Река: Үндістанның көрнекті актрисасы

Кіріспе

Үнді актрисасы (1954 жылы туған)

Бхануреха Ганесан (1954 жылдың 10 қазанында туған), көбінесе Реха деген сахналық атымен танымал, негізінен хинди фильмдерінде ойнайтын үнді актрисасы. Үнді киносының ең талантты актрисаларының бірі саналатын ол 180-нен астам фильмде түскен және бірнеше марапатқа ие болған, оның ішінде бір Ұлттық кино сыйлығы және төрт Filmfare сыйлығы бар. Ол маңызды және күрделі әйел рөлдерін ойнайды, бұл рөлдер әдебиеттен немесе өмірден алынған. Карьерасында белгілі бір төмендеулер болғанымен, Реха өзін көп рет жаңартып, мәртебесін сақтап қалу қабілетімен танымал. 2010 жылы Үндістан үкіметі оны Үндістанның төртінші жоғары азаматтық наградасы – Падма Шримен марапаттады. Актерлер Пушпавалли мен Джемини Ганесанның қызы Реха, бала актриса ретінде «Инти Гутту» (1958) және «Рангула Ратнам» (1966) телугу фильмдерімен мансабын бастады. Алғашқы басты рөлі «Operation Jackpot Nalli C. I. D 999» (1969) каннада фильмінде болды. «Саван Бхадон» (1970) хинди фильміндегі дебюті оны жас жұлдыз ретінде таныстырды. Бірақ, оның алғашқы фильмдерінің сәттілігіне қарамастан, ол көбінесе сыртқы келбеті мен салмағы үшін сынға ұшырады. Сынға ден қойып, ол өзінің сыртқы түріне және актерлік шеберлігін, сондай-ақ хинди тілін жетілдіруге көп күш жұмсады, нәтижесінде кеңінен танымал трансформация болды. 1978 жылы «Гхар» және «Мукаддар Ка Сикандар» фильмдеріндегі рөлдері үшін алғашқы танылу оның мансабының ең табысты кезеңінің басталуын білдірді, және ол 1980-ші жылдардың көп бөлігінде және 1990-шы жылдардың басында хинди киносының жетекші жұлдызы болды. «Кхубсурат» (1980) комедиясындағы рөлі үшін Реха алғашқы Filmfare сыйлығын «Үздік актриса» номинациясында жеңіп алды. Одан кейін «Басара» (1981), «Ек Хи Бхул» (1981), «Живан Дхаара» (1982) және «Агар Тум На Хоте» (1983) фильмдерінде ойнады. Көбінесе танымал хинди киносында жұмыс істегенімен, ол осы кезеңде неореалистік артхаус фильмдер қозғалысы – параллель киноға да қатысты. Бұл фильмдерге «Калиуг» (1981), «Виджета» (1982) және «Утсав» (1984) сияқты драмалар кірді, ал «Умрао Жан» (1981) фильміндегі классикалық куртизан рөлі үшін ол «Үздік актриса» номинациясында Ұлттық кино сыйлығын жеңіп алды. 1980-ші жылдардың ортасындағы қысқа уақыттық сәтсіздіктен кейін, ол әйелдерге бағытталған кек фильмдерінің жаңа трендіне бастаушылардың бірі болды, бұл «Хун Бхари Маанг» (1988) фильмімен басталды, ол үшін ол Filmfare сыйлығында «Үздік актриса» номинациясын жеңіп алды. Кейінгі онжылдықтарда Реханың жұмысы азайды. 1990-шы жылдардың басындағы рөлдері көбінесе жылы қабылданды. 1996 жылы ол «Хиладийон Ка Хилади» (1996) әрекет-триллеріндегі әдемі әйел рөлін сомдады, ол үшін «Үздік қосалқы актриса» номинациясында үшінші Filmfare сыйлығын жеңіп алды, сондай-ақ «Кама Сутра: A Tale of Love» (1996) және «Ааста: In the Prison of Spring» (1997) фильмдерінде де ойнады, бұл фильмдер сыншылар тарапынан мақтау алды, бірақ кейбір көрермендердің наразылығын тудырды. 2000-ші жылдарда ол «Зубейда» (2001) және «Ладжжа» (2001) драмаларындағы қосалқы рөлдері үшін мақтау алды және ана рөлдерін ойнай бастады, оның ішінде «Кои Мил Гая» (2003) ғылыми-фантастикалық фильміндегі және оның «Крриш» (2006) супергеройлық жалғасы фильмдеріндегі рөлдері бар, екеуі де коммерциялық сәттілікке жетті. Соңғысы оның ең табысты фильмі болды. Актерлік қызметінен басқа, Реха 2012 жылдан 2018 жылға дейін Раджья Сабханың депутаты болды. Оның жеке өмірі мен қоғамдық беделі жиі ақпарат құралдарында талқыланды. 1970-ші жылдардан бастап, Амитаб Баччанмен бірнеше сәтті фильмдерде түскені екеуінің арасындағы махаббат туралы көптеген болжамдарға әкелді, бұл «Силсила» (1981) фильмінде толыққанды көрініс тапты, ол ақпарат құралдарының болжамдарын көрсететін фильм болды. Оның Делидегі өнеркәсіпші және теледидар өндірушісі Мукеш Агарвалмен 1990 жылдың наурыз айындағы жалғыз некесі жеті айдан кейін оның өзіне қол жұмсауымен аяқталды. Реханың қоғамдық беделі көбінесе оның сексизмге байланысты болды. Ол сұхбат беруге және өмірі туралы әңгімелеуге құлықсыз, нәтижесінде ол оқшауланған деп есептелді.

Bhanurekha Ganesan (born 10 October 1954), better known by her mononymous stage name Rekha, is an Indian actress who appears predominantly in Hindi films. Acknowledged as one of the finest actresses in Indian cinema, she has starred in more than 180 films and is the recipient of several accolades, including one National Film Award and four Filmfare Awards. She has often played strong and complicated female characters—from fictional to literary—in both mainstream and independent films. Though her career has gone through certain periods of decline, Rekha has gained a reputation for reinventing herself numerous times and has been credited for her ability to sustain her status. In 2010, the Government of India honoured her with Padma Shri, India's fourth highest civilian honour. The daughter of actors Pushpavalli and Gemini Ganesan, Rekha started her career as a child actress in Telugu films Inti Guttu (1958) and Rangula Ratnam (1966). Her first film as a lead happened with the Kannada movie Operation Jackpot Nalli C. I. D 999 (1969). Her Hindi debut with Sawan Bhadon (1970) established her as a rising star, but despite the success of several of her early films, she was often panned in the press for her looks and weight. Motivated by criticism, she started working on her appearance and put effort into improving her acting technique and command of the Hindi language, resulting in a well publicised transformation. Early recognition in 1978 for her performances in Ghar and Muqaddar Ka Sikandar marked the beginning of the most successful period of her career, and she was one of Hindi cinema's leading stars through most of the 1980s and early 1990s. For her performance in the comedy Khubsoorat (1980), Rekha received her first Filmfare Award for Best Actress. She followed it with roles in Baseraa (1981), Ek Hi Bhool (1981), Jeevan Dhaara (1982) and Agar Tum Na Hote (1983). While mostly prolific in popular Hindi cinema, during this time she ventured into parallel cinema, a movement of neo realist arthouse films. These films included dramas such as Kalyug (1981), Vijeta (1982) and Utsav (1984), and her portrayal of a classical courtesan in Umrao Jaan (1981) won her the National Film Award for Best Actress. After a short setback in the mid 1980s, she was among the actresses who led a new trend of women centred revenge films, starting with Khoon Bhari Maang (1988), for which she won a second Best Actress award at Filmfare. Rekha's work was much less prolific in subsequent decades. Her roles in early 1990s mostly met with lukewarm reviews. In 1996, she played against type in the role of an underworld don in the action thriller Khiladiyon Ka Khiladi (1996), for which she won a third Filmfare Award in the Best Supporting Actress category, and further appeared in Kama Sutra: A Tale of Love (1996) and Aastha: In the Prison of Spring (1997) to critical acclaim but some public scrutiny. During the 2000s, she was praised for her supporting roles in the 2001 dramas Zubeidaa and Lajja, and started playing mother roles, among which was her role in the science fiction Koi Mil Gaya (2003) and its superhero sequel Krrish (2006), both commercial successes. The lattermost emerged as her highest grossing release. Apart from acting, Rekha served as a Member of Parliament for the Rajya Sabha from 2012 to 2018. Her private life and public image have been the subject of frequent media interest and discussion. Starting in the 1970s, her pairing opposite Amitabh Bachchan in a number of successful films was accompanied by enduring speculation about a love affair between the two, culminating in their starring film Silsila (1981), which was reflective of media projections. Her only marriage to the Delhi based industrialist and television manufacturer Mukesh Agarwal in March 1990 ended seven months later when he died by suicide. Rekha's public image has often been tied to her perceived sex appeal. She is reluctant to give interviews or discuss her life, which resulted in her being labelled a recluse.

