Джеймс Гаррард: Кентуккидің екінші губернаторының өмірі мен саясаты
James Garrard
Джеймс Гаррард (1749-1822) – Кентуккидің екінші губернаторы, АҚШ саяхатшысы, баптист пасторы. Кентукки конституциясын жасауға көмектесті. Тарихтан оқыңыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка саясаткері (1749–1822) оның немересі, Кентукки штатының қазынашысы
American politician (1749–1822)
his grandson, the Kentucky state treasurer
Джеймс Гаррард (14 қаңтар 1749 – 9 қаңтар 1822) – американдық фермер, баптист пасторы және саясаткер, 1796 жылдан 1804 жылға дейін Кентукки штатының екінші губернаторы болды. 1799 жылы қабылданған штат конституциясымен белгіленген мерзім шектеулеріне байланысты, ол екі мерзімге қатарынан сайланған соңғы Кентукки губернаторы болды. Бұл шектеу 1992 жылғы түзетулермен жеңілдетілді, соның арқасында Пол Э. Паттон 1999 жылы қайта сайланды. Революциялық соғыста қызметтен кейін Гаррард батысқа, қазіргі Кентукки штатындағы Бурбон округіне, Вирджинияның бір бөлігіне көшті. Ол бірнеше жергілікті саяси лауазымдарды атқарды және Вирджиния делегаттар палатасында өкілдік етті. Ол Кентуккидің Вирджиниядан бөлінуіне қол жеткізген және штаттың алғашқы конституциясын жазуға көмектескен он штаттық конвенцияның бесеуіне делегат ретінде таңдалды. Гаррард құлдықтың жалғасуын кепілдемейтін ережелерді конституциядан шығаруға тырысқан делегаттардың қатарында болды. 1795 жылы ол Исаак Шелбиден кейін губернаторлыққа үміткер болды. Үштік жарыста Бенджамин Логан көпшілік дауыс алды, бірақ абсолютті көпшілікке жетпеді. Штат конституциясы көпшілік немесе абсолютті көпшілік дауыс қажеттігін нақты көрсетпегенімен, сайлаушылар ең көп дауыс алған екі үміткер – Логан мен Гаррард арасында қосымша дауыс беруге шешім қабылдады. Осы дауыс беруде Гаррард көпшілік дауыс алды. Логан Гаррардтың сайлануына штаттың бас прокуроры Джон Брекинриджке және штаттық сенатқа наразылық білдірді, бірақ екеуі де конституциялық құқықтары жоқ екенін мәлімдеді. Демократиялық-республикалық Гаррард «Шет елдік және бүлік актілеріне» қарсы болды және Кентукки резолюцияларын қабылдауды қолдады. Ол мемлекеттік білім беруді, милицияны және түрмелерді реформалауды, бизнеске субсидия беруді және штаттың көптеген қарызкорларына артықшылық беретін заңнаманы қолдады. 1798 жылы штаттың алғашқы губернатор резиденциясы салынды, және Гаррард оның алғашқы тұрғыны болды. 1795 жылғы сайлаудың салдарынан туған шатастықтарға байланысты ол 1799 жылы конституциялық конвенция шақыруды жақтады. Оның құлдыққа қарсы көзқарастарына байланысты ол конвенцияға делегат ретінде таңдалмады. Нәтижесінде қабылданған конституцияға сәйкес губернатор халықтың тікелей сайлауымен сайланатын болды және бірнеше рет қайта сайлануға тыйым салынды, бірақ Гаррард осы ережеден жеке босатылды және 1799 жылы қайта сайланды. Екінші мерзімінде ол Томас Джефферсонның Франциядан Луизиананы сатып алуын қолдады, бұл Нью-Орлеан портының АҚШ тауарлары үшін жабылуын шешуге көмектесті. Мерзімі аяқталар алдында, оның Мемлекеттік хатшысы Гарри Тульмин оны унитариандық ілімдердің кейбірін қабылдауға көндірді, соның салдарынан ол баптист шіркеуінен қуылды, осымен оның діни қызметі аяқталды. Ол сондай-ақ штаттық жер кеңсесіне тіркеуші тағайындау мәселесінде заң шығарушылармен келіспеді, бұл оны ашуландырды және мерзімі аяқталғаннан кейін саясаттан бас тартуға мәжбүр етті. Ол өзінің Mount Lebanon иелігіне зейнетке шықты және 1822 жылғы 19 қаңтарда қайтыс болғанға дейін ауыл шаруашылығы және саудамен айналысты. Оның құрметіне оның алғашқы мерзімінде құрылған Кентукки штатындағы Гаррард округі оның құрметіне аталды.
