Инвикта: Британдық автомобильдер тарихы мен қайта жандануы
Invicta (car)
Invicta – британдық автомобиль өндірушісі. Тарихы, орналасқан жерлері (Cobham, Chelsea, Virginia Water) және 2004-2012 жылғы S1 спорт машинасы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Invicta – британдық автомобиль өндіруші, бірақ оны басқа Invicta автомобиль өндірумен айналысқан кәсіпорындармен шатастырмау керек: Финчли, Лондон, 1900–1905 жылдары немесе Leamington Spa, Уорвикшир, 1913–1914 жылдары.
the British automobile manufacturer but is not to be confused with other Invicta car manufacturing ventures : Finchley, London, 1900–1905 or Leamington Spa, Warwickshire, 1913–1914
Invicta – британдық автомобиль өндіруші. Бұл бренд бірнеше онжылдықтар бойы үзілістермен қолжетімді болды. Алғашқыда өндіруші 1925 жылдан 1933 жылға дейін Англияның Суррей графтығындағы Кобхемде, содан кейін 1933 жылдан 1938 жылға дейін Англияның Лондон қаласындағы Челсиде және соңында 1946 жылдан 1950 жылға дейін Англияның Суррей графтығындағы Вирджиния Уотерде орналасқан. Жақында ғана бұл атау 2004 және 2012 жылдар аралығында шығарылған Invicta S1 спорттық автокөлігі үшін қайта жаңғыртылды.
Invicta is a British automobile manufacturer. The brand has been available intermittently through successive decades. Initially, the manufacturer was based in Cobham, Surrey, England, from 1925 to 1933, then in Chelsea, London, England, from 1933 to 1938 and finally in Virginia Water, Surrey, England, from 1946 to 1950. More recently, the name was revived for the Invicta S1 sports car produced between 2004 and 2012.
Бірінші инкарнация
Бұл өндіруші Ноэль Маклинмен құрылды, ал қаржыны қант отбасының мүшесі Оливер Лайл берді. Жинақтау Суррей графтығының Кобхам қаласындағы Лондон-Портсмут тас жолындағы Фэрмил Коттеджіндегі Маклиннің үйіндегі гаражында жүзеге асырылды. Маклин бұрын Эрик Кэмпбелл & Co Limited және өзінің Silver Hawk Motor Company Limited компанияларымен автомобиль жасауға тырысқан. Invicta машиналары икемділік, жоғары сатыда дерлік тоқтаған күйден үдеу қабілеті және спорттық өнімділікті біріктіру үшін жобаланды. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі жарыстардағы механикі Уильям (Уилли) Уотсонның көмегімен, 4½ литрлік Meadows қозғалтқышын қолдануды жалғастырды, бірақ артқы осінің астында төмен шассиде орналастырды. Шамамен 75 дана жасалды.
This manufacturer was founded by Noel Macklin with Oliver Lyle of the sugar family providing finance. Assembly took place in Macklin's garage at his home at Fairmile Cottage on the main London to Portsmouth road in Cobham, Surrey. Macklin had previously tried car making with Eric Campbell & Co Limited and his own Silver Hawk Motor Company Limited The Invicta cars were designed to combine flexibility, the ability to accelerate from virtual standstill in top gear, with sporting performance. With the assistance of William (Willie) Watson, his mechanic from pre World War I racing days, Still using the 4½ litre Meadows engine but in a low chassis slung under the rear axle. About 75 were made.
