Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Тейт Уилкинсон (27 қазан 1739 – 16 қараша 1803) – ағылшын актері және театр директоры.
English actor and manager
Tate Wilkinson (27 October 173916 November 1803) was an English actor and manager.
Өмір
Ол дін қызметкерінің ұлы еді және Харроуға жіберілді. Оның актерлік әрекеттерінің алғашқы тыңайсыздары жақсы қабылданылмады, ал оның табысы керемет мимикалық қабілетіне байланысты болды. Дегенмен, оның еліктеулері маңызды актерлер мен театр директорын ренжітті, өйткені ол олардың ерекшеліктерін өте дәл бейнеледі. Гаррик, Пег Воффингтон, Сэмюэл Фут және Шеридан, басқаларды еліктегенде қуанғандарымен, өздерінің кезектері келгенде ең ашулы болды және оны ешқашан кешірмейтіндерін айтты. Гаррик ешқашан кешірген жоқ. Актер ретінде Уилкинсон Футтың пьесаларында ең жақсы ойнады, бірақ оның ойнаған рөлдерінің тізімі ұзақ болды. Шекспирдің кейіпкерлері провинцияларда өте танымал болды. 1766 жылы ол Джозеф Бейкермен бірнеше Йоркшир театрларын басқаруда серіктес болды және шамамен 1768 жылы үйленді. 1770 жылы серіктесінің қайтысынан кейін ол сол кезде Йоркшир айналымы деп аталған бірнеше театрдың жалғыз директоры болды, ол либералды және табысты болды. 1771 жылы оның тапсырысымен салынған Лидс театры осы айналымның бір бөлігі болды. 1769 жылы ол Йорк Корольдік театрын иеленді, онда ол тұрғын үйі де болды. Оның Мистер Попсей рөліндегі гравюрасы жасалды; көшірмелерін Йорк қалалық кітапханасындағы Йорк қалалық мұрағатындағы Мюррей жинағынан табуға болады. Уилкинсон 30 жылдан астам уақыт бойы тамаша шешімдермен және табыспен басқарды. Оның ерекшеліктері көпке белгілі болды, бірақ ол жомарт директор болды. Оның "Соңғы естеліктері" (4 том, 1790) және "Жолдағы патент иесі" (4 том, 1795) еңбектерін қараңыз.
He was the son of a clergyman and was sent to Harrow. His first attempts at acting were badly received, and it was to his wonderful gift of mimicry that he owed his success. His imitations, however, naturally gave offence to the important actors and managers whose peculiarities he hit off to the life. Garrick, Peg Woffington, Samuel Foote and Sheridan, after being delighted with the imitations of the others, were among the most angry when it came to their turn, and threatened never to forgive him. Garrick never did. As an actor, Wilkinson was most successful in Foote's plays, but his list of parts was a long one. In Shakespearian characters he was very popular in the provinces. In 1766 he became a partner of Joseph Baker in the management of several Yorkshire theatres, and married about 1768. He became sole manager after his partner's death in 1770 of a number of theatres on what was then called the Yorkshire Circuit, and he was both liberal and successful. The Theatre, Leeds, built to his order in 1771, was part of the circuit. In 1769 he took over York Theatre Royal, where he also had living quarters. An engraving of him in the role of Mr Popeseye was made; copies can be found in the Murray collection within the York City Archive held at the central York Library. Wilkinson directed with excellent judgment and prosperity for over 30 years. His oddities were notorious, but he was a generous manager. See his Memoirs (4 vols, 1790) and The Wandering Patentee (4 vols, 1795).