James Garrard (January 14, 1749 – January 9, 1822) was an American farmer, Baptist minister and politician who served as the second governor of Kentucky from 1796 to 1804. Because of term limits imposed by the state constitution adopted in 1799, he was the last Kentucky governor elected to two consecutive terms until the restriction was eased by a 1992 amendment, allowing Paul E. Patton's re election in 1999. After serving in the Revolutionary War, Garrard moved west to the part of Virginia that is now Bourbon County, Kentucky. He held several local political offices and represented the area in the Virginia House of Delegates. He was chosen as a delegate to five of the ten statehood conventions that secured Kentucky's separation from Virginia and helped write the state's first constitution. Garrard was among the delegates who unsuccessfully tried to exclude guarantees of the continuance of slavery from the document. In 1795, he sought to succeed Isaac Shelby as governor. In a three way race, Benjamin Logan received a plurality, but not a majority, of the electoral votes cast. Although the state constitution did not specify whether a plurality or a majority was required, the electors held another vote between the top two candidates – Logan and Garrard – and on this vote, Garrard received a majority. Logan protested Garrard's election to state attorney general John Breckinridge and the state senate, but both claimed they had no constitutional power to intervene. A Democratic Republican, Garrard opposed the Alien and Sedition Acts and favored passage of the Kentucky Resolutions. He lobbied for public education, militia and prison reforms, business subsidies, and legislation favorable to the state's large debtor class. In 1798, the state's first governor's mansion was constructed, and Garrard became its first resident. Due in part to the confusion resulting from the 1795 election, he favored calling a constitutional convention in 1799. Because of his anti slavery views, he was not chosen as a delegate to the convention. Under the resulting constitution, the governor was popularly elected and was forbidden from succeeding himself in office, although Garrard was personally exempted from this provision and was re elected in 1799. During his second term, he applauded Thomas Jefferson's purchase of Louisiana from France as a means of dealing with the closure of the port at New Orleans to U. S. goods. Late in his term, his Secretary of State, Harry Toulmin, persuaded him to adopt some doctrines of Unitarianism, and he was expelled from the Baptist church, ending his ministry. He also clashed with the legislature over the appointment of a registrar for the state land office, leaving him embittered and unwilling to continue in politics after the conclusion of his term. He retired to his estate, Mount Lebanon, and engaged in agricultural and commercial pursuits until his death on January 19, 1822. Garrard County, Kentucky, created during his first term, was named in his honor.