1,5 литр
Нарықты кеңейту мақсатында 1932 жылы 1½ литрлік тік алты цилиндрлі, жоғары орналасқан вал тізбегі бар Blackburne қозғалтқышымен жабдықталған 12/45 L типі жарияланды. Бұл үлкен машина болды, оның дөңгелек аралығы 9 фут (3 метр) құрады және қол жетімді қуатқа қарағанда тым ауыр болды, сондықтан 6:1 артқы ось қатынасы қажет болды. Ол опция ретінде алдын ала таңдау қорабымен қол жетімді болды және көбінесе Carbodies фирмасының кузовымен жабдықталды. 1933 жылғы 12/90 үлдемдегі машинасы қол жетімді қуатты 45-тен арттырды, бірақ одан аз ғана салынды, ал жоспарланған қос вал тізбегі бар 12/100 прототиптен әрі дамытылмады. 1926 жылдың шілдесінде Париждегі Линас Монтлери автодромында олар 70.7 миль/сағат жылдамдықпен 5000 мильді жүріп өтті, бұл үшін күндіз-түні 70 сағаттан астам уақыт жүргізуге тура келді, бұл шараны Корольдік Автомобиль Клубы бақылады. Кордери екі рет Дьюар трофейімен марапатталды, соңғысы 1929 жылы Бруклендсте 61.57 миль/сағат орташа жылдамдықпен 48280 км (30000 миль) қашықтықты 30000 минут (20.8 күн) ішінде жүріп өткені үшін. 1927 жылдың ақпан және шілдесі аралығында Кордери медбике, механик және RAC бақылаушысымен бірге Invicta көлігімен әлемді аралап шықты. Олар бес айда 24.6 миль/сағат жылдамдықпен 10266 мильді жүріп өтті, Еуропа, Африка, Үндістан, Австралия, АҚШ және Канада елдерінен өтті. Реймонд Мейс 1931 және 1932 жылдары Бруклендс таулық трассасының кластық рекордын, ал соңғы жылы Шелсли Уолш спорттық автокөлігінің рекордын иеленді.
In an attempt to widen the market appeal the 1½ litre straight six overhead cam Blackburne engined 12/45 L type was announced in 1932. It was a large car with its 9 feet (3 m) wheelbase and proved too heavy for the available power needing a 6:1 rear axle ratio. It was available with a preselector gearbox as an option and most had coachwork by Carbodies. The supercharged 12/90 of 1933 increased the available power from 45 to but few were made and a proposed twin cam 12/100 never got beyond a prototype. In July 1926 at the Autodrome de Linas Montlhéry track, Paris, they covered 5000 miles at 70.7 mph, taking over 70 hours of day and night driving, supervised by the Royal Automobile Club. Cordery was twice awarded the Dewar Trophy, latterly in 1929 for driving 30000 mile (48280 km) in 30,000 minutes (20.8 days) at Brooklands, averaging 61.57 mph. Between February and July 1927 Cordery drove an Invicta around the world, accompanied by a nurse, a mechanic, and an RAC observer. They covered 10,266 miles in five months at 24.6 mph, crossing Europe, Africa, India, Australia, the United States and Canada. Raymond Mays held the Brooklands Mountain Circuit Class Record in 1931 and 1932, and the outright Shelsley Walsh Sports Car Record in the latter year.
Өндірістің аяқталуы
Автомобиль өндірісі 1935 жылы аяқталған секілді. Ноэль Маклин 1933 жылы «Инвикта» Челсиге көшкеннен кейін Кобхам ғимараттарында өзінің машиналарын жасау үшін «Railton» компаниясын құрды. «Delage» және «Darracq» бөлшектерін пайдаланып қайта жаңғыртуға жасалған әрекет сәтті болмады. Сатуға жасалған әрекет сәтсіз аяқталғаннан кейін, сот 1938 жылғы 3 мамырда «Invicta Cars Limited» компаниясын мәжбүрлеп тарату туралы шешім қабылдады.
Car production seems to have finished in 1935. Noel Macklin went on to found Railton, who used the Cobham buildings to make their cars after Invicta moved to Chelsea in 1933. An attempted revival using Delage and Darracq components failed to get off the ground. Following the collapse of an attempted sale the court made an order for the compulsory winding up of Invicta Cars Limited on 3 May 1938.