Ерте өмір және еңбек

Рекха 1954 жылы 10 қазанда Мадраста (қазіргі Ченнаи) Оңтүстік Үндістан актерлері Джемини Ганьесан мен Пушпаваллидің отбасында дүниеге келді. Ганесан бұған дейін Т. Р. "Бобжима" Аламалумен некеде болған және төрт баласы болған: Иллинойс штатында тұратын радиациялық онколог Ревати Сваминатан, гинеколог Камала Селварадж, "Таймс оф Индия" журналының журналисі Нараяни Ганесан және медицина докторы Джая Шредхар. Оның актриса Савитри Виджая Чамундешвари, фитнес маманы және Сатиш Кумардан тағы екі баласы болды. Бұл арада Пушпаваллидің заңгер И. В. Рангачаримен бұрынғы некеден екі баласы (Бабужи мен Рама) болды. Ганесан мен Пушпаваллидің тағы бір қызы Рада (1955 жылы туған) болды. Нагапрасад пен актриса Шуба оның туыстары, ал Ведантам Рагхавайя мен оның әйелі Сурьяпрабха оның ағасы мен әпкесі. Рекханың ана тілі телугу, бірақ ол "үйде ағылшын тілінде сөйлесетінбіз, телугуда сөйлесе алмайтынбыз" және ол ағылшын тілінде ойлайды. Сондай-ақ, ол тамил және хинди тілдерін еркін меңгерген. Рекха өзінің отбасылық тарихы туралы 1970 жылдардың ортасына дейін айтпаған. Балалық шағында әкесі Ганесанмен қарым-қатынасы нашар болды. Бірақ Ганьсан оны қызы деп мойындағысы келмейді. Ол екі баласын да Пушпаваллимен сирек кездестірді, кейіннен Мадрастағы кинематографист К. Пракашқа үйленді және ол заңды түрде атын К. Пушпаваллиге өзгертті. Ол тағы екі балаға, Дханалакшмиге (кейін актер Теж Сапруға үйленді) және биші Сешуге (1991 жылы 21 мамырда қайтыс болды) дүниеге келді. Сол кездегі анасының белсенді актерлік кестесіне байланысты, Рекха әжесінің үйінде тұратын. Семи Гаревалдың сұхбатында әкесі туралы сұрағанда, Рекха оның өмір сүргенін білмейтінін айтты. Алайда Пұшпавалли 1991 жылы қайтыс болғаннан кейін бес жыл өткен соң, қарым-қатынастары жақсара бастады. Ол 2005 жылы қайтыс болды. Телугу тіліндегі "Инти Гуту" драмасында кішкентай рөл ойнаған кезде Рекха бір жаста еді. Ведантам Рагхавайяның режиссерлігімен түсірілген фильм 1958 жылдың соңында жарық көріп, коммерциялық табысқа қол жеткізді. Ол үш жасында балабақшаға оқуға түсіп, жасөспірім шағында Мадрастағы Презентация монастырлық мектебіне оқуға түседі. Сондай-ақ, ол Нарайанимен, Ганесан мен Арамэлудің екінші қызымен, мектепте кездесті, ол соңғысы тоғыз немесе он жаста болған кезде. Ол балалық шағында семіздікке ұшырағанын мойындады. 1990 жылы "The Illustrated Weekly of India" журналына берген сұхбатында ол өзін "мектептегі ең семіз қыз" деп атады. Осы кезеңде ол би мен спортқа деген сүйіспеншілігін дамытты, бірақ салмағына байланысты оларға ешқашан қатыспады. Оның өмірбаянының авторы Ясер Усманның айтуынша, Рекханы Пушпавалли 1968 жылы отбасының қаржылық қиындықтарға тап болғанда актерлік мансабын бастауға шақырды, өйткені ол оларға көмектеседі деп сенді. 13-14 жасында мектепті тастап, актерлік карьерасын толыққанды бастады. "Болливуд: танымал хинди киносының нұсқаулығы" (2004) атты кітабында Реханың 13 жасында мектепті тастағанын жазған. 1986 жылы "Бомбей: Сити" журналына берген сұхбатында Рекха бұл оқиғаның 14 жасында болғанын айтады. Алайда, ол 2004 жылы актриса және тележүргізуші Сими Гаревалмен сұхбаттасқанда Гантидің мәлімдемесін қолдағаннан кейін өзіне қайшы келген сияқты. Ол өзінің кіші қарындасы Раданың өзіне қосылуына рұқсат бермеді, өйткені ол Раданың өз ісін аяқтауын қалаған. Раджа Наватхе режиссерлік еткен "Аньяна Сафар" фильмінде ол әкесі Африкаға жасырын қазына іздеуге мәжбүрлеген Сунитаның рөлін сомдады. Ол өз жұмысы үшін ақы алды. Сол кезде анасы ауырып қалғандықтан, Рекханы таянасы сол жылдың тамызында Mehboob студиясында басталған түсірілімге ертіп барды. Рекха мен еркек кейіпкер Бисважит Чаттерджидің өлу сахнасы айналасында дау туындады, бұл туралы ол өзінің табиғи реакциясын сақтағысы келгендіктен хабарланбады. Кейінгі жылдары Рекха өзін алданып, осы сахнаға түскеніне шағымданады. Фильм цензура мәселелеріне тап болды және 1979 жылға дейін шығарылмады, содан кейін оны "До Шикари" деп атады. Өбеу көрінісі 1970 жылдың сәуірінде "Life" журналының Азиялық санында басылып шықты. Бұл америкалық журналист Джеймс Шепардты Рехамен сұхбат алу үшін Үндістанға баруға итермеледі, ол оны мансабын арттыру және шағымдарын білдіру мүмкіндігі ретінде көрді. До Шикари кинотеатрында жақсы шықпады. 1969 жылы Бомбейге көшіп келгеннен кейін, Рекха продюсер және режиссер Мохан Сехгалмен "Саван Бадон" фильміне келісімшартқа отырды. Ол оны сүйіктісі (Навин Нишкол)мен некеге тұру үшін ата-анасының рұқсатын а...

