Тірі өлгендер франшизасы: Зомбилер тарихы мен эволюциясы

Зомбилер туралы «Тірі қалғандар» фильмінің тарихы, сюжеті, мағынасы. Джордж Ромероның классикалық хоррор франшизасы, зомби апокалипсисі туралы.

16 мин оқу

100%

Дереккөз: Living Dead — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Қорқыныш франшизасы

Living Dead, сондай-ақ бейресми түрде Of The Dead деп те аталады, 1968 жылғы "Түндегі тірі өлгендер" фильмінен бастау алған, шала байланысты қорқыныш франшизасын белгілейтін жалпы термин. Джордж А. Ромеро мен Джон А. Руссо жазған бұл фильмде негізінен Пенсильвания штатының ауылдық аймағында зомбилердің шабуылынан аман қалу үшін шаруа үйіне жиналған адамдар тобының оқиғасы баяндалады. Бұл фильм зомбилердің қазіргі заманғы түсінігіне, яғни тірі адамдардың етін және/немесе миын жейтін қайта тірілген денелеріне зор ықпал еткені белгілі. Фильмнің шығарылған кездегі авторлық құқық қатесіне байланысты "Түндегі тірі өлгендер" фильмi қоғамдық мүлік ретінде танылды, нәтижесінде көптеген туынды жұмыстар фильмнің сюжеттік желісі мен кейіпкерлерін кеңейтуге немесе олардан жаңа тақырыптар жасауға тырысты, кейде бастапқы актерлер мен түсірілім тобының қатысуынсыз. Олар зомби апокалипсисінің пайда болуын және дамуын, сондай-ақ қоғамның оған қатысты реакциясын зерттейтін түрлі фильмдер, әдебиет және басқа да медиа түрлерін қамтиды. Ең танымал екеуі – Ромероның "Өлгендер" сериясы, ол бес қосымша фильмнен тұрады, және Руссоның сол аттас романынан шабыттанған "Тірі өлгендердің оралуы" сериясы.

Тірі өлілердің түні (1990)

Режиссері - Том Савини, бұрынғы арнайы грим эффектілерін жасаған суретші, ол Джордж А. Ромеро сценарийді қайта жазғанда "Өлілердің таңы" және "Өлілер күні" фильмдерінде жұмыс істеді. Фильмнің сюжеті 1968 жылғы түпнұсқаға өте жақын: Барбара, Бен, Купер отбасы және Том Лэндри мен оның қатыны Джуди Роуз Ларсон Пенсильвания штатындағы шалғайдағы фермада түтініп, үйге таинсты түрде қайта тірілген зомбилер шабуыл жасағанда түнде аман қалуға тырысады.

Өлілердің таң шапағы (2004)

Режиссері Зак Снайдер. Бір-бірін таныс емес адамдар тобы: Ана, полиция сержанты Кеннет Холл, Майкл, Андре және оның жүкті әйелі Люда жақын жердегі сауда орталығына еніп, онда үш тірі күзетші – Си-Джей, Барт және Терри оларды қарсы алады. Олар баспана үшін қаруларын тапсыруды талап етеді. Топ сауда орталығын қорғайды, содан кейін шатырға көтеріліп, зомбилерге толы тұраққа қарама-қарсы, қару дүкенінде жалғыз қалған Энди деген тағы бір аман қалғанды көреді. Келесі күні сауда орталығына тағы аман қалғандар келіп, ішке кіргізіледі. Аман қалғандардың бір бөлігі зомбилердің шабуылынан қаза болып, құтқарылу үміті мүлдем жойылғаннан кейін, топ Милуоки маринасына дейін жол ашып, Стивтің яхтасында Мичиган көліндегі аралға қашып кетуді шешеді.

Өлгендер күні (2008)

Стив Майнердің режиссерлігімен, оқиға Колорадо штатының Лидвилл қаласында өтеді, онда Тревор мен Нина жұбайы әскери күштермен толығымен жабылып қойылған қалада өзін табады. Адамдар қызығайып, әдеттен тыс әрекет ете бастайды, ал өлгендер тіріліп келеді, жұбайлар мен сарбаздар қашып құтылуға тырысады.