1946 жылы қайта жаңғыру
Атау 1946 жылы өздерін Invicta Cars of Virginia Water Surrey деп атаған ұйым қайта жаңғыртты және «Қара ханзаданы» шығара бастады. Meadows қозғалтқыштары қайта қолданылды, бұл жолы үш карбюраторы бар, екі білікшелі 3 литрлік алты цилиндрлі қозғалтқыш, 120 ат күшіне ие болды. Алюминийден жасалған автомобильдер – Ұлыбританияның жаңа орталық жоспарлы экономикасында жаңа бизнес үшін болатпен жабдықтау іс жүзінде болмады – өте күрделі және қымбат болды, ал айналым моментін түрлендіргіш (Brockhouse Hydro Kinetic Turbo Transmitter) беріліс қорабын толығымен алмастырды. Момент түрлендіргіш кішкентай қосқыш арқылы алға және артқа жылжуды басқарды. Серіппелер торсионды таяқшалар арқылы толық тәуелсіз болды және электрлік тіреуіштер орнатылған еді. Басқа инновациялық жайлылық заттарына батареяны үй желісінен зарядтауға арналған зарядтағыш, қозғалтқыштағы су батыру жылытқышы, кузовтің ішкі жылытуы және кіріктірілген радио кірді. Шамамен 16 дана жасалды, олардың 12-сі бүгінге дейін сақталған. Жаңа компания 1950 жылға дейін өмір сүрді, содан кейін Frazer Nash өндірушісі AFN Ltd компаниясы сатып алды.
The name was revived in 1946 by an organisation calling themselves Invicta Cars of Virginia Water Surrey who began making the Black Prince. Meadows engines were again used, this time a twin overhead camshaft 3 litre six with three carburettors giving 120 bhp. The aluminium bodied cars – steel supplies were effectively non existent for new businesses in Britain's new centrally planned economy – were extremely complex and very expensive with a torque converter (Brockhouse Hydro Kinetic Turbo Transmitter) entirely replacing the gearbox. The torque converter was controlled by a small switch with forward and reverse positions. Suspension was fully independent using torsion bars and there were built in electric jacks. Other innovative luxury items included a trickle charger to charge the battery from the domestic mains, an immersion heater in the engine, interior heating of the body and a built in radio. About 16 were made, 12 of which have survived. The new company lasted until 1950, when it was bought by Frazer Nash makers, AFN Ltd.
1989 жылғы
Invicta Cars Ltd. компаниясы No 02342199 1989 жылы Кристофер Браунингтің қайта тіркеуімен құрылды. Кристофер Браунинг – Invicta маркасын жақсы білетін және 1925-1935 жылдар аралығында жасалған Invicta автомобильдерін қалпына келтіру және оларды жүргізу ісіне қатысқан адам. Компанияның мақсаты – сол кезде де, бүгінде де – компанияның тарихын сақтап, құжаттау және қалпына келтіріліп жатқан немесе қазір жолда жүріп жатқан барлық Invicta автомобильдері үшін анықтамалық орталық болу.
Invicta Cars Ltd. Company No. 02342199 was registered again in 1989 by Christopher Browning, an Invicta enthusiast who was involved in the restoration and running of Invicta cars designed between 1925 and 1935. The purpose of the company was – and still is today – to record and preserve the heritage of the company name and provide a reference point for all the Invicta cars that are either being restored or are running on the road today.