Rekha was born Bhanurekha Ganesan in Madras (present day Chennai) on 10 October 1954 to South Indian actors Gemini Ganesan and Pushpavalli, when the couple were unmarried. Ganesan was previously married to T. R. "Bobjima" Alamelu and had four children: the Illinois based radiation oncologist Revathi Swaminathan, the gynecologist Kamala Selvaraj, The Times of India journalist Narayani Ganesan, and the medical doctor Jaya Shreedhar. He had two more children with actress Savitri—Vijaya Chamundeswari, a fitness expert, and Sathish Kumaar. Meanwhile, Pushpavalli had two children (Babuji and Rama) from her earlier marriage to the lawyer I. V. Rangachari. Ganesan and Pushpavalli had another daughter, Radha (born 1955). Nagaprasad and the actress Shubha are her cousins, while Vedantam Raghavayya and his wife Suryaprabha are her uncle and aunt, respectively. Rekha's mother tongue is Telugu, but she has mentioned that "at home we used to talk in English, barely spoke in Telugu", and that she thinks in English. She is also fluent in Tamil and Hindi. Rekha did not reveal her family background until mid 1970s. During her unstable childhood, her relationship with her father Ganesan was poor. Ganesan did not want to recognize her as his daughter and give her a living. He rarely met both of his children with Pushpavalli, who subsequently married K. Prakash, a cinematographer from Madras, and she legally changed her name to K. Pushpavalli. She gave birth to two more children, Dhanalakshmi (who later married to the actor Tej Sapru) and the dancer Seshu (died 21 May 1991). Due to her mother's hectic acting schedule at the time, Rekha would often stay with her grandmother. Asked in an interview by Simi Garewal about her father, Rekha believed he was never even aware of her existence. Even so, the relationship started to improve five years after Pushpavalli died in 1991. He died in 2005. Rekha was one year old when she played a small role in the Telugu language drama Inti Guttu. Directed by Vedantam Raghavayya, the film was released in late 1958 and became a commercial success. She was enrolled at a kindergarten when she was at the age of three and next joined the Presentation Convent School in Madras during her adolescence. She also met Narayani, Ganesan and Aramelu's second daughter, at the school when the latter was around nine or ten years old. Always an awkward and lonely girl, she admitted that she experienced childhood obesity. In a 1990 interview to The Illustrated Weekly of India, she called herself as "the fattest girl in the school". In this period, she developed a love for dances and sports, although never participated in them due to her weight.—co starring Pushpavalli and sister Radha. According to her biographer Yasser Usman, Rekha was asked by Pushpavalli to start an acting career when their family faced financial troubles in 1968, as the latter was sure that it would help them. obeyed her desire and, at the age of 13 to 14—while she was in ninth grade—she dropped out from school to start a full time career in acting;efn|Tejaswini Ganti, in her book Bollywood: A Guidebook to Popular Hindi Cinema (2004), wrote that Rekha dropped out from her school when she was 13 years old. Talking to Bombay: The City Magazine in 1986, Rekha said that it happened while she was 14. However, she seemingly contradicted herself after she supported Ganti's statement in her 2004 televised interview with the actress and television presenter Simi Garewal. A protective sister, she did not allow her younger sister Radha to join her, because she wanted Radha to finish hers. In Anjana Safar, directed by Raja Nawathe, she played Sunita, a woman forced by her father to travel to Africa in search of a hidden treasure. She was paid for her work. Since her mother fell ill at the time, Rekha was accompanied by her aunt to the shooting, which started in August that year at Mehboob Studio. A controversy arose around a kissing scene featuring Rekha and male lead Biswajit Chatterjee, of which she was not notified as Nawathe wanted to maintain her natural reaction. In later years, Rekha complained at having been tricked into the scene. The film ran into censorship problems and would not be released until 1979, when it was retitled Do Shikaari. The kissing scene made it to the cover of the Asian edition of Life magazine in April 1970. This prompted the American journalist James Shephard to travel to India to interview Rekha, which she saw as an opportunity to boost her career and express her complaint. Do Shikaari underperformed at the box office. Soon after her move in 1969 to Bombay, Rekha was signed by the producer and director Mohan Sehgal for his film, Sawan Bhadon, and the filming started on 11 October. He cast her as Chanda, a village girl who does not receive approval from her parents to marry her lover (Navin Nischol). Although her hair was already long and thick, Sehgal forced her to wear a wig. Hence, it did not fit on her hair and her hairdressers had to shave her hair to almost bald. She was not fluent in Hindi at the time and most of the film's crew mocked her for having South Indian background. Marking her Hindi debut, Sawan Bhadon was released in September 1970 and became a commercial success. Film reviewers scorned her looks, but complimented her confidence and comic timing in the film. Manoj Das believed that "embarrassment" was shown on Nischol's face in every scenes with Rekha, and Film World magazine noted the film's success was a breakthrough for her career. Amma Kosam, a Telugu drama from the director Kolli Pratyagatma, was released in the end of the year, and she dedicated it to her mother.

1970-жылдардағы мансаптық ауытқулар (1971-1977)

Кейін Рекхаға бірнеше ұсыныстар түсті, бірақ олардың ешқайсысы маңызды болған жоқ, себебі оның рөлдері көбінесе көркем бейнелі ғана болды. Ол он жылдық ішінде өте жемісті болды, жылына орта есеппен он фильмде ойнады, олардың көпшілігі саудалық сәттілікке жету үшін жасалған фильмдер болып есептелді және оның мансабын рөлдері мен танылу тұрғысынан ілгерілетуге көмектеспеді. Ол сол кезде «Раампур Ка Лакшман» (1972), «Кахани Кисмат Ки» (1973) және «Пран Джей Пар Вачан На Джей» (1974) сияқты бірнеше коммерциялық тұрғыдан табысты фильмдерде ойнады, бірақ оның актерлік шеберлігі үшін жоғары бағаланбады. Автор Тежасвини Гантидің сөзін келтірсек, «индустрия оның жетістігіне таң қалды, өйткені оның қара терісі, тоқ келген дене бітімі және жарқыраған киімдері киноиндустриясы мен қоғамда қалыптасқан сұлулық стандарттарына қайшы келді». Рандир Капурдың «Дхарам Карам» фильмі бұзақы туралы драма еді, ал «Линк» журналы Рекханың рөлі оның ең қайғылы рөлі екенін атап өтті. «Дхарматма» мафиялық фильмі оның сол жылғы жалғыз қаржылық табысы болды. Фироз Ханның режиссерлік жұмысы және басты рөлде ойнаған фильмінде ол Ханның балалық шағының сүйіктісі Ану рөлінде ойнады. Рекха сол кездегі қабылдау оны сыртқы түрін өзгертуге және рөлдерді таңдауда жақсартуға ынталандырғанын еске алады: «Менің қара теріім мен Оңтүстік Үндістандық ерекшеліктерім болғандықтан үнді фильмдерінің «құрлы қаздары» деп атады. Сол кездегі жетекші актрисалармен мені салыстырып, оларға тең емес екенімді айтқанда қатты ренжідім. Мен тек қана өз қабілетімнің арқасында үлкен жетістікке жеткім келеді». 1970 жылдардың ортасы оның физикалық трансформациясының басталуын білдірді. Ол макияжға, киімге көңіл бөлді, үш ай бойы актерлік шеберлігін жетілдірді және хинди тілін жетілдіру үшін жұмыс істеді. Салмақтан құтылу үшін ол дұрыс тамақтанды, тұрақты және тәртіпті өмір салған және йогамен шұғылданды, кейін дене шынықтыруды насихаттау үшін альбомдар жазды. Халид Мохамедтің сөзінше, «Көрермендер оның экрандық бейнесінің және актерлік стилінің күрт өзгеруіне таң қалды». Рекха фильмдердегі рөлдерін көбірек ойластырып таңдай бастады. Бұл актермен бірге ойнаған алғашқы рөлі болды. Сол жылы ол Винод Ханна мен Надирамен бірге «Ап Ки Хатир» комедиялық драмасында ойнады. Кедей қыз рөлі үшін ол бірнеше киножурналистер қауымдастығынан сыйлықтар алды. The Hindu газетіндегі ретроспективті шолуда спорт журналисі және киносыншысы Виджай Локапалли Рекханың рөлі оған қиындық тудырғанын болжады және Ханнамен арасындағы үйлесімділігін бағалады; Link журналының сыншысы оның әлеуметтік тақырыптарын жоғары бағалады. Film World журналы оны «Иммаан Дхарам» фильміндегі жұмысы үшін «Үздік актриса» сыйлығымен марапаттады. Онда ол ұры Мохан Кумар Саксенаға (Шаши Капур) ғашық болған тамил жұмысшысы Дурга рөлін ойнайды. Cine Blitz журналы Рекханың актерлік талантын дәлелдегені үшін мақтады.