Инфекция

Ромероның "Тірі өлілердің түні" атты алғашқы туындысы белгісіз құбылыстың миды қайта жандандыратынын түсіндіреді. Бұл құбылыс адамнан адамға жұғудың орнына, мидың физикалық құрылымын жойған жағдайларды қоспағанда, кез келген себеппен жақында қайтыс болған кез келген адамда пайда болады. Бірінші қайта тірілген денелер көптеген орындарда бір уақытта пайда болып, тез арада пандемия деңгейіне жетеді. Кейіпкерлер құбылыстың себебін болжайды: әр түрлі уақытта ғарыштан келген вирусты, құдайдың жазасын, Венерадан оралған спутниктен шыққан сәулеленуді немесе "тозақта орын қалмаған" деген пікірлер айтылады. Бұл тірі жандардың шағуы әрқашан өлімге алып келеді, бірақ оның механизмі белгісіз. Басқа тәсілмен өлім де сондай нәтижеге әкеледі, сондықтан шағу міндетті емес. "Өлгендер күні" фильмінде тістелген мүшелерді дереу кесу құрбандардың өліміне жол бермеуі мүмкін екені айтылады, бірақ емдеуге тырысқандардың нәтижесі нақты дәлелденген жоқ. Джордж Ромероның "Өлгендер күні" туралы алғашқы идеясында, адамның тістелген қолы кесілуі керек еді, бірақ ол зомби ретінде қайта оралады. "Қалғандардың күні" көрсеткендей, егер тірі адам тірі емес адамды шақса, ол жұқтырады. Көптеген фильмдердегі кейіпкерлер (соның ішінде Джордж Ромероның өзі) тістелген жерді "жұққан аймақ" немесе "жұқпа" деп атайды. О'Бэннонның "Тірі өлілердің оралуы" сериясындағы зомбилену күйі триоксин химиялық қосылысынан туындайды, ол стандартты температура мен қысымда газ күйінде кездесетін өте улы зат. Сериядағы фильмге байланысты, триоксин зомбилері тірі адамдарды тістеу арқылы триоксинмен жұқтыруы мүмкін немесе мүмкін емес. Триоксиннің өте аз мөлшері толық әсер етуі үшін жеткілікті, сондай-ақ денелердің жаңа болуы міндетті емес. Бұл екі фактор да алғашқы екі фильмде көрсетілді, онда триоксин бірнеше метр жерден өтіп, ондаған жылдар бұрын салынған қабірлерге жетіп, ішіндегілерді тірілтті ("Тірі өлілердің оралуы" тіпті қабірден шыққан қаңқаға ұқсас бейнеленген). Егер зомби денесі ұзақ уақыт герметикалық контейнерде сақталса, ыдырау процесі триоксин құрамындағы зиянды газдарды бөліп шығарады, сондықтан барабанды тек жабық зертханада ғана ашу қауіпсіз. Триоксинге ұшырау қажеттілігі Ромероның обасымен салыстырғанда, белгілі бір аймақты немесе адамдар тобын оқшаулауды жеңілдетеді (бірақ зомбилердің өте жауырыны бұл артықшылықты азайтуы мүмкін).

Romero's original Night of the Living Dead explains that an unknown phenomenon causes re animation of the brain. Instead of being spread from person to person, the phenomenon presents itself in any human that has recently died from any cause (except those that destroy the physical structure of the brain). The first animated corpses appear in many locations simultaneously, quickly reaching pandemic levels. Characters speculate about the cause of the phenomenon; suggestions at various times include a spaceborne virus, divine punishment, radiation from a satellite returning from Venus, or that "there's no more room in Hell". While bites from these reanimated creatures are uniformly lethal, by mechanics unknown, death by other means would have the same result, so a bite is not necessary. It is suggested in Day of the Dead that the immediate amputation of bitten limbs may prevent victims from dying, but while the treatment is attempted, its success is never conclusively demonstrated. In George Romero's original Day of the Dead idea, a person was to have his bitten arm amputated, but still return as a zombie. Survival of the Dead shows that, in the rare instance of a living person biting the undead, that person will become infected. Many characters in films (including George Romero himself) have referred to the bitten area as the "infected area" or an "infection". The state of zombification seen in O'Bannon's Return of the Living Dead series is induced by the chemical compound Trioxin, an extremely toxic substance found in a gaseous state at standard temperature and pressure. Depending on the film in the series, Trioxin zombies may or may not be able to contaminate living humans with Trioxin via bite. Very small amounts of Trioxin are sufficient to have full effect, and bodies need not be fresh to be re animated. Both factors were illustrated in the first two films, wherein Trioxin seeped through several feet of earth to reach graves several decades old and animate the occupants (The Return of the Living Dead even depicted a near skeleton coming out of its grave). If a zombie corpse is stored for too long in a sealed container, the decomposition process will generate noxious gases containing trace amounts of Trioxin, so the drum can only be safely opened in a sealed lab environment. The requirement of Trioxin exposure makes containment to a specific area or group of people somewhat easier than Romero's plague (though the extreme tenacity of the zombies may mitigate this advantage).

