, many of them new from the Americas, an iron bridge, a stone bridge, an extensive sheep walk, an elm grove, an oak grove, a cedar seat, wychelms and cedars, an ice house, several conservatories, greenhouses and heated basins. In the grounds, cast iron or wooden baskets filled with scarlet sage or the then exotic begonias were scattered throughout the lawns. There were many, some garden critics commented "too many" seats, covered seats, treillages and pavilions. Mary Soames, who wrote a book about the 5th Duke of Marlborough and his gardens in Whiteknights and Blenheim remarked that the 280 acres were "too small a canvas" for the marquesses' "broad brush". The estate was sold off and the house was demolished in 1840, supposedly by a mob of the Duke's angry creditors. although demolition had been proposed in the 2007 campus development plan. However, in March 2009 the threatened building was given Grade II listed status, so demolition seems unlikely. The bunker is currently maintained and used by the campus library as a storage and cataloguing facility for books not present in the library itself. In the years after the second World War some traces of the gardens of the Marquess of Blandford have been discovered. There were a few old exotic trees and part of a fountain was found on a skip. and today it is the home of the university's administration, most of the academic departments and six halls of residence. The halls of residence (Bridges, Childs, MacKinder, Stenton, Windsor, and Wessex) are all along Whiteknights Road and Upper Redlands Road sides of the campus, with their own vehicular access off those roads and with only pedestrian access to the core of the campus. Along the Wilderness Road and Pepper Lane sides of the campus, the campus is screened from the outside by undeveloped woodland and by the Harris Garden, the university's botanical garden. The campus core is therefore only easily visible from outside in the area around the main entrance on the Shinfield Road and the adjacent Elmhurst Road. The centre of the campus is bisected into two unequal halves by a chain of lakes which are crossed by several pedestrian bridges but with no vehicular link. To the west of the lakes can be found most of the academic departments, catering services, the university administration and the students union building. With the exception of a couple of surviving Victorian residences, including Foxhill House, all of these are housed in purpose built buildings dating from the 1950s to the 2000s. The Ure Museum of Greek Archaeology,
University of Reading Herbarium and the Cole Museum of Zoology are both found in this area. The largest building on the campus, the Edith Morley Building, forms one end of the central courtyard. Previously known as the HumSS (Humanities and Social Sciences) building before being renamed in commemoration of Edith Morley in 2017, it is sometimes nicknamed 'The Maze' due to its significant size and complex layout of corridors. The RUSU building comprises the students' union itself, a small parade of shops including a bubble tea shop, cafe and an oriental mini supermarket as well as two of the university's bars and clubs. Next door to the RUSU building is a branch of Co op Food. To the east of the lakes and surrounding conservation meadowland is the Earley Gate area of the campus. The second world war era buildings here house the Fine Art Department, the Department of Typography and Graphic Communication, and various service functions. More recent buildings, dating from the 1990s and 2000s, house the Department of Applied Statistics; the Department of Meteorology; the School of Agriculture, Policy and Development; and the School of Psychology and Clinical Language Sciences. Also in this area can be found the Reading Enterprise Centre, the Science & Technology Centre, the University Atmospheric Observatory, and an NHS Speech and Language Therapy clinic, used by the students and staff of the Department of Clinical Language Sciences. Although the campus is much closer to the centre of Reading than it is to the town of Wokingham, the boundary between the unitary authorities of Reading and Wokingham meanders across the campus in a rather unpredictable fashion. The campus is split about one third to Reading, two thirds to Wokingham.