АҚШ Әйелдер бюросы: Еңбек нарығындағы теңдік үшін күрес

Кіріспе

АҚШ үкіметтік агенттігі. АҚШ Әйелдер бюросы (WB) – АҚШ үкіметіне қарасты АҚШ Еңбек департаментінің құрамындағы агенттік. Әйелдер бюросы зерттеулер мен саясатты талдау, саясат өзгерістері туралы ақпарат беру және оларды насихаттау, сондай-ақ қоғамдық хабардарлықты арттыру және білім беру арқылы еңбек нарығындағы әйелдердің теңдігін қамтамасыз етуге жұмыс істейді. Директорды Президент тағайындайды. 2011 жылғы Президенттік тағайындамалардың тиімділігі мен оңайлатылуы туралы заңға дейін, бұл лауазым Сенаттың кеңесі мен келісімімен бекітілуі тиіс еді. 1920 жылы құрылғаннан бері Әйелдер бюросының директоры әрқашан әйел болған. Оған ұлттық кеңсе және он аймақтық кеңселерден құралған штат көмектеседі.

Құру

Әйелдер бюросы 1918 жылдың 1 шілдесінде әйелдерді жұмысқа орналастыру мақсатында соғыс уақытында құрылған Өнеркәсіптегі әйелдер қызметінен пайда болды. Оның басшысы – әлеуметтік белсенді Мэри ван Клик, ол Рассел Сейдж қорының өнеркәсіптік зерттеулер бөлімінің басшысы болды. 1917 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ван Клик Соғыс индустриясы кеңесінің тапсырысымен армия қоймаларында әйелдерді жұмысқа орналастыру мүмкіндігін зерттеді. Ол Соғыс департаментінде Әйелдер бюросын құруды ұсынды, нәтижесінде президент Уилсон ван Кликты Еңбек департаментінің қосалқы агенттігі – Өнеркәсіптегі әйелдер қызметінің жаңа тобының жетекшісі етіп тағайындады. Ван Клик соғыс салдарынан жұмыс күшіне тартылған әйелдердің көп саны әйелдер үшін «жаңа бостандық» білдіретінін жазды: «Ерлермен бірдей стандарттармен бағаланып, ерлермен бірдей сыйақымен марапатталатын жұмысшылар ретінде әйелдер ретінде емес, өздерінің еңбегі арқылы елдеріне қызмет ету бостандығы». «Өнеркәсіптегі әйелдер» тобы жалақы айырмашылығын, қауіпсіз емес жұмыс жағдайларын және әйелдерге қатысты кемсітушілікті құжаттаған бірқатар есептер жариялады, 31 штатта тергеу жүргізді. Алайда, олардың ұсыныстары көбінесе назарсыз қалды, ал 1918 жылдың қазан айында ван Клик ұйымдастырған әйелдер еңбегін талқылау жөніндегі конференцияда Еңбек министрі Уильям Уилсон жалақы теңсіздігін шешу үшін шаралар қабылдаудан бас тартты. 1918 жылдың желтоқсанында топ «Өнеркәсіптегі әйелдерді жұмыспен қамту стандарттары» атты кең ауқымды баяндама жариялады, ол кейіннен 1938 жылғы Әділ еңбек стандарттары туралы заңның негізі ретінде пайдаланылды, ол бүкіл елде ерлер мен әйелдерге негізгі еңбек стандарттарын қолданды. Соғыстан кейін ван Клик тобы АҚШ Әйелдер бюросына айналды. Ван Клик 1920 жылдың маусымында бұл ауысуды қамтамасыз ететін заңның жасалуына көмектесті. 14 шілдеде ван Клик Еңбек департаментінің жаңа агенттігінің басшысы болып тағайындалды. Бюроны тұрақты түрде басқарады деп күтілгенмен, ван Клик өліп бара жатқан анасына көмектесу үшін шақырылды және бірнеше аптадан кейін қызметтен кетті. Оның орнына оның жақын досы және әріптесі Мэри Андерсон бюроның бірінші ұзақ мерзімді директоры болды. Олардың қабылдаған заңдары оларға жалақы алатын әйелдердің әл-ауқатын жақсарту, олардың жұмыс жағдайларын жақсарту, тиімділігін арттыру және олардың табысты жұмысқа орналасу мүмкіндіктерін арттыру үшін саясат пен стандарттарды әзірлеу міндетін жүктейді. Әйелдер бюросының Ұлттық тұтынушылар лигасымен және әйелдердің білім беру және өндірістік одағымен ынтымақтастығы бюроға әйел жұмысшыларды тиімді зерттеуге және олардың құқықтарын қорғауға мүмкіндік берді. 1922 жылы бюро «өндірістегі қара әйелдердің» жағдайын зерттей бастады. Бюроның бірінші директоры Мэри Андерсон азшылық топтарына назар аударғандықтан, әкімшілік бұл топтарды елеусіз қалдырғандықтан, әйелдер үшін әлеуметтік әділеттілік туралы заң қабылдауға мүмкіндік алды. Бюро 1938 жылғы Әділ еңбек стандарттары туралы заңға сәйкес әйелдерді енгізуді табысты қолдады, ол алғаш рет ең төменгі жалақы мен ең көп жұмыс уақытын белгіледі. Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысу үшін американдық ерлер жұмылдырылған кезде көптеген әйелдер авиация зауыттарында, кеме жасау орындарында және өндірістік компанияларда жұмыс істей бастады. Бұл жұмыс дәстүрлі «әйелдер жұмысына» қарағанда жақсырақ төленді. Бюро бұл уақытта «жаңа» әйелдер жұмыс күшін біліктілікпен қамтамасыз ету, жұмыс орындарының кеңілуі, жалақының жоғарылауы және жұмыс жағдайларының жақсаруына назар аударды. 1942 жылы бюро құрметке ие агенттік болды және есептер үнемі консервативті болды, көбінесе әйелдердің күшті және әлсіз жақтарының стереотиптік идеяларын қайталады. Алайда, бюроның Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі жазбаларында әйелдер туралы көптеген деректер мен ақпарат бар, ал назар жұмыстағы әйелдердің жағдайына аударылды, көбінесе орта таптағы әйелдерді елемейтін және әйелдердің жұмыспен қамтылуына арналған арнайы заңнаманы қолдауды жалғастырды. 1940-50 жылдары бюро әйелдердің жұмыспен қамтылу перспективалары мен мүмкіндіктерінің соғыстан кейінгі кезеңде қалай өзгергені туралы ойланды. Алайда, бұл уақытта бюро 1923 жылы Ұлттық әйелдер партиясы енгізген Тең құқықтар туралы түзетуге қарсы болды, ол 1961 жылы Кеннеди билікке келгенге дейін сақталды. Бұл бюроның әйелдерді қорғау туралы заңдарды сақтауға деген міндеттемесіне байланысты болды. Кеннедидің сайлау кампаниясы кезінде оған саяси қолдау көрсету қажет болды. Алайда, президенттік кезеңінде Тең құқықтар туралы түзетуді қолдамай, ол Әйелдердің мәртебесі жөніндегі Президенттік комиссия құрды. Комиссияның төрағасы Элеонора Рузвельт болды, ол Тең құқықтар туралы түзетуді қолдаушы, ол 1962 жылы қайтыс болғанға дейін қызмет етті, содан кейін комиссияны ресми түрде Әйелдер бюросының директоры және Тең құқықтар туралы түзетуге қарсы болған Эстер Петерсон басқарды, ол комиссия құрылуын ерте қолдаған болатын. Петерсон төрағалық еткен кезде комиссияның соңғы есебі Тең құқықтар туралы түзетуді қабылдауға не қарсы болуға қатысты нақты мәлімдеме жасамады. Алайда, ол соттардан 14-ші түзетуді кеңейтуге шақырды, осылайша әйелдерге толық Конституциялық теңдік беруге шақырды. Элизабет Дункан Кунтц 1969 жылы бюроны басқарған бірінші қара нәсілді әйел болды. Біріккен Ұлттар Ұйымының Әйелдердің мәртебесі жөніндегі комиссиясы Кунтцты АҚШ делегаты етіп тағайындады, осы қосымша рөлімен ол бюромен бірлесіп зерттеулер мен тәжірибе алмасуға және дамытылып келе жатқан елдерде сараптама беруге жұмыстанды. Кунтцтың басшылығымен бюро жұмыс күшіндегі әйелдер мен аз ұлт өкілдеріне қатысты кемсітушілікті жоюға және оны болдырмауға жұмыстады. Олар ұсынылған Тең құқықтар туралы түзетуді қолдады. Кармен Роза Майми 1975 жылы Әйелдер бюросын басқарды, ол Федералдық үкіметтегі ең жоғары дәрежелі испаноязыл әйел және бюроның бірінші испаноязыл директоры болды. CEP бағдарламасы әйелдердің қажеттіліктерін ескеретін оқу бағдарламасын әзірлеуге бағытталды, бұл федералды және штаттық тау-кен өнеркәсібінің шенеуніктерінің, көмір өнеркәсібінің жетекшілерінің, кәсіби одақ өкілдерінің, АҚШ Еңбек департаментінің Тау-кен қауіпсіздігі және денсаулық сақтау департаментінің шенеуніктерінің, штаттық оқу орталықтарының инструкторларының және нақты көміршілердің көмегімен іске асырылды. Оның мақсаты – федералды талап етілетін қауіпсіздік нұсқауларын оқыту, федералды және штаттық дискриминацияға қарсы заңдар туралы ақпарат, кәсіби одақ құқықтары, дене даму, өзіне сенімділік техникалары және несие және әлеуметтік қамсыздандыру құқықтары болды. Сондай-ақ, әйелдерді мазалаған мәселелерді, мысалы, сексуалдық қысымды қалай шешкендері туралы талқылаған барлық әйелдерден тұратын панельдер де қатысты.