Жады

Ромероның зомбилері бұрынғы өмірінен жақсы естелік сақтамайды немесе мүлдем естеліктері жоқ. Бірақ олардың барлығы қалай жүру керектігін және қолдарын түрлі істер үшін қалай пайдалану керектігін (мысалы, бір нәрсені немесе біреуді ұру немесе ұстау) біледі. Олар көліктер, үйлер және басқа да құрылыстар сияқты көптеген заттарды таниды, сондай-ақ оларға кіру үшін есіктерді де таниды. "Өлілердің таңы" фильміндегі кейіпкерлердің айтуынша, зомбилер бұл орынның "өмірінде маңызды болғандығы" үшін сауда орталығында болады. Олар тамақ жеу және шағу инстинктін сақтайды. "Өлілер күні" фильмінде "Баб" деп аталған зомби ғалым Логанмен тәжірибеден өтеді және оқытылады, содан кейін қырқыш, телефон және кітапты қалай пайдалану керектігін еске түсіреді. Капитан Родс бөлмеге кіргенде, Баб оған амандасады, зарядсыз тапаншамен оқ атып, кейін фильмде капитанды зарядталған тапаншамен атып өлтіреді. "Өлілер елінде" зомбилер өмірден өткен естеліктерінің бір бөлігін сақтап қалды, бұл оларға бұрын пайдаланған құралдарды қолдануға және тіпті эмоцияларды көрсетуге мүмкіндік берді, Бабтың бір бөлігін басқа зомбилерге берді. "Өлілердің оралуы" сериясындағы зомбилер өлім кезіндегі толық естеліктерін сақтайды, олар бірден немесе ұзақ уақыттан кейін қайта тірілтілгеніне қарамастан.

Ақпараттық қызмет

Ромероның зомбилері бастапқыда толыққанды танымдық қабілетсіздіктен ғана құралып, жалғыз бір туысымен – тірі етті іздеу және жеу қажеттілігімен ғана әрекет етеді. "Тірі өлгендер түні" фильмінде зомбилер жануарларды да, адамдарды да жегені көрсетілген. Зомбилердің етке физиологиялық қажеттілігі жоқ, тіпті олардың тоқыраған ас қорыту мүшелері де одан ешқандай күш алмайды. Бұл туралы доктор Логан ("Франкенштейн" лақап атымен) "тірі" зомбилерге жасаған көптеген тәжірибелері барысында анықтады және "Өлілер күні" фильмінде Сараға хабарлады. Өлі жандардың бұрынғы өмірлік мінез-құлқынан қалған белгісіз сезімдері сақталады. Мысалы, зомбилер көбінесе тірі кезінде жиі баратын орындарға қайта оралады (алғашқы "Таңғы зомбилер" фильмінен мысал келтесек, зомбилердің тобы сауда орталығында жиналуға мәжбүр болады, ал бір зомби өзінің әлі де тірі бұрынғы серіктерін жасырған құпия жерді қайда табуға болатынын біледі). Егер ауыздықтауға құрбандық табылмайтын болса, зомбилер көбінесе өмірлік қызметтерді еске түсіретін қимылдар жасап, әдетте телефон немесе көлік сияқты таныс заттардың ықпалымен шатасады. Стимул болған жағдайда, кейбір зомбилер тірі кезінде жасаған әрекеттерін есте сақтап, қарапайым интеллектке қол жеткізе алады. "Өлілер күні" фильмінде "Баб" лақап атымен танылған зомби доктор Логанның тәрбиесімен бағынышты болды, қолға қару ұстауды үйренді (немесе есінде сақтады) және тіпті оқытушысына балаша сезіммен қарады. "Өлілер елі" фильмінде "Үлкен әке" деп аталған зомби өздігінен күрделі танымдық қабілеттерге ие болды, өзінің зомби әріптестеріне сүйіспеншілік пен қайырымдылық танытты (жарақат алғанда олардың кейбіреулерін азаптан құтқарды), басқа зомбилерге заттарды (соның ішінде қаруды) қалай пайдалану керектігін үйретті және көптеген серіктерін жойған тірі адамдардың қорғанысын айналып өту үшін қарапайым стратегиялар ойлап тапты. Баб және Үлкен әке сияқты ақылды зомбилер тірі адам етін жеуге құштар, бірақ егер бұл кейіннен үлкен сыйақы алуға мүмкіндік берсе, дереу қанағаттанудан бас тарта алады. О'Бэннон әлемінде егер денелер қайта тірілтілген кезде жақсы сақталған болса, онда пайда болған зомбилер қалыпты тірі адамдар сияқты нәрселерге қабілетті болады. Олар, негізінен, қалыпты адамдар сияқты, бірақ миды жеуге бақытсыздықпен толы қажеттілікпен, олардың өзінің ыдырауынан сезілетін қорқынышты және үнемі ауыртпалықты жеңілдетеді. Бұрынғы өмірдегі ақыл-ойына байланысты, олар ми жеу қажеттілігіне қарсы тұра алады, бұл олардың тірі қалуына және "ми аулау" тактикасын жасауға көмектеседі. Мысалы, "Тарман" деп аталған шіріген, жартылай еріген зомби кейіпкерлердің біреуін, оның мақсатты құрбаны Тинаны ұстап алу үшін шкафтың есігін арқанмен құлатпақ болады. Ол Тинаны ұстай алмайды, бірақ оны құтқаруға келген оның досының біреуін жейді. Бұл сондай-ақ, қалыпты тірі адам ретінде көрінуге дейін барады (мысалы, көліктерді тоқтатуға белгі беретін полицей сияқты) немесе достарына немесе басқа адамдарға телефон соғып, көмек сұрауға дейін барады, негізінен, олар жеткілікті жақын болған кезде жаңа, тірі миларды тарту және тұтқындау үшін кез келген амалға барады. Сондай-ақ, "Тірі өлгендердің оралуы 2" фильмінде көрсетілгендей, бұл зомбилер бірлесіп әрекет етеді; мысалы, басқа зомбилерге есікті ашуды күту, тек өздеріне миды алудың орнына.

