Делмер Уильям Харрис – американдық баскетбол жаттықтырушысының өмірбаяны

Кіріспе

Делмер Уильям Харрис (1937 жылы 18 маусымда туған) – американдық баскетбол жаттықтырушысы. Қазіргі уақытта ол «Техас Легендс» командасының вице-президенті, бұл команда «Даллас Маверикс» командасының NBA G Лигасының филиалы. Ол NBA-ның «Хьюстон Рокетс», «Милуоки Бакс» және «Лос-Анджелес Лейкерс» командаларының, сондай-ақ «Легендс» командасының бас бапкері болды. Ол сонымен қатар Ұлттық баскетбол қауымдастығының «Нью-Джерси Нетс», «Чикаго Буллс», «Даллас Маверикс», «Милуоки Бакс» және «Хьюстон Рокетс» командаларының көмекші жаттықтырушысы болды.

Ерте өмір және колледж мансабы

Харрис 1955 жылы Индиана штатының Плейнфилд қаласындағы Плейнфилд орта мектебін бітірген. Ол Плейнфилд орта мектебінің Атақ залының алғашқы қатарына енгізілді. Харрис 1959 жылы Миллиган колледжін дінтану бакалавры дәрежесімен құрметті дипломмен бітірді. Ол жаттықтырушы Дюард Уокердің командасында үш рет конференцияның үздік баскетболшысы атанды, сондай-ақ Миллиганде оқып жүрген кезінде «Кішкентай Америка» символдық құрамасына іліккендердің қатарында болды. 1965 жылы Харрис Индиана университетінде тарих мамандығы бойынша магистр дәрежесін алды.

Орта мектеп жаттықтырушысы

Ол жаттықтырушылық мансабын Теннесси штатының Джонсон Сити қаласындағы орта мектепте бастады, бірақ ең көп танымал болғаны – туған Индиана штатындағы қызметі. Индиана штатындағы төрт жыл ішінде соңғы үш маусымда 54–15 есебімен рекорд жасап, екі конференция титулын және бір секциялық титулды жеңіп алды. Ол Индианадағы үш түрлі мектепте жаттықтырды: Роадхейл Хокс, Дейл Алтын Астар және Спенсер Копс; оның ең үлкен жетістігі Дейлде болды, ол Алтын Астар командасын 2 жыл ішінде 35–9 есебіне жеткізіп, Жеңіл атлетика конференциясының титулын жеңіп алды. Ол сондай-ақ Дейл бейсбол командасын PAC титулына және 26–7 есебіне жеткізді; оның жетістігі Роджер Кайзер және Боб Райнхарт сияқты ойыншыларды тәрбиелеп өркендету арқасында мүмкін болды. Ол 1964–65 маусымда Спенсерге көшті, онда команда 19–6 есебін көрсетіп, тағы бір конференция титулын және IHSAA секциялық титулын жеңіп алды, бірақ аймақтық финалда Блумингтонға есе жіберді. Келесі жылы ол Эрлхэм колледжіне жұмысқа орналасты.

Колледж жаттықтырушысы

Харрис тоғыз маусым бойы Индиана штатының Ричмонд қаласындағы Эрлхэм колледжінде бапкер болды, 175–70 (.714) есебімен нәтиже жасады. Ол Квакерлерді үш конференция (2 Hoosier Collegiate Conf. & 1 Hoosier Buckeye Collegiate Conf) чемпионы атандырды және екі үздік 12-лікке енді. Оның ең сәтті маусымдары 1967–68 жылдары болды, олар NAIA соңғы сауалнамасында 25–3 есебімен 6-орынды иеленді, бұл оны NAIA жыл бапкері номинациясының финалисі етіп тағайындады, ал 1970–71 жылдары Квакерлер 24–5 есебімен рекордты жаңартты. Сол жылы олар HBCC турнирін жеңіп, Ұлттық турнирге қатысты, бірақ 2-шы кезеңде жеңіліске ұшырады. Бүгінгі күнге дейін ол Эрлхэм бапкерлерінің арасында жеңіс саны және жеңіс көрсеткіші бойынша көшбасшы болып табылады. Ол қызмет еткен кезеңде Квакерлерді 15 конференция және турнир жеңісіне жеткізді.

