1885 жылғы АҚШ вице-президенті Томас Эндрюс Хендрикс

Кіріспе

1885 жылы АҚШ вице-президенті Томас Эндрюс Хендрикс (7 қыркүйек 1819 – 25 қараша 1885) – Индиана штатының 16-шы губернаторы (1873–1877 жж.) және АҚШ-тың 21-ші вице-президенті, 1885 жылдың қарашасында қайтыс болғанға дейін қызмет еткен Индианадан шыққан американдық саясаткер және заңгер. Хендрикс Индиана штатынан АҚШ Өкілдер палатасында (1851–1855 жж.) және АҚШ Сенатында (1863–1869 жж.) өкілдік етті. Ол сонымен қатар Индиана штатының Шелби округінде Индиана штатының Бас Ассамблеясында (1848–1850 жж.) және 1851 жылғы Индиана конституциялық конвенциясына делегат ретінде қатысты. Бұдан бөлек, Хендрикс АҚШ Бас жер кеңсесінің комиссары болып қызмет етті (1855–1859 жж.). Демократиялық партияның белгілі мүшесі болған Хендрикс салық саясаты тұрғысынан консервативті болды. Ол АҚШ Азамат соғысы мен Қайта құру кезеңінде АҚШ Сенатында демократиялық ұстанымды қорғады және АҚШ Конституциясының Он үшінші, Он төртінші және Он бесінші түзетулеріне қарсы дауыс берді. Сонымен қатар ол Радикалдық қайта құруға және АҚШ Палатасында Эндрю Джонсонның импичментінен кейін президент Джонсонның қызметтен алынуына қарсы болды. Огайо штатының Маскингм округінде дүниеге келген Хендрикс 1820 жылы ата-анасымен бірге Индианаға көшіп келді, ал отбасы 1822 жылы Шелби округіне қоныстанды. 1841 жылы Ганновер колледжін бітіргеннен кейін Хендрикс Шелбивилл, Индиана және Чемберсбург, Пенсильванияда заңды оқыды. 1843 жылы Индиана штатының адвокатурасына қабылданды. Хендрикс Шелбивиллде заңгерлік тәжірибесін бастады, 1860 жылы Индианаполиске көшіп келді және 1862 жылы Оскар Б. Хордпен бірлесіп жеке заңгерлік кеңсе ашты. Бұл кеңселер Baker & Daniels болып дамыды, ол штаттың жетекші заң фирмаларының біріне айналды. Хендрикс Индиананың губернаторы лауазымына үш рет сайлауға түсті, бірақ тек бір рет жеңіске жетті. 1872 жылы үшінші және соңғы әрекеті кезінде Хендрикс генерал Томас М. Браунды 1148 дауыс айырмасымен жеңді. Оның Индиана губернаторы лауазымындағы қызметі Индиана штатының Бас Ассамблеясындағы күшті республикалық басымдық, 1873 жылғы экономикалық дағдарыс және экономикалық депрессия сияқты көптеген қиындықтармен ерекшеленді. Хендрикс губернатор болып қызмет еткен кезеңдегі маңызды жетістіктерінің бірі – қазіргі Индиана штатының әкімшілік үйінің құрылысын қаржыландыру мәселесін көтергені, ол оның қызметтен кеткеннен кейін аяқталды. 1890 жылы оның оңтүстік-шығыс бұрышында Хендрикске арналған ескерткіш орнатылды. Өмір бойы демократ болған Хендрикс 1876 жылғы даулы президенттік сайлауда Нью-Йорк губернаторы Сэмюэл Тильденнің вице-президенттікке кандидаттығын қолдады. Халықтың көпшілігінің дауысын жеңгеніне қарамастан, Тильден мен Хендрикс сайлаушылар алқасында бір дауыспен жеңіліп, республикашыл Рутерфорд Б. Хейс пен оның вице-президенттікке кандидаттығын қолдаған Уильям А. Уилерге ұтылды. Денсаулығының нашарлығына қарамастан, Хендрикс 1884 жылғы сайлауда өзінің партиясының вице-президенттікке кандидаттығын қабылдады. Кливленд пен Хендрикс сайлауда жеңіске жетті, бірақ Хендрикс вице-президент болып тек сегіз ай қызмет етті, 1885 жылдың 4 наурызынан бастап 1885 жылдың 25 қарашасында Индианаполисте қайтыс болды. Ол Индианаполистің Краун Хилл зиратында жерленген.