Romero's zombies initially lack full cognitive function and act only on a single drive: the need to seek and consume living flesh. Night of the Living Dead depicted zombies eating animals as well as humans. The zombies have no true physiological need for flesh, nor can their expired digestive organs derive sustenance from it at all. This was discovered by Dr. Logan (nicknamed "Frankenstein") during his many experiments on "living" zombie specimens and reported to Sarah in Day of the Dead. The animated dead retain vague impulses derived from former living behavior. For instance, zombies often return to specific locations they frequented when alive (examples from the original Dawn of the Dead, hordes of zombies are compelled to congregate in a shopping mall, and one zombie knows where to find the secret hideout containing its still living former companions). Lacking immediate victims to hunt, zombies will often fumble through crude motions reminiscent of life activities, often when prompted by a familiar artifact such as a telephone or car. With stimulus, it is possible for some specimens to begin to remember more of the common activities they performed while alive and achieve a basic functioning intelligence. In Day of the Dead, the zombie nicknamed Bub was "educated" into docility by Dr. Logan, learned (or remembered) how to operate a handgun and even developed a childlike affection for its instructor. In Land of the Dead, the zombie known as Big Daddy developed sophisticated cognitive function on his own, felt affection and empathy for his fellow zombies (even putting some of them out of their misery when they were injured), could teach other zombies how to use objects (including weapons) and devised crude strategies for bypassing the defenses of the living humans who had destroyed many of his fellows. The more intelligent zombies like Bub and Big Daddy retain their hunger for living human flesh, but can put off immediate gratification if doing so offers a chance for a more significant reward later. In O'Bannon's universe, if bodies are still in good condition when they are reanimated, then the resulting zombies really are capable of the same things as normal living humans. Basically, they are like normal humans but with an uncontrollable need to eat brains, which ease the great and constant pain felt from their own decomposition. Depending on their own intelligence, from the previous life, they can actually resist their need for eating brains to the benefit of survival and to elaborate some "brain hunting" tactics. For instance, a rotten, half melted zombie dubbed "Tarman" desperately tries to pull down a closet door with a winch in order to catch one of the protagonists: Tina, his intended victim. He fails to get Tina, but manages to eat one of her friends who comes to her rescue. This also goes as far as posing as a normal living human (like a cop signaling cars to stop on the side) or calling friends or other people and asking them for help, basically anything to attract and trap new living fresh brains when they get close enough. It is also worth noting that, as seen in Return of the Living Dead Part 2, these zombies will act communally; for example, waiting to open a gate for all the other zombies rather than simply taking the brains for themselves.

