Оңтүстік Каролина тарихы: бастаулары мен дамуы

Оңтүстік Каролина тарихы: америкалық колония, еуропалық зерттеулер, алғашқы қоныс және жергілікті халықтарға аурулардың әсері. Charleston қаласының ролі.

58 мин оқу

100%

Дереккөз: History of South Carolina — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Оңтүстік Каролина АҚШ құрамына кірген алғашқы он үш колонияның бірі болды. Аймақты еуропалықтардың зерттеуі 1540 жылғы сәуір айында Эрнандо де Сото экспедициясымен басталды, ол бейсалы түрде жергілікті американдықтар арасында жұқпалы ауруларды таратып, олардың санын азайтты. 1663 жылы ағылшын тәжі ағылшын патшасы колонияның болашақ иелеріне, сегіз адамға жер берді. Каролина провинциясына алғашқы қоныс аударушылар 1670 жылы Чарльстон порты арқылы келді. Олардың көпшілігі – Барбадос ағылшын Кариб колониясынан келген бай плантаторлар мен олардың құлдары еді. 1700 жылға қарай колония бұғы терісі, ірі қара мал, күріш және кеме жасауға қажетті материалдар (мачталар мен терпентин сияқты) экспорттады. 1712 жылы Каролина провинциясы Солтүстік және Оңтүстік Каролинаға бөлінді. Ямаси соғысында (1715–1717) жергілікті американдықтарды ығыстырған колонистер 1719 жылғы төңкерісте меншік иелерінің үстемдігін құлатты, тікелей өкілдікке қол жеткізуді көздеді. 1719 жылы Оңтүстік Каролина тәждік колонияға айналды. 1765 жылғы штамптық заң дағдарысы кезінде Оңтүстік Каролина басқа колониялармен бірігіп, британдық салық салуға қарсы күресті және Ұлыбританияға қарсы тұруда маңызды рөл атқарды. 1776 жылғы наурызда Оңтүстік Каролинаның мемлекет қайраткерлері 4 шілдеде Тәуелсіздік декларациясына қол қоюға дайындық жасайтын провинциялық үкіметтің уақытша жүйесін қабылдады. Америка төңкеріс соғысы кезінде Оңтүстік Каролинада 200-ден астам шайқас пен ұсақ қақтығыстар болды, бұл американдық колониялар арасындағы белсенділік ортасы болды. Оңтүстік Каролина 1788 жылғы 23 мамырда АҚШ Конституциясын ратификациялаған сегізінші штат болды. Оңтүстік Каролина штат мәртебесін алғаннан кейін, штаттың экономикасы теңіз аралдарындағы плантацияларда мақта өсіруге, сондай-ақ күріш, индиго және темекіге негізделді. Бұл дақылдарды жұмыспен қамтылған шартты жұмысшылар өңдеді, олардың көпшілігі Америкадан келген еді. Мақта тазартқыш машинасының ойлап табылуы қысқа талшықты мақтаны тиімді өңдеуге мүмкіндік берді, ол Пьемонт аймағында ұзын талшықты мақтадан жақсы өсті. Жер иелері көбінесе аз ғана құлдарға ие болған төбелі аймақтардағы шаруалар нашар жағдайда өмір сүрді. Жағалау мен ішкі аймақтар арасында саяси жүйеде ұзақ жылдар бойы үстемдік құрған Төменгі ел плантаторларының ықпалымен аймақтық шиеленіс пайда болды. XIX ғасырдың басында Джон Кэлхун сияқты белгілі басшылармен штат Оңтүстіктегі Вирджиниямен саяси және әлеуметтік үстемдік үшін бәсекелесті. Ол 1830 жылдары федералды тарифтерге қарсы күресті және жаңадан құрылған аумақтарда құлдыққа құқықтарды тануды талап етті. 1860 жылы Авраам Линкольн басқаратын республикашылдардың сайлауы құлдықтың таралуын болдырмауға уәде берген соң, көптеген сайлаушылар Одақтан бөлінуді талап етті. 1860 жылғы желтоқсанда штат Одақтан бөлінген алғашқы штат болды, ал 1861 жылғы ақпанда Американың жаңа Конфедеративтік штаттарына қосылды. Америка Азамат соғысы 1861 жылғы сәуірде Конфедерация күштері Чарльстон портындағы Форт Самтердегі американдық бекінісіне шабуыл жасаған кезде басталды. 1865 жылы Конфедерацияның құлауынан кейін Оңтүстік Каролина 1865 жылдан 1877 жылға дейін қайта құру кезеңінен өтті. Азамат соғысы штаттың экономикасын қиратты, ал ауыл шаруашылығына толық тәуелділік Оңтүстік Каролинаны елдегі экономикалық жағынан артта қалған штаттардың біріне айналдырды. Қайта құру кезінде Конгресс 1867 жылы азаматтық үкіметті таратып, армияны басқаруға қойды, афроамерикалық ерлерге дауыс беруге мүмкіндік берді және бұрынғы конфедерациялықтардың лауазымға орналасуына тыйым салды. Бостандық алған құлдар, солтүстікке келген спекулянттар және жергілікті ақ оңтүстікке сатқындық жасағандар қолдаған республикалық заң шығарушы орган мемлекеттік мектеп жүйесін құрып, қаржыландырды және әлеуметтік көмек көрсету институттарын құрды. Олар қабылдаған конституция 27 жыл бойы өзгеріссіз сақталды, ал қайта құру жылдарында қабылданған көптеген заңдар одан да ұзақ өмір сүрді. XIX ғасырдың соңында консервативті оңтүстік демократтар, өздерін «Құтқарушылар» деп атаған, саяси билікті қайта иеленді. 1880 жылдары штаттық деңгейде Джим Кроу заңдары қабылданды, олар афроамерикалық жұмысшылардың қозғалысын шектеу және қоғамдық орындарда бөлінуді құруға бағытталған. 1890 жылдан кейін дерлік барлық афроамерикалықтар сайлау құқығынан айырылып, саяси дауысынан айырылды. Мемлекеттік білім беру деңгейі төмен болды, өйткені мемлекеттік мектептер, әсіресе афроамерикалықтарға арналған мектептер жеткіліксіз қаржыландырылды. Көптеген адамдар шағын шаруашылықтарда өмір сүрді және мақта сияқты дақылдарды өсірді. Бай жер иелері жерлерін жалға бергіш шаруаларға немесе бөліскен шаруаларға бөліп берді, сондай-ақ жерді иесі жұмысшыларды жалдап өңдеді. Бірте-бірте Пьемонт аймағына көбірек өнеркәсіп енді, штаттың шикі мақтасын жіпке және матаға өңдеуге арналған тоқыма фабрикалары құрылды, олар халықаралық нарықта сатылды. XX ғасырдың бірінші жартысында көптеген афроамерикалықтар Ұлы көші-қон кезінде солтүстік қалаларына кетіп қалды. Джим Кроу дәуірінде сегрегация қатаң түрде сақталды, афроамерикалықтардың білім алу, еркін қозғалу және саяси жүйеден шеттетілу мүмкіндіктерін шектеді. 1960 жылдардағы федералдық азаматтық құқық заңдары сегрегацияны жойды және афроамерикалықтардың дауыс беру құқығын қорғады. XX ғасырдың ортасына дейін штат саяси жағынан Демократиялық Оңтүстіктің бір бөлігі болды. Көптеген афроамерикалықтар Республикалық партиямен байланысты болған, бірақ 1964 жылдан кейін көбінесе демократтарға адалдығын сақтады, ал көптеген ақ консерваторлар республикашылдарға ауысты. XX ғасырдың ортасы мен соңында Оңтүстік Каролина экономикалық өсімді бастан кешірді. Мақта өндірісінің экономикалық драйвері XX ғасырдың ортасында механикаландырудың нәтижесінде төмендеді. Көбірек фабрикалар салынған сайын, шаруалардың басым көпшілігі басқа экономикалық секторларда жұмыс іздеп ауыл шаруашылығынан кетті. Туризм, білім беру және медициналық көмек сияқты қызмет көрсету салалары штабта қарқынды өсті. Тоқыма фабрикалары 1970 жылдардан кейін басқа елдерге жұмыстың ауысуына байланысты төмендеді. XX ғасырдың соңына қарай Оңтүстік Каролина президенттік сайлауда республикашылдарға берілді, бірақ штаттық және жергілікті үкімет сайлаулары екі партия арасында күресті. XXI ғасырдың басында Оңтүстік Каролинаның экономикалық салаларына әуе кеңістігі, агробизнес, автомобиль өндірісі және туризм сияқты нарықтар кірді. 2020 жылғы АҚШ халық санауы бойынша Оңтүстік Каролина халқы 5 миллионға жетті.

none

South Carolina was one of the Thirteen Colonies that first formed the United States. European exploration of the area began in April 1540 with the Hernando de Soto expedition, which unwittingly introduced diseases that decimated the local Native American population. In 1663, the English Crown granted land to eight proprietors of what became the colony. The first settlers came to the Province of Carolina at the port of Charleston in 1670. They were mostly wealthy planters and their slaves coming from the English Caribbean colony of Barbados. By 1700 the colony was exporting deerskin, cattle, rice, and naval stores (such as masts and turpentine). The Province of Carolina was split into North and South Carolina in 1712. Pushing back the Native Americans in the Yamasee War (1715–1717), colonists next overthrew the proprietors' rule in the Revolution of 1719, seeking more direct representation. In 1719, South Carolina became a crown colony. In the Stamp Act Crisis of 1765, South Carolina banded together with the other colonies to oppose British taxation and played a major role in resisting Great Britain. In March 1776, South Carolina statesmen adopted a temporary system of provincial government, a precursor to the signing of the Declaration of Independence on July 4, 1776. During the American Revolutionary War, South Carolina was the site of major activity amongst the American colonies, with more than 200 battles and skirmishes fought within the state. South Carolina became the eighth state to ratify the U. S. Constitution on May 23, 1788. Upon South Carolina's statehood, the state's economy was centered on the cultivation of cotton on plantations in the sea islands and Low Country, along with rice, indigo and some tobacco as commodity crops, which was worked by indentured servants, most from America. The invention of the cotton gin enabled profitable processing of short staple cotton, which grew better in the Piedmont than did long staple cotton. The hilly upland areas, where landowners were generally subsistence farmers with few slaves, were much poorer; a regional conflict between the coastal and inland areas developed in the political system, long dominated by the Low Country planters. In the early to mid 19th century, with outspoken leaders such as John C. Calhoun, the state vied with Virginia as the dominant political and social force in the South. It fought federal tariffs in the 1830s and demanded that its rights to practice slavery be recognized in newly established territories. With the 1860 election of Republicans under Abraham Lincoln, who vowed to prevent slavery's expansion, many voters demanded secession. In December 1860, the state was the first to secede from the Union, and in February 1861, it joined the new Confederate States of America. The American Civil War began in April 1861, when Confederate forces attacked the American fort at Fort Sumter in Charleston harbor. After the collapse of the Confederacy in 1865, South Carolina underwent Reconstruction from 1865 to 1877. The Civil War would ruin the states economy, and continued reliance on agriculture cultivation as its main economic base, made South Carolina one of the poorer states economically in the country. During Reconstruction, Congress shut down the civilian government in 1867, put the army in charge, gave African American men the opportunity to vote, and prevented former Confederates from holding office. A Republican legislature supported by Freedmen, northern carpetbaggers and local white Southern scalawags, created and funded a public school system, and created social welfare institutions. The constitution they passed was kept nearly unaltered for 27 years, and most legislation passed during the Reconstruction years lasted longer than that. During the late 19th century, conservative Southern Democrats calling themselves "Redeemers", had regained political power. In the 1880s, Jim Crow laws were passed that were especially severe in the state, to create public segregation and control movement of African American laborers. After 1890, almost all blacks had lost their political voice due to disfranchisement. State educational levels were low, as public schools were underfunded, especially for African Americans. Most people lived on small farms and grew crops such as cotton. The more affluent landowners subdivided their land into farms operated by tenant farmers or sharecroppers, along with land operated by the owner using hired labor. Gradually more industry moved into the Piedmont area, with textile factories that processed the state's raw cotton into yarn and cloth for sale on the international market. In the first half of the 20th century, many blacks left the state to go to northern cities during the Great Migration. During the Jim Crow era, segregation was rigidly enforced, limiting African Americans' chances for education, free public movement, and closing them out of the political system. The federal Civil Rights laws of the 1960s ended segregation, and protected the voting rights of African Americans. Until the mid 20th century, the state was politically a part of the Democratic Solid South. Many African Americans had been affiliated with the Republican Party, but after 1964, became mostly loyal Democrats, while most white conservatives flipped to being Republican. During the mid to late 20th century, South Carolina started to grow more economically. The main economic driver of cotton production started to fade during the mid 20th century, due to mechanization. As more factories were built across the state, the great majority of farmers left agriculture occupations for jobs in other economic sectors. Service industries such as tourism, education, and medical care would grow rapidly within the state. Textile factories started to fade after the 1970s, with offshore movement of those jobs to other countries. By the late 20th century, South Carolina voted solidly Republican in presidential elections, although state and local government elections would be contested by both parties. In the early 21st century South Carolina's economic industries included markets such as aerospace, agribusiness, automotive manufacturing, and tourism. By the 2020 U. S. census, South Carolina's population had reached 5 million.

Колумбқа дейінгі тарих

Кейіннен Оңтүстік Каролинаға айналатын аймақтағы адамдардың ең ерте қоныстану мерзімі даулы. 1930 жылдан бері Американы қоныстандыру туралы басым теория – алғашқы адамдар шамамен 13 500 жыл бұрын пайда болған Кловис халқы болғандығы. Кловис халқының артефакттары АҚШ-тың көп бөлігінде және одан тыс аймақтарда, соның ішінде Оңтүстік Каролинада табылды. Алайда, 21-ші ғасырдың басынан бастап бұл қалыпты теория Кловиске дейінгі тұрақтардың табылуы және мерзімделуіне байланысты сынға ұшырады. Олардың бірі – Топпер тұрағы қазіргі Аллендейл округінде, Саванна өзенінің жағасында орналасқан. 2004 жылы радиокөміртектік әдіспен зерттелген тас құралдары шамамен 50 000 жыл бұрын жасалған деп саналды, бірақ бұл мерзім күмәнді. Дегенмен, адамдардың алғашқы қоныстану кезеңі Литий кезеңі деп аталады, ол литийден жасалған ұсақ тас құралдарды аң ауру үшін кеңінен пайдаланумен сипатталады. Шамамен б.з.д. 10 000 жылдары олар найза қолданып, ірі жануарларды аулай бастады. Олардың құрамында бұқа, аққұйрықты бұқа, американ бизоны және, мүмкін, плейстоцен мегафаунасының кейбір түрлері болды. 8000–2000 жылдар аралығындағы Архаикалық кезеңде Оңтүстік Каролина халқы өз рационының бір бөлігі ретінде жаңғақ, жидек, балық және моллюскаларды жинады. Жағалау жазығы мен Пьемонт арасында сауда қалыптасты. Қазіргі Грузияда, Оңтүстік Каролинамен шекаралас орналасқан Сталлингс аралында Солтүстік Америкадағы ең көне керамикалық ыдыстар табылды. Б.з.д. 3800 жылдан бастап Сталлингс стиліндегі талшықты керамика Саванна өзені бойымен және солтүстік және оңтүстік жағалауға тарады. Сталлингс мәдениетінің тұрақтары жартылай тұрақты болды; керамика егіншілік пайда болғанға дейін пайда болды және тұрғындар негізінен моллюскаларды жинауға тәуелді болды. Шамамен 500 жылдан кейін Сталлингс мәдениетінің тұрақтары археологиялық жазбалардан белгісіз себептермен жоғалып кетті. Ормандық кезең шамамен б.з.д. 1000 жылы басталды және (қолданылған мерзімделуге байланысты) еуропалықтармен байланысқа дейін созылды. Бұл кезеңде егіншілік, жетілдірілген керамика және садақ-жебе дамыды. 800 жылдан 700 жылға дейін Оңтүстік Каролинаның жағалау аймақтары Депфорд мәдениетіне қатысты. Бұл мәдениетке күрделі рәсімдер кешендерінің пайда болуы, әлеуметтік және саяси күрделіліктің артуы, үйінділерге жерлеу, тұрақты қоныстар, халық санының өсуі және өсірілетін өсімдіктерге тәуелділіктің артуы тән. 800 жылдан кейін Депфорд мәдениеті ерте Миссисип мәдениетімен ығыстырылды, Оңтүстік Каролина халқы Оңтүстік Аппалачия Миссисипі тобына жатты. Олардың Миссисип ерекшеліктерін солтүстік-батыс көршілерінен қабылдаған деп есептеледі. Орталық және Төменгі аймақтарда әдеттегі қоныстар өзендердің су тасқынындағы жазықтарында орналасқан және платформалы үйінділерді және тұрғын аудандарды қоршап тұрған қорғаныс палисадалары бар ауылдарды қамтыды. Оңтүстік Каролинадағы Миссисип тұрақтарына Чауга үйіндісі және Адамсон үйіндісі кіреді. 1200 жылдан бастап Оңтүстік Каролинаның археологиялық артефакттары Оңтүстік-Шығыс рәсімдер кешенінің ерекшеліктерін көрсетеді, Миссисип мәдениетінің артефакттарының, иконографиясының, рәсімдерінің және мифологиясының аймақтық стильдік ұқсастығы. Бұл жүгері шаруашылығын және басшылық деңгейдегі күрделі әлеуметтік ұйымды қабылдауымен бірге болды. Еуропалықтардың алғашқы зерттеу кезінде Оңтүстік Каролина шегінде 29 тайпа немесе тілдік топтарға бөлінген американдық тайпалар өмір сүрді. Бұл халықтар әдетте Оңтүстік-Шығыс ормандары мәдени тобының бөлігі саналады. Алгонкиан тілінде сөйлейтін тайпалар төменгі жазықта, сиуан және ирокеан тілінде сөйлейтін тайпалар Пьемонт және биік жерлерде өмір сүрді.