Vice president of the United States in 1885

Thomas Andrews Hendricks (September 7, 1819 – November 25, 1885) was an American politician and lawyer from Indiana who served as the 16th governor of Indiana from 1873 to 1877 and the 21st vice president of the United States from March until his death in November 1885. Hendricks represented Indiana in the U. S. House of Representatives (1851–1855) and the U. S. Senate (1863–1869). He also represented Shelby County, Indiana, in the Indiana General Assembly (1848–1850) and as a delegate to the 1851 Indiana constitutional convention. In addition, Hendricks served as commissioner of the United States General Land Office (1855–1859). Hendricks, a popular member of the Democratic Party, was a fiscal conservative. He defended the Democratic position in the U. S. Senate during the American Civil War and Reconstruction era and voted against the Thirteenth, Fourteenth, and Fifteenth Amendments to the U. S. Constitution. He also opposed Radical Reconstruction and President Andrew Johnson's removal from office following Johnson's impeachment in the U. S. House. Born in Muskingum County, Ohio, Hendricks moved to Indiana, with his parents in 1820; the family settled in Shelby County in 1822. After graduating from Hanover College, class of 1841, Hendricks studied law in Shelbyville, Indiana, and Chambersburg, Pennsylvania. He was admitted to the Indiana bar in 1843. Hendricks began his law practice in Shelbyville, moved to Indianapolis in 1860, and established a private law practice with Oscar B. Hord in 1862. The firm evolved into Baker & Daniels, one of the state's leading law firms. Hendricks also ran for election as Indiana's governor three times, but won only once. In 1872, on his third and final attempt, Hendricks defeated General Thomas M. Brown by a margin of 1,148 votes. His term as governor of Indiana was marked by numerous challenges, including a strong Republican majority in the Indiana General Assembly, the economic Panic of 1873, and an economic depression. One of Hendricks's lasting legacies during his tenure as governor was initiating discussions to fund construction of the present day Indiana Statehouse, which was completed after he left office. A memorial to Hendricks was installed on the southeast corner of its grounds in 1890. Hendricks, a lifelong Democrat, was his party's nominee for vice president as the running mate of New York governor Samuel Tilden in the controversial presidential election of 1876. Although they won the popular vote, Tilden and Hendricks lost the election by one vote in the Electoral College to the Republican Party's presidential nominee, Rutherford B. Hayes, and his vice presidential running mate, William A. Wheeler. Despite his poor health, Hendricks accepted his party's nomination for vice president in the election of 1884 as Grover Cleveland's running mate. Cleveland and Hendricks won the election, but Hendricks only served as vice president for about eight months, from March 4, 1885, until his death on November 25, 1885, in Indianapolis. He is buried in Indianapolis's Crown Hill Cemetery.

Ерте өмір және білім

Хендрикс 1819 жылдың 7 қыркүйегінде Огайо штатының Маскингм округінде, Шығыс Фултонхэм мен Зэнесвиллдің жанында дүниеге келді. Ол Джон мен Джейн (Дюк) Хендрикс отбасындағы сегіз баланың екіншісі болды. Оның әкесі Пенсильваниядан, ал анасы Вирджиниядан шыққан. 1820 жылы Хендрикс ата-анасы мен үлкен ағасымен бірге Индиана штатының Джефферсон округіндегі Мэдисон қаласына көшті. Бұл көшуге Томас ағасы Уильям Хендрикс ықпал еткен еді. Уильям Хендрикс табысты саясаткер, АҚШ өкілі, АҚШ сенаторы (1825–1837) және Индиананың үшінші губернаторы (1822–1825) қызметтерін атқарған. Томас отбасы алғашқыда ағасының Мэдисон қаласындағы фермасына қоныстанды, ал 1822 жылы Индиана штатының Шелби округіне көшіп барды. Хендрикстің әкесі дүкен иесі болған табысты фермер еді және саясатқа қатысты, соның ішінде президент Эндрю Джексон оны өз округының мемлекеттік жерлерді зерттеушісінің орынбасары етіп тағайындады. Индиана штатының Демократиялық партиясының жетекшілері Хендрикстің Шелбивиллдегі үйіне жиі келіп тұратын, және Хендрикс ерте жасынан-ақ саясатқа қатысуға бейімделді. Хендрикс жергілікті мектептерде (Шелби округі семинариясы және Гринсбург академиясы) оқыды. Ол 1841 жылы Индиана штатының Ганновер қаласындағы Ганновер колледжін бітірді, оның арасында болашақ Индиана губернаторы Альберт Г. Портер де болды. Колледжден кейін Хендрикс Шелбивиллде судья Стивен Майордан заң оқыды, ал 1843 жылы Пенсильвания штатының Чемберсбург қаласындағы судья Александр Томсон басқаратын мектепте сегіз айлық заң курсын оқыды. Хендрикс Индианаға оралды, 1843 жылы адвокаттыққа қабылданды және Шелбивиллде жеке практикасын ашты.

