Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Америка Құрама Штаттары Конгресінің актісі
Act of United States Congress
1984 жылғы кабельдік байланыс саясаты туралы заң (кодификацияланған) – 1984 жылғы 30 қазанда қабылданған Конгресс актісі. Бұл заң кабельдік теледидар байланысын реттеудің ұлттық саясатын федералдық, штаттық және жергілікті билік органдары арқылы белгіледі. Аризона штатының консервативті сенаторы Барри Голдуотер бұл заңды жазып, қолдады, ол 1934 жылғы Байланыс туралы заңға «VI тақырып – Кабельдік байланыс» деген бөлімді қосып түзетулер енгізді. Кабель операторлары мен муниципалитеттер арасындағы күрделі келісімді көрсететін алты шара үш жылдан астам талқылаудан кейін қабылданды.
The Cable Communications Policy Act of 1984 (codified at ) was an act of Congress passed on October 30, 1984 to promote competition and deregulate the cable television industry. The act established a national policy for the regulation of cable television communications by federal, state, and local authorities. Conservative Senator Barry Goldwater of Arizona wrote and supported the act, which amended the Communications Act of 1934 with the insertion of "Title VI—Cable Communications". After more than three years of debate, six provisions were enacted to represent the intricate compromise between cable operators and municipalities.
Тарих
1972 жылы Федералды байланыс комиссиясы (FCC) Үшінші есеп пен бұйрықты шығарды. Бұл бұйрық тұтынушылардың таңдауын және бейне құрылғыларындағы инновацияларды ынталандыру мақсатында қабылданды. Бұйрықта қабылданған ережелер кеңжолақты, ұялы және сымдық жеке байланыс қызметтерін (PCS) ұсынатын операторларға, Коммуникацияны қолдау актісінде белгіленген көмек көрсету қабілеті талаптарына сәйкес келуді талап етті. FCC жаңа қабылданған ережелердің арқасында тұтынушыларға барлық көп арналы бейне бағдарламалау қызметтерімен үйлесімді ақылды бейне құрылғыларын сатып алуға мүмкіндік беріп, кабельдік бейне қызметтеріне қол жеткізе алатын әртүрлі құрылғылар үшін бәсекелестік нарық қалыптасады деп үміттенеді. Бұл тұтынушыларға ойын-сауық құрылғыларын ауыстырмай-ақ қызмет провайдерін өзгертуге мүмкіндік береді. "Үшінші есеп пен бұйрық" нәтижесінде АҚШ-тың ең ірі 100 теледидар нарығында әрқайсысы қоғамдық теледидар, білім беру теледидары немесе үкіметтік теледидар (GATV) (PEG) үшін арналған үш қоғамдық телеарна бар болды. Егер нарықта барлық үш арнаға сұраныс төмен болса, кабельдік компаниялар арналар санын азайтуға құқылы болды. Бірақ кем дегенде бір PEG арнасы міндетті түрде болуы керек еді. 1976 жылы ереже 3500 немесе одан көп абоненті бар қауымдастықтардағы кабельдік теледидар жүйелерін де қамтыды. Кабельдік компаниялар федералдық үкіметтің ережелерін өздерінің бизнес-тәжірибесіне заңсыз араласу деп қарастырып, оның заңдылығын дереу күдікке түсірді. АҚШ-тың Midwest Video Corp. компаниясына қарсы сот ісінде Midwest Video Corporation FCC-ге қоғамдық телеарналарды талап ету арқылы өкілеттігін асырып кеткені үшін шағымданды. АҚШ Жоғарғы Соты жергілікті мазмұн шығару құрылғыларына қатысты FCC талаптарын қолдады. Алайда 1979 жылы АҚШ Жоғарғы Соты Midwest Video Corp. пайдасына шешім шығарды, FCC-нің жаңа талаптары агенттіктің Конгресс берген заңдық өкілеттіктерін асырып кеткенін және кабельдік операторлардың қоғамдық теледидар ұсынуын міндетті етуді талап еткенін мәлімдеді. FCC агенттіктің Бірінші түзетудегі құқығына кедері келтірді. Келіссөздер кезінде келісімдер төрт рет күшін жойды. Ұлттық қалалар лигасы (NLC) келісімдерді үш рет бұзды, себебі кабельдік компаниялар тарифтік реттеуден босатылды, жаңаруға үміттенді және белгілі бір жағдайларда уәделерін орындамауға мүмкіндік алды. Ал Ұлттық кабельдік және телекоммуникациялар қауымдастығы (NTCA) келісімдерді бір рет бұзды, өйткені тағы бір Жоғарғы сот шешімінің қазіргі FCC ережелеріне немесе заң жобасына қарағанда бағаны реттеуден жақсырақ болады деп санайды. Алайда, бұл өзгерістер бірден болған жоқ, бірнеше жылға созылды. Кабельдік теледидар абоненттері баға мен қызметтердің өсуіне наразылық білдірді, ал муниципалитеттер бұзылған келісімшарттарға ренжіді. Осы нәтижелердің көпшілігі Федералды байланыс комиссиясының (FCC) Конгресс берген тапсырмаларын түсіндіруіне байланысты болуы мүмкін, онда тілдің дұрыс таңдалмауы және АҚШ Конституциясының Бірінші түзетуіне қатысты шатасулар болды. Бұл мәселені шешу үшін 1992 жылғы Кабельді теледидарды қорғау және бәсекелестік туралы заң қабылданды, ол кабельдік операторлардың абоненттерден алатын тарифтерін реттеуге бағытталған. Заң жергілікті қоғамдастық мүшелеріне PEG арналарын талап етуге мүмкіндік беру арқылы оларға артықшылықтар берсе, сонымен қатар муниципалитеттерге PEG талаптарын қабылдамауға да мүмкіндік берді. Кабельдік операторлар мен муниципалитеттер арасындағы франшизалық келісімдерде муниципалитет PEG арнасын талап етуді нақтылай алады және кейіннен осы арналардан бас тарта алады, кабельдік теледидар франшизалық алымдарын жалпы қорға сақтап, өздерінің қауымдастықтарын PEG нүктелері немесе арна сыйымдылығысыз қамтамасыз ете алады. Ол бекітілгеннен бері көптеген қоғамдық теледидар орталықтары жабылды. Кабельді теледидар тұтынушыларын қорғау және бәсекелестік туралы заң абоненттерге кабельдік операторлар белгілегендей әртүрлі ақпарат беру үшін қол жеткізуді жалға беру ниетін нығайтты. Time Warner Entertainment Co. мен FCC арасындағы сот ісі де жоғарыда аталған ережелерді қолдады.