The earliest date of human habitation in what would later become South Carolina is disputed. Since the 1930s, the prevailing theory concerning the Settlement of the Americas is that the first human inhabitants were the Clovis people, who are thought to have appeared approximately 13,500 years ago. Artifacts of the Clovis people have been found throughout most of the United States and beyond, including South Carolina. Since the early 21st century, however, this standard theory has been challenged based on the discovery and dating of pre Clovis sites. One of these, the Topper Site, is located on the Savannah River in modern day Allendale County. In 2004, worked stone tools were found there were dated by radiocarbon techniques possibly to 50,000 years ago, but those dates are highly disputed. Regardless, the first stage of human habitation is termed the Lithic stage, and marked by the widespread use of lithic flaked stone tools for hunting. Around 10,000 BCE, they began to use spears and hunted big game. At the time this would have included the Elk, White tailed deer, and American Bison, and possibly some species of Pleistocene megafauna. During the Archaic period of 8000 to 2000 BCE, the peoples of South Carolina gathered nuts, berries, fish and shellfish as part of their diets. Trade between the coastal plain and the piedmont developed. Stallings Island, located in modern day Georgia close to its border with South Carolina, is home to the oldest known pottery in North America. Beginning as early as 3,800 BCE, Stallings Island style fiber tempered pottery spread down the Savannah River and along the coast to the north and south. Stallings Culture sites were semi permanent; pottery here preceded crop domestication and inhabitants relied mainly on shellfish harvesting. After about 500 years, Stallings Culture sites disappear from the archeological record for as yet unclear reasons. The Woodland Period began around 1000 BCE, lasting (depending on the chronology used) until contact with Europeans. It saw the development of more serious agriculture, more sophisticated pottery, and the bow and arrow. From 800 BCE to 700 CE, the coastal regions of South Carolina participated in the Deptford culture. This culture was characterized by the appearance of elaborate ceremonial complexes, increasing social and political complexity, mound burial, permanent settlements, population growth, and an increasing reliance on cultivated plants. After 800 CE, the Deptford Culture was superseded by the Early Mississippian Culture, with the peoples of South Carolina belonging to the South Appalachian Mississippian sub group. It is believed that they adopted Mississippian traits from their northwestern neighbors. In the Midlands and Lowcountry, typical settlements were located on riverine floodplains and included villages with defensive palisades enclosing platform mounds and residential areas. Mississippian sites in South Carolina include Chauga Mound and Adamson Mounds. From 1200 CE, archeological artefacts from South Carolina exhibit the characteristics of the Southeastern Ceremonial Complex, a regional stylistic similarity of artifacts, iconography, ceremonies, and mythology of the Mississippian culture. It coincided with their adoption of maize agriculture and chiefdom level complex social organization. By the time of the first European exploration, 29 tribes or nations of Native Americans, divided by major language families, lived within the boundaries of what became South Carolina. These peoples are generally considered part of the Southeastern Woodlands cultural group. Algonquian speaking tribes lived in the low country, Siouan and Iroquoian speaking in the Piedmont and uplands, respectively.

Колониялық кезең

XVI ғасырдың соңында испандықтар мен француздықтар Оңтүстік Каролина аймағын бірнеше барлау миссиясы, экспедиция және сәтсіз жайылмау әрекеттерінен кейін тастап кетті. Атап айтқанда, қысқа ғұмырлы француз бекінісі Чарльзфорт, содан кейін 1562 мен 1587 жылдар аралығында қазіргі Паррис аралындағы испандық Санта-Елена қаласы. 1629 жылы Англия королі Чарльз I өзінің бас прокурорына 36 және 31 градустар арасындағы барлық жерлерге жарғы берді. Ол бұл жерді Каролана провинциясы деп атады, кейіннен оның латынша атауынан айтылуына орай "Каролина" деп өзгертілді. 1663 жылы Карл II 1660 жылы оны таққа қайта орналастыруға қаржылық және саяси көмектері үшін жерді сегіз иеленушіге берді. Карл II жаңа құрылған Каролина провинциясының испан Флоридасының талап еткен даулы жерлеріне қарсы ағылшын бекінісі болып қызмет етуін және испандықтардың солтүстікке қарай кеңеюіне тосқауыл қоюын қалаған. Сегіз ақсүйек Каролина провинциясын жеке меншік колониясы ретінде басқарды. 1715–1717 жылдардағы Ямаси соғысынан кейін иеленушілер қоныс аударушылардың күшті қысымына ұшырап, 1719 жылы жарғыларын Тажға беруге мәжбүр болды. Иеленушілер 1719 жылға дейін жерге құқығын сақтап, Оңтүстік Каролина ресми түрде тәждік колонияға айналды. 1670 жылдың сәуір айында қоныс аударушылар Эшли және Купер өзендерінің қосылған жеріне, Альбемарл-Пойнтқа келді. Олар Карл II құрметіне аталған Чарльз Таун қаласын құрды. Колониялық кезеңде Каролиналар испандықтар мен америкалықтарға, соның ішінде Ямаси және Чероки тайпаларына қарсы көптеген соғыстарға қатысты. Колонияның алғашқы онжылдықтарында плантациялар салыстырмалы түрде шағын болды және оның байлығы америкалықтармен саудадан, негізінен америкалық құлдар мен бұғы терілерінен түсті. Құл саудасы оңтүстік-шығыстағы тайпаларға кері әсер етті және олардың арасында адіздік пен бәсекелестікті күшейтті. Тарихшылар 1670 жылдан 1717 жылға дейін Каролиналықтар 24 000–51 000 америкалық құлды экспорттады деп есептейді, оларды Солтүстік Америкадағы Бостоннан Барбадосқа дейінгі нарықтарға жіберді. Плантаторлар африкалық құлдарды сатып алуды америкалықтар сатудан қаржыландырды, өйткені олардың қашу үшін аумақты білмейтіндіктен, оларды бақылау оңайырақ екенін анықтады. 1760 жылдары Жаңа әлемдегі алғашқы ұйымдастырылған жасақтардың бірі – Регуляторлар құрылды. Жасақ тәуелсіздік идеяларын ұсынды және Каролинадағы шекаралық аймақтардың құқықтарының қажеттілігіне назар аударды. Оңтүстік Каролинадағы Регуляторлар Солтүстік Каролинадағы Регуляторлар қозғалысынан ерекшеленді, бірақ олардың мақсаттары ұқсас болды.

By the end of the 16th century, the Spanish and French had left the area of South Carolina after several reconnaissance missions, expeditions and failed colonization attempts, notably the short living French outpost of Charlesfort followed by the Spanish town of Santa Elena on modern day Parris Island between 1562 and 1587. In 1629, Charles I, king of England, granted his attorney general a charter to everything between latitudes 36 and 31. He called this land the Province of Carolana, which would later be changed to "Carolina" for pronunciation, after the Latin form of his own name. In 1663, Charles II granted the land to the eight Lords Proprietors in return for their financial and political assistance in restoring him to the throne in 1660. Charles II intended that the newly created Province of Carolina would serve as an English bulwark to the contested lands claimed by Spanish Florida and prevent Spanish expansion northward. The eight nobles ruled the Province of Carolina as a proprietary colony. After the Yamasee War of 1715–1717, the Lords Proprietors came under increasing pressure from settlers and were forced to relinquish their charter to the Crown in 1719. The proprietors retained their right to the land until 1719, when the South Carolina was officially made a crown colony. In April 1670, settlers arrived at Albemarle Point, at the confluence of the Ashley and Cooper rivers. They founded Charles Town, named in honor of King Charles II. Throughout the Colonial Period, the Carolinas participated in many wars against the Spanish and the Native Americans, including the Yamasee and Cherokee tribes. In its first decades, the colony's plantations were relatively small and its wealth came from Native American trade, mainly in Native American slaves and deerskins. The slave trade adversely affected tribes throughout the Southeast and exacerbated enmity and competition among some of them. Historians estimate that Carolinians exported 24,000–51,000 Native American slaves from 1670 to 1717, sending them to markets ranging from Boston in North America to Barbados. Planters financed the purchase of African slaves by their sale of Native Americans, finding that they were somewhat easier to control, as they did not know the territory to make good an escape. The 1760s saw the creation of the Regulators, one of the first organized militias in the New World. The militia proposed ideas of independence and brought increased recognition to the need for backcountry rights in the Carolinas. The Regulators in South Carolina were distinct from the Regulator Movement in North Carolina, though they had similar aims.

Жергілікті халық

Санти өзені бойымен шамамен екі негізгі топқа бөлінген Американың жергілікті халықтары – Шығыс Сиуан және Кусабоан тайпалары. Сиуандарға жақын тайпалардың ішінде негізінен Ваккамау, Севи, Вокон, Чикани (солтүстік Уатерейдің кішігірім тармағы), Виньяу және Санти (батыстағы Дакота Сантиімен шатастырмау керек) тайпалары болды. Санти өзенінің оңтүстігіндегі аймақтың көп бөлігін мускогиан Кусабо тайпалары бақылап отырды. Дегенмен, кейбір муског тілінде сөйлейтін тайпалар, мысалы Коре, Сиуандардың арасында өмір сүрді. Севидің солтүстігінде Хроатан тайпасы болды, ол алгонкин тілінде сөйлейтін және Шоуаноке, Пискатавей, Нантикок және Поухатан тайпаларымен байланысты болды. Көптеген Хроатан ұрпақтары Лумби тайпасының құрамында сақталған, олар сонымен қатар аймақтағы көптеген Сиуан халықтарын қабылдады. Аймақтың ішкі бөлігінде Чалаке тайпасы, немесе ата-бабалары чероки тайпасы мекендеген. Уақыт өте келе аймаққа енген басқа тайпалардың ішінде Весто тайпасы бар, ол Огайодағы Эри индейлерімен бірдей деп есептелетін ирокез тайпасы. Бобер соғыстары кезінде 1650 жылдары ирокездер оларды өздерінің жерінен қуды да, Весто тайпасы Эри көлі маңынан Оңтүстік Каролинаға босқындар ретінде көшіп келді, онда олар үнді құлдарын тұтқындау және ақ Оңтүстік Каролиналықтарға сатумен айналысты. 1681 жылы "Саванна" (Шоуни) және ақ адамдар Весто тайпасын жойды. Шоуни тайпасы Оңтүстік Каролинаға жаңадан көшіп келген және Весто тайпасының құл саудасын өз қолына алды. Чалаке тайпасы Солтүстік Каролинадағы Ючи және оңтүстікке қарай Чероки тайпаларына бөлінді, ал басқа да шағын топтар әртүрлі аймақтарға тарады. Сонымен қатар, осы қақтығыстан кейін мускогиан тайпалары солтүстікке қарай көшіп, Ямаси тайпасын құрады. Кейіннен Ямаси соғысынан кейін Чероки және Ючи тайпалары Крик Конфедерациясын құрғанда, олар Ямаси тайпасын жойды, олар көшпелі өмірге көшті. Олар Оңтүстік Каролина және Флорида штаттарының арасында таралып кетті. Бүгінде Ямаси тайпаларының бірнешеуі қайта құрылды. Штаттағы Сиуан халықтары салыстырмалы түрде аз болды және әртүрлі өмір салтын ұстанды. Кейбіреулері мускогиан мәдениетінің элементтерін сіңіріп алды, ал басқалары Вирджиниядағы Сапони тайпасы сияқты өмір сүрді. Көпшілігі Сиуанның дәстүрлі үкімет түрін – басқарушы кеңесін ұстанды, ал кейбіреулері (Санти сияқты) тираниялық монархиялар деп есептелді. Олар 16 ғасырда испандық отарлаушылармен алғашқы байланысты жасады. Отар құлағаннан кейін жергілікті халықтар тіпті олардың сиырлары мен шошқаларын қарызға алып, мал шаруашылығымен айналыса бастады. Олар бұл идеяны қатты ұнатып, қаздар мен түйелер сияқты басқа жануарларды да ұстап, үйретуге кірісті. Олардың құлдырауына еуропалық аурулар мен соғыстар себеп болды. Ағылшындар бұл аймаққа келгеннен кейін, осы тайпалардың көптеген мүшелері соғыстардың екі жағында да болды. Әсіресе Севи тайпасы, Атлантика мұхитын кесіп өту үшін каноэ флотилиясын жібергенде, Еуропамен тікелей сауда жасауға тырысқанда, барлық халқынан айырылды, бірақ күшті толқындар каноэлерін жалмап алды.

Divided roughly along the Santee River were the two main groups of Native American peoples— Eastern Siouan and the Cusaboan tribes. Relative to the Siouans were mostly the Waccamaw, Sewee, Woccon, Chickanee (a smaller offshoot of the northern Wateree), Winyaw, and the Santee (not to be confused with the Dakota Santee of the west.). Most of the region south of the Santee River was controlled by the Muskogean Cusabo tribes. Some Muskogean speaking tribes, like the Coree lived among the Siouans, however. North of the Sewee were the Croatan, an Algonquian nation related to the Chowanoke, Piscataway, Nanticoke, and Powhatan further north. Many descendants of the Croatan survive among the Lumbee, who also took in many Siouan peoples of the region. Deeper inland were the lands of the Chalaques, or ancestral Cherokees. Other tribes who entered the region over time were the Westo, an Iroquoian people believed to have been the same as the Erie Indians of Ohio. During the Beaver Wars period, they were pushed out of their homeland by the Iroquois in the 1650s and as refugees migrated from near Lake Erie into South Carolina where they specialized in capturing and marketing Indian slaves to white South Carolinians. The Westo were destroyed in 1681 by the "Savannah" (Shawnee) and whites. The Shawnee were also recent immigrants to South Carolina and took over the slave trading of the Westo. The Chalaques split into the Yuchi of North Carolina and the Cherokee to the south, with other fragment groups wandering off into different areas. Also, after this conflict, Muskogeans wandered north and became the Yamasee. When the Cherokee and Yuchi later reformed into the Creek Confederacy after the Yamasee War, they destroyed the Yamasee, who became backwater nomads. They spread out between the states of South Carolina and Florida. Today, several Yamasee tribes have since reformed. The Siouan peoples of the state were relatively small and lived a wide variety of lifestyles. Some had absorbed aspects of Muskogean culture, while others lived like the Virginian Saponi people. Most had a traditional Siouan government of a chief led council, while others (like the Santee) were thought of as tyrannical monarchies. They were among the first to experience colonial contact by the Spanish colony in the state during the 16th century. After the colony collapsed, the native peoples even borrowed their cows and pigs and took up animal husbandry. They liked the idea so much, they went on to capture and domesticate other animals, such as geese and turkeys. Their downfall was a combination of European diseases and warfare. After the English reached the region, many members of these tribes ended up on both sides of most wars. The Sewee in particular met their end in a bizarre circumstance of virtually all their people, when launching a canoe flotilla to cross the Atlantic so they could trade with Europe directly, although high seas engulfed their canoes.

18 ғасыр

1700-1770 жылдар аралығында колонияда көптеген артықшылықтар болды: кәсіпкер фермерлер мен бизнесмендер, ірі порт, арзан африкалық құл еңбегінің кеңеюі, сондай-ақ бай топырағы мен ұзақ өсу маусымы бар тартымды физикалық орта, бірақ эндемикалық безгекке ұшырау қаупі де болды. Фермерлер күріш пен индигоны тауарлық дақылдар ретінде өндіруді ұйымдастырды, олар үшін үлкен плантациялар құрылды, ал теңіз аралдарында ұзақ талшықты мақта өсірілді. Еңбекке деген сұраныс артқан сайын, фермерлер Африкадан құлдарды көбірек тартты. Құлдардың саны балалары болған сайын өсті. Осы балалар да құл ретінде қарастырылды, себебі Оңтүстік Каролина Вирджинияның құл әйелдерден туған барлық балаларды, әкесінің нәсілі мен ұлтына қарамастан, құл деп жариялау үлгісін қабылдады. Осылайша, колониядағы құлдардың көп бөлігі жергілікті туғандар болды. Бұл Британ колонияларының ең байларының біріне айналды. Бай колониялықтар Англиядағы коммерциялық қызметтер, медициналық білім және заңгерлік оқыту сияқты колониядан тыс қызметтердің белсенді тұтынушылары болды. 18 ғасырдағы Оңтүстік Каролинадағы дерлік барлық адам сауданың маңыздылығының артуымен байланысты қысымды, шектеулерді және мүмкіндіктерді сезінді.

Ямаси соғысы

Ямаси соғысында (1715–1717) отарлаушыларға қарсы пан-үндістер одағы көтерілді, бұл ішінара тайпалардың үндістерді құлдыққа сату саудасына қарсылығынан туындады. Үндістер колонияны толығымен жоюға жақын болды. Бірақ отарлаушылар мен үндістердің одақтастары Ямаси және олардың одақтастарын, мысалы ирокез тілінде сөйлейтін Тускарора халқын жеңді. Соңғылары колониядан солтүстікке қарай, Нью-Йорк штатының батысына көшіп кетті, онда 1722 жылы көші-қон аяқталғанын жариялады. Олар Ирокездер конфедерациясының алтыншы тайпасы ретінде қабылданды. Еуропалық жұқпалы ауруларға ұшырауымен қатар, Ямаси халқының саны қатал соғыстардың нәтижесінде күрт азайды. Достас үнді тайпалары елік терісін жеткізіп берді, ол Еуропаға экспортталатын маңызды тауарға айналды.

Құлдар

Ямаси соғысынан кейін плантаторлар еңбек күші үшін африкалық құлдарды импорттауға толыққанды көшті. Күріш пен индигоның тауарлық экспорттық дақылдар ретінде орнасуымен Оңтүстік Каролина құлдар қоғамына айналды, құлдық оның экономикасының орталық элементіне айналды. 1708 жылға қарай, колониядағы халықтың көп бөлігін африкалық құлдар құрады; қара нәсілділер 20 ғасырға дейін штаттың көп бөлігін құрады. Плантаторлар күріш пен индигоны тауарлық дақыл ретінде өсіру және өңдеуді қолдау үшін құл еңбегін пайдаланды. Құлдықпен байланысты африкалықтар су бөгеттерін, суару каналдарын және осыған байланысты инфрақұрылымды салған, күріш өсіру үшін суды реттеуге қажетті үлкен топырақ жұмыстарын жасады. Күріш өсіру әдістері Батыс Африкалық күріш өсірушілердің әдістеріне ұқсас болғанымен, ақ плантаторлар оны «ежелгі египеттіктердің еңбектерінде бізді таң қалдыратын нәрседен кем емес жетістік» деп атады. 1744–1746 жылдардағы сәтсіз Шотландиялық Якобит көтерілісіне қатысқандары үшін сотталған және Ұлыбританиядан тұтқын ретінде Оңтүстік Каролинаға жеткізілген кейбір өмір бойына міндеттелген қызметшілер болғанымен, құлдардың көп бөлігі Батыс Африкадан келді. Теңіз аралдары да бар, Төменгі Жерлерде, африкалықтардың көп саны бірге өмір сүрген, олар гулла/гейчи (кейінгісі Грузияда қолданылатын термин) деп аталатын креолдық мәдениет пен тілді дамытты. Олар ағылшын тілінің және отарлық мәдениеттің кейбір элементтерін қабылдады және олармен өзара әрекеттесті. Гулла құлдық жылдары американдық қоғамның элементтеріне бейімделді. 19 ғасырдың соңынан бері олар өздерінің ерекше өмір салтын, өнімдерін және тілін сақтап, бірегей этникалық сәйкестігін сақтау үшін оны жалғастырып келеді. 1910 жылдан бастап ондаған мыңдаған қара нәсілділер Ұлы көші-қон кезінде штатты тастап, жұмыс және басқа мүмкіндіктер үшін солтүстік және орталық батыстың өнеркәсіптік қалаларына сапар шекті.