Жылжыну

Ромероның зомбилері баяу және қимылсыздығымен ерекшеленеді. Сұхбаттарында Джордж Ромеро бұл ерекшелікті дене қаттылығына және олардың білезік буындарының нашар күйіне байланысты дейді. "Тірі өлгендер түні" фильміндегі шериф олардың шектеулі қимыл-қозғалысын "олар өлген, толық бұзылғандықтан" деп түсіндіреді. "Өлгендердің күнделігі" (2007, "Өлгендер таңы" қайта түсірілімінен кейін) фильмінің режиссері студенттік қорқыныш фильміндегі тірі өлген актерге (осы жағдайда мумия) тез қозғалмауға бұйырады, себебі "осылай тез жүгірсең, білезіктерің сындырып аласың". Кейіннен бұл кейіпкер нағыз зомбиге айналып, құрбанға қарай қимылсыз басып келе жатқанда режиссер: "Көрдің бе? Мен айтқандай, өлгендер баяу қозғалады!" "Тірі өлгендер түні" фильміндегі зираттағы зомби және "Өлгендер таңы" (1978) фильміндегі екі зомби бала – сериядағы жалғыз жүгіріп жүретін зомбилер. О’Бэннонның триоксинмен зарарданған зомбилері дене жарақаттарын алмаса, жүгіре алады және тым шірімесе, қалыпты қимыл-қозғалыс көрсетеді. Олардың қосымша артықшылығы – дене салмағын жоғалтса да, қимыл-қозғалысын сақтай алады. Көптеген жағдайларда аяқтарынан айырылған зомбилер қолдарының көмегімен ептілікпен және жылдамдықпен қозғалады.

Сөйлеу

Ромероның фильмдерінде зомбилер көбінесе қарапайым ұңғыл-құңғылдардан, аңыраулардан немесе тіпті айқайлардан асып түспейді. Аталған зомби Баб "Алисия әпке, сәлем десейші" деп айтуға талпынады, бірақ нәтижесі көбінесе түсініксіз болады. "Өлілер еліндегі" Үлкен әке соққыны тапқаннан кейін дөңгелектеп күлуге тырысады. "Тірі өлілердің оралуы" сериясында зомби қалыпты түрде сөйлей алады (өкпесі, трахеясы және бет бұлшық еттері жоқ болса да), бірақ көбінесе бір ғана сөзді ("ми!") айтады немесе кез келген әңгіме тыңдаушының миына деген құштарлыққа, оның қаншалықты дәмді болуына және сөйлеушінің оны жеуге деген терең тілегіне қарай бағады. "Тірі өлілердің қайтып оралуы 3" фильмінде әлі жерленбеген, жаңадан өлген адамның денесі болған жағдайды қоспағанда, бұл ережеден айқын ерекшелік бар.

Аяқтау

Ромеро зомбиінің өлімінің жалғыз жолы – оның миының жойылған болуы. Зомбилерді "Түнгі тірі өлілер" фильмінде көрсетілгендей, өртеуге де болады. Зомбидің қимыл-қозғалыс қабілеті құрылымдық зақымданудан шектелуі мүмкін, бірақ мұндай зақымдану денесін қозғалтатын "өмір күшіне" ешқандай әсер етпейді. Өлі емес мидан бөлінген дене мүшелері жансыз күйге түседі. Жай ғана басын алу зомбиді өлтірмейді; "Өлілер күні" фильмінде көрсетілгендей, бас тірі қалады. Ал О'Бэннон зомбиі толық жойылғанға дейін тоқтатылмайды. Дене мүшелері қираған жағдайда, олар тірі күйінде қалады, нәтижесінде екі немесе одан да көп қозғалатын бөлік пайда болады. Сондықтан, бас кесу тірі адамды ұстауға тырысып жүрген жанды бас пен жанды денеге алып келеді. Зомбиді біржола өлтірудің екі ғана жолы бар. Бірі – денені толығымен өртеу ("Тірі өлілердің қайта оралуындағы" кремация көрінісінде көрсетілгендей), бірақ денені өртеу ауаға триоксинмен араласқан түтінді шығарады, ол бұлттармен бірігіп, триоксинмен араласқан жаңбыр тудыруы мүмкін. Екінші тәсіл – зомбиді қозғалмайынша немесе қимылдамайынша электр тоғымен соғу ("Тірі өлілердің қайта оралуы 2" фильмін қараңыз). Үшінші фильмде ғалымдар миды тоңазытатын эндотермиялық химиялық оқ ойлап тапты, бұл зомбиді әрекетсіз қалдырады, бірақ оның тиімділігінің ұзақтығын болжау өте қиын. Алайда, бұл зомбилердің төзімділігі серияның төртінші және бесінші фильмдерінде жоққа шығарылады, онда зомбилер миға зақым келтірмейтін шабуылдардың ішінде, оңай жойылды. "Тірі өлілердің қайта оралуы" сериясындағы тағы бір қарама-қайшылық – төртінші фильмде зомбилер жүгіре алмайды және Ромеро сериясындағы зомбилер сияқты баяу қозғалады.