Rekha subsequently got several offers but nothing of substance, as her roles were mostly just of a glamour girl. She was highly prolific during the decade, working on average in ten films a year, most of which were deemed potboilers and failed to propel her career forward in terms of roles and appreciation. She appeared in several commercially successful films at the time, including Raampur Ka Lakshman (1972), Kahani Kismat Ki (1973), and Pran Jaye Par Vachan Na Jaye (1974), yet she was not regarded for her acting abilities and—according to the author Tejaswini Ganti—"the industry was surprised by her success as her dark complexion, plump figure, and garish clothing contradicted the norms of beauty prevalent in the film industry and in society." Randhir Kapoor's Dharam Karam is a drama about a hoodlum and Link magazine noted that Rekha's part is the most pathetic part in it. The mafia film Dharmatma was her only financial success of the year. Directed by and starring Feroz Khan, the film saw her in the part of Anu, Khan's childhood sweetheart. Rekha recalls that the way she was perceived at that time motivated her to change her appearance and improve her choice of roles: "I was called the [ugly duckling] of Hindi films because of my dark complexion and South Indian features. I used to feel deeply hurt when people compared me with the leading heroines of the time and said I was no match for them. I was determined to make it big on sheer merit." The mid 1970s marked the beginning of her physical transformation. She started paying attention to her make up, dress sense, and worked to improve her acting technique and perfect her Hindi language skills for three months. To lose weight, she followed a nutritious diet, led a regular, disciplined life, and practised yoga, later recording albums to promote physical fitness. According to Khalid Mohamed, "The audience was floored when there was a swift change in her screen personality, as well as her style of acting." Rekha began choosing her film roles with more care. it would be her first of many appearances with the actor. In the same year, she starred in the comedy drama Aap Ki Khatir, opposite Vinod Khanna and Nadira. Her role as the poor girl won her awards from a number of film journalists' associations. In a retrospective review for The Hindu, the sport journalist and film critic Vijay Lokapally presumed that Rekha's role was challenging for her and appreciated her chemistry with Khanna; a Link reviewer praised its social themes. Film World awarded her with the Best Actress trophy for her work in Immaan Dharam, an action film that received mixed critical reviews. It features her as Durga, a Tamilian labourer who falls for the thief Mohan Kumar Saxena (Shashi Kapoor). Cine Blitz praised Rekha for proving her talent in acting.

Бұрылыс, жұлдыздық және параллель кино (1978-1984)

Рекханың өміріндегі шешімді қадам 1978 жылы «Гар» әлеуметтік драмасында зорлау құрбанының рөлін сомдаған кезде болды. Ол жаңадан үйленген әйел Аартиді ойнайды. Фильмде оның кейіпкері күйеуінің (Винод Мехра) көмегімен зорлаудан кейін бастан өткен ауыр жағдайды көрсетеді. Бұл фильм оның алғашқы маңызды жетістігі саналды, оның ойыны сыншылар мен көрермендер тарапынан жоғары бағаланды. Динеш Рахежа: «Гар ересек Рекханың келгенін жариялады. Оның қуанышпен толы архетиптік бейнесі өте шынайы сомдаумен ауыстырылды». Фильм оң пікірлерге ие болды, ал Рекханың Зохрабай есімді тәуеф рөліндегі шағын рөлі «Filmfare» сыйлығына «Үздік қосалқы актриса» номинациясын әкелді. «Трибуна» газетінің М. Л. Даван оның «жанғыш қарқындылығын» атап өтті. «До Анжане» фильмінен кейін оның әріптесі Амитаб Баччанмен махаббатқа түскені туралы әңгімелер тарады. Келесі екі жыл одан да сәтті болды. 1980 жылы Рекха Хришикеш Мукерджидің «Кхабсурат» комедиясында ойнады. Ол осы рөл үшін арнайы жазылған Манжу Дайалды сомдады. Ол жас әйел ретінде жаңадан үйленген қарындасына барып, үлкен отбасына қуаныш сыйлауға тырысады, бірақ үйдің анасы оған қарсы шығады. Рекха өзінің кейіпкерінің шалқар мінезімен оңай танысқанын айтып, оны «өзімнің бір бөлігім» деп атады. «Кхубсурат» және Рекханың ойнаған рөлі сыншылар тарапынан жақсы қабылданып, фильм қаржылық табысқа жетті. Т. Рама Раоның «Маң бар сажана» және «Юдай» фильмдері, сондай-ақ Саван Кумар Тактың «Сажан ки сахели» фильмдері сол жылы оған қосымша назар аударды. Амитаб Баччанмен болған қарым-қатынасы туралы болжамдар Яш Чопраның «Силсила» романтикалық драмасында бірге ойнаған кезде аяқталды. Бұл фильм олардың бірлескен жұмыстарының ең даулысы болды, себебі ол баспасөз таратып жүрген аңыздарды көрсетті: Рекха Баччанның сүйіктісін ойнады, ал Баччанның әйелі Жая Баччан оның әйелі рөлінде болды. Фильм 1980-1981 жылдары құпия түрде түсірілді, Чопра түсірілім алаңына бұқаралық ақпарат құралдарының келуіне рұқсат бермеді. Көптеген журналистер «Силсиланы» «кастингтік шеберлік» деп бағалады, бұл Рекха мен Баччанның соңғы бірлескен жұмысы болды. Фильм 1981 жылдың шілдесінде көрсетілді, бірақ сынға ұшырап, коммерциялық сәтсіздікке тап болды. Чопра мұны актерлік құрамға байланысты деп санайды, көрермендердің назары сюжетке емес, болжамдарға аударылған. India Today газетінің Сунил Сетхи Рекханың «Амитаб Баччанның шаршатарлық шовинизм сияқты жасанды» екенін айтты. Екеуі де кассалық табысқа жетті. Ол «Дживан Дхаара» (1982) үшін тағы бір «Filmfare» сыйлығына «Үздік әйел» номинациясын алды, онда ол отбасын асыраудың жалғыз тірегі болған жас, үйленбеген әйел рөлін ойнады. Осы кезеңде Рекха өзінің шегін кеңейтуге дайын болды және неореалистік үнді киносының қозғалысы болған параллель кинода жұмыс істей бастады. Осы фильмдерге «Калиуг» (1981), «Умрао Жан» (1981), «Виджета» (1982), «Утсав» (1984) және «Ижазәт» (1987) кіреді. Мырза Хади Русваның 1905 жылғы «Умрао Жан Ада» урду романының бейімделуі болған «Умрао Жан» фильмінде Рекха 1840 жылдары Лакхнаудан шыққан алтын жүректі ақын және куртизан рөлін ойнады. Фильмнің өндірісіне көп қаржы жұмсалды, ол Умраоның бала кезінен бастап, жезөкшеханаға сатылып, жылдар өткен соң махаббат пен басқа да қиындықтар арасында бақыт іздеген танымал куртизанға айналу тарихын көрсетеді. Рөлге дайындалу үшін, актерлік карьерасының басында хинди тілінде сөйлей алмаған Рекха урду тілінің нюанстарын үйренуге кірісті. Рекханың ойнаған рөлі көпшілік тарапынан мақтауға ие болды және бүгінгі күнге дейін оның ең жақсы жұмыстарының бірі саналады. «The Illustrated Weekly of India» журналының Балу Бхаратан оның «зерттелмеген актерлік күші» туралы жазды. Ол «Үздік әйел актер» номинациясында Ұлттық кино сыйлығын алды және тағы бір «Filmfare» сыйлығына ұсынылды, ал «Filmfare» кейін бұл рөлді Болливуд тарихындағы ең танымал рөлдердің бірі деп санайды. Кейін ол бұл фильмнің өміріндегі шешімді қадам болғанын айтты. Сыншы және жазушы Виджай Наир оның өнерін «заманауи Драупадидің шеберлікпен түсіндірілуі» деп сипаттады. Маду Трехан оны «ақыл-парасаты, күш-қуаты бар және жас қайын інісіне деген құштарлығын» «қатесіз» ойнағаны үшін мақтады. 1982 жылы шыққан «Виджета» фильмінде Нейлима күйеулік проблемалармен күресіп, болашақ жоспарлары туралы шешім қабылдамаған жасөспірім ұлын қолдауға тырысады, ол ақырында Үндістанның әуе күштеріне қосылуға шешім қабылдайды. Ол бұл рөлді өзінің сүйікті рөлі деп атайды. Фильм өзінің сезімталдығы мен Рекханың интимдік көріністері үшін кеңінен талқыланды, ол бұл мүмкіндікті сол кездегі жаңа актерлермен бәсекелесудің жолы ретінде қарастырды. «Утсав» фильмінің сценарийі мен режиссурасы көрермендер мен киносыншыларды екіге бөліп жіберді, бірақ оның жұмысы мен костюмдері жақсы қабылданып, мақтауға ие болды. «Asiaweek» журналында Рекханың «жасыл-жасыл зергерлік бұйымдар ғана кигені» жазылған. 2003 жылы Майтхили Рао: «Рекха — ежелгі үнді немесе 19 ғасырдың Мұсылман Лакхнауы болсын, куртизан рөліне әрқашан бірінші таңдау» деп жазды. Гульзардың «Ижазәт» драмасында Рекха мен Насируддин Шах ұзақ жылдардан кейін теміржол станциясында кездейсоқ кездесетін ажырасқан жұбайлардың рөлін ойнайды, олар бірге тұрған кездегі өмірін еске алады және олардың ажырасуына әкелген келіспеушіліктерді еске түсіреді.