Төменгі ел

Алғашқыда Төменгі Елге қоныс аударған, онда бай ағылшындар басымдық танытты, олар үлкен жерлердің иелері болды және оларда егістіктер құрды. Олар бастапқыда ақ түсті келісімшарт бойынша жұмыс істейтін жұмысшыларды, көбінесе Англиядан келген жасөспірімдерді тасымалдады, олар өтеу үшін жұмыс істеуге, шаруашылық өнерін үйренуге және өздерінің жерлерін сатып алуға үміттенеді. Егістік иелері колонияға африкалық жұмысшыларды да әкелді. Колонияның алғашқы жылдарында келісімшарт бойынша жұмыс істейтін жұмысшылар мен құлдар арасындағы әлеуметтік шекаралар өте еркін болды және аралас некелер жиі кездесті. Бірте-бірте құлдықтың шарттары қатаңдап, құлдық нәсілдік топқа айналды. Оңтүстік Каролина Вирджинияның үлгісін қолданды, құл анадан туған барлық балаларды, әкесінің нәсілі мен ұлтына қарамастан, құл деп жариялады. Жоғарғы Оңтүстікте ақ нәсілді егістік иелерінен туған аралас нәсілді құлдар көп болды. Англияда экономика жақсарғандықтан 18 ғасырдың басында ағылшын қоныс аударушылардың саны азайды, сондықтан егістік иелері жұмыс күші үшін негізінен африкалық құлдарға сүйенді. Жер нарығы тиімді жұмыс істеді және экономикалық дамудың қарқынды өсуін және болашақ экономикалық өсімге қатысты үлкен сенімді көрсетті. Жер сатудың жиілігі мен айналым деңгейі жалпы бизнес айналымымен байланысты болды; жалпы тенденция өсуге бағытталды, сатылымдардың шамамен жартысы Америка революциясына дейінгі он жылдықта жасалды. Бағалар да күріш бағасының өсуімен бірге уақыт өте келе өсті. Алайда, Америка революциясына дейінгі жылдары, ағылшын сауда жүйесінен тыс болашақ перспективалар туралы алаңдаушылық туындаған кезде, бағалар күрт төмендеді.

Арғы жақ

Тайдуотерден өзгеше, арғы өлке 18 ғасырда, негізінен Пенсильвания және Вирджиниядан жылдам көшіп келген шотланд-ирландтықтар мен Солтүстік британдық көшпенділермен қоныстанды. Ольстер, Шотландияның төмендіктері және Англияның солтүстігінен (шекаралық округтер) келген иммигранттар Революцияға дейін Британ аралдарынан келген ең ірі топты құрады. Олар көбінесе 18 ғасырда, басқа колониялық иммигранттардан кейін келді. Мұндай "Солтүстік британдықтар Оңтүстік Каролинаның көптеген ауылдық аймақтарында басым көпшілікті құрады". Осы аймақтың ерекшелігі "Британ шекаралық аймақтарының мәдениетіне сай келді". Олар Оңтүстік аймақтағы арғы өлкеге қоныстанды және көбінесе өзін-өзі қамтамасыз ету шаруашылығымен айналысты. Көбі құлдарды ұстамады. Тек қана емес, тегі, әлеуметтік жағдайы, құл ұстауы, экономикасы және мәдениетінің айырмашылықтарына байланысты, Төменгі ел мен арғы өлке арасында саяси аренада ұзаққа созылған бәсекелестік болды. Оңтүстік Каролинадағы Регулятор қозғалысы қылмысты бақылау және мемлекеттік қызметтерді арттыру бойынша табысты күш-жігер болды. Ол 1760 жылдардың соңында жаңа қоныстанған аймақтардағы жергілікті көшбасшылар тарапынан бастама көтерді. Жергілікті элита ұйымдасып, петициялар жіберді, сондай-ақ қылмысты жою және соттар сияқты мемлекеттік функцияларды іске асыру үшін жұмыс істеді. Алыстағы Чарльстон қаласындағы корольдік губернатор мен сайланған ассамблея талаптардың дұрыстығына келісіп, 1769 жылы тиісті заңдарды қабылдады. Осыдан кейін регуляторлар таратылды. Мемлекеттік істерді реттеу үшін азаматтардың ұйымдары құрылды және кейбір аудандарда соттардың жұмысын жүзеге асырды.

Күріш

Ертеде плантаторлар екі маңызды өнімнен байлыққа ие болды: күріш және индиго (төменде қараңыз), екеуі де оларды өсіру үшін құл еңбегіне тәуелді болды. Осы өнімдердің экспорты Оңтүстік Каролинаның Революцияға дейінгі ең гүлденген колониялардың біріне айналуына әкелді. 18 ғасырдың басында плантаторлар жағалау бойында, әсіресе Джорджтаун және Чарльстон аймақтарында күріш өсіруді бастады. Бұл күріш түсі үшін де, плантация иелеріне зор байлық әкелу қабілеті үшін де «Каролина алтыны» деп белгілі болды.

Индиго өндірісі

1740 жылдары Элиза Лукас Пинкни Оңтүстік Каролинаның жағалауында индиго өсіруді және өңдеуді бастады. Еуропада киімдерді бояу үшін индигоға зор сұраныс болды. 1750-ші жылдардың соңында Оңтүстік Каролина өндірісі миллион фунтқа (400 тоннадан астам) жақындаған "Индиго гүлденуі" болды. Бұл өсім британдық үкіметтің бір фунтқа алты пенс көтерме ақысымен ынталандырылды. Оңтүстік Каролина британдық нарықта монополияға ие болмады, бірақ сұраныс күшті болды және күріш бағасы төмендеген кезде көптеген плантаторлар жаңа дақылға көшті. Каролина индигосының сапасы орташа болды, себебі Каролина плантаторлары тұрақты түрде жоғары сапалы өндіріс стандарттарына жете алмады. Дегенмен, Каролина индигосы ағылшын және кейбір еуропалық нарықтарда француз және испан индигосын ығыстырды, бұл төмен бағалы тоқыма өнімдерін өндіретін кәсіпкерлердің арзан бояу заттарына деген сұранысын көрсетеді, ал индустрияландырудың бастапқы кезеңінде Еуропа тоқыма өнеркәсібінің ең қарқынды дамыған салалары осылар болды. Сонымен қатар, отарлық экономика негізінен бұғы терісі, кеме жасау материалдары және ағаш сатуға тәуелді болды. Жағалау қалалары сауданы қолдау үшін кеме жасауды бастады, олар үшін лайлы жиек еменін пайдаланды. Оңтүстік Каролинаға көп экспортталатын заттардың қажеті болмады, бірақ олар дәмдеуіштерді сатып ала берді.

Яһудилер мен гугеноттар

Оңтүстік Каролинаның либералды конституциясы және ерте дамыған саудасы 18-шы ғасырдың басында Сефард яһуди иммигранттарын қызықтырды. Олар негізінен Лондон мен Барбадостан келген, ром және қант саудасында қатысқан жоғары мәртебелі бизнесмендер еді. Көптегендері құлдарды ұстады. 1800 жылы Чарльстон АҚШ-тағы кез келген қаладан еврей халқының ең көп санына ие болды. Франциядан келген гугенот протестант босқындары құшақ жайып қабылданды, олардың көпшілігі механиктер мен бизнесмендер болды.

1740 жылғы негрлер туралы заң

1740 жылғы толыққанды Негрлер заңы Оңтүстік Каролина штатында губернатор Уильям Буллдың қызмет еткен кезінде, 1739 жылғы Стоно көтерілісіне жауап ретінде қабылданды. Бұл заң бойынша, құл болған африкалықтардың елден шығуына, топтасуына, тамақ өндіруіне, ақша табуына және жазуды үйренуіне тыйым салынды (бірақ оқуға шектеу қойылмады). Сонымен қатар, егер қажет болса, иелері көтерілісші құлдарын өлтіруге құқық берілді. Бұл заң 1865 жылға дейін қолданыста болды.

Революциялық соғыс

Америка революциясына дейін британдықтар кіріс табу үшін американдық колонияларға салық салуды бастады. Оңтүстік Каролина тұрғындары шай, қағаз, шарап, шыны және майға салық салған Таунсенд заңдарына наразылық білдірді. Марка туралы заңға қарсылық көрсету үшін Оңтүстік Каролина 1765 жылы Нью-Йоркте өткен Марка туралы заңға қарсы конгреске бай күріш шаруасы Томас Линчті, жиырма алты жасар заңгер Джон Ратледжді және Кристофер Гадсденді жіберді. Басқа салықтар алынып тасталды, бірақ шайға салынатын салық күшінде қалды. Көп ұзамай Оңтүстік Каролина тұрғындары, Бостон шай партиясының мүшелері сияқты, Чарльстон портына шайды төгіп тастады, одан кейін бойкоттар мен наразылықтар ұйымдастырылды. Оңтүстік Каролина 1776 жылдың 26 наурызында өз мемлекеттік үкіметін және конституциясын құрды. Колонияның Ұлыбританиямен ұзақ жылдар бойына сауда байланысы болғандықтан, Жағалау қалаларында көптеген лоялистер болды. Американдық революция кезінде Оңтүстік Каролинада болған патриоттық шайқастардың көп бөлігі лоялист каролиналықтарға және британдықтармен одақтас болған чероки тайпасына қарсы болды. Бұл британдық генерал Генри Клинтон үшін тиімді болды, өйткені оның стратегиясы әскерін Сент-Огастиннен солтүстікке қарай жылжытып, Джордж Вашингтонды солтүстікте қысып алу болды. Клинтон ешқандай қауіп төндірмейтін патриот әскерлеріне шабуыл жасап, оларды жоқ еткенімен лоялистерді ренжітіп, патриоттарды ашуландырды. Бостандыққа ұмтылғандар ақ колонистер ғана емес. Деректерге сәйкес, соғыстың салдарынан шамамен 25 000 құл қашып, көшіп кеткен немесе қайтыс болған, бұл штаттың құл халқының 30 пайызын құрады. Шамамен 13 000 құл британдықтарға қосылды, олар бүлікші қожайындарынан кетіп, олармен соғысқан жағдайда оларға бостандық уәде еткен. 1770 жылдан 1790 жылға дейін штаттың халқындағы қара нәсілділердің үлесі (олардың барлығы дерлік құл болған) 60,5 пайыздан 43,8 пайызға дейін төмендеді. 1780 жылдың 7 қазанында Кингс-Маунтинде Джон Севьер мен Уильям Кэмпбелл таулардан және Теннессиден келген еріктілерді пайдаланып, тау басында орналасқан 1000 лоялист сарбазын қоршады. Бұл патриоттардың шешуші жеңісі болды. Бұл британдықтар Чарльстонды басып алғаннан бергі патриоттардың алғашқы жеңісі болды. Вирджинияның сол кездегі губернаторы Томас Джефферсон оны "жетістік ағынының өзгеруі" деп атады. Король мен Каролина арасындағы шиеленіс күшейген кезде, кейбір оңтүстік пасторлары король Георгтың назарына ілікті: "Бұл шіркеу (Буллок Крик) пасторы, Джозеф Александрдің 1780 жылдың маусымында британдық тәжге ашық қарсылық білдіргені үшін король Георгтың бас киіміндегі "Төрт ара" деп белгілі болды. Буллок Крик пресвитериан шіркеуі вигтік партияның бекінісі ретінде танымал болған орын. Мұндай кальвинші протестанттық көшбасшылықтың ықпалымен Оңтүстік Каролина тиранияға қарсы соғыста артта қалғаннан алдыңғы қатарға шықты. Патриоттар полковник Банастр "Кешірім жоқ" Тарлтонның әскерін өзен бойында тұтқындап, Чарльстон мен Оңтүстік Каролинаны өздері білмейтін әскерилермен қайта бақылауға алды. 1787 жылы Джон Ратледж, Чарльз Пинкни, Чарльз Котесворт Пинкни және Пирс Батлер Филадельфияға Конституциялық конвенция өткізіліп жатқан жерге барып, АҚШ Конституциясының егжей-тегжейлі жоспасын жасады. Федералды Конституция штаттар тарапынан 1787 жылы ратификацияланды. Жаңа штат конституциясы 1790 жылы Upcountry қолдауысыз ратификацияланды.

Prior to the American Revolution, the British began taxing American colonies to raise revenue. Residents of South Carolina were outraged by the Townsend Acts that taxed tea, paper, wine, glass, and oil. To protest the Stamp Act, South Carolina sent the wealthy rice planter Thomas Lynch, twenty six year old lawyer John Rutledge, and Christopher Gadsden to the Stamp Act Congress, held in 1765 in New York. Other taxes were removed, but tea taxes remained. Soon residents of South Carolina, like those of the Boston Tea Party, began to dump tea into the Charleston Harbor, followed by boycotts and protests. South Carolina set up its state government and constitution on March 26, 1776. Because of the colony's longstanding trade ties with Great Britain, the Low Country cities had numerous Loyalists. Many of the Patriot battles fought in South Carolina during the American Revolution were against loyalist Carolinians and the Cherokee Nation, which was allied with the British. This was to British General Henry Clinton's advantage, as his strategy was to march his troops north from St. Augustine and sandwich George Washington in the North. Clinton alienated Loyalists and enraged Patriots by attacking and nearly annihilating a fleeing army of Patriot soldiers who posed no threat. White colonists were not the only ones with a desire for freedom. Estimates are that about 25,000 slaves escaped, migrated or died during the disruption of the war, 30 percent of the state's slave population. About 13,000 joined the British, who had promised them freedom if they left rebel masters and fought with them. From 1770 to 1790, the proportion of the state's population made up of blacks (almost all of whom were enslaved), dropped from 60.5 percent to 43.8 percent. On October 7, 1780, at Kings Mountain, John Sevier and William Campbell, using volunteers from the mountains and from Tennessee, surrounded 1000 Loyalist soldiers camped on a mountain top. It was a decisive Patriot victory. It was the first Patriot victory since the British had taken Charleston. Thomas Jefferson, governor of Virginia at the time, called it, "The turn of the tide of success." While tensions mounted between the Crown and the Carolinas, some key southern Pastors became a target of King George: " this church (Bullock Creek) was noted as one of the "Four Bees" in King George's bonnet due to its pastor, Rev. Joseph Alexander, preaching open rebellion to the British Crown in June 1780. Bullock Creek Presbyterian Church was a place noted for being a Whig party stronghold. Under a ground swell of such Calvin Protestant leadership, South Carolina moved from a back seat to the front in the war against tyranny. Patriots went on to regain control of Charleston and South Carolina with untrained militiamen by trapping Colonel Banastre "No Quarter" Tarleton's troops along a river. In 1787, John Rutledge, Charles Pinckney, Charles Cotesworth Pinckney, and Pierce Butler went to Philadelphia where the Constitutional Convention was being held and constructed what served as a detailed outline for the U. S. Constitution. The federal Constitution was ratified by the state in 1787. The new state constitution was ratified in 1790 without the support of the Upcountry.

Шотландтар ирландтар

Революция кезінде шотланд-ирландтар көптеген штаттарда белсенді патриоттар ретінде танылды. Бір ерекшелік – Солтүстік Каролина мен Оңтүстік Каролина шекарасындағы төменгі Катаваба өзені бойындағы Вакшоу қонысы болды, онда патшаға адалдық күшті болды. Аймақта шотланд-ирландтардың қоныстануының екі негізгі кезеңі болды. 1750-1760 жылдары екінші және үшінші буын шотланд-ирланд американдықтары Пенсильвания, Вирджиния және Солтүстік Каролинадан көшіп келді. Бұл топтың ірі отбасылары болды және олар өздері үшін де, басқалар үшін де тауар өндірді. Олар көбінесе патриоттар еді. Бұған қоса, Донегал графы 1767 жылдың 22 желтоқсанында Белфасттан Чарльстонға келді, ол Боунти заңы бойынша жер алған шамамен елу отбасын әкелді. Бұл отбасылардың көпшілігі штаттың солтүстік аймағына қоныстанды. Олардың бір бөлігі кейін Джорджияға, содан кейін Алабамаға көшіп кетті. Революцияға дейін иммигранттардың екінші толқыны тікелей Солтүстік Ирландиядан Чарльстон арқылы келді. Көбінесе кедей болғандықтан, бұл топ қымбат жерді алуға шамасы келмегендіктен, дамылмаған аймаққа қоныстанды. Бұл топтың көпшілігі соғыс басталғанда патшаға адал болды немесе бейтарапты сақтады. 1780 жылы Чарльз Корнуоллис арғы жаққа жорыққа шығар алдында, Вакшоу қонысының үштен екі бөлігі әскерге қатысудан бас тартты. Вакшоу шайқасындағы британдықтардың жеңісі аймақта британдықтарға қарсы сезімді күшейтті. Көптеген адамдар британдықтарға қарсы қару көтергенімен, британдықтар халықты жақты таңдауға мәжбүр етті, себебі олар отаршылдардан лоялистерді әскери құрамға тартуға тырысты.

Лоялистер

Оңтүстік Каролина штаты Нью-Йорк және Пенсильвания сияқты штаттардан басқа, ең күшті лоялистер тобына ие болды. Революция кезінде шамамен 5000 адам Патриот үкіметіне қарсы қару көтерді, ал тағы мыңдаған адам оларды қолдады. Олардың көпшілігі 1765 жылдан кейін осы провинцияға көшіп келген, ал тек алтыдан біреуі жергілікті туған болды. Лоялистердің 45% -ы шағын фермерлер, 30% -ы саудагерлер, шеберлер немесе дүкен иелері, 15% -ы ірі фермерлер немесе плантация иелері, ал 10% -ы патшалық шенеуніктер болды. Географиялық тұрғыдан алғанда, олардың күші ең жоғары нүктесі ауылдық аймақтарда болды. Штат 1780-1782 жылдар аралығында қанды және қатал ішкі соғысқа ұшырағанына қарамастан, азаматтық басшылар басқа штаттарға қарағанда әлдеқайда умеренный болған келісім саясатын қабылдады. Соғыс аяқталғаннан кейін Оңтүстік Каролинадан шамамен 4500 ақ лоялист кетіп, қалғандары штат ішінде қалды. Оңтүстік Каролина қалған лоялистерді сәтті және жылдам қайта қабылдады. Кейбіреулерінен мүлік құнының 10% мөлшерінде айып төлеу талап етілді. Заң шығарушы орган 232 лоялисті мүліктерін тәркілеуге жауапты деп атады, бірақ көпшілігі шағымданып, кешірім алды. Ребекка Браннонның айтуынша, Оңтүстік Каролина тұрғындары "күшті жағдайдағы азаматтық соғыстан зардап шеккеніне қарамастан, лоялистерге ең жомарт келісім жасады". Бір рецензенттің пікірінше, ол Оңтүстік Каролина тұрғындарының әлеуметтік, саяси және экономикалық қажеттіліктермен жетекшілік ете отырып, басқа штаттарға қарағанда әлдеқайда жомарт интеграция процесіне қатысқанын нақты дәлелдейді. Шындығында, Браннонның баяндамасы Палметто штатындағы қастандық пен қиратушылықтың Оңтүстік Каролина тұрғындарын кек алудан гөрі келісімге ұмтылуына себеп болғанын күшті түрде көрсетеді.

Оңтүстік Каролинаның соғыстан бұрынғы кезеңдері

Оңтүстік Каролина Нуллификация дағдарысы кезінде ұлттық заңға қарсылық көрсетті. 1860 жылы Авраам Линкольн сайланғаннан кейін бөлініп шығуын жариялаған алғашқы штат болды. Ірі плантаторлардың үстемдігі болған бұл штатта, құл иелері заң шығарушы органның көпшілігін құраған жалғыз мемлекет еді.