Кәсіби жаттықтырушы

Харрис Эрлхэмде жүргенде жеті жаз бойы Пуэрто-Риконың Жоғары лигасының командасын жаттықтырды, түрлі ABA, NBA және NCAA жаттықтырушыларына қарсы өткен ойындарда үш ұлттық титул жеңіп алды. 1975 жылдың басында ол Еуропалық кәсіби баскетбол лигасының «Иберия Суперстарс» командасын жаттықтырды. 1975 жылы «Юта Старс» командасының бас жаттықтырушысы Том Ниссалькемен танысқаннан кейін, ол Америка баскетбол қауымдастығының (ABA) «Юта Старс» командасында Ниссалькеге көмекші жаттықтырушы ретінде кәсіби санатқа шақырылды. Франшиза жабылғаннан кейін Ниссалке мен Харрис 1976–77 маусымның басында НБА-ның «Хьюстон Рокетс» командасының бас және көмекші жаттықтырушылары болып жұмысқа алынды. Олар сол жылы Орталық дивизионда жеңіске жетті, ал Ниссалке «Жыл жаттықтырушысы» атағын иеленді. 1979 жылғы маусымнан кейін Ниссалке клубтан босатылғаннан кейін Харриске 1979–80 маусымда бас жаттықтырушы міндетін атқару ұсынылды. Харрис 1981 жылғы маусымда «Рокетс» командасын НБА финалына жеткізді, онда олар Ларри Бердтің алғашқы чемпионатында «Бостон Селтикс» командасынан 4:2 есебімен жеңілді. «Құрмет залының» мүшесі Мозес Малоун Харристің алғашқы үш жылда 128 жеңіс және плей-оффқа үш рет қатысу арқасында ең табысты жаттықтырушысы етті, бірақ «Филадельфия» Малоунды еркін агент ретінде сатып алғаннан кейін «Рокетс» Ральф Сэмпсонды таңдау үшін маусымды құрбан етті. Өздерінің еркін агенттерінің ешқайсысын қол қоймаған «Рокетс» соңғы орынға түсті және Харрис Билл Фитчпен ауыстырылды. Дон Нельсон Харристі «Милуоки Бакс» командасына шақырды, ол төрт жылдан кейін, Нельсон «Бакс» иесі Херб Кольмен араздасқаннан кейін «Голден Стэйт» командасына кеткеннен кейін бас жаттықтырушы болды. Бір жылдан кейін Харрис баскетбол операцияларының вице-президенті болып тағайындалды. Харрис 1991–92 маусымының басында жаттықтырушы лауазымынан кетті, ал бірнеше айдан кейін вице-президент лауазымынан да кетті. «Бакс» командасындағы жұмысынан кейін Харрис «Лос-Анджелес Лейкерс» командасын жаттықтырды, 1994–95 жылдары НБА-ның «Жыл жаттықтырушысы» атағын жеңіп алды, ал НБА лотереясынан бір жыл өткен соң 48 ойын жеңді. Оның төрт толық маусымында «Лейкерс» әр маусымда көбірек жеңіс тудырып, 48, 53, 56 және 61 жеңіске жетті. Оның үшінші маусымында «Лейкерс» 18 жасар Коби Брайантты және 24 жасар Шакил О’Нилді сатып алды. Лигадағы ең жас команда болғанына және О’Нилдің екі маусымда жарақат алғандықтан 53 ойынға қатыса алмағанына қарамастан, «Лейкерс» плей-оффта 61 жеңіс тіркеген «Сиэтл Суперсоникс» командасын жеңіп, 1997–98 маусымында Карл Малоун мен Джон Стоктоннан тұратын «Юта Джаз» командасынан жеңілді. «Лейкерс» Харристі 1998–99 жылғы қысқартылған маусымның басында 6–6 есебімен бастағаннан кейін жұмыстан босатты. Харрис 2000 жылдан 2007 жылға дейін «Даллас Маверикс» командасының көмекші жаттықтырушысы болды. 2008 жылдың 3 шілдесінде «Чикаго Трибьюн» газеті Харристің бұрынғы «Шарлотта Бобкэтс» командасының бас жаттықтырушысы Берни Бикерстафф пен ұзақ жылдар бойы НБА-дағы көмекші жаттықтырушы Боб Осиепкамен бірге «Чикаго Буллз» командасының көмекші жаттықтырушысы болуға келіскенін хабарлады. Бикерстафф пен Осиепкамен бірге Харрис жаттықтырушылар құрамында тәжірибелі ойыншылардың болуын қамтамасыз етуге және жаңадан келген бас жаттықтырушы Винни Дель Негроға көмектесуге тиіс болды. 2009 жылдың маусым айында Харрис «Буллз» командасының көмекші жаттықтырушысы лауазымынан кетіп, 50 жылдық мансабынан кейін зейнетке шығатыны туралы хабарланды. 2009 жылдың 30 қарашасында «Нью-Джерси Нетс» командасы алғашқы 18 ойынды ұтысқаннан кейін және жаттықтырушы Лоуренс Франкты жұмыстан босатқаннан кейін, GM Кики ВанДэВеге Харристен жаттықтырушылық міндетті атқаруға көмектесуін сұрады. Харрис All-Star ойынына дейінгі аптаға дейін қызмет етті және маусымның қалған бөлігінде жалғаспайтынын мәлімдеді. Ол «Даллас» ауданындағы үйіне оралып, «Маверикс» командасының кіші лигасының серіктесі «НБА даму лигасының» «Техас Легендтері» командасының бас менеджері болды. 2011 жылдың 3 қазанында Харрис «Даллас Маверикс» командасының «НБА даму лигасының» серіктесі «Техас Легендтері» командасының бас жаттықтырушысы болып тағайындалғаны туралы хабарланды. 74 жасында ол НБА жүйесінің тарихындағы ең қарт бас жаттықтырушы болды. Келесі жылы ол бас менеджер лауазымына қайта оралды, ал Эдуардо Наджера бас жаттықтырушы болып тағайындалды. Қазіргі уақытта Харрис «Легендтер» командасының вице-президенті болып табылады. 2017–2018 маусымынан бастап ол Fox Sports Southwest телеарнасында «Mavs Live» бағдарламасында ойынға дейінгі және ойыннан кейінгі талдаушы ретінде жұмыс істейді.