Неке және отбасы

Хендрикс 1845 жылғы 26 қыркүйекте Огайо штатының Норт-Бенд қаласынан Элиза Кэрол Морганға екі жылдық танысудан кейін үйленді. Олар Элизаның тұрмысқа шыққан әпкесі, миссис Элизабет Морган Уэсттің Шелбивиллдегі үйіне келгенде танысты. Олардың жалғыз баласы Морган 1848 жылғы 16 қаңтарда дүниеге келді және 1851 жылы үш жасында қайтыс болды. Томас және Элиза Хендрикс 1860 жылы Индианаполиске көшіп келді және 1865 жылдан 1872 жылға дейін 1526 Оңтүстік Нью-Джерси көшесінде тұрды, бұл үй қазір Бейтс Хендрикс үйі деп белгілі.

Алғашқы саяси мансап

Хендрикс 1840 жылдардан бастап 1885 жылы қайтыс болғанға дейін заң саласында және мемлекеттік және ұлттық саясатта белсенді қызмет етті.

Индиананың заң шығарушы және конституциялық конвенциясы

Хендрикс өзінің саяси мансабын 1848 жылы бастады, ол Индиана штатының өкілдер палатасында бір жыл қызмет етті, Виг партиясынан кандидат болған Мартин М. Рейді жеңгеннен кейін. Хендрикс 1850-1851 жылдардағы Индиана конституциялық конвенциясына Шелби округінен барған екі делегаттың бірі болды. Ол штаттың қалашықтары мен округтерінің ұйымдастырылуын жасаған және штат конституциясының салық және қаржы бөлігін шешкен комитетте жұмыс істеді. Хендрикс түрлі лауазымдардың өкілеттіктеріне қатысты шарттарды талқылады, сондай-ақ күшті сот жүйесін құруды және үлкен жюрилерді таратуды қолдады.

АҚШ конгрессмені

Хендрикс 1851 жылдың 4 наурызынан 1855 жылдың 3 наурызына дейін АҚШ Өкілдер палатасында Индиана штатынан демократ ретінде, отыз екінші және отыз үшінші конгрестерде өкіл болды. Хендрикс АҚШ Миляж комитетінің (Отыз екінші конгресс) төрағасы және АҚШ Мүгедектер зейнетақысы комитетінің (Отыз үшінші конгресс) мүшесі болды. Ол халық егемендігі принципін қолдады және 1854 жылғы Канзас-Небраска заңына жақтас дауыс берді, ол АҚШ-тың батыс территорияларында құлдықты кеңейтті. Екі ұстаным да Хендрикстің Индианадағы сайлау округінде танымал болмады және 1854 жылы Конгресске қайта сайлану әрекетінен жеңіліске әкелді.