Саясат және құлдық

Революциялық соғыстан кейін көптеген құлдар босатылды. Солтүстік штаттарының көпшілігі құлдықты жойды, кейде оны біртіндеп бостандыққа шығарумен үйлестірді. Жоғарғы Оңтүстікте революциялық идеялармен және белсенді уағыздаушылармен шабыттанған штат заң шығарушылары құл иелеріне құлдарын өмір бойы немесе өсиет бойынша босатуды (азат етуді) жеңілдететін заңдар қабылдады. Квакерлер, методистер және баптистер құл иелерін құлдарын босатуға шақырды. 1790-1810 жылдар аралығында Жоғарғы Оңтүстікте және жалпы алғанда еркін қара нәсілділердің үлесі мен саны 1 пайыздан аздан 10 пайыздан астамға дейін күрт өсті. 1808 жылы құлдарды импорттау заңсыз болған кезде Оңтүстік Каролина басқа штаттарда тыйым салынған құлдарды импорттауға рұқсат берген жалғыз штат болды. Құл иелері Оңтүстік Каролинаның мемлекеттік басқаруына басқа штаттарға қарағанда көбірек ықпал етті. Элиталық плантаторлар ағылшын аристократтарының рөлін басқа штаттардың плантаторларына қарағанда көбірек атқарды. Соғысқа дейінгі жылдардың соңында Алабама және Миссисипи сияқты жаңа Оңтүстік штаттары ақ адамдар арасында саяси теңдікке мүмкіндік берді. Чарльстонда қара түсті еркін адамдар шоғырланды, олар қара нәсілділердің көпшілігіне қарағанда біліктілігі мен білімі жоғары адамдардың элиталық нәсілдік кастасын құрды. Вирджиниядан айырмашылығы, үлкен плантациялар мен құлдардың көпшілігі штаттың шығыс бөлігінде шоғырланған, Оңтүстік Каролина плантациялары мен құлдар штаттың көп бөлігінде кең таралған болды. 1794 жылдан кейін Эли Уитнидің мақта тазартқышы Пьемонт аймағында қысқа талшықты мақта плантацияларын кеңінен дамытуға мүмкіндік берді, ол штаттың қара белдеуі ретінде белгілі болды. 1830 жылы Оңтүстік Каролинаның екі үштен бірінде халықтың 40 пайызынан астамы құлдардан тұрды; тіпті құлдықтың ең төменгі деңгейі бар екі округте де халықтың 23 пайызы құлдар болды. Оңтүстік Каролинаның күшін жоюға жасаған алғашқы әрекеті 1822 жылы болды, ол кезде Оңтүстік Каролина Оңтүстік Каролина порттарында шетелдік қара теңізшілерді түрмеге қамау саясатын қабылдады. Бұл саясат Ұлыбритания мен АҚШ арасындағы келісімді бұзды, бірақ Оңтүстік Каролина АҚШ Мемлекеттік хатшысы Джон Куинси Адамс арқылы Ұлыбританиядан келген шағымға және АҚШ Жоғарғы Сотының федералды округтік судьясының тұтқындауды айыптаған шешіміне қарсы шықты. 1828 жылғы тариф, Оңтүстік Каролина агитаторлары "Жамандықтар тарифі" деп атаған, тарифтік мөлшерлемені 50 пайызға белгіледі. Джон Кэлхун бұрын тарифтерді қолдаса да, ол тарифті жою үшін штаттардың құқықтарын қорғайтын Оңтүстік Каролинаның түсіндірмесі мен наразылығын жасырын түрде жазды. Кэлхунның теориясы бойынша, бөліну қаупі "бірлескен көпшілікке" әкеледі, ол әр ақ нәсілді азшылықтың келісімін алады, ал оңтүстікті басқаратын солтүстіктердің "тирандық көпшілігіне" қарсы болады. Президент Эндрю Джексон күшін жоюшыларды мойынсұнуға мәжбүр етіп, тарифтік мөлшерлемені біртіндеп төмендетуге мүмкіндік берді. Кейін Кэлхун 1850 жылғы қашқан құлдар туралы заң түрінде құлдықты ұлттық деңгейде қорғауды және Мексикадан басып алынған аумақтарда құлдықты федералдық деңгейде қорғауды қолдады, бұл оның бұрын күшін жою және штаттардың құқықтарын қолдауына қайшы келді.

After the Revolutionary War, numerous slaves were freed. Most of the northern states abolished slavery, sometimes combined with gradual emancipation. In the Upper South, inspired by revolutionary ideals and activist preachers, state legislatures passed laws making it easier for slaveholders to manumit (free) their slaves both during their lifetimes or by wills. Quakers, Methodists, and Baptists urged slaveholders to free their slaves. In the period from 1790 to 1810, the proportion and number of free blacks rose dramatically in the Upper South and overall, from less than 1 percent to more than 10 percent. When the importation of slaves became illegal in 1808, South Carolina was the only state that still allowed importation, which had been prohibited in the other states. Slave owners had more control over the state government of South Carolina than of any other state. Elite planters played the role of English aristocrats more than did the planters of other states. In the late antebellum years, the newer Southern states, such as Alabama and Mississippi, allowed more political equality among whites. A concentration of free people of color lived in Charleston, where they formed an elite racial caste of people who had more skills and education than most Black people. Unlike Virginia, where most of the larger plantations and enslaved people were concentrated in the eastern part of the state, South Carolina plantations and enslaved people became common throughout much of the state. After 1794, Eli Whitney's cotton gin allowed cotton plantations for short staple cotton to be widely developed in the Piedmont area, which became known as the Black Belt of the state. By 1830, two thirds of South Carolina's counties had populations with 40 percent or more enslaved people; even in the two counties with the lowest rates of slavery, 23 percent of the population were enslaved people. South Carolina's first attempt at nullification occurred in 1822, when South Carolina adopted a policy of jailing foreign Black sailors at South Carolina ports. This policy violated a treaty between the United Kingdom and the United States, but South Carolina defied a complaint from Britain through American Secretary of State John Quincy Adams and a United States Supreme Court justice's federal circuit decision condemning the jailings. The Tariff of 1828, which South Carolina agitators called the Tariff of Abominations, set the tariff rate at 50 percent. Although John C. Calhoun previously supported tariffs, he anonymously wrote the South Carolina Exposition and Protest, which was a states' rights argument for nullifying the tariff. Calhoun's theory was that the threat of secession would lead to a "concurrent majority" that would possess every white minority's consent, as opposed to a "tyrannical majority" of Northerners controlling the South. President Andrew Jackson successfully forced the nullifiers to back down and allowed a gradual reduction of tariff rates. Calhoun later supported national protection for slavery in the form of the Fugitive Slave Law of 1850 and federal protection of slavery in the territories conquered from Mexico, in contradiction to his previous support for nullification and states' rights.

Цензура және құлдық

1835 жылғы 29 шілдеде Чарльстон пошта бастығы Альфред Хугер поштада аболиционистік әдебиет тапты және оны жеткізуден бас тартты. Құл иелері поштаны тартып алып, одан от жақты, ал басқа оңтүстік штаттар да Оңтүстік Каролинаның үлгісімен аболиционистік әдебиетті цензуралады. Оңтүстік Каролинаның Джеймс Генри Хаммонд 1835 жылы Конгресс алдында құлдықты жою туралы петицияларды қарауға тыйым салу талабын қойып, «сүрең салу ережесі» дауын қозғады. 1856 жылы Оңтүстік Каролиналық Престон Брукс, Самнердің «Канзасқа қарсы қылмыс» сөзінен кейін республикашыл Чарльз Самнерді сауаттандырып, құл иелерінің агрессиясы солтүстік ақсүйектер үшін республикалық үкіметке қауіп төндіреді деген солтүстіктердің қорқынышын күшейтті.

1740 жылғы негрлер актісіне қарсылық

Джон Белтон О'Нилл өзінің "Оңтүстік Каролинаның негрлік заңы" атты еңбегінде 1740 жылғы Негрлік заңды былай деп қорытындылады: "Құл, егер қожайынының келісімімен, жеке мүлікті сатып алып, иелене алады. Заң бойынша осылай талап етілгеннің бәрі қожайынның мүлігі болып есептеледі". Оңтүстік штаттарының жоғарғы соттары осы заңның позициясын қолдады. 1848 жылы О'Нилл осы Заңға наразылық білдіріп, құл африкалықтардан (олардың көпшілігі 1848 жылға қарай христиан дінін қабылдаған) ант беру арқылы куәлік алудың дұрыстығын қорлады: "Негрлер (құл немесе еркін) христиан елінде, білімсіз ақ халықтың кез келген тобы сияқты, анттың маңыздылығын сезінеді". Оңтүстік Каролина 1860 жылдың 24 желтоқсанында, 20 желтоқсанда қабылданған Сецессия туралы жарлықтан кейін, Оңтүстік Каролинаның Федералдық Одақтан бөлінуіне себеп болған және оны ақтаған себептердің жарияланымын қабылдады. Құжатта көрсетілген Оңтүстік штаттарының бұзылған құқықтарының барлығы құлдыққа байланысты болды. Президент Бьюкенен наразылық білдірді, бірақ "Батыс жұлдызы" кемесімен Форт Самтерді қайта жабдықтауға жасаған сәтсіз әрекеттен басқа, әскери жауап бермеді. Осы кемеге Оңтүстік Каролина күштері тарапынан оқ атылып, фортқа жетпей бұрылып қайтты.

Соғысқа дейінгі шиеленістер

Оңтүстік Каролинада құлдықты жоюды ақ нәсілділердің азаз бөлігі ғана қарастырды. Құлдардың басым көптігінің арасында азшылық ретінде өмір сүргендіктен, олар босатылған жағдайда құлдар ақ нәсілділердің қадірлі қоғамы мен мәдениетін "африкаландыруға" тырысады деп қорқып жүрді. Олардың пікірінше, Гаитидегі құлдар төңкерісінен кейін осыған ұқсас жағдай болды, онда төңкеріс кезінде көптеген ақ адамдар мен бос түрлі-түсті адамдар қаза тапты. Оңтүстік Каролинаның ақ саясаткерлері кез келген сецессияға қарсы болған адал Одақшылдар мен сецессия штаттың құқығы екеніне сенгендерге бөлінді. Джон Кэлхун құрғақ және шөлейтті Батыс плантациялық жүйені қолдауға жарамсыз екенін және құлдарсыз қалатынын атап өтті. Кэлхун Конгресс аумақтарда құлдықты тыйымдамауы керек, бірақ әр штат өз шекараларында құлдыққа рұқсат беруді өзі шешуі керек деп ұсынды. Бірақ 1850 жылы Кэлхун қайтыс болғаннан кейін Оңтүстік Каролина ұлттық деңгейдегі беделі мен мінез-құлқымен бірден сецессия жасауға ұмтылған жауынгерлік топтардың әрекеттерін тоқтатуға қабілетті көшбасшысыз қалды. Эндрю Пикенс Батлер Чарльстон баспагері Роберт Барнвелл Реттке қарсы шықты, ол дереу сецессия жасауды және қажет болған жағдайда тәуелсіздікке қол жеткізуді жақтады. Батлер бәскесте жеңіске жетті, бірақ Рет одан ұзақ өмір сүрді. Адамдар Авраам Линкольн президент болып сайланады деген сенімге келгенде, Оңтүстік штаттары өздерінің мүмкіндіктерін талқылау үшін конвенттер ұйымдастырды. Оңтүстік Каролина ұлттық сайлаудан кейін желтоқсан айында өткен мұндай конвентті ұйымдастырған алғашқы штат болды. 1860 жылдың 20 желтоқсанында делегаттар Чарльстонда бас қосып, Одақтан сецессия жасау туралы бірауыздан шешім қабылдады. Президент Джеймс Бьюкенен сецессияны заңсыз деп жариялады, бірақ оны тоқтатуға шара қабыланбады. Одақтан алғашқы шыққан алты штат Оңтүстіктегі ең ірі құл иеленуші штаттардың қатарында болды, бұл құлдық қоғамдарының сецессия мәселесімен тығыз байланысты екенін көрсетті.

Форт Самтер

4 ақпанда жеті бөлінген штат Америка Конфедерациясы Штаттарының жаңа конституциясын бекітті. Линкольн АҚШ-ты "бір ұлт, бөлінбес" деп атап, Оңтүстік штаттарының бөліну құқығын жоққа шығарды. Оңтүстік Каролина 1861 жылғы 8 ақпанда Конфедерацияға қосылды, осылайша тәуелсіз Оңтүстік Каролина штаты ретінде алты аптадан да аз уақыт өтті. Осы аралықта Чарльстондағы АҚШ әскерлерінің командирі, майор Роберт Андерсон өзінің сарбаздарын Чарльстон портындағы Форт Самтердің шағын аралдық бекінісіне көшіріп, АҚШ туын көтерді. Форт Самтер жағалаудағы артиллериядан әлдеқайда нашар қаруланған және әскери тұрғысынан қауіпті болмаса да, оның символдық мәні зор болды. 1861 жылғы 31 қаңтарда Оңтүстік Каролинаның губернаторы Пикенс президент Бьюкененнен Форт Самтерді беруді талап етті, себебі "Мен бұл бекіністің иелігі Оңтүстік Каролина штатының қадір-қасиеті мен қауіпсіздігіне сай келмейді" деп есептеді. Бьюкенен бас тартты. Линкольн ұлттық билік пен беделін нығайту үшін оны сақтап қалуға ниеттенді; ол Конфедерацияның бірінші оқты атқанын қалады. Егер Конфедерация құрметті тәуелсіз мемлекет болғысы келсе, онда оның екінші ірі портындағы шетелдік бекініске төзбеуі керек еді. Порттың айналасында 6000-ға жуық конфедерациялық әскер орналасқан, Форт Самтердегі 60 АҚШ сарбазымен шайқасуға дайын тұрды. 12 сәуірде сағат 4:30-да, екі күнге созылған нәтижесіз келіссөздерден кейін, және порттың сыртында Одақ кемелері тұрғанда, Конфедерация президенті Джефферсон Дэвистің бұйрығымен оқ атылды. Эдмунд Раффин бірінші оқты атты. Отыз төрт сағаттан кейін Андерсонның сарбаздары ақ туды көтеріп, бекіністен шығуға рұқсат алды, түстермен және барабан соғысымен салют жасап, АҚШ туына 50 оқпен құрмет көрсетті, содан кейін оны түсірді. Осы салют кезінде бір зеңбірек жарылып, жас сарбаз қаза тапты – бомбалаудың жалғыз және соғыстың алғашқы құрбаны. Содан кейін Солтүстік және Оңтүстік штаттарындағы адамдар әскерге жазылуға асықты, ал Линкольн бекіністі қайтарып алу үшін әскер шақырды.

On February 4, the seven seceded states approved a new constitution for the Confederate States of America. Lincoln argued that the United States were "one nation, indivisible", and denied the Southern states' right to secede. South Carolina entered the Confederacy on February 8, 1861, thus ending fewer than six weeks of being an independent State of South Carolina. Meanwhile, Major Robert Anderson, commander of the U. S. troops in Charleston, withdrew his soldiers into the small island fortress of Fort Sumter in Charleston Harbor and raised the U. S. flag. Fort Sumter was vastly outgunned by shore batteries and was too small to be a military threat but it had high symbolic value. In a letter delivered January 31, 1861, South Carolina Governor Pickens demanded of President Buchanan that he surrender Fort Sumter, because "I regard that possession is not consistent with the dignity or safety of the State of South Carolina." Buchanan refused. Lincoln was determined to hold it to assert national power and prestige; he wanted the Confederacy to fire the first shot. If it was to be a dignified independent nation the Confederacy could not tolerate a foreign fort in its second largest harbor. About 6,000 Confederate soldiers were stationed around the rim of the harbor, ready to take on the 60 U. S. soldiers in Fort Sumter. At 4:30 a. m. on April 12, after two days of fruitless negotiations, and with Union ships just outside the harbor, the Confederates opened fire on orders from President Jefferson Davis. Edmund Ruffin fired the first shot. Thirty four hours later, Anderson's soldiers raised the white flag and were allowed to leave the fort with colors flying and drums beating, saluting the U. S. flag with a 50 gun salute before taking it down. During this salute, one of the guns exploded, killing a young soldier—the only casualty of the bombardment and the first casualty of the war. In a mass frenzy, people in the North and South rushed to enlist, as Lincoln called up troops to recapture the fort.

Азамат соғысы мемлекетті қиратады

Оңтүстік саны, қару-жарағы және теңізшілік дағдылары жағынан артықшылықты жоғалтты; аймақта теңіздік дәстүрлер аз болды және теңізшілердің саны шектеулі еді. Федералды кемелер оңтүстікке қарай жүріп, бірінен кейін бірі порттарды блокадалады. Қараша айының басында Одақ әскерлері Бофорт аймағындағы Теңіз аралдарын басып алып, Чарльстон мен Саванна порттарын тоқтатуға арналған әскерлер мен кемелер үшін маңызды база құрды. Көптеген плантация иелері алыс жерлерге қашып кетті, кейде құлдарын да алып кетіпті. Теңіз аралдарында қалған афроамерикалықтар соғыстың алғашқы "босатылғандарына" айналды. Әскери бақылаудағы Теңіз аралдары білім берудің тәжірибелік алаңына айналды, солтүстіктік миссионер ұстаздар бұрынғы құлдарды, ересектерді де, балаларды да білім алуға құштар кездестірді. Бақылаушылар босатылған отбасыларға плантация жерлерін бөліп берді, олар негізінен азық-түлік дақылдары мен мақта немесе күріш өндірумен айналыса бастады. Оңтүстік Каролинаның маңызды рөліне және 1863 жылдан бастап Чарльстонды басып алуға жасалған сәтсіз әрекеттерге қарамастан, соғыстың соңына дейін шайқастар көбінесе теңіздік операциялармен шектелді. 1865 жылы Саваннаға жасаған жорығын аяқтағаннан кейін Одақ генералы Шерман әскерін Колумбияға, содан кейін Солтүстік Каролинаға жеткізді. Конфедерацияның негізгі қарсылық күштері осы уақытқа дейін талқандалғандықтан, Одақ әскеріне айтарлықтай қарсылық көрсетілмеді. Шерман әскерлері тонау мен қиратуға белсенді кірісіп, Оңтүстік Каролинаның "бөліністің анасы" екеніне және соғыстың басталуына себепкер болғанына байланысты кең таралған ашу-ызаны тудырды. Колумбия және көптеген басқа қалалар өртелді. 1865 жылдың 21 ақпанында Конфедерация әскерлері Чарльстоннан эвакуацияланғаннан кейін Томас Бейкер, Альберт Адамс, Дэвид Адамс, Нельсон Р. Андерсон, Уильям Х. Александр, Беверли Харрис, Джозеф Андерсон, Роберт Абрам, Илайджа Браун, Уайли Эбботт бастаған 54-ші Массачусетс полкі қаладан марш өтті. Форт Самтерде АҚШ туы көтерілу салтанатында форттың бұрынғы командирі Роберт Андерсонға екі афроамерикалық қосылды: Одақтың батыры Роберт Смоллс, ол Конфедерация кемесін Одақ желілеріне өткізген және Дания Весидің ұлы. Ауыл шаруашылығына үміт арта отырып, штат иелері еркін еңбекке көшумен және соғыстың салдарымен күресті. 1873 жылы ауыл шаруашылығындағы депрессия мен терең қаржы дағдарысы болды, сондай-ақ еңбек нарығындағы өзгерістер ауыл шаруашылығын бұзды. Оңтүстік Каролина басқа оңтүстік штаттарға қарағанда соғысқа жарамды жастағы сарбаздарынан пропорционалды түрде көп шығынға ұшырады. Соғыс кезіндегі әскери өлім-жітімнің саны шамамен 18 000 адамды құрады; алайда, шығын 21 000-ға жететін болжамдары да бар. Басқа әскери күштер сияқты, көптеген сарбаздар жарақаттанбай, аурудан көз жұмды.