Жас шағы мен отбасы
Джеймс Гаррард 1749 жылдың 14 қаңтарында Вирджиния штатының Стаффорд округінде дүниеге келген. Ол полковник Уильям және Мэри (Наути) Гаррардтың үш баласының екіншісі болды. Гаррардтың анасы 1755 және 1760 жылдар аралығында қайтыс болды; содан кейін әкесі Элизабет Моссқа үйленді, және олар тағы төрт балаға ие болды. Бала кезінде Джеймс әкесінің шаруашылығында жұмыс істеді. Ол Стаффорд округінің жалпы білім беретін мектептерінде оқыды және үйде білім алды, кітаптарға деген құштарлығын дамытты. 1769 жылдың 20 желтоқсанында Гаррард балалық шағындағы сүйіктісі Элизабет Маунтджойға үйленді. Ұзақ өтпей, оның қарындасы Мэри Энн Маунтджойдың ағасы, полковник Джон Маунтджойға тұрмысқа шықты. Гаррард пен оның әйелі бес ұл мен жеті қыз өсірді. Бір ұл мен екі қыз екі жасқа толмай қайтыс болды. Оның көптеген немерелері Азамат соғысында қызмет етті, соның ішінде Одақ генералдары Кеннер Гаррард және Теофилус Т. Гаррард. Тағы бір немересі Джеймс Г. Гаррард 1857 жылдан 1865 жылы қайтыс болғанға дейін штаттық қазынашылыққа бес рет қатарынан сайланды. Гаррард Революциялық соғыста әкесінің Стаффорд округінің милициясының құрамында қызмет етті, бірақ оның неше шайқасқа қатысқаны белгісіз. Потомак өзеніндегі шхунада келе жатқанда, ол британдық әскерлерге тұтқынға алынды. 1779 жылы милицияда қызмет еткен кезде Гаррард Вирджиния Делегаттар палатасына Стаффорд округінен сайланды. Сессиядан кейін ол әскери міндеттеріне оралды. 1783 жылдың басында Гаррард отбасы мен достары үшін, сондай-ақ өзі үшін өтініштер жіберді. Ол жерде ол ауыл шаруашылығымен айналысты, астық және ағаш өңдеу тіршілігін ашты, сондай-ақ виски қуырып сатты. 1785 жылы Гаррард Вирджиния заң шығарушы органында Файетт округін өкілдік етті. Ол Бенджамин Логан мен Кристофер Гринуппен бірге Кентукки округін одан әрі бөлу туралы ұсыныстарды дайындау үшін заңнамалық комиссияға енді. Гаррардтың Ливан тауындағы иелігі Бурбон округінің уақытша орталығы болып белгіленді; округ соты алғаш рет 1786 жылдың 15 мамырында өткізілді және көп жылдар бойы сол жерде жинала берді. Гаррардтың ұсынысымен 1790 жылы қаланың аты Париж деп өзгертілді.
James Garrard was born in Stafford County, Virginia, on January 14, 1749. He was second of three children born to Colonel William and Mary (Naughty) Garrard. Garrard's mother died sometime between 1755 and 1760; afterward, his father married Elizabeth Moss, and the couple had four more children. During his childhood, James worked on his father's farm. He was educated in the common schools of Stafford County and studied at home, acquiring a fondness for books. On December 20, 1769, Garrard married his childhood sweetheart, Elizabeth Mountjoy. Shortly thereafter, his sister Mary Anne married Mountjoy's brother, Colonel John Mountjoy. Garrard and his wife had five sons and seven daughters. One son and two daughters died before reaching age two. A number of his grandsons served in the Civil War, including Union Generals Kenner Garrard and Theophilus T. Garrard. Another grandson, James H. Garrard, was elected to five consecutive terms as state treasurer, serving from 1857 until his death in 1865. Garrard served in the Revolutionary War as a member of his father's Stafford County militia, although it is not known how much combat he participated in. While on board a schooner on the Potomac River, he was captured by British forces. While serving in the militia in 1779, Garrard was elected to represent Stafford County the Virginia House of Delegates, After the session, he returned to his military duties. Beginning in early 1783, Garrard made claims for family and friends, as well as for himself. There, he engaged in agriculture, opened a grist mill and a lumber mill, and distilled whiskey. In 1785, Garrard was elected to represent Fayette County in the Virginia legislature. He was placed on a legislative committee with Benjamin Logan and Christopher Greenup to draft recommendations regarding the further division of Kentucky County. Garrard's Mount Lebanon estate was designated as the temporary county seat of Bourbon County; the county court first convened there on May 15, 1786, and continued to meet there for many years. Upon Garrard's recommendation, the city's name was changed to Paris in 1790.