Жер кеңсесінің комиссары

1855 жылы президент Франклин Пирс Хендриксті Вашингтондағы АҚШ Жер басқармасының комиссары етіп тағайындады. Оның 180 қызметкерді бақылауы және төрт жылдық іс қалыптасуы қиын жұмыс болды, әсіресе батысқа қарай кеңейген кезде үкімет жер сатудың ең ірі кезеңдерінің бірін басынан өткерді. Оның қызмет ету кезеңінде жер басқармасы 400 000 жер патентін шығарды және 20 000 даулы жер мәселесін шешті. Хендрикс даулы жер талаптарына қатысты мыңдаған шешім қабылдады, бірақ сотта олардың тек бірнешеуі ғана өзгертілді, алайда ол сынға ілікті: "Ол, бұл лауазымға ешқандай білімі мен тәжірибесі жоқ алғашқы комиссар болды. Хендрикс қызмет еткен кездегі кейбір шешімдер мен хаттар әрқашан дұрыс болған жоқ". Хендрикс 1859 жылы жер басқармасы комиссары лауазымынан кетіп, Индиана штатының Шелби округіне қайтты. Оның кету себебі жазылмаған, бірақ себептердің бірі Пирстің орнын басып алған президент Джеймс Бьюкененмен араздасу болуы мүмкін. Хендрикс Бьюкененнің жер басқармасы қызметкерлерін жеке бастықтарға тағайындау әрекеттеріне қарсылық көрсетті, Бьюкенен әкімшілігінің құлдыққа жағдай жасау саясатына қарсы болды және Бьюкенен қарсы болған отарлау заң жобасын қолдады.

Индиана губернаторына кандидат

Хендрикс Индиана штатының губернаторы лауазымына үш рет (1860, 1868 және 1872 жылдары) кандидат болды, бірақ үшінші әрекетінде ғана жеңіске жетті. Ол Америка Азамат соғысынан кейін губернаторлыққа сайланған алғашқы демократ болды. 1860 жылы Дэвид Турпимен бірге сайлауға түскен Хендрикс республикашыл кандидаттар Генри С. Лейн мен Оливер П. Мортонға есе жіберді. Төрт ер адамның үшеуі (Лейн, Мортон және Хендрикс) ақырында Индиана штатының губернаторы болды, ал төртеуі де АҚШ Сенаторы болды. 1868 жылы Индиана губернаторы лауазымына екінші рет кандидат болған Хендрикс 961 дауыспен қолданыстағы губернатор Конрад Бейкерден жеңілді. Кейін Хендрикстің заң серіктесі болған Бейкер 1864 жылы вице-губернатор болып сайланды және Мортон 1867 жылы АҚШ Сенатына сайланғаннан кейін губернаторлыққа ие болды. Ұлттық сайлауда республикашыл кандидаттар Улисс С. Грант және оның серігі, Индиана штатынан Шкайлер Колфакс 20 000-нан астам дауыспен штатты жеңіп алды, бұл губернаторлық сайлаудағы тартыс Хендрикстің Индианадағы танымалдылығын көрсетті. Екінші губернаторлық сайлауда жеңілгеннен кейін Хендрикс 1869 жылдың наурыз айында АҚШ Сенатынан кетіп, Индианаполисте жеке заң практикасына қайта оралды, бірақ мемлекеттік және ұлттық саясаттан қол үзген жоқ. 1872 жылы Индиана губернаторы болу үшін үшінші рет сайлауға түскен Хендрикс генерал Томас М. Браунды 189 424 дауысқа қарсы 188 276 дауыспен шамалы айырмамен жеңді.

Заңгерлік практика

Индиана және Вашингтондағы түрлі саяси лауазымдарда қызмет еткен жылдарымен қатар, Хендрикс белсенді заң практикасын сақтап, 1843 жылы Шелбивиллде алғаш құрған және Индианаполиске көшкеннен кейін де жалғастырды. Хендрикс пен Оскар Б. Хорд 1862 жылы заң фирмасын құрды, онда Хендрикс Индиана Бас Ассамблеясы оны 1863 жылы АҚШ Сенатында Индиананы өкілдік етуге сайлағанға дейін қызмет етті. 1866 жылы фирма Абрам В. Хендрикс қосылғаннан кейін Хендрикс, Хорд және Хендрикс деп аталды. 1873 жылы Индиананың бұрынғы губернаторы Конрад Бейкер фирмаға қосылғаннан кейін және Хендрикс оның орнына губернатор болғаннан кейін фирма Бейкер, Хорд және Хендрикс деп өзгертілді. 1888 жылы фирма Бейкердің ұлына өтті, ол Эдвард Дэниелспен серіктестік құрды, содан кейін фирма Бейкер және Дэниелс деп аталды, ол штаттың жетекші заң фирмаларының біріне айналды.