The South was at a disadvantage in number, weaponry, and maritime skills; the region did not have much of a maritime tradition and few sailors. Federal ships sailed south and blocked off one port after another. As early as November, Union troops occupied the Sea Islands in the Beaufort area, and established an important base for the soldiers and ships that would obstruct the ports at Charleston and Savannah. Many plantation owners had already fled to distant interior refuges, sometimes taking their slaves with them. Those African Americans who remained on the Sea Islands became the first "freedmen" of the war. Under military supervision, the Sea Islands became a laboratory for education, with Northern missionary teachers finding former enslaved adults as well as children eager for learning. The supervisors assigned plots of plantation land to individual freedmen households, who began to do subsistence farming, generally of food crops and cotton or rice. Despite South Carolina's important role, and the Union's unsuccessful attempt to take Charleston from 1863 onward, fighting was largely limited to naval activities until almost the end of the war. Having completed his March to the Sea at Savannah in 1865, Union General Sherman took his army to Columbia, then north into North Carolina. With most major Confederate resistance eliminated by this point, the Union army was nearly unopposed. Sherman's troops embarked on an orgy of looting and destruction as there was widespread resentment at South Carolina being "the mother of secession" and the principal reason why the war started in the first place. Columbia and many other towns were burned. On February 21, 1865, with the Confederate forces finally evacuated from Charleston, the black 54th Massachusetts Regiment, led by Thomas Baker, Albert Adams, David Adams, Nelson R. Anderson, William H. Alexander, Beverly Harris, Joseph Anderson, Robert Abram, Elijah Brown, Wiley Abbott, marched through the city. At a ceremony at which the U. S. flag was raised over Fort Sumter, former fort commander Robert Anderson was joined on the platform by two African Americans: Union hero Robert Smalls, who had piloted a Confederate ship to Union lines, and the son of Denmark Vesey. Continuing to rely on agriculture in a declining market, landowners in the state struggled with the change to free labor, as well as the aftermath of the war's destruction. There was an agricultural depression and deep financial recession in 1873, and changes in the labor market disrupted agriculture. South Carolina lost proportionally more of its soldiers of fighting age than did any other Southern state. Estimated military deaths during the war are around 18,000; however, losses might have reached 21,000. As with other military forces, most soldiers died of disease rather than being wounded in battle.

Қайта құру дәуірі (18651877)

Африкалық американдықтар ұзақ жылдар бойы штаттың басым бөлігін құрады. Алайда, 1860 жылы штаттың қара нәсілді халқының тек 2 пайызы ғана бос болды; көпшілігі мулаттар немесе ақ нәсілді отбасылармен туыстық байланысы бар бос түсті адамдар еді. Әлеуметтік шектеулерге қарамастан, олар Чарльстон және басқа да қалаларда білімді және шебер қолөнершілер ретінде, кейде жер иелері және құл иелері ретінде беделді болды. Осының нәтижесінде, соғысқа дейінгі бос түсті адамдар Реконструкция кезеңінде Оңтүстік Каролина үкіметінде маңызды көшбасшыларға айналды; 1868 мен 1876 жылдар аралығында штаттың сайланған қара нәсілді өкілдерінің 26 пайызын құрады және соғысқа дейін алған білімі, дағдылары мен тәжірибелерінің арқасында Республикалық партияда маңызды рөл атқарды. Соғысқа дейінгі және соғыс кезеңіндегі Солтүстікке қарсы саяси ашу-ызаға қарамастан, Оңтүстік Каролинаның көпшілігі, соның ішінде штаттың жетекші пікір көшбасшысы Уэйд Хэмптон III, ақ азаматтар Президент Эндрю Джонсонның Одаққа толық қайта қабылдану шарттарын қабылдағаны жөн деп есептеді. Алайда, 1865 жылы штат заң шығарушы органы бостандық алғандардың еңбегі мен қозғалысын бақылау үшін «Қара кодекстерді» қабылдады. Бұл Солтүктіктерді ашуландырды, олар штатты бостандық алғандарға жартылай құлдық жүйені таңумен айыптады. Оңтүстік Каролинаның «Қара кодекстері» былай сипатталды:

Қызметке келісімшарт жасасқан түсті адамдар «қызметшілер» деп, ал олармен келісімшарт жасасқандар «шеберлер» деп аталатын. Шаруашылықта еңбек ету уақыты күн шығысынан күн батысына дейін, жексенбі күнінен басқа күндері болар еді. Негрлер таңертең ерте тұруға тиіс еді. Жұмыстан қалып қойған уақыт жалақысынан есептеліп алынар еді, сондай-ақ ауру кезінде тамақ, күтім сияқты шығындар да есептелер еді. Жексенбіде кеткендер күн батқанға дейін плантацияға оралуға міндетті. Үй қызметшілері күні-түні, аптаның кез келген күні жұмысқа дайын болуы керек еді. Олар «өз шеберлеріне, олардың отбасыларына және қонақтарына ерекше сыпайы және әдепті болуы керек», ал оларға «мейірімді және жылы қарым-қатынас» көрсетілуі керек еді. Дене жазасы аудандық судьяның немесе басқа да азаматтық судьяның бұйрығымен ғана қолданылуы керек еді. Негрлердің жолдарында саяқылап, тіршілік етіп, ұрыларға айналуын болдырмау үшін қатаң шаралар енгізілді. «Қара кодекстер» Солтүктік қоғамның наразылығын тудырды және ешбір штатта күшіне енбеген.

Республикалық билік

1866 жылғы сайлауда жеңіске жеткеннен кейін Радикалдық республикашылар Қайта құру процесін бақылауға алды. Армия барлық еркек сайлаушыларды тіркеді, сайлаулар азат етілгендердің, «килемшіктердің» және «скалавагтардың» коалициясынан құралған республикалық үкіметті сайлады. Конституциялық конвенция арқылы жаңа сайлаушылар 1868 жылғы Конституцияны қабылдады, бұл мемлекетке демократиялық реформалар, соның ішінде алғашқы мемлекеттік мектеп жүйесін әкелді. Жергілікті ақ республикашылар оны қолдады, бірақ ақ демократтар республикалық үкіметті қаралардың мүддесін ғана қорғайтындықтан қолдамады. Расалық антагонизмге көптеген ақтардың бұрынғы құлдары оларға опасыздық жасады деген сезімі де қосылды. Соғысқа дейін құл иелері құлдарын жақсы ұстап, олардың адалдығын қамтамасыз еткендерін өзіне-өзі дәлелдеген. Бірақ Одақ әскері келгенде және мыңдаған құлдар қашып кеткенде, құл иелері қатты таңқалды. Қара халық жаңа құқықтарын сақтауға тырысты, ал ақ халық қаралардың сол құқықтарынан айырылып, ақ үстемдікті қайта орнату арқылы әлеуметтік сатыда жоғары көтерілуге ұмтылды. Соғыс аяқталғаннан кейін көп ұзамай Ку-клукс-кланның шабуылдары басталды, бұл көтерілістің бірінші кезеңі болды. Жасырын бөлімшелерінде қаралар мен олардың қолдаушыларын қорқытып, өлтіретін мүшелер болды, мақсаты – ақ үстемдікті қайта орнату. Бұл шабуылдар әсіресе штаттың солтүстік бөлігінде жиі болды және 1870-71 жылдары ең жоғары деңгейге жетті. Конгресс Кланның қызметін шектеуге бағытталған бірқатар заңдарды қабылдады, ал Грант әкімшілігі 1870 жылдың қазан айында Спартанбург, Йорк, Марион, Честер, Лоранс, Ньюберри, Фэрфилд, Ланкастер және Честерфилд округтерінде әскери жағдай режимін жариялады. Бұл жариялаудан кейін жаппай тұтқындаулар жасалды және аймақтағы зорлық-зомбылықты тергеу үшін Конгресс тыңдауларын өткізді. Федералдық бағдарламаның нәтижесінде 700-ден астам айыптаулар қойылды, бірақ аз ғана қылмыстық істер аяқталды, ал көптеген айыпталушылар кейіннен кешірім алды. Қайта құру үкіметі алғаш рет мемлекеттік білім беруді және жаңа қайырымдылық мекемелерін, сондай-ақ түрмелерді жақсартты. Сыбайлас жемқорлық болды, бірақ оның пайдасын көбінесе оңтүстік ақ нәсілділер көрді, әсіресе темір жолдар мен басқа да инфрақұрылымды дамытуға инвестициялар жасау арқылы. Соғысқа дейін салықтар өте төмен болды, өйткені плантаторлар класы білім беру сияқты бағдарламаларды қаржыландырудан бас тартты. Соғыстан кейінгі жағдайлар мемлекеттік қарыздың жылдам өсуіне әкелді. 1868 жылы республикашылар билікке келген кезде қарыз 5,4 миллион долларды құрады. Республикашылар 1877 жылы билікті жоғалтқан кезде мемлекеттік қарыз 18,5 миллион долларға дейін өсті.

After winning the 1866 elections, the Radical Republicans took control of the Reconstruction process. The Army registered all male voters, and elections returned a Republican government composed of a coalition of freedmen, "carpetbaggers", and "scalawags". By a constitutional convention, new voters created the Constitution of 1868; this brought democratic reforms to the state, including its first public school system. Native white Republicans supported it, but white Democrats viewed the Republican government as representative of black interests only and were largely unsupportive. Adding to the interracial animosity was the sense of many whites that their former slaves had betrayed them. Before the war, slaveholders had convinced themselves that they were treating their slaves well and had earned their slaves' loyalty. When the Union Army rolled in and slaves deserted by the thousands, slaveholders were stunned. The black population scrambled to preserve its new rights while the white population attempted to claw its way back up the social ladder by denying blacks those same rights and reviving white supremacy. Ku Klux Klan raids began shortly after the end of the war, as a first stage of insurgency. Secret chapters had members who terrorized and murdered blacks and their sympathizers in an attempt to reestablish white supremacy. These raids were particularly prevalent in the upstate, and they reached a climax in 1870–71. Congress passed a series of Enforcement Acts aimed at curbing Klan activity, and the Grant administration eventually declared martial law in the upstate counties of Spartanburg, York, Marion, Chester, Laurens, Newberry, Fairfield, Lancaster, and Chesterfield in October 1870. The declaration was followed by mass arrests and a series of Congressional hearings to investigate violence in the region. Though the federal program resulted in over 700 indictments, there were few successful prosecutions, and many of those individuals later received pardons. Reconstruction government established public education for the first time, and new charitable institutions, together with improved prisons. There was corruption, but it was mostly white Southerners who benefited, particularly by investments to develop railroads and other infrastructure. Taxes had been exceedingly low before the war because the planter class refused to support programs such as education welfare. The exigencies of the postwar period caused the state debt to climb rapidly. When Republicans came to power in 1868, the debt stood at $5.4 million. By the time Republicans lost control in 1877, state debt had risen to $18.5 million.

1876 жылғы губернаторлық сайлау

1868 жылдан бастап сайлаулар қызыл көйлектер сияқты ақ жарымәскери топтардың күшейе берген зорлық-зомбылығымен қатар өтті. 1870 жылғы зорлық-зомбылықтан кейін республикалық губернатор Чемберлен бақылауды сақтау үшін Вашингтондан көмек сұрады. Президент Улисс Грант тәртіпті сақтау және әділ сайлауды қамтамасыз ету үшін федералды әскерлерді жіберді. Оңтүстік Каролинаның ақ халқы 1874 жылы штатты қайта жаңғыртуға қол жеткізген «Миссисипи жоспарынан» үлгі алып, қара нәсілділерді қорқыту, зорлық-зомбылық көрсету, көндіру және бақылауға алуға тырысты. 1876 жылы, әсіресе Пьемонт қалаларында, қара нәсілділердің саны ақ нәсілділерге қарағанда аз болғандықтан, жағдай шиеленісті болды. Бұл округтерде қара нәсілділер кейде аз ғана басымдыққа ие болды. Қызыл көйлектер – алдағы сайлауда кез келген жолмен жеңіске жетуге бекінген ақ демократтар. Қызыл көйлектер Оңтүстік Каролинадағы жағдайды өзгертіп, ақтарға олардың билікке қайта оралу мүмкіндігі бар екеніне сендірді және шілдедегі Гамбург қырғыны, қазандағы Эллентон бүліктері, сондай-ақ Айкен округі мен Эджфилд ауданындағы басқа да ұқсас оқиғалар арқасында қара нәсілділерді дауыс беруден алды. Олар ауыр пистолеттер мен мылтықтармен қаруланып, әр республикалық жиынға атпен келіп, сөз сөйлеуге рұқсат сұрады. Қызыл көйлектер көшпендердің арасында жүріп, әрқайсысы қара нәсілді бір адамды таңдап алып, ол тәртіпсіздік тудырса, оны атып тастаумен қорқытты. «Қайта жаңғыртушылар» жүздеген атқыштар клубын құрды. Тарау туралы бұйрықтарды орындап, кейде олар миссионерлік қоғамдар немесе мылтықпен билейтін клубтар ретінде қайта құрылды. Демократиялық билетке дауыс беруден бас тартқан қара нәсілді белсенділерге және «алаяқтарға» қарсы темірдей экономикалық бойкот ұйымдастырды. Адамдар саяси көзқарастары үшін жұмысын жоғалтты. Олар оппозицияны басып тастады, бірақ әрқашан заң шегінде. 1876 жылы Уэйд Хэмптон штатта қырықтан астам сөз сөйледі. Кейбір қара республикашылар оның ісіне қосылып, қызыл көйлектерді киіп, ақтармен бірге шеруге шықты. Көптеген алаяқтар «Иорданды кесіп өтті», яғни демократтарға ауысты. Сайлау күні екі тараптан да қорқыту мен алдау-арбау болды. Эджфилд және Лоуренс округтерінде демократиялық кандидат Уэйд Хэмптон III-ке екі округтің де тіркелген сайлаушылардың жалпы санынан көп дауыс түсті. Нәтижелер Вашингтонға дейін даулы болды, онда олар 1877 жылғы келісімде маңызды рөл атқарды. Екі тарап та жеңіске жеткенін мәлімдеді. Біраз уақыт бойы екі бөлек штаттық жиналыс штаттық үйдің еденінде қатар жұмыс істеді (олардың спикерлері спикердің үстелін бөлісті, бірақ әрқайсысының өз соққысы болды), демократтар өз ғимаратына көшіп кеткенге дейін. Демократтар республикашылармен бірдей шешімдер қабылдап, мемлекеттік істерді жүргізді. Республикалық штаттық жиналыс бұзылған сайлаудың нәтижелерін жоққа шығарып, Чемберленді губернатор етіп қайта сайлады. Бір аптадан кейін генерал Уэйд Хэмптон III демократтар атынан ант берді. Ақырында, Оңтүстіктің Самуэль Тильденге қарсы президенттік «жеңісіне» қолдау көрсеткені үшін президент Рутерфорд Б. Хейз 1877 жылы Колумбиядан және Оңтүстіктен федералды әскерлерді шығарып алды. Республикалық үкімет тарады, Чемберлен солтүстікке кетті, ал Уэйд Хэмптон мен оның қайта жаңғыртушылары билікке келді.

From 1868 on, elections were accompanied by increasing violence from white paramilitary groups such as the Red Shirts. Because of the violence in 1870, Republican Governor Chamberlain requested assistance from Washington to try to keep control. President Ulysses S. Grant sent federal troops to try to preserve order and ensure a fair election. Using as a model the "Mississippi Plan", which had redeemed that state in 1874, South Carolina whites used intimidation, violence, persuasion, and control of the blacks. In 1876, tensions were high, especially in Piedmont towns where the numbers of blacks were fewer than whites. In these counties, blacks sometimes made up a narrow majority. There were numerous demonstrations by the Red Shirts—white Democrats determined to win the upcoming elections by any means possible. The Red Shirts turned the tide in South Carolina, convincing whites that this could indeed be the year they regain control and terrorizing blacks to stay away from voting, due to incidents such as the Hamburg Massacre in July, the Ellenton riots in October, and other similar events in Aiken County and Edgefield District. Armed with heavy pistols and rifles, they rode on horseback to every Republican meeting, and demanded a chance to speak. The Red Shirts milled among the crowds. Each selected a black man to watch, privately threatening to shoot him if he raised a disturbance. The Redeemers organized hundreds of rifle clubs. Obeying proclamations to disband, they sometimes reorganized as missionary societies or dancing clubs—with rifles. They set up an ironclad economic boycott against black activists and "scalawags" who refused to vote the Democratic ticket. People lost jobs over their political views. They beat down the opposition—but always just within the law. In 1876, Wade Hampton made more than forty speeches across the state. Some Black Republicans joined his cause; donning the Red Shirts, they paraded with the whites. Most scalawags "crossed Jordan", as switching to the Democrats was called. On election day, there was intimidation and fraud on all sides, employed by both parties. Edgefield and Laurens counties had more votes for Democratic candidate Wade Hampton III than the total number of registered voters in either county. The returns were disputed all the way to Washington, where they played a central role in the Compromise of 1877. Both parties claimed victory. For a while, two separate state assemblies did business side by side on the floor of the state house (their Speakers shared the Speaker's desk, but each had his own gavel), until the Democrats moved to their own building. There the Democrats continued to pass resolutions and conducted the state's business, just as the Republicans were doing. The Republican State Assembly tossed out results of the tainted election and reelected Chamberlain as governor. A week later, General Wade Hampton III took the oath of office for the Democrats. Finally, in return for the South's support of his own convoluted presidential "victory" over Samuel Tilden, President Rutherford B. Hayes withdrew federal troops from Columbia and the rest of the South in 1877. The Republican government dissolved and Chamberlain headed north, as Wade Hampton and his Redeemers took control.