Rekha's turning point came in 1978, with her portrayal of a rape victim in the social drama Ghar. She plays Aarti, a newly married woman who gets gravely traumatized after being gang raped. The film follows her character's struggle and traumatised with the help of her husband (Vinod Mehra). The film was considered her first notable milestone, and her performance was acclaimed by both critics and audiences. Dinesh Raheja elaborated, "Ghar heralded the arrival of a mature Rekha. Her archetypal jubilance was replaced by her very realistic portrayal " The film opened to a positive critical reception, and Rekha's brief role as a tawaif named Zohrabai earned her a Best Supporting Actress nomination at the Filmfare. M. L. Dhawan of The Tribune noted her "smouldering intensity". Following Do Anjaane, speculation about a love affair with her co star Amitabh Bachchan generated. The next two years were even more successful. In 1980, Rekha starred in the comedy Khubsoorat by Hrishikesh Mukherjee. In a role written specially for her, she played Manju Dayal, a young vivacious woman who visits her recently married sister and tries to bring joy to the wide family, much to the dissatisfaction of the matriarch of the household. Rekha said she easily identified with the bubbly nature of her character, calling it "quite a bit me". Khubsoorat, and Rekha's performance in it, were well received by reviewers, and the film was a financial success. Maang Bharo Sajana and Judaai, both directed by T. Rama Rao, and Saawan Kumar Tak's Saajan Ki Saheli, brought her further critical attention that year. Rekha's alleged love affair speculation with Amitabh Bachchan culminated when they starred together in Yash Chopra's romantic drama Silsila. It was the most scandalous of their films together as it reflected the rumours by the press: Rekha played Bachchan's lover, while Bachchan's real life wife Jaya Bachchan played his wife. The film was filmed secretly during 1980–1981, with Chopra not allowing the media to visit the shooting. Silsila was regarded by many journalists as "a casting coup", and this was the last collaboration between Rekha and Bachchan. The film premiered in July 1981 to critical and commercial failure, and Chopra attributed this to the casting, feeling the audience's attention was strictly focused on the speculation rather than the plot. India Today Sunil Sethi saw that Rekha was "as synthetic as [Amitabh Bachchan's] tiresome chauvinism". both box office successes. She received another Filmfare Best Actress nomination for Jeevan Dhaara (1982), in which she played a young unmarried woman who is the sole breadwinner of her extended family. During this period, Rekha was willing to expand her range beyond what she was given in mainstream films and started working in parallel cinema, a movement of Indian neo realist art films. These films include Kalyug (1981), Umrao Jaan (1981), Vijeta (1982), Utsav (1984) and Ijaazat (1987). Umrao Jaan, a film adaptation of Mirza Hadi Ruswa's Urdu novel Umrao Jaan Ada (1905), saw Rekha in the title role of the poet and courtesan with a heart of gold from Lucknow in the 1840s. Made on a lavish production cost, the film follows Umrao's life story from her childhood as a girl named Amiran who is kidnapped and sold in a brothel to her position years later as a popular courtesan who seeks happiness amid love affairs and other tribulations. In preparation for the part, Rekha, who at the beginning of her career did not speak Hindi, took the task of learning the finer nuances of the Urdu language. Rekha was widely applauded for her performance, which has since been cited as one of her best work. Balu Bharatan of The Illustrated Weekly of India wrote of her "unexplored reserves of histronic strength". She was awarded the National Film Award for Best Actress and earned another Filmfare Award nomination, with Filmfare later considering this one of the most iconic performances of Bollywood history. She later claimed that the film was a turning point. Critic and author Vijay Nair described her performance as "a masterful interpretation of the modern Draupadi". Madhu Trehan complimented her for playing "flawlessly" the part of "a woman of intelligence, strength and a barely suppressed yearning for her young brother in law". The 1982 coming of age film Vijeta saw her as Neelima who struggles through her marital problems and tries to support her adolescent son, who, undecided about his future plans, eventually decides to join the Indian Air Force. She has since described the role as one of her favourite. The film attracted wide coverage for its sensuality and Rekha's intimate scenes; she took this as a way to compete with female newcomers at the time. Utsav polarized both the audience and film reviewers with its script and direction; her work and costumes, however, were well received. A review in Asiaweek noted Rekha "dressed in little more than glittering jewellery". In 2003, Maithili Rao wrote, "Rekha—forever the first choice for the courtesan's role, be it ancient Hindu India or 19th century Muslim Lucknow—is all statuesque sensuality " In Gulzar's drama Ijaazat, Rekha and Naseeruddin Shah star as a divorced couple who meet unexpectedly for the first time after years of separation at a railway station, and recall together their life as a married couple and the conflicts which brought about their eventual split.

Қайта қалпына келтіру және қайта өрлеу (1985-1989 жж.)

Паралель кинодан басқа, Рекха басқа да маңызды, тіпті қауіп-қатерлі рөлдерді ойнады; ол кейіпкер әйелдерге бағытталған кек алу фильмдерінде басты рөлдерді ойнаған алғашқы актрисалардың бірі болды, оның алғашқысы 1988 жылы «Хун Бхари Маанг» болды. Ол фильмдегі рөлі үшін екінші «Фильмфэр» сыйлығын жеңіп алды. Рекха «Хун Бхари Маанг» фильмін «Мен толыққанды түсініп, басынан аяғына дейін назар салған бірінші және жалғыз фильм» деп сипаттады. Бір сыншы оның фильмдегі рөлі туралы былай деп жазды: «Арти рөліндегі Рекха мінсіз, бұл оның ең үздік рөлі! Алғашқы жартысында ұялшақ және аса тартымды емес Арти ретінде ол өте жақсы, ал пластикалық операциядан кейін модель және әдемі, құпиялы әйел ретінде де өте жақсы. Кейбір көріністерде біз өте жоғары деңгейдегі актрисаны тамашалап отырмыз». The Tribune газетінің М. Л. Даван 1988 жылғы атақты хинди фильмдерін баяндап жатып, «Хун Бхари Маанг» Рекха үшін «феникс құсы сияқты қайта тіріліп, өзінің батылдығымен көрермендерді таң қалдырған жемісті еңбек» болды деп атап өтті. Encyclopædia Britannica-ның хинди киносының энциклопедиясы оның рөлін хинди киносының есте қаларлық әйел кейіпкерлерінің бірі деп тізімдеді, бұл рөл «әдетте кешірімді келетін әйел туралы көзқарасты өзгертіп, оны кек алушы періштеге айналдырды» деп көрсетілді. Screen журналының ұқсас тізімінде бұл рөл «хинди кино қаһармандарының мақтанышын тудырған он есте қаларлық рөлдің» бірі ретінде енгізілді. Кейінгі сұхбаттарында Рекха бұл рөл үшін «Фильмфэр» сыйлығын алудың күтпеген оқиға болғанын және шағын үзіліс жасап, жас жұлдыздардың артынан қалып қойғаннан кейін оған сенімділік пен нақтылық сыйлағанын айтты. «Бұл фильмдегі барлық мақтаулар мені шабыттандырып, мен әлі де қажет екенімді түсінуге көмектесті. Мен өзімді барынша жақсы көрсетуге одан да ынталы болдым және сол сәтте менің міндетім, менің туғаннан берген дарыным – қойылым арқылы адамдардың өмірінде өзгеріс жасау екенін білдім».