АҚШ сенаторы

Хендрикс 1863 жылдан 1869 жылға дейін АҚШ Сенатында Индиана штатын өкілдік етті, Азамат соғысының соңғы жылдары мен Жаңару дәуірінің алғашқы жылдарында. Азамат соғысындағы әскери жеңілістер, Линкольн әкімшілігінің кейбір танымал емес шешімдері және Индиана Бас Ассамблеясындағы демократтардың бақылауы Хендрикске АҚШ Сенатына сайлауда жеңіске жетуге көмектесті. Сенаттағы алты жылы Отыз сегізінші, Отыз тоғызыншы және Қырықыншы Конгрестерді қамтыды, онда Хендрикс кішкентай демократтық оппозицияның жетекшісі және көбінесе қабылданбаған мүшесі болды. Хендрикс әскери шақыру және жасыл долларларды шығару сияқты радикалды заңнаманы сынға алды, бірақ Одақты және соғыстың жалғасуын қолдады, соғыс кезеңіндегі қаржыландыруға үнемі дауыс берді. Хендрикс радикалды Жаңаруға қатаң қарсы болды. Соғыстан кейін Оңтүстік штаттары ешқашан Одақтан шықпағанын және сондықтан АҚШ Конгресінде өкілдік құқығына ие екенін айтты. Хендрикс Конгрестің штаттық үкіметтердің істеріне араласуға құқығы жоқ екенін де мәлімдеді. Хендрикс АҚШ Конституциясының он үшінші, он төртінші және он бесінші түзетулеріне қарсы дауыс берді, олар ратификацияланғаннан кейін барлық нәсілдің еркектеріне дауыс беру құқығын беретін және құлдықты жоятын болар еді. Хендрикс Азамат соғысынан кейін АҚШ Конституциясына түбегейлі өзгерістер енгізудің дұрыс емес уақыт екенін сезінді. Хендрикс африкалық американдықтардың бостандығын қолдады, "Ол еркін, енді оны бос қалдырыңдар" деді, бірақ Жаңару заңнамасына қарсы болды. Хендрикс нәсілдік теңдікке сенбеді. Мысалы, Индиана штатының сенаторы Оливер П. Мортонмен конгресс дебатында Хендрикс былай деді:

Мен екі мың жылдық тарихы өзін-өзі көтеруге қабілетсіз екенін көрсеткен жарық туралы айтып отырмын. Мен өз елінде қараңғылыққа оранған, жер бетіндегі ең қараңғы жарық туралы айтып отырмын. Ақ адам екі мың жыл бойы жоғарылап, алға жылжыса, қара нәсіл өзіне тәуелді болған жерде төмендеп не тұрып қалады. Бұл жарық нені өндірді? Әлемге қандай пайдалы өнертабыс жасады? Бұл жарық құлдыққа барып жеткен жоқ. Бұл жарыққа құлдықтың әсері, ақ жарықпен байланыс оған барлық биіктігін берді, және осы әсерден тыс ол өзінің бүкіл тарихында еш жерде жоғарыламады. Сіз маған осы жарықтың пайдалы өнертабысын айта аласыз ба, әлем үшін жауынгердің көршісін өлтіруге арналған таяқтан да маңызды бір өнертабыс бар ма? Жоқ. Хендрикс АҚШ Өкілдер палатасында президент Эндрю Джонсонды импичменттен кейін қызметтен алу әрекетіне де қарсы болды. Хендрикстің көзқарастарын Индианадағы саяси қарсыластары жиі қате түсіндірді. 1868 жылы Индиана Бас Ассамблеясында республикашылар көпшілікті қайта иеленгенде, Хендрикстің АҚШ Сенатының мерзімі аяқталған жылы, ол екінші мерзімге қайта сайланудан жеңіліп, оның орнына республикалық конгрессмен Даниэль Д. Пратт келді, ол 1868 жылы сайланған Өкілдер палатасының мандатын Сенатқа ауысу үшін тастап кетті.

