Кіріспе

Гармоника - бұл тік пианиноның бір түрі, онда сырғалар дірілдеуге ұшырағанда, оны соққымен емес, жанама жолмен берілетін сүргі арқылы жасайды.

Сипаттама

Скрипка мен фортепианоны біріктіруге арналған көптеген әрекеттердің бірі - гармониканы XIX ғасырдың басында Саксонияда Иоганн Готфрид Кауфман мен Иоганн Фридрих Кауфман (әке мен бала) ойлап тапты. Бұл - жираф деп аталатын түрдің түрі. Пернетақтаның астындағы орын жабылып, тізе ұстауы қалдырылды, онда екі педаль болды. Бұл педальдар пернетақтаның артында, рычагтардың үстінде орнатылған үлкен ағаш цилиндрді айналдыруға арналған және қазіргі заманғы кеңсе үстелдеріне ұқсас дөңгелек үстелмен жабылған. Цилиндр (кейбір үлгілерде шамысты терімен қапталған) үстіртке қарай тілімделген. Кілт басылған кезде, бір ұшы жіпті тоқтатқан кішкентай ағаш тіл айналып тұрған цилиндрге қысылады, ал сүргі арқылы пайда болған тербелістер жіпке жіберіледі және фортепиано мен скрипкадағыдай, дыбыс тақтасымен күшейтіледі. Бөлшектерді және цилиндрдің жылдамдығын реттеу нәзіктік пен үлкен нәзіктікті талап етті, өйткені егер ағаш тілдер цилиндрге немесе сырғаларға тым жеңіл тоқтаса, гармониялар пайда болады және нота октаваға немесе он екіншіге көтеріледі. Кейде акордтар ойналғанда, қоңыраулар өте ауыр болып, екі орындаушы қажет болды, мысалы, ерте ортағасырлық органиструм, гармониканың прототипі. Карл Мария фон Вебердің, оның саз дыбысы шыны гармоникаға ұқсайтын гармониканың мүмкіндіктері туралы қандай да бір пікірі болуы керек, өйткені ол аспап үшін оркестрлік сүйемелдеумен концертті жазды.