Рұқсат етілмеген жалғаулар мен қайта құрулар

Ромероның өлілер сериясындағы әртүрлі фильмдерге түсірілген жалғастар да бар, олар Ромеро фильмдерінің танылуының арқасында пайда болды деп болжам жасалады. Бұл фильмдер авторлық құқықтар мен фильмдерге меншік құқығына қатысты туындаған әртүрлі шатасулардың нәтижесінде жасалды, өзі Ромеро өзінің алғашқы төрт фильмінен тек "Өлілердің таңы" фильміне ғана толық құқыққа ие. Ромеро өзінің туындыларына көбінесе жағымды қарайды, ол қорқыныш жанрындағы кез келген жаңа фильм, толығымен түпнұсқа болсын немесе "үлгісін қайталаушы" болсын, бір қадам алға екенін айтады.

Зомби 2 (1979)

Режиссері: Лусио Фулчи. АҚШ-та «Зомби» және Ұлыбританияда «Зомби ет жегіштер» деп те белгілі. «Өлілердің таңы» шыққан кезде түсіріліп жатқан фильм, бірақ оның шығуына байланысты жалғасы ретінде қайта аталды («Өлілердің таңы» Италияда «Зомби» деп аталды). Бұл фильмнің өзі де көптеген ресми және ресми емес жалғаулары бар (қараңыз: «Зомби» (фильмдер сериясы)).

Тірі өлілердің балалары (2001)

Тор Рамсидің режиссерлігімен түсірілген фильм, түпнұсқа "Тірі өлілердің түні" фильмімен шала байланысты, алғашқы фильмдегі оқиғаларға сілтеме жасалады. Фильм зомби-сериялық кісі өлтіруші және зорлаушы Эббот Хейс бастаған бірнеше зомби шабуылдарын көрсетеді.

Өлілер күні 2: Контагиум (2005)

Режиссерлері: Ана Клавэлл мен Джеймс Дюдельсон. «Өлгендер күні» фильмінің жалғасы ретінде таныстырылған бұл фильм, «Taurus Entertainment Company» түпнұсқаның авторлық құқығына ие болғанымен, түпнұсқа «Өлгендер күні» фильмімен немесе оның сериясымен тікелей байланысы жоқ (дегенмен, пролог 1968 жылғы Питтсбург қаласында өтеді). «Taurus Entertainment Company» 2009 жылдың тамызында «Өлгендер күні: Эпидемия» деген жұмыс атауынан ресми атауға көшкен, серияның үшінші бөлігі болатын жалғасты шығару жоспарларын жариялады.

Өлі тіршілердің түні 3D (2006)

Режиссері: Джефф Бродстрит. Бұл фильм 3D форматында түсірілген түпнұсқа фильмнің жаңаша түсірілімі/қайта түсірілуі. Түпнұсқаның авторлық құқығының жоқтығы Ромеро мен Руссоның қатысуынсыз осы фильмді жасауға мүмкіндік берді.

Мимезис: Тірі өлілердің түні (2011)

1968 жылғы фильмнің "нағыз өмірдегі" нұсқасына тартылған қорқынышты фильмдердің жанкүйерлері тобының оқиғасын баяндайды.

Тірі өлгендер түні: Қайта тірілу (2012)

Британдық режиссер Джеймс Пламб Уэльсте осы қайта түсірілімді жасады.

Тірі өлілер түні 3D: Қайта анимация (2012)

Бұл фильм "Түнгі тірі өлілер" 3D-ге арналған преквел, және ол 2009 жылғы "Түнгі тірі өлілер: қайта тірілген" фильмімен бірдей емес. "Түнгі тірі өлілер: қайта тірілген" – түпнұсқа фильмнің оқиғасын әртүрлі техникалар арқылы қайта баяндайтын анимациялық фильм.

Тірі өлілердің түні (2014)

Shattered Images Films және Cullen Park Productions Chad Zuver жазған және түсірген, жаңа бұрылыстар мен кейіпкерлер енгізілген қайта түсірілімді шығарды.

Өлгендер күні: Қан тұқымы (2017)

2017 жылдың желтоқсан айында «Өлілер күні: Қандық байланыс» атты «Өлілер күні» фильмінің екінші жаңа өңделуі жарық көрді.

Қайта туу (бұрынғы "Тұрғылы өлілердің түні: Қайта туу") (2020)

Rising Pulse Productions классикалық фильмнің жаңартылған нұсқасын жоспарлады, ол діни көзқарастың тарлығы, гомофобия және әлеуметтік желілердің қазіргі қоғамға тигізетін әсері сияқты өзекті мәселелерді жарыққа шығарады.

Тірі нан түні (1990)

Режиссер Кевин С. О'Брайен. Бұл түпнұсқа фильмнің пародиязы, онда спутник Жерге құлап, дереу түрлі қылмысты нан түрлерін – бұршақтан печеньеге, тіпті қасиетті нанға дейін – жандандыратын радиация әкеледі.