Индиананың губернаторы

1872 жылы Хендрикс үшінші рет үміттәндікпен Индиана штатының губернаторы болып сайланды. Хендрикстің ұлттық деңгейдегі танымалдылығының артуы 1872 жылғы президенттік сайлау кезінде байқалды; Демократтар Либералды Республикалық партияның үміткері Хорас Грилиді ұсынды. Грили сайлаудан кейін көп ұзамай қайтыс болды, бірақ сайлау коллегиясы өз дауыстарын бермес бұрын, оған бұрын уәде берген 63 демократиялық сайлаушының 42-сі Хендрикске дауыс берді. Хендрикс 1873 жылдың 13 қаңтарынан 1877 жылдың 8 қаңтарына дейін Индиана губернаторы қызметін атқарды. Бұл 1873 жылғы қаржылық дағдарыстан кейінгі соғыстан кейінгі экономикалық депрессияның қиын кезеңі болды. Индианада жоғары жұмыссыздық, кәсіпорындардың банкротқа ұшырауы, жұмысшылардың ереуілі мен ауылшаруашылық өнімдерінің бағасының төмендеуі байқалды. Хендрикс екі рет жұмысшылардың ереуілін тоқтату үшін штаттық милицияны шақырды – бірі Клей округіндегі шахтерлердің, екіншісі Логанспорттағы теміржолшылардың ереуілі. Хендрикс сайлау және сот жүйесін реформалауға бағытталған заңдарды қабылдауға қол жеткізгенімен, республикашылдар бақылайтын заң шығарушы орган оның көптеген заңнамалық мақсаттарына қол жеткізуіне кедергі келтірді. 1873 жылы Хендрикс Бакстер заңына қол қойды, бұл жергілікті опцияның қатаң формасын орнататын, әйтсе де ол жеке лицензиялау жүйесін жақтаған, даулы ұстамдылық заңнамасы еді. Хендрикс заңға қол қойды, өйткені ол заңның конституциялық екенін және Индиана штатының Бас Ассамблеясының көпшілік пікірін, сондай-ақ Индиана азаматтарының еркін білдіретініне сенді. Алайда заң тиімді болмады және 1875 жылы күшін жойды, оның орнына Хендрикс артық көрген лицензиялық жүйе енгізілді. Хендрикстің губернаторлық қызметі кезіндегі маңызды жетістіктерінің бірі – жаңа Индиана штатының Капитолийін салуға қаржы табу мәселесін талқылаудан басталды. 1835 жылдан бері пайдаланылып келе жатқан ескі ғимарат тым кішкентай болып, өсіп келе жатқан мемлекеттік басқаруды Индианаполис маңындағы қосымша ғимараттарды жалға алуға мәжбүр етті. Оның көлемінен бөлек, ескірген Капитолий ғимаратына күрделі жөндеу қажет болды. 1867 жылы Өкілдер палатасының шатыры құлап, 1873 жылы қоғамдық инспекторлар ғимаратты жарамсыз деп жариялады. Қазіргі штаттық Капитолий ғимаратының іргетасы Хендрикс қызметтен кеткеннен кейін 1880 жылы салынды, ал ол салтанатты шарада негізгі сөз сөйледі. Жаңа Капитолий сегіз жылдан кейін аяқталды және Индиана штатының Капитолий ғимараты ретінде пайдаланылуда.

In 1872 Hendricks was elected as the governor of Indiana in his third bid for the office. An indication of Hendricks's growing national popularity occurred during the presidential election of 1872; the Democrats nominated Horace Greeley, the Liberal Republican candidate. Greeley died soon after the election, but before the Electoral College cast its ballots; 42 of 63 Democratic electors previously pledged to Greeley voted for Hendricks. Hendricks served as governor of Indiana from January 13, 1873, to January 8, 1877, a difficult period of post war economic depression following the financial Panic of 1873. Indiana experienced high unemployment, business failures, labor strikes, and falling farm prices. Hendricks twice called out the state militia to end workers' strikes, one by miners in Clay County, and one by railroad workers' in Logansport. Although Hendricks succeeded in encouraging legislation enacting election and judiciary reform, the Republican controlled legislature prevented him from achieving many of his other legislative goals. In 1873 Hendricks signed the Baxter bill, a controversial piece of temperance legislation that established a strict form of local option, even though he personally had favored a licensing law. Hendricks signed the legislation because he thought the bill was constitutional and reflected the majority view of the Indiana General Assembly and the will of Indiana's citizens. The law proved to be unenforceable and was repealed in 1875; it was replaced by a licensing system that Hendricks had preferred. One of Hendricks's lasting legacies during his tenure as governor began with discussion to fund construction of a new Indiana Statehouse. The existing structure, which had been in use since 1835, had become too small, forcing the growing state government to rent additional buildings around Indianapolis. Besides its size, the dilapidated capitol building was in need of major repair. The roof in the Hall of Representatives had collapsed in 1867 and public inspectors condemned the building in 1873. The cornerstone for the present day state capital building was laid in 1880, after Hendricks left office, and he delivered the keynote speech at the ceremony. The new statehouse was completed eight years later and remains in use as Indiana's state capitol building.