Діни басшылар
1785 жылдың 25 маусымында Гаррард досы Августин Истинмен бірге Елкхорн баптист қауымының жиналысына қатысты. 1787 жылы ол өзінің иелігіне жақын орналасқан Куперс Рун баптист шіркеуін ұйымдастыруға көмектесті. Гаррард 23 құл иеленгенімен, құлдықты "қорқынышты жамандық" деп айыптап, мінберден сотты. Куперс Рун шіркеуінде ақ және қара нәсілділер тең дәрежеде құдайға сыйынды. 1789 жылы Гаррард пен Истин аймақтағы дәстүрлі Регуляр баптистерді либералды Сепаратист баптистермен қайта біріктіру жұмысын бастады. Гаррардтың Вирджиниядағы бұрынғы шіркеуі Регуляр баптист қауымы болған, және Гаррард діни төзімділікті қолдап, либералды көзқарастарды ашық білдіргеніне қарамастан, Регуляр баптист саналды. Ол екі топты біріктіруге жетпесе де, оның күш-жігерін мойындап, 1790, 1791 және 1795 жылдары Елкхорн баптист қауымының жылдық жиналысының төрағасы болып сайланды. 1785 жылдан 1799 жылға дейін Гаррард Трансильвания семинариясының (қазіргі Трансильвания университеті) сенімдісі болды. 1794 жылы баптистер мен либералды сенімділер семинарияның алғашқы пресвитериан емес президентін сайлау үшін консервативті пресвитериан кеңес мүшелеріне қарсы бірікті. Тульминнің қызы Люсинда кейін Гаррардтың ұлы Дэниелге үйленді. Гаррардтың Тульминмен байланысы нәтижесінде ол унитаризмнің кейбір қағидаларын, әсіресе социнизм ілімдерін қабылдай бастады. 1802 жылы Гаррард пен Августин Истин бұл сенімдерді қабылдап қана қоймай, оларды баптист қауымдарына сіңірді. 1785 жылдың тамызында өткен конгресте делегаттар конституциялық бөліну туралы ресми өтінішті бірауыздан бекітті. Вирджиния заң шығарушы органының мүшесі ретінде Гаррард заң шығару сессиясына Ричмондқа сапар шегіп, Кентуккидің бөлінуіне қатысты шарттарды белгілейтін заңға дауыс берді. Гаррард дін қызметкерлері мен баптистерді оған қарсы дауыс беруге шақырды. Ұсынылған құжаттағы құл иелерінің құқықтарын қорғайтын 9-бапты жою туралы ұсыныс 16-26 дауыспен қабылданбады. Тарихшы Лоуэлл Харрисонның айтуынша, министрлердің құлдыққа қарсы дауыс беруі Кентукки Бас ассамблеясында қызмет етуге тыйым салатын ереже қабылдануына себеп болуы мүмкін. Гаррард құлдыққа қарсы болғанымен, конгресс отырыстарына белсенді қатыспады. Ол барлық округтік лауазымдарынан бас тартып, Елкхорн баптист конвенциясындағы жұмысына және шаруашылық ісіне назар аударды. Алайда, 1793 жылы оның ұлы Уильям округтің өкілі болып сайланғанда ол қуанды. Логан Кентукки шекарасын қоныстандыруға көмектескені үшін жарыста фаворит саналды. Логан мен Гаррард екеуі де өздерінің округтерінен сайлаушылар ретінде таңдалды. Бірінші дауыс беру кезінде Логан 21 сайлаушының дауысын алды, Гаррард 17, ал Тодд 14 дауыс жинады. Бір сайлаушы ғана Джон Браунға дауыс берді, ол Франкфурт қаласының заңгері және жақын арада АҚШ Сенатына сайланатын болды. Гаррардтың жеке өзі ешқандай қателік жасады деп ойламаса да, Логан Кентукки штатының бас прокуроры Джон Брекинриджге сайлау нәтижесіне ресми наразылық білдірді. Осы уақытқа дейін Гаррард бес ай губернатор болып қызмет еткен, ал Логан оны орнынан алудан бас тартты. Ол Шелбидің штатты басқару бағытын жалғастыруға дайын екенін көрсетіп, Мемлекеттік хатшы Джеймс Браунды қайта тағайындады, бірақ қарт Браун 1796 жылдың қазан айында Гаррардтың өкілеттігі басталғаннан кейін бірнеше ай өткен соң зейнеткерлікке шықты. Гаррард билікке келгеннен кейін көп ұзамай штаттық ғимараттар жөніндегі комиссия заң шығарушы органға губернатор мен оның үлкен отбасысы үшін тұрғын үй салудың, оларға өкілеттік мерзімі бойы тұрғын үйді жалға беруден гөрі қаржылық жағынан тиімдірек болатынын хабарлады. 