Harris coached seven summers in the Superior League of Puerto Rico while at Earlham, winning three national titles while coaching against various ABA, NBA and NCAA coaches. He coached the Iberia Superstars of the European Professional Basketball League in early 1975. After becoming acquainted with Utah Stars head coach Tom Nissalke, he was invited into the professional ranks in 1975 as an assistant coach for Nissalke at the Utah Stars of the American Basketball Association (ABA). When that franchise folded, Nissalke and Harris were hired as head and assistant coach, respectively, for the NBA's Houston Rockets at the start of the 1976–77 season. They won the Central Division that year, Nissalke earning Coach of the Year honors. When Nissalke was let go by the club after the 1979 season, Harris was asked to take over head coaching duties for the 1979–80 season. Harris led the Rockets to the NBA Finals in the 1981 season, where they were defeated by the Boston Celtics four games to two in Larry Bird's first championship. Hall of Famer Moses Malone made Harris the Rockets' winningest coach in the first three years with 128 wins and three trips to the playoffs, but when Philadelphia acquired Malone in free agency, the Rockets sacrificed the season to get Ralph Sampson in the draft. Not signing any of their own free agents, the Rockets finished last and Harris was replaced with Bill Fitch. Don Nelson hired Harris for the Milwaukee Bucks team, where he became head coach four years later when Nelson left for Golden State after experiencing a rift with Bucks owner Herb Kohl. A year later Harris was also named Vice President of Basketball Operations. Harris would resign from his coaching position near the beginning of the 1991–92 season, and then a few months later step down as Vice President. After his stint with the Bucks, Harris became head coach of the Los Angeles Lakers, winning NBA Coach of the Year honors in 1994–95, winning 48 games a year removed from being in the NBA lottery. In his four full seasons the Lakers won more each successive season, following 48 wins with 53, 56 and 61. In his third season the Lakers acquired 18 year old Kobe Bryant and 24 year old Shaquille O'Neal. Despite being the youngest team in the league and O'Neal missing 53 games due to injuries those two seasons, the Lakers eliminated the 61 win Seattle SuperSonics in the playoffs before being eliminated by the Utah Jazz with Karl Malone and John Stockton in the 1997–98 season. The Lakers fired Harris after leading them to a 6–6 start at the beginning of the lockout shortened 1998–99 season. Harris was an assistant coach for the Dallas Mavericks from 2000 to 2007. On July 3, 2008, the Chicago Tribune reported that Harris agreed to become an assistant coach for the Chicago Bulls along with former Charlotte Bobcats head coach Bernie Bickerstaff and longtime NBA assistant Bob Ociepka. Along with Bickerstaff and Ociepka, Harris was expected to help establish a veteran presence on the coaching staff and help rookie head coach Vinny Del Negro. In June 2009, it was reported that Harris would step down as assistant coach to the Bulls, and retire after a career spanning 50 years. On November 30, 2009, after the New Jersey Nets had lost their first 18 games and removed coach Lawrence Frank, GM Kiki VanDeWeghe asked Harris to come help him as he took over the coaching reins. Harris stayed until the week before the All Star game and announced he would not continue on the rest of the season. He returned to his home in the Dallas area to be the General Manager of the Texas Legends of the NBA Development League, the Mavericks minor league affiliate. On October 3, 2011, it was announced that Harris would take over as the head coach for the Dallas Mavericks' NBA Development League affiliate the Texas Legends. At age 74 he was the oldest head coach in the history of the NBA system. The following year, he returned to being GM and Eduardo Najera was named head coach. Currently Harris is the Vice President of the Legends. Starting with the 2017–2018 season, he is serving as a pregame and postgame analyst on Mavs Live on Fox Sports Southwest.