Вице-президент лауазымына тағайындалған адам

Хендрикс 1876 және 1884 жылдары вице-президенттікке кандидат болды; ол 1884 жылы жеңіске жетті. Демократтар Хендриксті 1880 жылы вице-президенттікке ұсынды, бірақ ол денсаулығына байланысты бас тартты. 1880 жылы Арканзас штатының Хот-Спрингс қаласына сапар барысында Хендрикс параличқа ұшырады, бірақ қоғамдық өмірге қайта оралды. Оның денсаулығының нашарлап бара жатқанын отбасы мен дәрігерлерден басқа ешкім білмеді. Екі жылдан кейін ол тұруға шамасы келмеді. 1876 жылғы даулы президенттік сайлауда Хендрикс Демократиялық партияның вице-президенттікке кандидаты ретінде Нью-Йорк штатының губернаторы Сэмюэл Тилденмен бірге партияның президенттікке кандидаттығына түсті. Хендрикс Сент-Луис қаласында өткен Демократиялық конвенцияға қатыспады, бірақ партия Нью-Йорк пен Индиана штатын, сондай-ақ «Берік Оңтүстік» аймағын қолдау стратегиясын ұстанды. Индиана штатының делегациясы Хендриксті вице-президенттікке кандидат ретінде ұсынды, ол бірауыздан мақұлданды. Халықтың көпшілігінің дауысын алғанмен, Тилден мен Хендрикс даулы сайлауда сайлаушылар алқасында бір дауыс айырмасымен Республикалық партияның президенттік кандидаты Редфорд Б. Хейс пен оның вице-президенттік серігі Уильям А. Уилерге жеңілді. Палата, Сенат және АҚШ Жоғарғы Сотынан бес өкілден құралған он бес мүшелі сайлау комиссиясы даулы сайлау дауыстарының нәтижесін анықтады. Комиссия 8-ке 7 дауыспен Оңтүстік Каролина, Луизиана, Флорида және Орегон штаттарынан түскен жиырма дауысты республикалық кандидаттарға берді. Тилден мен Хендрикс нәтижеге қатты көңіл көшіргеніне қарамастан, бұл шешімді қабылдады. Индиана штатының делегациясының төрағасы ретінде Хендрикс 1884 жылы Чикаго қаласында өткен Демократиялық партияның ұлттық конвенциясына қатысты, онда ол қайтадан бірауыздан вице-президенттікке кандидат ретінде ұсынылды. Гровэр Кливленд 1884 жылғы президенттік сайлауда партияның президенттік кандидаты болды; Демократтардың стратегиясы тағы да Кливлендтің туған штаты Нью-Йорк пен Хендрикстің туған штаты Индиананы, сондай-ақ «Берік Оңтүстік» аймағының сайлаушылар дауысын жеңу болды. Демократтар сайлауда жеңіске жету үшін Нью-Йорк, Индиана және тағы екі солтүстік штатын, сондай-ақ «Берік Оңтүстік» аймағын аздап басып алды.