In 1972, the Federal Communications Commission (FCC) issued the Third Report and Order. The order was enacted to encourage consumer choice and innovation among video devices. The regulations adopted in the order established requirements for broadband, cellular, and wireline Personal Communications Services (PCS) carriers in compliance with the assistance capability requirements prescribed by the Communications Assistance for Law Enforcement Act. The FCC hoped that the newly adopted regulations would generate a competitive marketplace for various devices capable of accessing cable video services by allowing consumers to purchase smart video devices that were compatible with all multichannel video programming services. This would allow consumers the freedom to change service providers without changing their entertainment devices. The "Third Report and Order" resulted in the top 100 U. S. television markets providing three Public access television channels, each for Public access television, Educational access, or Government access television (GATV) (PEG) use. If demand was low for all three channels in a specific market, cable companies had the jurisdiction to supply fewer channels. At least one PEG channel was required at all times. In 1976, the regulation was expanded to include cable television systems in communities with 3,500 or more subscribers. Cable companies saw the regulation by the federal government as an unlawful intrusion into their business practices and immediately started to challenge its legality. In the court case United States v. Midwest Video Corp., the Midwest Video Corporation sued the FCC for overstepping its authority in requiring Public access television channels. The U. S. Supreme Court upheld the FCC's requirements for local origination facilities. However, in 1979, the U. S. Supreme Court ruled in favor of Midwest Video Corp. stating that the FCC's new requirements exceeded the agency's statutory powers as granted to them by Congress and as required by cable operators to provide Public access television. The FCC was interfering with the agency's First Amendment rights. During negotiations, the agreements were voided four times. The National League of Cities (NLC) voided agreements three times because cable companies were freed from rate regulation, given renewal expectancy, and could default on promises in certain circumstances. On the other hand, the National Cable & Telecommunications Association (NTCA) voided agreements once because they felt that another Supreme Court ruling would provide the industry with better rate deregulation than under the present FCC regulations or the bill. However, it remained largely in the hands of few local monopolies that were able to determine the content of the programs and set the rates for services and channels on their system. These changes in authority were not immediate, but evolved over the course of a few years. Cable consumers were outraged with the increases in prices and services, whereas municipalities were annoyed with violated contracts. Many of these outcomes can be attributed to the Federal Communications Commission's (FCC) interpretation of Congress' mandates, which contained poor choice of language and confusion over the First Amendment to the United States Constitution. In order to address this problem, the Cable Television Protection and Competition Act of 1992 was passed to regulate cable television rates that cable operators charged consumers. The law, intending to grant privileges to local community members by allowing them to require PEG channels also allowed these municipalities to decide against PEG requirements. In franchise agreements, contracted between cable operators and municipalities, the municipality could specify a PEG channel requirement and later opt out of these channels, keeping the cable television franchise fees for their general fund and supplying their communities with no PEG outlets or channel capacity. Since its approval, many public access television centers have closed as a result of the opt out provision. The Cable Television Consumer Protection and Competition Act reinforced its intent that leased access to provide a diversity of information to subscribers as determined by the cable operators. The Time Warner Entertainment Co. vs. FCC court also upheld the provision mentioned above.