Жады

Оңтүстік Каролинадағы ақтар мен қаралар Реконструкция туралы әртүрлі естеліктер жасады және оларды өз саясатын ақтауға пайдаланды. Джеймс Шепард Пайк, белгілі республикалық журналист, 1873 жылы штатқа сапар шегіп, кеңінен қайта басылған және "Құлаған штат" (1874) кітабы ретінде жарияланған есептерді жазды. Тарихшы Эрик Фонер былай деп жазады:

"Кітап саяси жемқорлыққа батқан, үкіметтік ысырапшылықтан құрғаған және "қара нәсілділердің жабайылығының" билігінде болған штатты бейнеледі". Ол Оңтүстіктің проблемалары "негр үкіметінен" туындағанын мәлімдеді. Шешім – жетекші ақтарды саяси билікке қайтару. 20-ғасырдың басында Колумбия университетіндегі Даннинг мектебінің ғалым-тарихшылары ғылыми монографияларда ұқсас көзқарастарды дамытты; олар Оңтүстіктегі ірі жоғары оқу орындарында тарихшылар болып жұмыс істеді, 1960 жылдарға дейін Реконструкцияның түсіндірілуіне әсер етті. Олар жемқор "янкилердің" қаржылық пайда үшін білімсіз қара нәсілді сайлаушыларды бақылап, Оңтүстік Каролинаны экономикалық қиындыққа және әлеуметтік хаосқа шамалы жеткізіп жіберді деп сақты. Бұл нұсқадағы батырлар – "Қызыл жейделілер": 1874 жылдан бастап штатты дұрыс басқарусыздықтан құтқарып, демократияны сақтаған, сайлау кезінде қара нәсілділерді қорқытып қоғамдық орындардан қуған, заң мен тәртіпті қалпына келтірген және нәсілдер арасындағы ынтымақ пен келісімнің ұзақ дәуірін құрған ақ парамилитарлік бүлікшілер. Ал қара нәсілділердің нұсқасы, W.E.B. Дю Бойстың "Қара Реконструкциясы" (1935) еңбегімен басталады, бұл кезеңді көбірек объективті қарастырып, мемлекеттік мектеп білімін құру және барлық азаматтарға пайдасы тиетін көптеген әлеуметтік және әлеуметтік қызметтерді ұйымдастырудағы жетістіктерін атап көрсетеді. Басқа тарихшылар да Реконструкцияны ұқсас кезеңдермен салыстырып бағалады. Олардың жұмысы Азаматтық құқықтар қозғалысына интеллектуалдық қолдау көрсетті. 1980 жылдары Азаматтық құқықтар қозғалысының жетістіктерінен кейін Конфедерация туының көрсетілуіне байланысты туған әлеуметтік даулар осы әртүрлі түсіндірмелермен және Реконструкциядан кейін консервативті демократтардан жоғалған конституциялық құқықтарын қайтару үшін қара нәсілділердің шамамен бір ғасыр бойы күресімен байланысты болды.

Консервативті билік (1877-1890)

Демократтардың жетекшісі генерал Уэйд Хэмптон III және басқа да бұрынғы Конфедерация ардагерлері болды, олар соғыстан бұрынғы кезеңнің саясатына оралуды жақтады. Консерваторлар немесе Бурбондар деп аталған олар, ақтардың үстемдігін сақтай отырып, үкіметтің ең төменгі деңгейдегі араласуын және қараларға қатысты келісімді саясатты қолдады. Консерваторлар үшін Оңтүстік Каролина университетінің соғысқа дейінгі беделін қайта жаңарту, мемлекет және аймақтағы жоғары білімнің жетекші оқу орны ретінде маңызды болды. Олар колледжді тек ақ нәсілділерге қабылдауды шектеу заңын қабылдамас бұрын жапты. Заң шығарушы орган қара нәсілділерге арналған жоғары білім беру үшін Клэфлин колледжін белгіледі. (Қайта құру заң шығарушы органы колледжді қара нәсілділерге ашып, оларды оқуға дайындау үшін қосымша бағдарламалар құрған еді.) Билікке келген соң демократтар өздерінің позицияларын тез нығайтып, Радикалдық республикашылардың мұрасын жоюға кірісті. Олар республикашыларды лауазымдарынан кетуге қысым жасады, бұл Қызыл көйлектер мүшелерінің зорлық-зомбылық және қорқыту әрекеттерін қамтыды – тарихшы Джордж Рабе оларды «Демократиялық партияның әскери күші» деп сипаттаған бұл жарымәскери топ сондай-ақ қара нәсілділердің дауыс беруін басуға жұмыс істеді. Бір жыл ішінде заң шығарушы және сот жүйесі демократтардың толық бақылауына көшті. Демократтар Қайта құру кезеңінде республикашылар жасаған жемқорлық пен алаяқтықтарды тергеді. Олар Федералдық үкімет 1876 жылғы сайлау науқанында зорлық-зомбылық жасады деп айыпталған ақ нәсілділерге қарсы қозғалған істерді тоқтатқанда айыптаудан бас тартты. Өздерінің позицияларын бекіткен демократтар енді мемлекеттік қарыз мәселесіне кірісті. Штатты қайтару үшін мақсатты зорлық-зомбылықты қолдануға арналған Эджфилд жоспарын жасаған генерал Мартин Гэри бастаған көптеген демократтар, мемлекеттік қарыздың барлығын жоюды талап етті, бірақ Гэриге Чарльстон облигация иелері қарсылық көрсетті. Уэйд Хэмптонның араласуымен келісімге қол жеткізілді және 1882 жылдың қазан айына қарай мемлекеттік қарыз 6,5 миллион долларға дейін төмендетілді. Консерваторлардың басқа да заңнамалық бастамалары олардың негізгі қолдаушыларына – плантаторлар мен кәсіпкерлерге пайда әкелді. Салықтар жалпы түрде төмендетілді, сондай-ақ кедей ақ және қара нәсілділерге көмек көрсететін қоғамдық әлеуметтік және білім беру бағдарламаларына бөлген қаражат қысқартылды. Ауызша шарттар заңды күшке енді, шартты бұзу қылмыстық құқық бұзушылық ретінде қатаң жазаланды, ал плантаторларға қарызы бар адамдар қарызын жұмыс істеу арқылы өтеуге мәжбүр болуы мүмкін еді. Сонымен қатар, Оңтүстік Каролина университеті мен Цитадель элиталық топтар үшін қайта ашылды және мемлекеттік үкімет тарапынан жан-жақты қолдауға ие болды. 1880-ші жылдардың соңына қарай аграрлық қозғалыс штатта таралып, шаруаларды өздерінің саяси құқықтарын талап етуге шақырды. Олар заң шығарушы органға ауыл шаруашылығы колледжін құруға қысым жасады. Заң шығарушы орган 1887 жылы Оңтүстік Каролина университетіне ауыл шаруашылығы колледжін қосып, оған келісім берді. Бен Тиллман шаруаларды Колумбия саясатынан оқшауланған жеке ауыл шаруашылығы колледжін талап етуге шақырды. Консерваторлар оларға 1889 жылы осындай колледжді берді.

The Democrats were led by General Wade Hampton III and other former Confederate veterans who espoused a return to the policies of the antebellum period. Known as the Conservatives, or the Bourbons, they favored a minimalist approach by the government and a conciliatory policy towards blacks while maintaining white supremacy. Also of interest to the Conservatives was the restoration of the University of South Carolina to its prominent prewar status as the leading institution of higher education in the state and the region. They closed the college before passing a law to restrict admission to whites only. The legislature designated Claflin College for higher education for blacks. (The Reconstruction legislature had opened the college to blacks and established supplemental programs to prepare them for study.) Once in power, the Democrats quickly consolidated their position and sought to unravel the legacy of the Radical Republicans. They pressured Republicans to resign from their positions, which included violence and intimidation by members of the Red Shirts, a paramilitary group described the historian George Rabe as the "military arm of the Democratic Party", who also worked to suppress black voting. Within a year both the legislative and judiciary were firmly in the control of the Democrats. The Democrats launched investigations into the corruption and frauds committed by Republicans during Reconstruction. They dropped the charges when the Federal government dropped its charges against whites accused of violence in the 1876 election campaign. With their position secure, the Democrats next tackled the state debt. Many Democrats from the upcountry, led by General Martin Gary, who had developed the Edgefield Plan for targeted violence to take back the state, pushed for the entire state debt to be canceled, but Gary was opposed by Charleston holders of the bonds. A compromise moderated by Wade Hampton was achieved and by October 1882, the state debt was reduced to $6.5 million. Other legislative initiatives by the Conservatives benefited its primary supporters, the planters and business class. Taxes across the board were reduced, and funding was cut for public social and educational programs that assisted poor whites and blacks. Oral contracts were made to be legally binding, breach of contract was enforced as a criminal offense, and those in debt to planters could be forced to work off their debt. In addition, the University of South Carolina along with The Citadel were reopened to elite classes and generously supported by the state government. By the late 1880s, the agrarian movement swept through the state and encouraged subsistence farmers to assert their political rights. They pressured the legislature to establish an agriculture college. Reluctantly the legislature complied by adding an agriculture college to the University of South Carolina in 1887. Ben Tillman inspired the farmers to demand a separate agriculture college isolated from the politics of Columbia. The Conservatives finally gave them one in 1889.

Тилман дәуірі және сайлау құқығынан айыру (18901914)

1890 жылы Бен Тилман губернаторлық сайысқа көз тікті. Фермерлер оның кандидатурасын қолдап, Тилман консервативті үміткер А.С. Хаскелді оңай жеңді. Консерваторлар штаттағы фермерлер қозғалысының күшін түсінбеді. Егіншілердің элитасы Азамат соғысындағы қатысқандары үшін автоматты түрде құрметке ие бола алмады. Одан да артығы, Тилманның "күлкілі және қарапайым сөйлеуі оған ұқсас талғамға ие көпшілікке ұнады". Тилман қозғалысы Тилманның бірқатар ұсыныстарын және сүйікті жобаларын іске асыруға жетті. Олардың арасында жаңа штат конституциясын жасау және алкогольге арналған мемлекеттік диспансерлік жүйе құру болды. Тилман "негр билігінен патологиялық қорқыныш" сезімдеді. Ақ элиталар 1890 жылғы Миссисипи үлгісінде, АҚШ Жоғарғы Сотының шағымдарынан өткен, қара және кедей ақтардың дауыс беруін шектеу ережелерімен жаңа конституция жасады. Олар АҚШ Жоғарғы Сотының шағымдарынан өткен "Миссисипи жоспары" деп аталатын жобаны іске қосты. Дауыс беру құқығынан айыру негізінен сайлаушыларды тіркеуді қиындату арқылы жүзеге асырылды, мысалы, сайлау салығы және сауаттылық сынақтары, бұл іс жүзінде афроамерикандықтар мен кедей ақтарға кері әсер етті. 1895 жылғы жаңа Конституция қабылданғаннан кейін, дауыс беру құқығы негізінен ақ нәсілділерге шектелді, бұл бір партиялық демократиялық штат құруға әкелді. Ақ демократтар сайлаушылардың саны күрт азайғанмен, штаттың жалпы халқына негізделген Өкілдер палатасының үлесін бақылаудан пайдаланды. Қаралар саяси жүйеден толығымен шеттетілді, жергілікті кеңселерде және сот алқаларында қызмет етуге жол берілмеді. Қайта құру кезінде қара нәсілді заң шығарушылар заң шығарушы органның төменгі палатасында көпшілік құрады. Ақтардың билігімен қабылданған жаңа талаптар бойынша 140 000-ға жуық қаралардың тек 15 000-ы тіркеуге жарамды болды. Іс жүзінде, көптеген қаралар ақ тіркеушілер бақылаған субъективті сайлаушылар тіркеу процесі арқылы дауыс беруден тыйым салынды. Сонымен қатар, Демократиялық партияның ішкі сайлауы тек ақ нәсілділерге арналды. 1896 жылдың қазан айына қарай, қаралар көпшілік құраған штатта 50 000 ақ адам тіркелген, ал қаралардың саны тек 5 500 болды. 1900 жылғы санақ дауыс беру құқығынан айырудың ауқымын көрсетті: штаттың халқының 58 пайыздан астамын құраған 782 509 афроамерикандықтардың көп бөлігі өкілдіксіз қалды. Саяси шығын білімді де, білімсіз де ерлерге тиді. Бұл олардың мүдделері қорғалмағандықтан, штат ішінде қараларға әділетсіз қаралатындығын білдірді. Олар сот алқаларында қызмет ете алмады; сегрегациялық мектептер мен қызметтер жеткіліксіз қаржыландырылды; құқық қорғау органдарында ақтар басым болды. Африкалық американдықтар 1964 және 1965 жылдары Азаматтық құқық қозғалысы Федералды заңнаманы қабылдағанға дейін сайлау құқығы мен саяси құқықтарды қалпына келтіре алмады. "Бен Тилманның сүйіктісі" деп сипатталған штаттық диспансер штатта ешқашан танымал болған жоқ, және Дарлингтонда оны іске асыру кезінде зорлық-зомбылық орын алды. 1907 жылы диспансерлік заң күшін жойды. 1915 жылы референдум арқылы алкогольді заңды түрде сатуға тыйым салынды. Тилманның нәсілшіл саясатына қарамастан, губернатор болып тұрған кезінде бірқатар әлеуметтік реформалар жүргізілді. Салықтарды бағалау бойынша әділ және тең құқықты заңдар қабылданды. Штат билігі таратқан салықты төлеуден бас тартқан корпорацияларды тәркілеу туралы заң қабылданды, сонымен қатар корпоративтік байлықтың бағасы артты. Жалпы білім беру мектептері жақсартылып, (бір бақылаушының сөзінше) "қазір штаттың әрбір ұл мен қызына қол жетімді, мүмкін, орташа штат төлей алатындай". Қоңыршақтарды талдау және тексерудің жақсы жүйесі енгізілді, осылайша штат фермерлеріне мамонт алаяқтығының алдын алды. Штаттық психикалық аурухана мен түрмеде реформалар жүргізілді, нәтижесінде тиімділік артты және сол мекемелерде өлім-жітім деңгейі күрт төмендеді. Конфедерациялық зейнетақылар арттырылды, ал темір жолды реттеу туралы заң жобасы 3 темір жол комиссиясын құруды көздейді, олар темір жол компанияларының барлық кестелерін және кітаптарын тексеруге және әділ бағалар мен жолаушылар тасымалында әділетсіз кемсітушілікті болдырмау үшін билік алды. 1892 жылғы 15 желтоқсандағы заң балаларға жасалған қатыгездіктің алдын алу және оны жазалау мақсатында қабылданды, ал 1892 жылғы 20 желтоқсандағы заң штаттық денсаулық сақтау кеңесін құруды көздеді. Соғыс ардагерлеріне қатысты, 1892 жылы ақшалай төлемдерге көздері жоқ жағдайлар қосылды, ал ардагерлер бос ұяша үшін 47,50 доллар алды. Тилман штаттың фосфат кен орындарының Coosaw Mining Company компаниясының монополиясын да бұзды (химиялық тыңайтқыштардың маңызды құралы), "және тыңайтқыштардың құнын төмендеттім" деп мәлімдеді. Мақта фабрикаларындағы еңбек сағаттарын шектеу туралы да заң қабылданды. Бір зерттеуде көрсетілгендей, Тилман "өзі "фабрикалық класс" деп атаған адамдардың әл-ауқатына көп қызығушылық танытпағанмен, фабрика директорларының, мысалы, Оррдың қарсылығына қарсы заңға қолдау көрсетуге дайын болды". Тилман өзі ұзақ жұмыс сағаттарын сынады. Орр Тилманның "Жаңа судья Уоллестің аяқ киімін шешуге лайық емес" деді, ол Оррды "бір күнінде он үш сағат жұмыс істеуге мәжбүрлейтін фабрика президенті" деп айыптады. Тилманның Оңтүстік Каролина саясатына ықпалы 1895 жылы заң шығарушы орган тарапынан АҚШ Сенатына сайланғаннан кейін азайды. Консерваторлар 1902 жылы заң шығарушы органына қайта ие болды. Элиталық егінші, Дункан Клинч Хейвард губернаторлық сайлауда жеңіске жетті. Ол ешқандай маңызды өзгерістер жасаған жоқ және Хейвард диспансерлік заңды орындауды қиындықтармен жалғастырды. Штат өнеркәсіптік даму қарқынын жалғастырды, бұл жаңа ақ сайлаушылар класын - мақта фабрикаларының жұмысшыларын тудырды. Ақ шаруалар мен фабрика жұмысшылары 1910 жылғы губернаторлық сайлауда Тилманшыл Коул Близеге бірікті. Олар Близе өзінің саяси күшінің маңызды бөлігі ретінде оларды қамтитынына сенді. Алайда, оның кеңседе өткізген төрт жылы өте тұрақсыз болды. Бұл прогрессивті Ричард И. Мэннингтің 1914 жылы губернаторлыққа жеңіске жетуіне көмектесті.

In 1890, Ben Tillman set his sights on the gubernatorial contest. The farmers rallied behind his candidacy and Tillman easily defeated the conservative nominee, A. C. Haskell. The conservatives failed to grasp the strength of the farmers' movement in the state. The planter elite no longer engendered automatic respect for having fought in the Civil War. Not only that, but Tillman's "humorous and coarse speech appealed to a majority no more delicate than he in matters of taste." The Tillman movement succeeded in enacting a number of Tillman's proposals and pet projects. Among those was the crafting of a new state constitution and a state dispensary system for alcohol. Tillman held a "pathological fear of Negro rule". White elites created a new constitution with provisions to suppress voting by blacks and poor whites following the 1890 model of Mississippi, which had survived an appeal to the US Supreme Court. They followed what was known as the Mississippi Plan, which had survived a US Supreme Court challenge. Disfranchisement was chiefly accomplished through provisions related to making voter registration more difficult, such as poll taxes and literacy tests, which in practice adversely affected African Americans and poor whites. After promulgation of the new Constitution of 1895, voting was for more than sixty years essentially restricted to whites, establishing a one party Democratic state. White Democrats benefited by controlling a House of Representatives apportionment based on the total state population, although the number of voters had been drastically reduced. Blacks were excluded from the political system in every way, including from serving in local offices and on juries. During Reconstruction, black legislators had been a majority in the lower house of the legislature. The new requirements, applied under white authority, led to only about 15,000 of the 140,000 eligible blacks qualifying to register. In practice, many more blacks were prohibited from voting by the subjective voter registration process controlled by white registrars. In addition, the Democratic Party primary was restricted to whites only. By October 1896, there were 50,000 whites registered, but only 5,500 blacks, in a state in which blacks were the majority. The 1900 census demonstrated the extent of disfranchisement: a total of 782,509 African Americans made up more than 58 percent of the state's population, essentially without any representation. The political loss affected educated and illiterate men alike. It meant that without their interests represented, blacks were unfairly treated within the state. They were unable to serve on juries; segregated schools and services were underfunded; law enforcement was dominated by whites. African Americans did not recover the ability to exercise suffrage and political rights until the Civil Rights Movement won passage of Federal legislation in 1964 and 1965. The state Dispensary, described as "Ben Tillman's Baby", was never popular in the state, and violence broke out in Darlington over its enforcement. In 1907, the Dispensary Act was repealed. In 1915, the legal sale of alcohol was prohibited by referendum. Despite Tillman’s racist politics, a number of social reforms were carried out during his time as governor. More just and equitable laws for the assessment of taxes were secured. An Act was enacted which provided for the forfeiture of corporations that refused to pay taxes assessed by the State authorities. while the assessment of the value of corporate wealth was increased. The common schools were built up, and (according to one observer) “so improved them that now a school is in the reach of practically every boy and girl within the State, as adequate, possibly, as the average State can afford.”