Hendricks ran for vice president in 1876 and 1884; he won in 1884. The Democrats also nominated Hendricks for the vice presidency in 1880, but he declined for health reasons. In 1880, while on a visit to Hot Springs, Arkansas, Hendricks suffered a bout of paralysis, but returned to public life. No one outside of his family and doctors knew his health was failing. Two years later he was no longer able to stand. In the disputed presidential election of 1876 Hendricks ran as the Democratic candidate for vice president with New York governor Samuel Tilden as the party's presidential nominee. Hendricks did not attend the Democratic convention in Saint Louis, but the party was pursuing the strategy of carrying the Solid South along with New York and Indiana. The Indiana delegation urged Hendricks as the vice presidential nominee, and he was nominated unanimously. Although they received the majority of the popular vote, Tilden and Hendricks lost the disputed election by one vote in Electoral College balloting to Rutherford B. Hayes, the Republican Party's presidential nominee, and William A. Wheeler, his vice presidential running mate. A fifteen member Electoral Commission that included five representatives each from the House, Senate, and U. S. Supreme Court determined the outcome of the contested electoral votes. In an 8 to 7 partisan vote, the commission awarded all twenty of the disputed votes from South Carolina, Louisiana, Florida, and Oregon to the Republican candidates. Tilden and Hendricks accepted the decision, despite deep disappointment at the outcome. As chairman of the Indiana delegation, Hendricks attended the Democratic Party's national convention in 1884 in Chicago, where he was again nominated as its vice presidential candidate by a unanimous vote. Grover Cleveland was the party's presidential nominee in the 1884 presidential election; once again the Democrats' strategy was to win New York, Cleveland's home state, and Hendricks's home state of Indiana, plus the electoral votes of the Solid South. Democrats narrowly won New York, Indiana, and two more Northern states plus the Solid South to secure the election.

Вице-президенттік (1885)

Хендрикс өзінің қысқа мерзімдік өкілеттігі кезінде президент Кливлендпен тығыз жұмыс қарым-қатынасын сақтады. Ол Кливлендтің мінез-құлқын жоғары бағалап, оны "әдепті және мейірімді" деп сипаттады. Бірнеше жыл бойы денсаулығы нашар болған Хендрикс өмірінің соңғы сегіз айында, 4 наурыздағы қасамынан бастап, 1885 жылғы 25 қарашада қайтыс болғанға дейін Кливлендтің вице-президенті болып қызмет етті. Хендрикс қайтыс болғаннан кейін вице-президенттік лауазымы 1889 жылы Леви П. Мортон қызметке кіргенге дейін бос қалды. Демократиялық партияның танымал мүшесі Хендрикс демократтармен де, республикашылармен де жақсы қарым-қатынаста болды. Ол салық саясатында консервативті көзқарастас және адалдығымен, қалыпты ұстанымдарымен танымал, шешен сөйлейтін саяхатшы еді. Хендрикс 1868-1920 жылдар аралығында Индиана штатынан сайланған төрт вице-президенттік кандидаттың бірі болды, осы кезеңде Индиананың сайлау дауыстары ұлттық сайлауда жеңіске жету үшін шешуші роль атқарды. (Осы кезеңде АҚШ вице-президенттері болған Индианадан келген тағы үш адам – Скайлер Колфакс, Чарльз В. Фэрбенкс және Томас Р. Маршалл.) Индианадан тағы бес адам, Джордж Вашингтон Джулиан, Джозеф Лейн, судья Сэмюэл Уильямс, Джон У. Керн және Уильям Хейден Инглиш осы уақыт аралығында вице-президенттікке үміткерліктен бас тартысты.

Құрметтер мен сыйлықтар

Хендрикс – АҚШ қағаз ақшасында суреті бейнеленген, бірақ президенттік қызмет атқармаған жалғыз вице-президент болып қала береді. Хендрикстің гравировкаланған суреті 10 долларлық «могила тасы» күміс сертификатында бар. Ақша белгісінің лақап аты Хендрикс суретінің айналасын көркейтін, «могила тасы» пішіндес шекарадан шыққан. Отбасы 1865 жылдан 1872 жылға дейін тұрған Бейтс Хендрикс үйі Индианаполис қаласындағы 1526 Оңтүстік Нью-Джерси көшесінде орналасқан. Бұл үй 1977 жылдың 11 сәуірінде Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді. Томас Хендрикс ескерткіші 1890 жылы штаттық капитолий ғимаратының оңтүстік-шығыс бұрышына орнатылды. 3 метр биіктігімен ол штаттық ғимарат аумағындағы ең биік қола мүсін болып табылады. Миннесота штатындағы Хендрикс қауымы және оған жақын орналасқан көл оның құрметіне аталған.