1796 жылдың 4 желтоқсанында Бас ассамблея мұндай үйдің құрылысына 1200 фунт бөлінген заң қабылдады. Кентукки тарихшысы Томас Д. Кларк Гаррардтың сарайға кілемдерді қосуы - сол кезде сирек кездесетін жағдай - көптеген келушілерді тартқанын және біреуінің "қауымдастықтың қызғанышы мен мақтанышы" деп сипаттағанын айтады. Гаррардтың өкілеттік мерзімінің алғашқы жылында қабылданған басқа да заңдардың арасында Кентукки апелляциялық сотын және төменгі округтік соттар жүйесін құру туралы заңдар болды. Алғаш рет заңгерлердің лицензия алуы талап етілді. Ескі заңның қолданысы 1797 жылдың 30 қарашасында аяқталатынын білген Гаррард 3 қарашада заң шығарушы органды арнайы сессияға шақыру туралы жарғы шығарды. Гаррард Демократиялық Республикалық партияның мүшесі болды және партияның негізін қалаушы Томас Джефферсонның "Шет елдік және бүлік заңдарына" қарсылығымен келісті. Ол екі заңды жоюды жақтады, бірақ заң шығарушы органды федералдық үкіметке және АҚШ Конституциясына адалдығын қайта растауға да шақырды. Ол сонымен қатар милицияны реформалау және кеңейту туралы заңдардың қабылдануын қамтамасыз етті.
As early as June 25, 1785, Garrard and his friend Augustine Eastin attended meetings of the Elkhorn Baptist Association. In 1787, he helped organize the Cooper's Run Baptist Church near his estate. Although he owned as many as 23 slaves to work on his vast agricultural and industrial works, Garrard condemned slavery from the pulpit, calling it a "horrid evil". Whites and blacks participated equally in worship at Cooper's Run. In 1789, Garrard and Eastin began working to reunite the more orthodox Regular Baptists in the area with the more liberal Separatist Baptists. Garrard's former church in Virginia had been a Regular Baptist congregation, and Garrard was considered a Regular Baptist despite his clear advocacy for religious toleration and his open expression of liberal views. Although he never succeeded in uniting the two factions, he was chosen moderator of the Elkhorn Baptist Association's annual meetings in 1790, 1791, and 1795 in recognition of his efforts. From 1785 to 1799, Garrard served as a trustee of Transylvania Seminary (now Transylvania University). In 1794, the Baptist and more liberal trustees united against the orthodox Presbyterian members of the board to elect the seminary's first non Presbyterian president. Toulmin's daughter Lucinda would later marry Garrard's son Daniel. As a result of Garrard's relationship with Toulmin, he began to accept some tenets of Unitarianism, specifically the doctrines of Socinianism. By 1802, Garrard and Augustine Eastin had not only adopted these beliefs, but had indoctrinated their Baptist congregations with them. At the August 1785 convention, the delegates unanimously approved a formal request for constitutional separation. As a member of the Virginia legislature, Garrard then traveled to Richmond for the legislative session and voted in favor of the act specifying the conditions under which Virginia would accept Kentucky's separation. Garrard encouraged his fellow ministers and Baptists to vote against its inclusion. The motion to delete Article 9 of the proposed document, which protected the rights of slave owners, failed by a vote of 16–26. Historian Lowell H. Harrison wrote that the anti slavery votes of the ministers may have accounted for the adoption of a provision that forbade ministers from serving in the Kentucky General Assembly. Aside from his opposition to slavery, Garrard did not take a particularly active role in the convention's proceedings. He resigned all of his county offices to focus on his work in the Elkhorn Baptist Convention and his agricultural pursuits. He was pleased, however, when his son William was chosen to represent the county in the state legislature in 1793. Logan was considered the favorite in the race due to his military heroism while helping settle the Kentucky frontier. Both Logan and Garrard were chosen as electors from their respective counties. On the first ballot, Logan received the votes of 21 electors, Garrard received 17, and Todd received 14. A lone elector cast his vote for John Brown, a Frankfort attorney who would soon be elected