2004 жылғы 12
2000 жылдардың басында Invicta маркасы тағы да жаңғыртылды, нәтижесінде Invicta Car Company зауытында, Чиппенхэм, Уилтшир, Англияда Майкл Бристоуға тиесілі болған Invicta S1 өндірілді. М. Бристоу 1980 жылы бұл марканы сатып алған. S1 2002 жылы Британдық халықаралық автосалонында таныстырылды. Крис Марш пен Ли Адамспен бірлесіп жасалған автомобиль, Ford-тың Special Vehicle Team (SVT) бөлімшесінен жеткізілген 5.0 литрлік V8 қозғалтқышымен жабдықталды, ол 6000 айналымда дейін қуаттылықты жеткізе алды және 4500 айналымда крутящий моментін қамтамасыз етті. Автомобильдің жоғары жылдамдығы сағатына жетіп, 60 шақырым/сағат жылдамдыққа 5 секунд ішінде жеделдеуге қабілетті. Қозғалтқыш 6000 айналымда дейін қуаттылықты және 4500 айналымда крутящий моментін жеткізеді, ал жоғары жылдамдығы сағатына жетеді деп мәлімделді. Бағасы 106 000 фунт стерлингтен басталып, 160 000 фунт стерлингке дейін, шамамен 156 000-ден 236 000 АҚШ долларына дейін (2008 жылдың желтоқсаны) құрады. Автомобильде AP Racing 6 поршнялы (алдыңғы) және 4 поршнялы (арғы) негізгі тежегіш жүйесі, тесіктелген және жарыс стандартындағы желдеткіш диск тежегіштері, Brembo-ның тәуелсіз қол тежегіш жүйесі, жарысқа арналған қос тірек сүйегімен толық реттелетін амортизаторлар, BTR Hydratrak жарысқа арналған шектелген тайғанақтық дифференциалы, 50/50 салмақ таралуы және кеңістіктік құбырлы шасси және қауіпсіздік камерасы бар. 2012 жылдың сәуірінде бұрынғы Invicta Car Company болған Westpoint Car Company сот шешімімен таратылды, себебі қымбат көліктерге қызығушылықтың төмендеуінен кейін 40 000 фунт стерлинг қарыз төленбеді. Invicta Motors, Invicta маркасы тағы бір қаржылық қиындыққа тап болмас үшін таратылуға аздай қалғанда өзінің атын Westpoint Car Company деп өзгертті. Марканың бұрынғы иесі Майкл Бристоу, бұл бренд тарихындағы төртінші қаржылық құлдырау екенін айтты.
In the early 2000s, the marque was resurrected yet again, producing the Invicta S1, at the Invicta Car Company factory in Chippenham, Wiltshire, England owned by Michael Bristow who acquired the brand in 1980. The S1 was launched at the 2002 British International Motor Show. The car, designed in cooperation with Chris Marsh & Leigh Adams, was powered by , producing and with a claimed top speed of and acceleration to 60 mph in 5 seconds. A supercharged 5.0 litre V8 engines supplied by Ford's Special Vehicle Team (SVT) in America which can be tuned by Invicta to deliver up to at 6000 rpm and of torque at 4500 rpm, which has a claimed top speed of upwards of The range prices started at £106,000 and finished at £160,000, or about $156,000 to $236,000 US dollars (December 2008). The car features AP Racing 6 pot (front) and 4 pot (rear) main braking system with cross drilled and race spec ventilated disc brakes, an independent hand brake system by Brembo, fully adjustable shock absorbers with race double wishbone suspension, a BTR Hydratrak race limited slip differential, 50/50 weight distribution and a space frame tubular chassis and roll cage. In April 2012 Westpoint Car Company, formerly the Invicta Car Company, was wound up by the court as a result of a £40,000 unpaid debt following diminishing interest in expensive cars. Invicta Motors changed its name to Westpoint Car Company shortly before it was dissolved to save the Invicta brand being linked to yet another financial failure. The dispossessed owner, Michael Bristow, said it was the fourth financial collapse in the marque's history.
Басқа Invicta брендтері
Бұрынғы, бірақ байланысы жоқ Invicta компаниялары 1900 жылдан 1905 жылға дейін Лондонның Финчли қаласында, ал 1913 жылдан 1914 жылға дейін Англияның Уорвикшир графтығындағы Лимингтон қаласында автомобильдер жасаған. 1906 жылы Италияның Турин қаласында да Invicta компаниясы болған. Buick Invicta – 1959 жылдан 1963 жылға дейін General Motors компаниясы шығарған өнім.
There were earlier but unconnected Invicta companies which made cars in Finchley, London from 1900 to 1905 and Leamington, Warwickshire, England, from 1913 to 1914. There was also an Invicta in Turin, Italy, in 1906. Buick Invicta was a General Motors product made from 1959 to 1963.