The Women's Bureau evolved out of the Woman in Industry Service, which was established on July 1, 1918, as a war time service to employ women. It was headed by social activist Mary van Kleeck, who was the head of the Department of Industrial Studies at the Russell Sage Foundation. In 1917, amidst World War I, van Kleeck undertook an investigation of the possibility of employment of women in Army warehouses at the behest of the War Industries Board. She recommended the creation of a Women's Bureau in the War Department, and as a result President Wilson appointed van Kleeck to lead a new Women in Industry Service group, a sub agency of the Department of Labor. Van Kleeck wrote that the great numbers of women brought into the workforce by the war represented a "new freedom" for women: "freedom to serve their country through their industry not as women but as workers judged by the same standards and rewarded by the same recompense as men". The Women in Industry Service group produced a series of reports documenting wage disparities, unsafe working conditions, and discrimination against female laborers, conducting investigations in 31 states. However, their recommendations were often ignored, and at an October 1918 conference to discuss women's labor organized by van Kleeck, Secretary of Labor William Wilson declined to take action to address wage inequality. In December 1918, the group published a wide ranging report entitled Standards for the Employment of Women in Industry, which was later used as the basis for the groundbreaking Fair Labor Standards Act of 1938, which applied basic working standards to men and women throughout the country. After the war, van Kleeck's group became the United States Women's Bureau. Van Kleeck helped write the law enabling this transition in June 1920. On July 14, van Kleeck was appointed as the head of the new agency within the Department of Labor. Although she was expected to lead the Bureau permanently, van Kleeck was called away to help care for her dying mother and resigned after a few weeks. Mary Anderson, her close friend and colleague, became its first long term director instead. Their enabling legislation gives them the duty to formulate policies and standards to promote the welfare of wage earning women, improve their working conditions, increase their efficiency, and advance their opportunities for profitable employment. The Women's Bureau's collaboration with the National Consumers League and the Women's Educational and Industrial Union allowed the Bureau to effectively research and advocate for women workers. In 1922, the WB began investigating the conditions facing 'negro women in industry.' By focusing on minority groups, Mary Anderson, the Bureau's first director, was able to get social justice legislation passed for women since the administration largely ignored these groups. The WB successfully advocated for the inclusion of women under the Fair Labor Standards Act of 1938, which, for the first time, set minimum wages and maximum working hours. As American men were mobilized for entering World War II, many women began working in nontraditional roles such as in aircraft plants, shipyards, and manufacturing companies. These jobs also paid more than traditional "women's work". The Bureau shifted its focus in this time to achieve more skills training, wider job opportunities, higher wages and better working conditions for the 'new' female workforce. The WB was an esteemed agency by 1942 and reports were consistently conservative, often repeating stereotypical ideas of women's strengths and weaknesses. However, the records of the Bureau during World War II contain a wealth of data and information about women with the focus remaining on the conditions of employed women, often neglecting middle class women and continual support for special legislation for women's employment. In the 1940s and 50s, the WB turned its attention how women's employment outlook and opportunities changed in the postwar period. However, during this time, the Bureau was opposed to the Equal Rights Amendment (ERA) introduced by the National Woman's Party in 1923 until Kennedy took office in 1961. This was due to the commitment the WB had in maintaining protective labor legislation for women. During Kennedy's campaign, he needed to recognize a political constituency. However instead of supporting an ERA during his presidency, he created a Presidential Commission on the Status of Women. The commission was headed by Eleanor Roosevelt, an ERA supporter, until her death 1962, after which the commission was unofficially headed by Women's Bureau director and ERA opponent, Esther Peterson, who had advocated for the formation of the Commission early on. With Peterson as the de facto head, the final report by the commission made no flat statement for or against passage of the ERA. It did, however, urge the courts to expand the 14th amendment to grant full Constitutional equality to women. Elizabeth Duncan Koontz was the first Black woman to head the Bureau in 1969. The United Nations Commission on the Status of Women named Koontz a U. S. Delegate and with this added role, she worked with the Bureau to share research and expertise in developing countries. Under Koontz's leadership, the WB also worked to address and eliminate description against women and minorities in the workforce. They supported the proposed Equal Rights Amendment (ERA). Carmen Rosa Maymi headed the Women's Bureau in 1975 as the highest ranking Hispanic woman in the Federal Government and the first Hispanic Director of the Bureau. The program with CEP centered on the development of a training program that considered the needs of women—which was accomplished with the aid of federal and state mining officials, coal industry leaders, union officials, U. S. Department of Labor Mine Safety and Health officials, state training instructors, and actual women miners. Its focus was on federally required safety instruction, information on federal and state antidiscrimination laws, union rights, physical development, techniques on assertiveness, and credit and social security rights. Also involved were all women panels that discussed how they handled problems that often concerned women, like sexual harassment.

Таңдалған басылымдар

Пиджон, Мэри Элизабет. Бюроның арнайы хабарламасы 20: 1944 жылғы әйелдердің кәсіби мәртебесі. Вашингтон: АҚШ Үкіметтік баспасы, 1944 жыл.