Карьераның ауытқуы мен қысқа мерзімді қайта жандануы (1990-1999)

1990 жылдары Рекханың сәттілігі төмендеді. Оның көптеген фильмдері сәтті болмады, ал көптеген рөлдері сыншылар тарапынан сыналып, айыпталды. Дегенмен, сыншылар оның буынның көптеген актрисаларынан, мысалы, Хема Малини мен Раакхиден айырмашылығын атап өтті. Олар аналар мен тәтелер сияқты кейіпкерлік рөлдерді ойнауға көшкенімен, Рекха жас жұлдыздардың даңққа ие болған кезінде де басты рөлдерді ойнап тұрды. "Индиан экспресс" газеті оны былай сипаттады: "Жылқыға мініп, қылыш қолданып, "гүл" (phool) атағына лайық болып, "көмір" (angaarey) болып өзгеруге қабілетті". "Фоль Бане Ангарай" және "Хун Бхари Маанг" фильмдеріне көрермендердің жақсы қабылдауы бірнеше режиссерлерді Рекхаға ұқсас ұсыныстар жасауға итермеледі. Ол осындай рөлдерді – "құтырып алушы періштелер" деп аталатын – бірнеше келесі жобаларында ойнады, бірақ бұл рөлдер бұрынғыдай үлкен әсер етпеді. Олардың ішінде "Инсаф Ки Деви" (1992), содан кейін "Аб Инсаф Хога" (1995) және "Удаан" (1997) фильмдері бар, олардың барлығы сәтсіздікке ұшырады. Одан кейін ол Шакти Самантаның "Гитанджали" фильмінде Джитэндрамен бірге егіз әпкелердің рөлін ойнады, ал кассада сәтсіз болған "Мадам X" фильмінде басты рөлді ойнады, онда ол полициямен жұмыс істеп, әйел гангстердің рөлін сомдады. Онжылдықтың ортасында Рекха өзінің құлдырауын тоқтатуға қол жеткізді, бірнеше даулы фильмдерге келісім берді, соның ішінде "Кама Сутра: Махаббат туралы әңгіме" және "Хиладийон Ка Хилади" (1996). "Кама Сутра" – Мира Наирдің режиссерлік еткен шетелдік туынды. Бұл эротикалық драма болды, және көптеген адамдар оның фильмдегі Кама Сутра оқытушысы рөлі оның мансабына зиян келтіреді деп ойлады. Ол сынға ешқандай мән бермеді. Variety журналының редакторы Тодд Маккарти оны осы рөлде "тамаша бейнеленген" деп сипаттады. Умеш Мехраның "Хиладийон Ка Хилади" фильмі үлкен қаржылық табысқа ие болды, сол жылғы ең табысты үнді фильмдерінің біріне айналды. Бұл фильмде Рекха алғаш рет жағымсыз кейіпкерді сомдады – Мадам Майя, АҚШ-та заңсыз күрес матчтарының құпия бизнесін басқаратын қатыгез әйел, фильм барысында Аксхай Кумардан әлдеқайда жас жігіттің махаббатына ие болады. Оның ойнаған рөлі үшін бірнеше марапаттарға ие болды, соның ішінде "Фильмфэр" сыйлығының "Ең үздік қосалқы актриса" және "Жұлдызды экран" сыйлығының "Ең үздік жағымсыз кейіпкер" номинациялары. Оның өнерін жанкүйерлер мен сыншылардың оң пікірлеріне қарамастан, ол бірнеше рет фильмде өзінің бейнесін ұнатпағанын, оның жұмысы жеке стандарттарына сай келмейтінін айтты. Сол кездегі тағы бір даулы фильм – Басу Бхаттачарьяның мансабындағы соңғы туындысы болған "Ааста: Көктем түрмесінде" (1997), онда ол айғақтап жұмыс істейтін үй шаруасының әйелі рөлін ойнады. Ол тағы да пресса мен көрермендердің бір бөлігінен рөлінің сипаты және фильмдегі ашық махаббат көріністері үшін сынға ұшырады. Кейін ол былай деді: "Менің рөлім туралы көп әңгіме болды. Мен ешқандай рөлді ойнауға қарсы емеспін. Мен кез келген рөлді ойнай алатын деңгейге жеттім. Бұл ананың, қарындастың, жағымсыз немесе жақсы, сенсациялық немесе кез келген рөл болуы мүмкін". Оның өнері оң пікірлерге ие болды және "Жұлдызды экран" сыйлығына үміткер болды, India Today оның жұмысын "жылдар ішіндегі ең үздік өнер" деп атады. Одан кейін ол "Қила" (1998) және "Ана" (1999) фильмдерінде ойнады.

The 1990s saw a drop in Rekha's success. Few of her films were successful and many of her roles were condemned by reviewers. Critics still noted, however, that unlike most of the actresses of her generation, like Hema Malini and Raakhee, who succumbed to playing character parts, typically of mothers and aunts, Rekha was still playing leading roles at a time when younger female stars rose to fame. The Indian Express wrote that she "rides horses, wields swords and does justice to the title in being phool (a flower) and becoming angaarey (burning coal)". The public's acceptance of Phool Bane Angaray and Khoon Bhari Maang prompted several filmmakers to come with similar offers to Rekha, and she played such roles—labeled "avenging angels"—in several of her proceeding projects to a much less consequential effect. These included her next film Insaaf Ki Devi (1992), and later films such as Ab Insaf Hoga (1995) and Udaan (1997), all of which were major duds. She followed with a dual role of twin sisters in Shakti Samanta's Geetanjali opposite Jeetendra and the title role in the box office disaster Madam X, in which she starred as a young woman hired by the police to impersonate a female underworld don. Halfway through the decade, Rekha managed to halt her decline when she accepted several highly controversial films, including Kama Sutra: A Tale of Love and Khiladiyon Ka Khiladi (1996). Kama Sutra, a foreign production directed by Mira Nair, was an erotic drama, and many felt her role of a Kama Sutra teacher in the film would damage her career. She was undeterred by the criticism. Todd McCarthy of Variety described her as "exquisitely composed" in the part. Khiladiyon Ka Khiladi, an action film directed by Umesh Mehra, was a major financial success, becoming one of the highest grossing Indian films of the year. It featured Rekha in her first negative role as Madam Maya, a vicious gangster woman running a secret business of illegal wrestling matches in the US, who, during the course of the film, romances the much younger Akshay Kumar. Her portrayal earned her several awards, including the Filmfare Award for Best Supporting Actress and the Star Screen Award for Best Villain. In spite of the positive response to her performance from both fans and critics, she maintained on more than one occasion that she did not like herself in the film, noting that her work was not up to her own, personal standards. Another controversial film at that time was Aastha: In the Prison of Spring (1997), where Basu Bhattacharya, making the last film of his career, cast her as a housewife who moonlights as a prostitute. Once again, she faced some scrutiny by sectors of the press and the audience for the nature of the part and for some of the explicit love scenes in the film. She later reacted: " people had a lot to say about my role I don't have problems playing anything. I've reached a stage where I could do justice to any role that came my way. It could be role of a mother, a sister in law; negative, positive, sensational or anything." Her performance earned her positive reviews and a Star Screen Award nomination, with India Today referring to her work as "her finest performance in years". She next acted in Qila (1998) and Mother (1999).