Халықаралық

Харрис Пуэрто-Риконың Ұлттық жоғары лигасысында жеті маусым жаттықтырды (1969–75), 176–61 есебімен және үш ұлттық чемпионатты жеңіп алды (1973–75). Оның клубтық командасы, «Байамон Вакерос», 1972 жылы Бразилияның Сан-Паулу қаласында өткен FIBA Уилл Джонс кубогында қола жүлдеге ие болды, бұл әлемдік клубтар чемпионаты болды. Сондай-ақ, ол 1974 жылы Сальвадорда өткен CentroBasket ойындарында Ұлттық құраманың бас бапкері болып қызмет етті, Пуэрто-Рико тарихындағы алғашқы халықаралық алтын медальді жеңіп алды. Ол сондай-ақ команданы 1974 жылы Бразилияның Сан-Паулу қаласында өткен FIBA Copa do America X Europa турнирінде күміс медальға жеткізді. 1994 жылы Канада құрамасының консультанты болып жұмыс істеді және Торонтодағы Дүниежүзілік ойындарда бас бапкер Кен Шилдске көмектесті. 1998 жылы FIBA әлем чемпионатында АҚШ ұлттық құрамасының Руди Томьяновичпен бірге ассистенті болды, қола медальді жеңіп алды. НБА-да лок-аут болғандықтан командада тек колледж студенттері ғана ойнады. Харрис сонымен қатар Қытай ұлттық ерлер құрамасын басқарған алғашқы шетелдік маман болды, ол NBA All-Star ойыншысы Яо Мингті жаттықтырып, Қытайды 2004 жылғы Афина Олимпиадасының баскетбол турнирінде Сербия мен Черногорияға қарсы күтпеген жеңіске жеткізді. 2011 жылдың күзінде Харрис Доминикан Республикасы ұлттық құрамасына бас бапкер Джон Калипариге көмектесті. Олар 2011 жылы Аргентинаның Мар-дель-Плата қаласында өткен FIBA Америка чемпионатында қола медальді жеңіп алды (Доминикан Республикасы тарихындағы алғашқы маңызды баскетбол медалі). Қола медальді жеңіп алғандарының арқасында олар 2012 жылғы Олимпиадаға іріктеу турниріне қатысуға мүмкіндік алды, ол Венесуэланың Каракас қаласында өтті. Олар төртінші орынды иеленді, нәтижесінде екі жыл қатарына Олимпиадаға қатысу мүмкіндігінен бір ойынның қанағаттандырмайтын нәтижесінен айырылды. Олар әлемдік іріктеу турнирінен бұрын Пуэрто-Рикода өткен CentroBasket ойындарында алтын медальді жеңіп алды, бұл отандық аренада бұрынғы шампайонды жеңген алғашқы ойын болды. 2010 жылы Лос-Анджелесте өткен NBA All-Star ойынында ол «Көшбасшылық және мінез-құлық» үшін Джерри Коланжело сыйлығымен марапатталды. 2014 жылы ол Далласта өткен NCAA Final Four турнирінде жаттықтырушы Джон Вудэннің «Кейтс то Экселсенс» сыйлығын алды. Ол Индиана баскетбол даңқы залының, NAIA баскетбол даңқы залының, сондай-ақ Миллиган және Эрлхэм колледждерінің мүшесі.