A better system of analysis and inspection of fertilizers was introduced, “and so prevented the practice of mammoth frauds on the farmers of the State.” Reforms to the state lunatic asylum and penitentiary were also carried out, “resulting in greater efficiency and a dramatic decrease in the mortality rates in those institutions.” Confederate pensions were increased, while a railroad regulation bill provided for a railroad commission of 3 “to be given power to examine all schedules and books of railroad companies in order to fix fair freight and passenger rates and prevent unjust discrimination in charges.” An Act of December the 15th 1892 sought to prevent child cruelty and provide for punishment of the same, while an Act of December the 20th 1892 provided for the establishment of a State Board of Health. In regards to veterans, missing eyes were added to the cash payment qualifications in 1892, and veterans got $47.50 for the empty socket. Tillman also broke up the monopoly of the Coosaw Mining Company on the state’s phosphate beds (which was a key ingredient in chemical fertilizer) “and claimed to lower fertilizer costs.” A bill was also passed that limited the hours of labor in cotton mills. Although Tillman, as noted by one study, ‘never having shown much interest in the welfare of what he called “the damn factory class,” was willing to champion legislation that met the opposition of mill executives of the type of Orr.’ Tillman himself criticized long working hours. When Orr said that Tillman was "not fit to unlatch the shoes of Judge Wallace," he accused Orr of being "the president of a factory that is making poor men and women work thirteen hours a day." Tillman's influence on the politics of South Carolina began to wane after he was elected by the legislature to the U. S. Senate in 1895. The Conservatives recaptured the legislature in 1902. The elite planter, Duncan Clinch Heyward, won the gubernatorial election. He made no substantial changes and Heyward continued to enforce the Dispensary Act at great difficulty. The state continued its rapid pace of industrialization, which gave rise to a new class of white voters, the cotton mill workers. White sharecroppers and mill workers coalesced behind the candidacy of Tillmanite Cole Blease in the gubernatorial election of 1910. They believed that Blease was including them as an important part of the political force of the state. Instead, his four years in office were highly erratic in behavior. This helped to pave the way for a progressive, Richard I. Manning, to win the governorship in 1914.

19-ғасырдың аяғы мен 20-ғасырдың басындағы экономикалық өрлеу мен құлдыраулар

1880 жылдары Атланта редакторы Генри В. Грейди штатта "Жаңа Оңтүстік" көрінісімен танымал болды, ол – қазіргі заманғы өнеркәсіптік үлгіге негізделген Оңтүстік. Осы кезде Оңтүстік Каролинаның белгілі бір кәсіпкерлеріне мақтасын солтүстікке жөнелтудің орнына, Оңтүстік Каролинадағы фабрикаларда өңдеуге болатыны ойға келді. Бұл идея жаңа емес еді; 1854 жылы Де Боудың "Оңтүстік және Батыс коммерциялық шолуы" журналы инвесторларға Оңтүстік Каролинаның өндіріс әлеуетімен мақтанды, үш теміржол желісі, арзан шикізат, мұз бармайтын өзендері мен жұмыс күшінің болуын атап көрсетті. 1860 жылға дейін құлдық соншалықты пайдалы болғандықтан, қолда бар капиталды жұтып қойды және солтүстік инвесторларын ығыстырды, бірақ енді индустрияландыру уақыты жетті. 1900 жылға қарай тоқыма өнеркәсібі су қуаты мен ақ жұмыс күші бар биік жерлерде орнатылды, олар ерлер, әйелдер және балалардан құралды, олар қиын шаруашылықтардан фабрикалық қалаларға көшуге дайын болды. 1902 жылы Чарльстон экспедициясы бүкіл әлемнен келушілерді қызықтырды. Президент Теодор Рузвельт, оның анасы Колумбияда оқыған, Солтүстік пен Оңтүстік арасындағы әлі де толыққанды басылмаған араздықты татуластыруға шақырды. Прогрессивті қозғалыстың 1914 жылы губернатор Ричард Ирвин Мэннинг III-мен штатта пайда болғаны айтылады. 1900 жылдардың басында Солтүстік Каролинадан кеңінен тараған жарық жапырақты темекі ауыл шаруашылығындағы өркендеуге әкелді. Бұл 1929 жылы басталған Ұлы депрессиямен тоқтатылды, бірақ темекі өнеркәсібі қалпына келіп, 20 ғасырдың соңына дейін гүлденді. Мақта төмен бағаға қарамастан, ең басты өнім болып қала берді. Бүршік құрттарының таралуы егістік жердің көлемін, әсіресе өнімділігін күрт азайтты. Фермерлер басқа дақылдарға көшті. Қара нәсілді шаруалар мен жұмысшылар Бірінші дүниежүзілік соғыс кезеңінде үлкен санымен солтүстікке қарай көшті, бұл Ұлы көші-қон 20 ғасырдың ортасына дейін жалғасты, олар жоғары жалақы мен жақсырақ саяси жағдайларды іздеді.

Азаматтық құқық қозғалысы

1948 жылы Стром Турмонд штаттар құқықтары платформасымен президенттікке кандидат болғанда, Оңтүстік Каролина ақтөстің демократтардың Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін «Жаңа саясаттың» федералды билікті күшейтуін жалғастыруына наразылық білдірді. Оңтүстік Каролинаның афроамерикандықтары штаттар құқықтарының оңтүстік нұсқасымен келіспеді; 1940 жылға қарай 1895 жылғы конституцияға енгізілген сайлау тізіміне ену шарттары афроамерикандық сайлаушылардың санын штаттағы дауыс беруге жетілгендердің барлығының 0,8 пайызына дейін шектеді – шамамен 3000 адам. Афроамерикандықтар 19 ғасырдан бері өз өкілдерін сайлай алмады. Жүздеген мың адам 20 ғасырдың Ұлы көші-қоны кезінде өнеркәсіптік қалаларға қоныс аударды. 1960 жылы, Азаматтық құқықтар қозғалысы кезінде Оңтүстік Каролина халқы 2 382 594 адамды құрады, оның ішінде шамамен 35 пайызы, яғни 829 291 афроамерикандықтар 60 жылдан бері өкілдіксіз қалды. Бұған қоса, штат мемлекеттік мекемелерде заңды түрде нәсілдік сегрегацияны сақтады. Сегрегацияға қарсы бейбітшілік әрекеттер 1961 жылы Рок-Хиллде басталды, онда «Достық» колледжінің тоғыз афроамерикандық студенті қалалық «McCrory’s» дүкеніндегі ақтарға арналған асханада орын алып, кетпеді. Полиция оларды қамағанда, студенттерге 200 доллар айып төлеу немесе Йорк округінің түрмесінде 30 күн ауыр жұмыс істеудің бірін таңдау мүмкіндігі берілді. «Достық тоғызы» деп аталған студенттер соңғысын таңдады, осы шешімі арқасында Азаматтық құқықтар қозғалысында «түрмеге, кепілдіксіз» стратегиясын қолдануға байланысты ұлттық назар аударды.

Экономикалық өзгерістер

1960 жылдан бері ауыл шаруашылығының қарқынды құлдырауы ең маңызды дамулардың бірі болды. 1960 жылы штаттағы мақтаның жартысынан астамы қолмен жиналды. Келесі жиырма жылда механикаландыру ауылдық округтерде ондаған мың жұмыс орынын жойды. 2000 жылға қарай барлығы 24 000 шаруашылық қалды, бұл халықтың 2% құрады; көптеген басқалары бұрынғы шаруашылықтардың орнындағы ауылдық жерлерде тұрды, бірақ шаруашылық емес жұмыстарға қатысты. Мақта бұрынғыдай маңызды болмай қалды, мақта егістігі орман шаруашылығына айналды. 1970 жылға дейін ауылдық аймақтар заң шығарушы органына бақылық етті. 1972 жылдан кейін штат заң шығарушы органының екі палатасы да бір округтен сайланатын депутаттарға бөлінді, бұл тағы бір ауылдық артықшылықты жойды. 1965 жылғы Федералдық сайлау құқығы туралы заңмен бірге, бұл Оңтүстік Каролина саясатын өзгертіп жіберді. Қайта құрудан кейінге дейін шамамен бір ғасыр бойы штатта үстемдік еткен Оңтүстік Каролина Демократиялық партиясы 1994 жылғы сайлаулардан бастап штат және округ деңгейінде құлдырауын басталды. Көптеген ақ сайлаушылар 1960 жылдардың соңынан бері Республикалық президенттік үміткерлерді қолдап келеді және біртіндеп партия үміткерлерін жергілікті және штаттық лауазымдарға сайлап отырды. Республикашылар штаттық конституциялық лауазымның біреуін қоспағанда, барлығын және штаттық өкілдер палатасын бақылауға алды. 1959–1963 жылдары губернатор болған Фриц Холлингс, дамуды ынталандырған маңызды тұлға, өнеркәсіптік оқыту бағдарламаларын ілгерілету үшін науқан жүргізді және штаттық экономикалық даму стратегиясын жүзеге асырды. 1990 жылы Суық соғыстың аяқталуы Солтүстік Чарльстондағы теңіз күштерінің базалары сияқты әскери нысандардың жабылуына әкелді, оларға Конгрессмен Мендел Риверс ұзақ уақыт демеушілік еткен. Жаңа жұмыс орындарын табу штаттың басты міндетіне айналды. 1975 жылдан бастап штат өзінің тартымды климатын, күшті еңбек одақтарының болмауын және төмен жалақы мөлшерлемесін пайдаланып, Michelin сияқты зауыттарға шетелдік инвестицияларды тартуға тырысты, оның штаб-пәтері АҚШ-та орналасқан. Халықаралық компаниялар жұмысын бастаған кезде Солтүстік Каролина шекарасынан Гринвиллге дейінгі 85-ші қалааралық тас жолдың бөлігі «ҰҰҰ аллеясы» атанды. Туризм, әсіресе Мертл-Бич аймағында маңызды индустрияға айналды. Жартылай тропикалық климаты, арзан жері және төмен құрылыс шығындары (төмен жалақыға байланысты) штат дамушылардың арманына айналды. Киава және Хилтон Хед сияқты тосқауыл аралдар бай шетелдіктер үшін зейнеткерлік қауымдастықтары ретінде дамыды. Штаттың жағалауды реттеуге жасаған әрекеттері федералды сот шешімдеріне қайшы келді. АҚШ Жоғарғы Соты (Лукас пен Оңтүстік Каролинаның жағалау кеңесі арасындағы іс бойынша) штат жағалаудағы қауіп төндіретін мүліктерге құрылыс салуға тыйым салғанда, іс жүзінде талапкердің мүлігін заңмен рұқсатсыз алып қойғанын шешті. Жағалау бойында сәнді тұрғын үйлер салуға асығушылық 1989 жылдың 21-22 қыркүйегінде «Хуго» даулы болғанда миллиардтаған долларлық шығынға әкелді. Чарльстон дауылдарға көбірек дайын болған; тарихи сақтау топтары дереу құтқару және қайта құру жұмыстарын бастады, нәтижесінде Хьюгодан кейін бір жыл өткен соң қала дерлік қалыпқа келді. Алайда 1980 жылдардың соңында штаттың экономикалық өсу қарқыны төмендеді. Оңтүстік Каролинаның даму жоспары төмен салықтарды ұсынуға және төмен жалақылы өнеркәсіптерді тартуға бағытталған, бірақ штаттың білім деңгейінің төмендігі жоғары жалақылы, жоғары технологиялық өнеркәсіптерді тартуға мүмкіндік бермеді. 1991 жылы сол кездегі губернатор Кэрролл А. Кэмпбеллдің басшылығымен штат BMW (Бавария мотор зауыты) жалғыз АҚШ автозауытын Спартанбург округінің Грир қаласына табысты түрде тартты. BMW-ге екінші және үшінші деңгейдегі автокөлік бөлшектерін жеткізушілер де фабриканың жанында құрастыру және тарату қондырғыларын құрды, бұл өндірісте тоқымадан автомобильге айтарлықтай ауысуды туғызды. 2009 жылы штат Вашингтон штатын Солтүстік Чарльстонда салынатын жаңа Boeing зауыты үшін басып өтті. Boeing компаниясы 450 миллион долларлық салық жеңілдіктерін пайдалану үшін жеті жыл ішінде кем дегенде 3800 жұмыс орнын ашуы және 750 миллион доллардан астам инвестиция салуы керек.

The rapid decline of agriculture in the state has been one of the most important developments since the 1960s. As late as 1960, more than half the state's cotton was picked by hand. Over the next twenty years, mechanization eliminated tens of thousands of jobs in rural counties. By 2000, only 24,000 farms were left, with fewer than 2% of the population; many others lived in rural areas on what were once farms, but they commuted to non farm jobs. Cotton was no longer king, as cotton lands were converted into timberlands. Until the 1970s rural areas had controlled the legislature. After 1972, both houses of the state legislature were reapportioned into single member districts, ending another rural advantage. Coupled with the federal Voting Rights Act of 1965, which protected voting for African Americans, the reapportionment transformed South Carolina politics. The South Carolina Democratic party, which dominated the state for nearly a century after Reconstruction, began to decline at the state and county level with the 1994 elections. The majority white voters had been supporting Republican presidential candidates since the late 1960s and gradually elected the party candidates to local and state offices as well. Republicans won all but one statewide constitutional office, and control of the state house of representatives. Fritz Hollings, governor 1959–63, who was a key supporter of development, executed a campaign to promote industrial training programs and implemented a state wide economic development strategy. The end of the Cold War in 1990 brought the closing of military installations, such as the naval facilities in North Charleston, which Rep. Mendel Rivers had long sponsored. The quest for new jobs became a high state priority. Starting in 1975 the state used its attractive climate, lack of powerful labor unions, and low wage rates to attract foreign investment in factories, including Michelin, which located its U. S. headquarters in the state. The stretch of Interstate 85 from the North Carolina line to Greenville became "UN Alley" as international companies opened operations. Tourism became a major industry, especially in the Myrtle Beach area. With its semitropical climate, cheap land and low construction costs (because of low wages), the state became a developer's dream. Barrier islands, such as Kiawah and Hilton Head, were developed as retirement communities for wealthy outsiders. The state's attempts to manage coastal development in an orderly and environmentally sound manner have run afoul of federal court decisions. The U. S. Supreme Court (in Lucas v. South Carolina Coastal Council) ruled that the state, in forbidding construction on threatened beachfront property, had, in effect, seized the plaintiff's property without due process of law. The rush to build upscale housing along the coast paid its price in the billions of dollars of losses as Hurricane Hugo swept through on September 21–22, 1989. Charleston was more used to hurricanes; historical preservation groups immediately stepped in to begin salvage and reconstruction, with the result that one year after Hugo, the city was virtually returned to normal. By the late 1980s, however, the state's economic growth rate flattened. South Carolina's development plan focused on offering low taxes and attracting low wage industries, but the state's low levels of education have failed to attract high wage, high tech industries. In 1991, under the leadership of then Governor Carroll A. Campbell, the state successfully recruited BMW's (Bavarian Motor Works) only U. S. auto factory to the city of Greer, in Spartanburg County. Second tier and third tier auto parts suppliers to BMW likewise established assembly and distribution facilities near the factory, creating a significant shift in manufacturing from textiles to automotive. In 2009, the state outbid the state of Washington for a giant new Boeing plant, to be constructed in North Charleston. Boeing must create at least 3,800 jobs and invest more than $750 million within seven years to take advantage of the various tax inducements, worth $450 million.

Саясат

1970-ші жылдары Оңтүстік Каролинаның ақ сайлаушылары Реконструкциядан бері штаттың алғашқы республикалық губернаторын сайлады. 1987 және 1991 жылдары штат тағы бір республикашыл губернатор Кэрролл Кэмпбеллді сайлап, қайта сайлады. Көптеген саясаткерлер Демократиялық партиядан Республикалық партияға (GOP) ауысты, соның ішінде бұрынғы демократ Дэвид Бизли, ол рухани жаңарудан өткенін мәлімдеді; ол республикалық губернатор болып сайланды. 1996 жылы Бизли азаматтарды таң қалдырып, Капитолий үстіндегі Конфедерация туын желбіретін күйін ақтауға өзінің шамасы келмейтінін жариялады. Ол «расистік мотивпен жасалған зорлық-зомбылық оны Конфедерация туының саясаты мен символизмін қайта қарастыруға мәжбүр етті және оны жылжыту керек деген қорытындыға келді» деді. Дәстүрді сақтаушылар Боб Джонс университетінің басшысы Боб Джонс III өзінің осындай көзқараста екенін мәлімдегенде таң қалды. 1998 жылы Бизлиді Ланкастер қаласынан шыққан мемлекеттік жиналыстың мүшесі, көпшілікке беймәлім Джим Ходжес жеңіп қайта сайлауға қарсы шықты. Ходжес Бизлидің штаттық лотерея құруға қарсылығын сынап, білім беруді қолдау үшін қаржыны қажет етті. Ходжес мемлекеттік білім беруді жақсарту үшін жаңа салық базасын қажет ететінін айтты. Ходжес Конфедерация туын желбіретуге қарсы Бизлиге қосылмағанына қарамастан, NAACP Ходжеске қолдау көрсетті. (Сонымен бірге NAACP штаттағы конференцияларға ту мәселесі бойынша бойкот жариялауды талап етті). Ходжес құмар ойын индустриясынан миллиондаған доллар қаржы алды, кейбір бағалаулар бойынша олар Бизлиді жеңу үшін барлығы 10 миллион доллар жұмсады. Сайлаудан кейін, халықтың пікірі бейне ойындарға қарсы болғандықтан, Ходжес бұл мәселе бойынша штаттық референдум өткізуді сұрады. Ол күтілетін көпшілікпен бірге заңдастырылған құмар ойындарға «жоқ» деп айтатынын мәлімдеді, бірақ оған қарсы науқан жүргізбеуге уәде берді. Екі партиядағы сыншылар Ходжестің штаттың құмар ойын мүдделеріне деген қарызы оны заңдастырылған құмар ойындарға қарсы науқан жүргізуден тоқтатқанын айтты. Штаттың конституциясы түзетулерді бекітуден басқа референдумдарды қарастырмайды. Ходжес билікке келгеннен кейін штат заң шығарушылары штаттың бейнеказиноларын жапты. Сайланғаннан кейін Ходжес Конфедерация туы мәселесі бойынша Бизлидің кең таралған келісім ұсынысымен келісетінін мәлімдеді. Ол туды штаттық үйдің аумағындағы Конфедерация ескерткішіне көшіруді қолдады. Көптеген Оңтүстік Каролина тұрғындары осы ұстанымды жалғыз шешім ретінде қабылдады. Сонымен қатар, олар Ходжестің штатқа ядролық қалдықтарды тасымалдау мәселесін шешкеніне риза болды. Ходжес орташа сайлаушыларды осылай аластатты, нәтижесінде 2002 жылы штаттың негізгі газеттерінің көпшілігі оны алмастыру үшін республикашы Марк Санфордты қолдады. Ходжес 1999 жылы «Флойд» даулынан кейін эвакуацияны дұрыс ұйымдастырмағаны үшін жауапты деп танылды. 2002 жылы Ходжестің «Оңтүстік Каролина білім лотереясынан» түскен қаражаттың көп бөлігі кедей ауылдық және қалалық мектептерді жақсартуға емес, колледж стипендияларына жұмсалды. Діни көшбасшылар лотереяны кедейлерден салық алып, орта таптың жоғары білім алуына қаржы бөлгені үшін айыптады. Лотереяның алғашқы жылы Ходжестің әкімшілігі «LIFE стипендиясы» үшін 40 миллион доллар бөлді, ол Оңтүстік Каролинаның B орташа балы бар, мектептің үздік 30% -ынан бітірген және SAT-те 1,100 ұпай жинаған студенттерге берілді. Ходжестің әкімшілігі GPA талаптары төмен «HOPE стипендиялары» үшін 5,8 миллион доллар бөлді. Ходжес 2002 жылы Салливан аралынан шыққан бұрынғы АҚШ конгрессмені, республикашыл консерватор Марк Санфордқа қарсы сайлауда жеңіліске ұшырады. Марк Санфорд 2003 жылдан 2011 жылға дейін екі мерзім губернатор болып қызмет етті. Ол саяси жанжалдың шиеленіскен кезінде қызметтен кетті; Санфорд қызметте болған кезде Аргентинаға ешкімге хабарсыз сапар шекті және оның әйелмен қарым-қатынасы болды. Кейінірек Санфорд осы оқиға үшін көпшілік алдында кешірім сұрады, бірақ ол әйелі Дженни Салливанмен 2010 жылы ажырасып кетті. Санфорд 2013 жылдың мамыр айында Оңтүстік Каролинаның 1-ші округінен АҚШ өкілдер палатасына сайланды, ол сондай-ақ 1995 жылдан 2003 жылға дейін осы қызметті атқарған. 2010 жылы Никки Хейли, 2011 жылдың қаңтар айында Оңтүстік Каролинаның губернаторы болып сайланған, губернатор болып сайланған алғашқы әйел болды. Сонымен қатар, Хейли Азиялық Үндістаннан шыққан губернатор болып сайланған алғашқы адам болды. 2012 жылы губернатор Хейли Тим Скотты Оңтүстік Каролинаның екі АҚШ сенаторының бірі болып тағайындады. 2014 жылы Скотт сенатқа сайланды және Реконструкция дәуірінен бері Оңтүстік Каролинадан АҚШ сенаторы болған алғашқы афроамерикалыққа айналды. Хейли 2011 жылдан 2017 жылға дейін қызмет етті; Президент Дональд Трамп оны Біріккен Ұлттар Ұйымының АҚШ елшісі лауазымына ұсынды, ол осы лауазымды қабылдады және АҚШ Сенаты оны бекітті. Хейли 2017 жылдың 24 қаңтарында отставкаға кеткеннен кейін Генри Макмастер Оңтүстік Каролинаның 117-ші, қазіргі губернаторы болды.