Қасиетті рөлдерді мойындау (20002006)

2000 жылдары Рекха салыстырмалы түрде аз фильмдерде ойнады. Ол онжылдықты Т. Рама Раоның «Буланди» фильмімен бастады. Екіншісі – Халид Мұхаммедтің «Зубейда» фильмі, онда Каризма Капур және Манож Ваджпаи патшаның бірінші әйелі Махарани Мандира Деви рөлін ойнады. 2001 жылы Рекха Раджкумар Сантошидің феминистік драмасы «Ладжа» фильмінде ойнады. Бұл фильм екі жыл бұрын Баванипурда зорланған әйелдің оқиғасына негізделген. Фильмде қашып кеткен әйелдің (Маниша Койрала) саяхаты көрсетіледі, ал оның оқиғасы үш бөлімнен тұрады. Әр бөлімде ол тоқтаған әйелдің тарихы айтылады. Рекха фильмде қысымға ұшыраған далит әйелі және топтық зорлаудың құрбаны болған әлеуметтік белсенді Ремдулари рөлін ойнады. Фильм туралы сөйлегенде Рекха: «Мен – Ладжамын, Ладжа – мен» деді. Ойнаған рөлі үшін жоғары бағаланған ол «Filmfare Award» және «Халықаралық Үнді кино академиясының сыйлығы» (IIFA) сияқты бірнеше номинацияға ие болды. Таран Адарш: «Бұл Реханың соңғы уақыттағы ең жақсы ойнаған рөлдерінің бірі» деп жазды. Ракеш Рошанның ғылыми-фантастикалық фильмі «Кой Мил Гая» фильмінде Рекха Хритик Рошан ойнаған дамуы бұзылған жас жігіттің жалғыз анасы Сония Мехра рөлін ойнады. Фильм қаржылық және сын тұрғысынан табысқа ие болды және жылдың ең танымал фильмі болды, соның ішінде «үздік фильм» үшін «Filmfare Award» сыйлығын жеңіп алды. Рекха Қалид Мохамедтің «қатаң түрде тыныш» деп сипаттаған рөлі үшін «Filmfare» сыйлығына «үздік екінші пландағы әйел» номинациясын алды. 2005 жылы Рекха Прадип Саркардың «Паринета» фильмінде «Кайсы пахели Зиндагани» әніне байланысты бір эпизодта түсті. «Башке рехна ре баба» (2005) фильмінде Рекха өзінің немере қызымен бірге еркектерді алдап мүліктерінен айыратын алаяқ әйел рөлін ойнады. Фильм сыншылар тарапынан сәтсіздікке ұшырады. Mid Day: «Реханың осы фильмге келісуі таңғаларлық», – деп жазды. 2006 жылы «Кудион ка хай замана» фильмінің түсірілімі басталды. Инду Мирани: «Рекха ешқашан басқа фильмге түспейді» деп жазды. 2007 жылы Daily News and Analysis журналындағы мақаласында Дипа Гахлот Рекхаға кеңес берді: «Фильмдерді мұқият таңдаңыз, тағы бір «Бах Ке Рехна Ре Баба» және «Кудион Ка Хай Замана» сияқты фильмдер дива мәртебесіне қауіп төндіреді». 2006 жылы ол Ракеш Рошанның «Кой Мил Гая» фильмінің жалғасы «Криш» фильмінде Сония Мехра рөлін қайта ойнады. Бұл супергеройлық фильмде оқиға 20 жылға озып кетеді және Сонияның немересі Кришнаның (қайтадан Хритик Рошан ойнайды) тарихына назар аударады. Ол анасының қайтысынан кейін жетегінде өсірген және үстімізден келетін күштерге ие болады. «Криш» сол жылдың ең көп касса жинаған екінші фильмі болды және оның алдыңғы фильмі сияқты блокбастер деп танылды. Фильм сыншылардан оң пікірлер алды, ал Рекханың жұмысы оған «үздік екінші пландағы әйел» номинациясын әкелді. Variety журналының Ронни Шейб оның «бала тәрбиесімен айналысатын әже» рөлін тереңдеп көрсеткенін атап өтті.

In the 2000s, Rekha appeared in relatively few movies. She started the decade with Bulandi, directed by T. Rama Rao. The other was Khalid Muhammad's Zubeidaa, co starring Karisma Kapoor and Manoj Vajapayee playing the first wife Maharani Mandira Devi of the King. In 2001, Rekha appeared in Rajkumar Santoshi's feminist drama Lajja, an ensemble piece inspired by a true incident of a woman being raped in Bawanipur two years before. The film follows the journey of a runaway wife (Manisha Koirala) and unfolds her story in three main chapters, each one presenting the story of a woman at whose place she stops. Rekha was the protagonist of the final chapter, around which the film's inspiration revolves, playing Ramdulari, an oppressed Dalit village woman and social activist who becomes a victim of gangrape. Speaking of the film, Rekha commented, "I am Lajja and Lajja is me". Highly praised for her portrayal, she received several nominations for her work, including the Filmfare Award and the International Indian Film Academy Award (IIFA) for Best Supporting Actress. Taran Adarsh wrote that "it is Rekha who walks away with the glory, delivering one of the finest performances the Indian screen has seen in the recent times." In Rakesh Roshan's science fiction film Koi Mil Gaya, Rekha played Sonia Mehra, a single mother to a developmentally disabled young man, played by Hrithik Roshan. The movie was a financial and critical success and became the most popular film of the year; it won the Filmfare Award for Best Film, among others. Rekha received another Best Supporting Actress nomination at the Filmfare for her performance, which Khalid Mohamed described as "astutely restrained". In 2005, Rekha guest starred in an item number in connection with the song "Kaisi Paheli Zindagani", in Pradeep Sarkar's "Parineeta". In Bachke Rehna Re Baba (2005), Rekha played a con woman who, along with her niece, uses one scheme to rob men of their property. The film was a major critical failure. Mid Day remarked, "why Rekha chose to sign this film is a wonder," noting that she is "riddled with bad dialogue, terrible cakey makeup and tawdry styling". This was followed in 2006 by Kudiyon Ka Hai Zamana, a poorly received sex comedy about four female friends and their personal troubles. In a scathing review, Indu Mirani noted that "Rekha hams like she was never going to do another film." In a 2007 article by Daily News and Analysis, critic Deepa Gahlot directed an advice to Rekha: "Please pick movies with care, one more like Bach Ke Rehna Re Baba and Kudiyon Ka Hai Zamana and the diva status is under serious threat." In 2006, she reprised the role of Sonia Mehra in Krrish, Rakesh Roshan's sequel to Koi Mil Gaya. In this superhero feature, the story moves 20 years forward and focuses on the character of Sonia's grandson Krishna (played again by Hrithik Roshan), whom she has brought up single handedly after the death of her son Rohit, and who turns out to have supernatural powers. Krrish became the second highest grossing picture of the year and, like its prequel, was declared a blockbuster. It received mostly positive notices from critics, and Rekha's work earned her another Filmfare nomination in the supporting category. Ronnie Scheib from Variety noted her for bringing "depth to her role as the nurturing grandmother".

Кейбір жұмыстар; үзіліс (2007 жылдан қазіргі уақытқа дейін)

2007 жылы ол Гутхам Гоузедің "Ятра" фильмінде тағы да бір куртизан рөлін сомдады. Мансабының басында осындай рөлдерді ойнағандағы алғашқы табысынан өзгеше, бұл жолы фильм сәтті болмады. 2010 жылы Рекха Үндістан үкіметінің төртінші ең жоғары азаматтық наградасы – "Падма Шри" орденімен марапатталды. 2010 жылы Рекха Хема Малини мен Риши Капурмен бірге "Садиян" фильмінде түсті. Бұл фильмде Шатрухан Синнаның ұлы Лув Синна актерлік дебютін жасады. Алайда фильм прокатта үлкен табысқа жете алмады. 2014 жылы Рекха Абишек Капурдың "Фитур" фильмі жобасында жұмыс істеді, бірақ белгісіз себептермен фильмнен бас тартып, кейін оның орнына Табу шақырылды. 2014 жылы ол Дивали мерекесінде (24 қазан) көрсетілген "Супер Нани" фильмінде де ойнады. "Супер Нани" – отбасылық драма, онда әже (Рекха) балалары мен күйеуі Рандир Капурдан құрмет таппайды. Немересі Шарман Жоши оны өзгеруге көндіреді. Әже өзін керемет модель ретінде көрсетіп, жаңа бейнеге енбеседі. 2015 жылы ол Р. Балкидің "Шамитабх" фильмінде өзінің өзін сомдады.