Harris coached seven seasons in Puerto Rico's National Superior League (1969–75), posting a 176–61 record and winning three national championships (1973–75). His club team, the Bayamón Vaqueros, won bronze in the FIBA Will Jones Cup in 1972 in São Paulo Brazil, the championships for World Club team. He also served as head coach of the National Team for the CentroBasket games in El Salvador in 1974, winning the first international gold in Puerto Rico's history. He also coached the team to a silver in the FIBA Copa do America X Europa in São Paulo, Brazil in 1974. In 1994, he served as consultant for Canada and assisted head coach, Ken Shields, in the World Games in Toronto. He was an assistant coach under Rudy Tomjanovich with the US national team in the 1998 FIBA World Championship, winning the bronze medal. The team was handicapped by only using college players as there was a lockout in the NBA. Harris also served as the first foreigner to become coach of the Chinese national men's team, where he coached NBA All Star center Yao Ming and led China to a surprising upset victory over Serbia and Montenegro in the 2004 Athens Olympic basketball tournament. In the fall of 2011, Harris assisted coach John Calipari with the Dominican Republic national team. They won bronze in 2011 FIBA Americas Championship in Mar del Plata, Argentina (the first major basketball medal in the Dominic Republic's history). In winning the bronze medal they qualified for the 2012 World Olympic qualifier in Caracas, Venezuela. They finished fourth, thus missing to qualify for the Olympics by one game in both years. They did win the gold medal at the CentroBasket Games held in Puerto Rico prior to the World Qualifier, beating the host time for the first time ever on their home court. In 2010, he was awarded the Jerry Colangelo Award for Leadership and character on and off the court at the NBA All Star Game in Los Angeles. In 2014, he received the Coach John Wooden "Keys to Excellence" Award the NCAA Final Four in Dallas. He is a member of the Indiana Basketball Hall of Fame, the NAIA Basketball Hall of Fame as well as those of Milligan College and Earlham College.

Жеке өмір

Харрис бес баланың әкесі, соның ішінде «Голден Стэйт Уорриорс» командасының бас менеджерінің көмекшісі Ларри Харрис. Харрис - шын ниетті христиан және бірнеше христиандық ұйымдардың жұмысына қатысады. Олардың арасында христиандық білім беруді және миссионерлік қызметті қолдайтын Дел мен Энн Харрис қоры бар.

Мұра

2019 жылдың 15 ақпанында Харрис, Наизмит баскетбол даңқы залының «орта мектеп, колледж, кәсіби және/немесе халықаралық деңгейдегі ойынға елеулі әсер еткен ең үлкен жетістіктерімен» танылған өмірлік жетістіктері үшін берілетін Джон Банн сыйлығының 2019 жылғы екі лауреатының бірі (Гарри Гликменмен бірге) атанды. 2022 жылдың 2 сәуірінде Харрис 2022 жылғы топтан Наизмит баскетбол даңқы залына енгізілетін он алты адамның қатарында есімдері жарияланды және 2022 жылдың 10 қыркүйегінде оған құрмет көрсетілді.

Актерлік өнер

Харрис «Space Jam», «Over the Top», «In the House» және «Diagnosis Murder» фильмдерінде кейбір шағын рөлдерде пайда болды.

Марапаттар

Харрис Плейнфилд орта мектебінің, Индиана баскетбол федерациясының, Миллиган колледжінің және Ұлттық студенттер аралық атлетикалық қауымдастығының атақ-даңқ залына енгізілді.