In the 1970s, South Carolina white voters elected the state's first Republican governor since Reconstruction. In 1987 and 1991, the state elected and reelected Governor Carroll Campbell, another Republican. Many politicians switched from the Democratic Party to the GOP, including David Beasley, a former Democrat who claimed to have undergone a spiritual rebirth; he was elected governor as a Republican. In 1996, Beasley surprised citizens by announcing that he could not justify keeping the Confederate flag flying over the capitol. He said that a "spate of racially motivated violence compelled him to reconsider the politics and symbolism of the Confederate flag, and he concluded it should be moved." Traditionalists were further surprised when Bob Jones III, head of Bob Jones University, announced he held the same view. Beasley was upset for reelection in 1998 by the little known Jim Hodges, a state assemblyman from Lancaster. Hodges attacked Beasley's opposition to the creation of a state lottery to support education. Hodges called for a fresh tax base to improve public education. Despite Hodges' unwillingness to join Beasley in his opposition to flying the Confederate flag, the NAACP announced its support for Hodges. (At the same time the NAACP demanded a boycott of conferences in the state over the flag issue). Hodges reportedly accepted millions in contributions from the gambling industry, which some estimated spent a total of $10 million to defeat Beasely. After the election, with public opinions steadfastly against video gambling, Hodges asked for a statewide referendum on the issue. He claimed that he would personally join the expected majority in saying "no" on legalized gambling, but vowed not to campaign against it. Critics in both parties suggested that Hodges' debts to the state's gambling interests were keeping him from campaigning against legalized gambling. The state constitution does not provide for referendums except for ratification of amendments. State legislators shut down the state's video casinos soon after Hodges took office. Upon his election, Hodges announced that he agreed with Beasley's increasingly popular compromise proposal on the Confederate flag issue. He supported the flag's transfer to a Confederate monument on the State House's grounds. Many South Carolinians agreed with this position as the only solution. Further, they admired Hodges' solution to nuclear waste shipments to the state. Hodges alienated moderate voters sufficiently so that in 2002, most of the state's major newspapers supported the Republican Mark Sanford to replace him. Hodges was held responsible for the state's mishandling of the Hurricane Floyd evacuation in 1999. By 2002, most of the funds from Hodges' "South Carolina Education Lottery" were used to pay for college scholarships, rather than to improve impoverished rural and inner city schools. Religious leaders denounced the lottery as taxing the poor to pay for higher education for the middle class. In the lottery's first year, Hodges' administration awarded $40 million for "LIFE Scholarships", granted to any South Carolinian student with a B average, graduation in the top 30% of the student's high school class, and an 1,100 SAT score. Hodges' administration awarded $5.8 million for "HOPE Scholarships", which had lower GPA requirements. Hodges lost his campaign for reelection in 2002 against the Republican conservative Mark Sanford, a former U. S. congressman from Sullivan's Island. Mark Sanford served two terms as governor from 2003 to 2011. He left office in the heat of a political scandal; while in office, Sanford took a trip to Argentina without anyone's knowing it, and he reportedly had an affair with a woman. Sanford later publicly apologized for the affair, but he and his wife, Jenny Sullivan, divorced in 2010. Sanford was elected to the United States House of Representatives from South Carolina's 1st District in May 2013, a position which he also held from 1995 to 2003. In 2010, Nikki Haley, who took office as Governor of South Carolina in January 2011, became the first female to be elected governor. Additionally, Haley was the first person of Asian Indian descent to be elected governor. In 2012, Governor Haley appointed Tim Scott as one of South Carolina's two United States Senators. In 2014, Scott won election to the office and became the first African American to serve as U. S. Senator from South Carolina since the Reconstruction era. Haley served from 2011 until 2017; President Donald Trump nominated her as the United States Ambassador to the United Nations, a positio she accepted and for which she was approved by the United States Senate. After Haley's resignation on January 24, 2017, Henry McMaster became the incumbent, 117th governor of South Carolina.

Оқулықтар мен зерттеулер

Чэпман, Джон Эбни. Оңтүстік Каролинаның мектеп тарихы (1894), штат бойынша мемлекеттік мектептерде қолданылған алғашқы оқулықтардың бірі. Эдгар, Уолтер. Оңтүстік Каролина: Тарих (1998), стандартты ғылыми тарих; онлайн

Эдгар, Уолтер. Оңтүстік Каролина қазіргі заманда (1992), онлайн; стандартты ғылыми тарих, 1890-1991 жылдарды қамтиды. Эдгар, Уолтер (ред.). Оңтүстік Каролина энциклопедиясы (Оңтүстік Каролина университетінің баспасы, 2006), ең толық ғылыми анықтамалық

Фордхэм, Деймон Л. Қара Оңтүстік Каролинаның нағыз оқиғалары (2008), танымал. Моррис, Дж. Брент. Иә, Раббым, мен жолды білемін: Оңтүстік Каролинадағы африкалық американдықтардың деректі тарихы, 1526–2008 (2017)

Пирс, Нил Р. Американың оңтүстік штаттары: жеті оңтүстік штатындағы адамдар, саясат және билік (1974), 1960–72 жылдардағы саясат және экономика туралы нақты мәліметтер. Роджерс, Джордж С. кіші. "Оңтүстік Каролиналық кім?", Оңтүстік Каролина тарихи журналы, 2000 жылғы қазан, 101 том, 4-шық, 319–329 беттер, нәсіл, этникалық топ және жеке тұлғаға баса назар. Роджерс, Джордж С. кіші және С. Джеймс Тейлор. Оңтүстік Каролина хронологиясы, 1497–1992 (2-ші басылым, 1994)

Спруилл, Марджори Джулиан және басқалар (ред.). Оңтүстік Каролина әйелдері: олардың өмірі мен заманы (3 том, 2009–12), ұзақ ғылыми өмірбаяндар; 3-ші том онлайн. Уоллес, Дэвид Дункан. Оңтүстік Каролина: қысқаша тарих, 1520–1948 (1951), ескі ғылыми тарих. WPA. Оңтүстік Каролина: Пальметто штатына жол көрсеткіш (1941), барлық қалалар мен кенттерге арналған танымал жол көрсеткіш. Райт, Луис Б. Оңтүстік Каролина: екі жүз жылдық тарих (1976), танымал шолу, онлайн.

Ғылыми зерттеулер: 1865 жылға дейін

Брэннон, Ребекка / Революциядан қайта бірігуге дейін: Оңтүстік Каролинаның лоялистерінің интеграциясы (2016) H Early America, H Net Reviews онлайн шолуы. 2018 жылдың мамыр айы. Браун, Ричард Максвелл. Оңтүстік Каролинаның реттеушілері: Американың алғашқы өзін-өзі қорғау қозғалысының тарихы. (Гарвард университетінің баспасы) 1963 жыл, маңызды ғылыми тарих. Бертон, Орвилл Вернон. Әкемнің үйінде көп бөлмелер бар: Оңтүстік Каролинаның Эджфилд қаласындағы отбасы және қоғам. (1985) онлайн. Карни, Джудит А. Қара күріш: Америкада күріш өсірудің африкалық бастауы. Кембридж, Массачусетс: Гарвард университетінің баспасы, 2002. Чаплин, Джойс Е. "Грузия мен Оңтүстік Каролинада мақталы Оңтүстікті құру, 1760–1815". Journal of Southern History 57.2 (1991): 171–200 онлайн. Кларк, Эрскин. Біздің Оңтүстік Сион: Оңтүстік Каролинаның жазық жеріндегі кальвинизм тарихы, 1690–1990 (1996) онлайн. Ченнинг, Стивен. Қорқыныш дағдарысы: Оңтүстік Каролинада бөліну (1970) онлайн. Кокланис, Питер А., "Оңтүстік Каролинаның ерте экономикалық тарихына қатысты жаһандық көзқарас", Оңтүстік Каролина тарихи журналы, 106 (2005 жылдың сәуір-шілдесі), 130–46. Крен, Вернер В. Оңтүстік шекара, 1670–1732 (1956) онлайн. Физер, Андреа. Қызыл, ақ және қара көк түс жасайды: Колониялық Оңтүстік Каролина өмірінің матасындағы индиго (Джорджия университетінің баспасы; 2013) 140 бет; ғылыми зерттеу 18-шы ғасырда өсімдіктің бояу ретіндегі танымалдылығы жергілікті және трансатлантикалық қоғамдастықтарды, құлдарды және бостандыққа шыққандарды қалай байланыстырғанын түсіндіреді. Форд кіші, Лейси К. Оңтүстік радикализмінің бастауы: Оңтүстік Каролинаның жоғарғы аймағы, 1800–1860 (1991) онлайн. Грей, Льюис С. 1860 жылға дейінгі Оңтүстік АҚШ-тағы ауыл шаруашылығы тарихы (2 том. 1933) 1-ші том онлайн; сондай-ақ 2-ші томды қараңыз онлайн. Харт, Эмма. Чарльстонды салу: XVIII ғасырдағы Британдық Атлантика әлеміндегі қала және қоғам (Виргиния университетінің баспасы 2010, Оңтүстік Каролина университетінің баспасы, 2015). Джонсон кіші, Джордж Ллойд. Колониялық Оңтүстіктегі шекара: Оңтүстік Каролинаның шет аймағы, 1736–1800 (1997). Нагл, Доминик. Ана елінің бөлігі емес, бірақ ерекше доминиондар: Англия, Массачусетс және Оңтүстік Каролинадағы заң, мемлекет құру және басқару, 1630–1769 (LIT, 2013). онлайн. Пауэрс, Бернард Э., кіші, "Барлық варварлықтың ең жаманы': нәсілдік алаңдаушылық және Пальметто штатында бөлінудің жақындауы", Оңтүстік Каролина тарихи журналы 112 (шілде–қазан, 2011), 139–56. Роджерс, Джордж С. Федералисттің эволюциясы: Чарльстонның Уильям Логтон Смит (1758–1812) (1962). Ропер, Л. Х. Каролинаны жоспарлау: меншік иелері, плантаторлар және жоспарлар, 1662–1729 Палгрейв Макмиллан. Скарборо, Уильям К., "Бөлінуді насихаттаушылар: Вирджинияның Эдмунд Руфин және Оңтүстік Каролинаның Роберт Барнвелл Ретт", Оңтүстік Каролина тарихи журналы 112 (шілде–қазан, 2011), 126–38. Шульц, Гарольд С. Оңтүстік Каролинадағы ұлтшылдық және секционализм, 1852–1860 (1950). Синха, Маниша. Құлдықтың қарсы революциясы: Оңтүстік Каролинадағы соғыстан бұрынғы саясат және идеология (2000). Смит, Уоррен Б. Колониялық Оңтүстік Каролинадағы ақ құлдық (1961). Тютен, Джеймс Х. Лоукантри уақыты және толқыны: Оңтүстік Каролинаның күріш патшалығының құлдырауы (Оңтүстік Каролина университетінің баспасы, 2010), 178 бет. Уилсон, Томас Д. Эшли Купер жоспары: Каролинаның негізі қалануы және оңтүстік саяси мәдениетінің бастауы. Чапел-Хилл, Солтүстік Каролина: Солтүстік Каролина университетінің баспасы, 2016. Вуд, Питер Х. Қара көпшілік: 1670 жылдан бастап Стоно көтерілісіне дейінгі колониялық Оңтүстік Каролинадағы негрлер (1996).

Brannon, Rebecca/ From Revolution to Reunion: The Reintegration of the South Carolina Loyalists (2016) online review at H Early America, H Net Reviews. May, 2018. Brown, Richard Maxwell. The South Carolina Regulators: The Story of the First American Vigilante Movement. (Harvard University Press) 1963, a major scholarly history. Burton, Orville Vernon. In My Father's House Are Many Mansions: Family and Community in Edgefield, South Carolina. (1985) online
Carney, Judith A. Black Rice: The African Origins of Rice Cultivation in the Americas. Cambridge, MA: Harvard University Press, 2002. Chaplin, Joyce E. "Creating a Cotton South in Georgia and South Carolina, 1760–1815". Journal of Southern History 57.2 (1991): 171–200 online. Clarke, Erskine. Our Southern Zion: A History of Calvinism in the South Carolina Low Country, 1690–1990 (1996) online
Channing, Steven. Crisis of Fear: Secession in South Carolina (1970) online
Coclanis, Peter A., "Global Perspectives on the Early Economic History of South Carolina", South Carolina Historical Magazine, 106 (April–July 2005), 130–46. Crane, Verner W. The Southern Frontier, 1670–1732 (1956) online
Feeser, Andrea. Red, White, and Black Make Blue: Indigo in the Fabric of Colonial South Carolina Life (University of Georgia Press; 2013) 140 pages; scholarly study explains how the plant's popularity as a dye bound together local and transatlantic communities, slave and free, in the 18th century. Ford Jr., Lacy K. Origins of Southern Radicalism: The South Carolina Upcountry, 1800–1860 (1991) online
Gray, Lewis C. History of Agriculture in the Southern United States to 1860 (2 vol. 1933) vol 1 online; also see vol 2 online

Hart, Emma. Building Charleston: Town and Society in the Eighteenth Century British Atlantic World (University of Virginia Press 2010, University of South Carolina Press, 2015)
Johnson Jr., George Lloyd. The Frontier in the Colonial South: South Carolina Backcountry, 1736–1800 (1997)

Nagl, Dominik. No Part of the Mother Country, but Distinct Dominions Law, State Formation and Governance in England, Massachusetts and South Carolina, 1630–1769 (LIT, 2013). online
Powers, Bernard E., Jr., The Worst of All Barbarism': Racial Anxiety and the Approach of Secession in the Palmetto State", South Carolina Historical Magazine 112 (July–Oct. 2011), 139–56. Rogers, George C. Evolution of a Federalist: William Loughton Smith of Charleston (1758–1812) (1962)
Roper, L. H. Conceiving Carolina: Proprietors, Planters, and Plots, 1662–1729 Palgrave Macmillan, Scarborough, William K., "Propagandists for Secession: Edmund Ruffin of Virginia and Robert Barnwell Rhett of South Carolina", South Carolina Historical Magazine 112 (July–Oct. 2011), 126–38. Schultz, Harold S. Nationalism and Sectionalism in South Carolina, 1852–1860 (1950)
Sinha, Manisha. The Counterrevolution of Slavery: Politics and Ideology in Antebellum South Carolina (2000)
Smith, Warren B. White Servitude in Colonial South Carolina (1961)
Tuten, James H. Lowcountry Time and Tide: The Fall of the South Carolina Rice Kingdom (University of South Carolina Press, 2010), 178 pp. Wilson, Thomas D. The Ashley Cooper Plan: The Founding of Carolina and the Origins of Southern Political Culture. Chapel Hill, NC: University of North Carolina Press, 2016. Wood, Peter H. Black Majority: Negroes in Colonial South Carolina from 1670 Through the Stono Rebellion (1996)

Жергілікті зерттеулер

Басс, Джек және Джек Нельсон. Оранжбург қырқыны. Мерсер университетінің баспасы, 1992. Бартон, Орвилл Вернон. Менің әкемнің үйінде көптеген сарайлар бар: Оңтүстік Каролинадағы Эджфилдтегі отбасы және қауым (1985), жаңа әлеуметтік тарих. Карлтон, Дэвид Л. Милл және қала, Оңтүстік Каролина, 1880–1920 (1982). Дойл, Дон Х. Жаңа адамдар, жаңа қалалар, жаңа Оңтүстік: Атланта, Нэшвилл, Чарльстон, Мобиль, 1860–1910 (1990). Хафф, Арчи Вернон, кіші. Гринвилл: Оңтүстік Каролина Пьемонтындағы қала және округ тарихы (1995). Мур, Джон Хаммонд. Колумбия және Ричленд округі: Оңтүстік Каролина қауымдастығы, 1740–1990 (1993). Пиз, Уильям Х. және Джейн Х. Пиз. Прогресс желісі: Бостон және Чарльстондағы жеке құндылықтар мен қоғамдық стильдер, 1828–1843 (1985),* Роуз, Вилли Ли. Қайта құруға дайындық: Порт-Роял тәжірибесі (1964), босатылған құлдарға арналған жер.

Негізгі дереккөздер

Моррис, Брент. Иә, Раббым, мен жолды білемін: Оңтүстік Каролинадағы африкалық американдықтардың деректі тарихы, 1526–2008 (Оңтүстік Каролина университеті баспасы, 2017)

Жұмыс жобалары әкімшілігі. Құлдардың әңгімелері: АҚШ-тағы құлдықтың халықтық тарихы / Бұрынғы құлдармен жасалған сұхбаттардан / Оңтүстік Каролина әңгімелері (1939) онлайн.