Таң атқан күннің түні [...] (1991)

Таң атқан күннің түні – Джеймс Риффельдің жасаған пародиясының қысқартылған атауы, ол "Түнгі тірі өлілер" фильміне комедиялық диалогтарды қайта жазу және жаңа клиптер қосу арқылы жасалған. Фильмнің толық атауы: Таң атқан күннің түні, Келіннің ұлы, Қайта оралудың кек алуы, Қорқынышты шабуыл, Жаман, Мутант, Шетелдік, Ет жейтін, Тозаққа түскен, Зомбиленген тірі өлілер 2-бөлім.

Poultrygeist: Өлі тауық түні (2006)

Режиссері: Ллойд Кауфман. Құбыла тауық атымен таралған ойдан шығарылған тауық франшизасы үндістердің зират орнында ресторан ашқаннан кейін, өлген тауықтар тіріліп, сол жерде қиратушылық тудырады.

Сүйікті өлгендердің түні (2014)

Режиссері: Дж. Ф. Киньон. Бұл Джордж Ромероның түпнұсқа фильміне жасалған қысқаметражды пародиЯ, онда зомби өзінің зомби-құрбысына ұнау үшін ескі зиратта бір жұпқа шабуыл жасайды.

Өлілердің Шон (2004)

Режиссері – Эдгар Райт. Фильмде Лондон қаласында зомбилердің көтерілісіне тап болған, өмірін дұрыс жолға қоюға тырысатын, жігерсіз жандар туралы айтылады. Саймон Пег DVD нұсқасының қосымшаларындағы сұхбатында және фильм шығар алдында BBC Radio 1 радиосында берген сұхбатында Джордж А. Ромероның рұқсатын алмағанда фильмнің жарыққа шықпайтынын айтады. Саймон Пег: "Джордж бұл фильмді өте ұнатып, бізді [Саймон Пег пен Эдгар Райтті] "Өлілер елі" фильмінде басты рөлдерге шақырды, бірақ біз "жоқ, мүлдем жоқ, міндетті түрде зомби болғымыз келеді!" дедік." Shaun of the Dead фильмінде Ромеро фильмдеріне ғана емес, сонымен қатар көптеген қорқыныш пен ғылыми-фантастикалық фильмдерге сілтемелер бар.

Фидо (2006)

Режиссері Эндрю Карри. Фильм зомби-апокалипсисінен кейін, 1950-жылдар стиліндегі шағын, қауіпсіз, идилликалық қалада өтеді. Осы фильмде зомбилер құлдар немесе үй жануарлары ретінде ұсталады, бірақ сөзсіз бір нәрсе бұзылады.

Өлілердің биі (2008)

Режиссері – Грег Бишоп. Фильм Грузия штатындағы мектеп бітіру кеші туралы. Күтпеген жағдайда, электр стансасының жанындағы зираттан қайта тірілген мәйіттер пайда болады. Зомбилер мектепке шабуыл жасағанда, жұптаспаған, түрлі-түрлі жасөспірімдер тобы олармен күресіп, жағдайды құтқарады.

Өлілер аймағы (2009)

Режиссерлері – Милан Коньевич пен Милан Тодорович. Ұлыбритания мен АҚШ-та «Өлілердің Апокалипсисі» деп те белгілі, «Өлілер аймағы» – түпнұсқа «Жаңа таңның азабы» және оның қайта түсіріліміндегі Кен Форенің қатысқан сербиялық зомбилер туралы қорқынышты фильм. Фильм ағылшын тілінде түсірілген және 2012 жылдың 1 қыркүйегінде «Apocalypse of the Dead» деген атпен Америкада Epic Pictures Releasing компаниясымен шығарылды. Кейбір аймақтарда культты мәртебеге ие және жалғасы дамытылуда.

Өлгендердің құжаты (1985)

Режиссері – Рой Фрумкс. «Document of the Dead» – 1985 жылы түсірілген деректі фильм. Ол Ромероның алғашқы теледидарлық жарнамаларынан бастап оның мансабы мен стильдік ерекшеліктерін көрсетеді.