to the U. S. Senate. Although he did not believe Garrard had personally done anything wrong, Logan formally protested the outcome of the election to Kentucky Attorney General John Breckinridge. By this time, Garrard had been serving as governor for five months, and Logan abandoned the quest to unseat him. He showed that he was willing to continue with Shelby's direction for the state by re appointing Secretary of State James Brown, but the aging Brown retired in October 1796, only a few months into Garrard's term. Shortly after Garrard took office, the state commissioners of public buildings reported to the legislature that it would be more financially sensible to construct a house for the governor and his large family than to rent living quarters for them for the duration of his term. On December 4, 1796, the General Assembly passed legislation appropriating 1,200 pounds for the construction of such a house. Kentucky historian Thomas D. Clark also relates that Garrard's addition of carpeting to the mansion – a rare amenity at the time – drew many visitors and was described by one as "the envy and pride of the community". Among the other acts passed during the first year of Garrard's term were laws establishing the Kentucky Court of Appeals and a system of lower district courts. For the first time, lawyers in the state were required to be licensed. Cognizant that the old law would expire November 30, 1797, Garrard issued a proclamation on November 3 calling the legislature into special session. Garrard was a member of the Democratic Republican Party and agreed with party founder Thomas Jefferson's condemnation of the Alien and Sedition Acts. He advocated the nullification of both laws, but also encouraged the legislature to reaffirm its loyalty to the federal government and the U. S. Constitution. He also secured the passage of laws reforming and expanding the militia.
Жаңа конституция
1795 жылы Бенджамин Логаннан Гаррардтың сайлануындағы қиындықтар штаттың алғашқы конституциясына қатысты наразылықтардың тізіміне қосылды. 1797 жылдың ақпан айында Бас Ассамблея алдағы мамыр айындағы сайлауда сайлаушылардың пікірін білу үшін дауыс берді. Барлық бұрмалаушылықтар ескерілгеннен кейін Бас Ассамблея дауыс берудің қажетті көпшілікке жетпегенін анықтады. 1798 жылдың мамырында 16 388 дауыстың 9 188-і конвенция шақыруды қолдады. Ассамблеяның дауысы халықтың дауысы туралы күмәнді жоққа шығарды. 1799 жылдың мамырында 22 шілдеде өтетін конвенцияға делегаттар сайланды. Губернатор кең өкілеттіктерді сақтап қалғанмен, штаттық Сенатқа барлық губернаторлық үміткерлерді бекіту немесе қабылдамау құқығы берілді. Губернатордың мерзіміне жаңа шектеулер қойылды, ол мерзімі бітіскеннен кейін жеті жыл бойы қайта сайлануға құқығын жойды. Дегенмен, әр үміткердің қарсыластары олардың үміткеріне зиян келтіретініне сенген мәселелерді жеке-жеке көтерді. Орындықтың артықшылықтары мен жалпы қолдауымен Гаррард штаттың батыс округтерінде, Джефферсон округінде және Кентуккидің орталық аймағындағы Блюграсс аймағында үлкен көпшілік дауыс алды. 1801 жылы Гаррард Тоддты Кентукки апелляциялық сотының келесі бос орнына үміткер етті. Сол сияқты, ол 1802 жылы Гринупты Франкфурт округінің сотына тағайындады. Порттың АҚШ тауарларына жабылуы Гаррардтың Кентукки мен Миссисипи өзені бойындағы басқа штаттар мен аумақтар арасындағы белсенді сауданы орнату үмітіне үлкен тосқауыл болды. Алайда Джефферсон 1800 жылы Сан-Ильдефонсоның құпия шарты бойынша Луизиананың бақылауы француз диктаторы Наполеон Бонапартқа өткенін білмеді, бірақ ресми түрде берілмеген. Гаррард алғашқыда Мемлекеттік хатшы Гарри Тульминды тағайындады, бірақ Сенат 7 желтоқсанда бұл үміткерлікті қабылдамады. Содан кейін Гаррард бұрынғы қарсыласы Кристофер Гринупты тағайындады, бірақ Гринуп Гаррардты алмастыруға ниеттеніп, Гаррардан үміткерлікті қайтарып алуын сұрады, ол осылай істеді. Сенат Гаррардтың келесі үміткері Джон Кобернді қабылдамады, ал келесі Томас Джонсты "ауыр қылмыстық құқық бұзушылық" жасады деп айыптап, оны кез келген тағайындау лауазымынан шеттетуге ұйғарды. 1804 жылдың қаңтарында Сенат Уиллис Гриннің үміткерлігін қабылдамағанда, Гаррард бұл лауазымға енді ешкімді ұсынбайтынын мәлімдеді. Гаррардтың ұлдары Уильям мен Джеймс 1830 жылдарға дейін мемлекеттік лауазымдарға үміткер болып қала берді, бірақ Гаррард қайтадан үміткер болуға ниет білдірмеді. Гаррард Маунт-Либанға оралды, онда ол көрнекті шаруа ретінде танымал болды. Маунт-Либан егістігі 1811 жылы Нью-Мадрид жер сілкінісінен зардап шекті, бірақ Гаррард өмірінің соңына дейін сол жерде тұру үшін зақымды мүмкіндігінше толыққанды жөндеуді талап етті. Ол Маунт-Либан егістігінің аумағында жерленді, ал Кентукки штаты оның қабірінің үстіне ескерткіш орнатты.
The difficulties with Garrard's election over Benjamin Logan in 1795 added to a litany of complaints about the state's first constitution. In February 1797, the General Assembly voted to put the question before the electorate in the upcoming May elections. When all of the irregularities were accounted for, the General Assembly determined that the vote had fallen short of the required majority. In May 1798, 9,188 of the 16,388 votes were in favor of calling a convention. The Assembly's vote rendered moot any doubts about the popular vote. Delegates to the July 22, 1799, convention were elected in May 1799. Although the governor retained broad appointment powers, the state senate was given the power to approve or reject all gubernatorial nominees. New term limits were imposed on the governor, making him ineligible for reelection for seven years following the expiration of his term. Although the candidates themselves rarely spoke negatively of each other, opponents of each candidate independently raised issues that they felt would hurt that candidate. With the advantages of incumbency and a generally popular record, Garrard garnered large majorities in the state's western counties, Jefferson County, and the Bluegrass region of central Kentucky. In 1801, Garrard nominated Todd to fill the next vacancy on the Kentucky Court of Appeals after the election. Similarly, he appointed Greenup to a position on the Frankfort Circuit Court in 1802. The closure of the port to U. S. goods represented a major impediment to Garrard's hopes of establishing a vibrant trade between Kentucky and the other states and territories along the Mississippi River. Jefferson was unaware, however, that the secret Treaty of San Ildefonso had ceded control of Louisiana to the French dictator Napoleon Bonaparte in 1800, although a formal transfer had not yet been made. Garrard first named Secretary of State Harry Toulmin, but the Senate rejected that nomination on December 7, 1803. Next, Garrard nominated former rival Christopher Greenup, but Greenup had designs on succeeding Garrard and asked Garrard to withdraw the nomination, which he did. The Senate then rejected Garrard's next nominee, John Coburn, and accused the next, Thomas Jones, of "high criminal offense" and barred him from any further appointive office. When the Senate rejected Willis Green in January 1804, Garrard declared that he would make no more nominations for the position. Although his sons William and James would continue running for public office into the 1830s, Garrard never indicated a desire to run again. Garrard returned to Mount Lebanon, where he developed a reputation as a notable agriculturist. The Mount Lebanon estate was badly damaged by one of the New Madrid earthquakes in 1811, but Garrard insisted on repairing the damage as thoroughly as possible in order to reside there for the rest of his life. He was buried on the grounds of his Mount Lebanon estate, and the state of Kentucky erected a monument over his grave site.