Өлілердің жанкүйері (2003)

Режиссері Николас Гарро. «Өлілердің жанкүйері» – 2003 жылы түсірілген, 52 минуттық деректі фильм. Онда «Түнгі тірі өлілер», «Өлілердің таңы», «Өлілер күні» және «Түнгі тірі өлілер» (жаңа түсірілім) фильмдерінің түсірілім алаңдары көрсетіледі. Сонымен қатар, Джордж А. Ромероның трилогиясындағы актерлермен эксклюзивті сұхбаттар ұсынылған. «Өлілердің жанкүйері» DVD/Blu-ray форматында АҚШ/Канадада (Cheezy Flicks), Францияда (Bach Films), Италияда (Millennium Storm), Германияда (CMV Laservision), Испанияда/Португалияда (Manga Films), Ұлыбританияда (Arrow Films) және Австралияда (Umbrella Entertainment) жарық көрді. Қосымша авторлары: Музыкасын Себастьян Муноз және Антонио Мартино жазды, монтаждаушысы – Оливье Андре.

Өртке қарсы: "Тірі өлілер түні" мұрасы (2008)

Режиссерлері: Роберт Лукас (Роберт Л. Лукас ретінде) және Крис Ро. "One for the Fire: The Legacy of 'Night of the Living Dead'" – 2008 жылы Джордж Ромероның "Түнгі тірі өлілер" фильмінің 40 жылдығына арнап түсірілген деректі фильм. Фильмде фильмнің негізгі актерлері мен түскендер, сондай-ақ фильмде шағын рөлдерде ойнаған, көбінесе танылмаған адамдар да бар. Ромеро, Джон Руссо, Рассел Стрейнер, Джудит О’Диа және Карл Хардман осы фильм туралы сұхбат бергендердің арасында. Қосымша мәліметтер: Продюсерлері – Роберт Лукас және Крис Ро; сценарий авторлары – Билли Грам, Роберт Лукас және Крис Ро; музыка авторы – Джесс Брайден; операторлық жұмысын – Роберт Лукас жасаған; монтаждаушы – Майкл Фелшер.

Өлгендердің аутопсиясы (2009)

Режиссері: Джефф Карни. "Өлілердің аутопсиясы" – 2009 жылғы деректі фильм, ол "Түнгі тірі өлілер" фильмінің артындағы тарихты, қазірде мәдени құбылысқа айналған оқиғаларды зерттейді. Қосымша авторлар: Продюсер және сценарий авторы – Джефф Карни мен Джеймс Сирронелла; монтаж және операторлық жұмысы – Джефф Карни.

Cinemall (2011)

Режиссерлері – Гэвин Шоу және Крейг Бельево. «Cinemall» – 2011 жылы түсірілген, «Dawn of the Dead» фильмінің негізгі түсірілім алаңы болған Monroeville Mall туралы қысқаметражды деректі фильм. Қосымша авторлары: Продюсерлік, операторлық жұмыс және монтаж – Гэвин Шоу мен Крейг Бельево; сценарий авторы – Гэвин Шоу; музыка авторы – Карло Кароси.

Тірі өлілердің тууы (2012)

Режиссері - Роб Кунс. "Тірі өлілердің тууы" "Тірі өлілердің түні" фильмінің поп-мәдениетке тигізген әсерін зерттейді.

Living Dead басқа да медиа түрінде

Өлі тірілер туралы көптеген туындылар фильм түрінде болғанымен, оларға қатысты жобалар басқа да форматтарда жарық көрді. Бірнеше кітап пен комикстер Өлі тірілер әлеміндегі оқиғаларды көрсетеді. Фильмдер сияқты, олардың кейбіреулері ресми түрде мақұлданған, ал қалғандары – жоқ.

Бейне ойындар

Өлілер елі: Fiddler's Green-ге жол (2005), Brainbox Games компаниясы PC және Xbox үшін әзірледі. Джордж А. Ромероның "Өлілер елі" зомби қорқынышты фильміне негізделген бірінші тұлғалық атыс лицензияланған бейне ойын. Dead Rising (2006) - Capcom компаниясы Xbox 360 үшін жасаған. Оқиға зомбилерге толы сауда орталығында өтеді, бұл "Өлілердің таңы" фильмімен тым ұқсас. Ұқсастық соншалықты айқын болғандықтан, "Өлілердің таңы" фильмінің құқықтарын ұстап тұрған MKR Group компаниясымен соттасқаннан кейін ойын қаптамасына заңдық жауапкершіліктен бас тарту туралы ескерту қойылды, бірақ сотта бұл талап қабылданбады. INTO THE DEAD 2 ойынында "Тірі өлілердің түні" атты шара өткізілді, ол "Тірі өлілер" франшизасының 50 жылдығына арналған. Бұл шара 1968 жылғы фильмге арналған преквел болып табылады. Capcom компаниясының Super Nintendo Entertainment жүйесіне арналған Breath of Fire бейне ойынында Нина мен екі қанатты сарбаздың өтуі керек Винлендтен солтүстікке орналасқан қала түнде зомби сияқты жаратылыстарға толы. Бұл қала "Ромеро" деп аталады.