Жеке өмірі мен экраннан тыс жұмысы

1990 жылы Рекха Делидегі кәсіпкер Мукеш Аггарвалға үйленді. Аггарвал өзінің күшімен жеткен кәсіпкер және «Hotline» ыдыс-аяқ брендінің иесі болды. Оның депрессиямен ұзақ уақыт күрескеніне сенімді, ал Рекханың өмірбаяшыларының мәліметінше, ол оның психикалық денсаулығы туралы некеден кейін ғана білген. Ол Рекханың «құмар жанкүйері» деп сипаттаған ортақ досы және әйелдер киімдерін тігуші Бина Рамани арқылы танысты. Олардың некесі 1990 жылдың 4 наурызында болды, ал бірнеше айдан кейін – ол Лондонда болғанда – ол бұрынғы бірнеше әрекеттерден кейін, «Ешкімді кінәламаңыздар» деген хат қалдырып, өзіне-өзі қол жұмсады. Ол кезде баспасөз оны қатты сынға алды, сол кезді бір журналист «өміріндегі ең қиын кезең» деп атады. Бхавана Сомая осы кезеңде «актрисаға қарсы күшті толқын болды – бірі оны колдовщик десе, енді бірі кісі өлтіруші деді» деп айтты, бірақ көп ұзамай «Рекха тағы да бір кемшіліксіз шықты!» деп қосты. Ол 1973 жылы актер Винод Мехрамен үйленген деген қауесет тарады, бірақ 2004 жылы Сими Гаревалмен телеинтервьюда Мехрамен үйленгенін жоққа шығарды, оны «жақсы тілектес» деп атады. Қазір Рекха Мумбайдағы Бандрадағы үйінде тұрады. Ол сондай-ақ, «До Анжаане» және кейін «Силсила» фильмдерінде бірге ойнағаннан кейін үйленген Амитабх Баччанмен қарым-қатынаста болған деген әңгімелер де көп айтылды. Сыншылар Рекханың хинди тілін және актерлік шеберлігін жетілдіру үшін көп еңбек еткенін атап өтті, ал БАҚ өкілдері оның 1970 жылдардың басында «семіз» қаздан «қуға» қалай айналғанын жиі талқылады. Рекханың осы өзгерісіне йога, дұрыс тамақтану және тұрақты, тәртіпті өмір салты көмектескен. 1983 жылы оның диетасы мен йога жаттығулары «Рекханың санасы мен денесінің ғибадатханасы» атты кітапта жарияланды. Рекханың баласы жоқ. Ол өзін жұмыртқа жейтін адам деп мойындайды. 2012 жылы Рекха Үндістан Парламентінің жоғарғы палатасы – Раджя Сабхаға Парламент мүшесі болып тағайындалды. Ол өнер саласындағы еңбегі үшін (Үндістан Конституциясының 80-бабына сәйкес, Президентке белгілі бір салалардағы сарапшылығы үшін 12 мүше тағайындауға құқық береді) Премьер-министр Манмохан Сингхтің ұсынысы бойынша Президент Притхиба Патил тағайындады. Оның өкілеттігі 2012 жылдың 27 сәуірінде басталып, 2018 жылдың дәл сол күні аяқталды. Ол Тұтынушылар істері, азық-түлік және қоғамдық тарату комитетінің жұмысына қатысты, бірақ басқа тағайындалған мүшелер сияқты, оның алты жылдық өкілеттігі төмен қатысуы және палатада белсенділік танытпауына байланысты сынға ұшырады.

In 1990, Rekha married Delhi based industrialist Mukesh Aggarwal. Aggarwal was a self made entrepreneur and owner of the kitchenware brand Hotline. He is believed to have had a long standing struggle with depression and according to Rekha's biographers, she only found out about his mental health after marriage. He was introduced to Rekha through a mutual friend and fashion designer Bina Ramani who termed him Rekha's 'crazy fan'. Their marriage took place on 4 March 1990, and a few months later—while she was in London—he died by suicide, after several previous attempts, leaving a note, "Don't blame anyone". She was pilloried by the press at that time, a period which one journalist termed as "the deepest trough in her life." Bhawana Somaaya observed the period speaking of "a strong anti wave against the actress — some called her a witch, some a murderess," but added that soon "Rekha came out of the eclipse once again unblemished!" She was rumoured to have been married to actor Vinod Mehra in 1973, but in a 2004 television interview with Simi Garewal she denied being married to Mehra referring to him as a "well wisher". Rekha currently lives in her Bandra home in Mumbai. She was also famously rumoured to have been in a relationship with Amitabh Bachchan, who was married, after they first acted together in Do Anjaane, and later in Silsila. Critics noted Rekha for having worked hard to perfect her Hindi and acting, and media reporters often discussed how she had transformed herself from a "plump" duckling to a "swan" in the early 1970s. Rekha's credits to this transformation were yoga, a nutritious diet, and a regular, disciplined life. In 1983, her diet and yoga practice were published in a book called "Rekha's Mind and Body Temple". Rekha has no children. She is a self proclaimed eggetarian. In 2012, Rekha was nominated as a Member of Parliament to the Rajya Sabha, the upper house of the bicameral Parliament of India. She was appointed to the position by President Pratibha Patil on the recommendation of Prime Minister Manmohan Singh for her contribution in the field of art (in accordance with article 80 of the Constitution of India which allows the President to nominate 12 members to the House for their expertise in specific fields). Her tenure started on 27 April 2012 and ended on the same day in 2018. She took part in the Consumer Affairs, Food and Public Distribution committee, but, like with other nominated members, her six year term concluded amidst criticism for her low attendance as well as minimal participation in the House.

Сурет және суретшілік

Рекханың киноиндустриядағы мәртебесі жылдар бойындағы өзгерісі, экрандағы бейнесі және орындаған рөлдері тұрғысынан талқыланды. Мукеш Хосланың “The Tribune” газетіне жазған мақаласында оның “Saawan Bhadon” фильміндегі күлкілі ауыл қызынан елдің ең танымал актрисаларының біріне айналуына қызығушылық танытты. “Hindustan Times” оның физикалық өзгерісі мен салмақ жоғалтуын “кино және мүмкін, өмірдегі ең таңғажайып трансформациялардың бірі” деп сипаттап, “Рекха семіз, қарапайым қызбен салыстырғанда, сұлу және жұмбаққа толы әйелге айналды” деген пікір білдірді. Критик Омар Курешидің айтуынша, “Үндістанда ‘дива’ деген термин Рекха үшін қолданылды”. Критик Халид Мохамед оның техникалық шеберлігін жоғары бағалап: “Ол қалай және қаншалықты беру керектігін біледі. Оның режиссер болуға барлық мүмкіндігі бар. Оның бақылауында белгілі бір осалдық бар. Ол актерлік кезінде зерттейді”. Оның екі фильмінде режиссер болған Шьям Бенегал оны “режиссердің актрисасы” деп есептейді. “The Tribune” газетінің М. Л. Даван “Ghar” және “Khubsoorat” фильмдерінен кейін Рекханың актриса ретінде дамуының “[ ] Umrao Jaan” фильмінде жетегіне жеткенін жазды. Ол трагикалық куртизан рөлінде өте сапалы ойын көрсетіп, ерекше дауыс ырғағы мен көңілсіздікке толы мінезді қабылдады. Рекха көңілді әрі нәзік қимылдармен көп нәрсені жеткізді”. 2010 жылы “Filmfare” журналы оның “Khubsoorat” (1980) және “Umrao Jaan” (1981) фильмдеріндегі екі ойнаған рөлін “80 ұлы ойнаған рөлдердің” тізіміне енгізді. Соңғы фильмдегі жұмысы “Forbes India” журналының “Индия киносының 25 ең ұлы актерлік жұмысы” тізіміне қосылды. 2011 жылы “Rediff” оны барлық уақыттағы ең ұлы үнді актрисаларының тоғызыншысы деп атады, сонымен қатар: “Рекханың ұзақ өмір сүруіне немесе өзін қайта жаңарту қабілетіне таң қалмау мүмкін емес. Актриса ер адамның жұмысын қабылдап, оны керемет орындады, барлық үздік актерлермен тең тартысып, олардан гөрі есте қалды”. 2023 жылы Раджив Масанд оны “India Today” журналының ұқсас тізіміне енгізді. Кәсіби мансабындағы жетістіктеріне қарамастан, Рекханың қоғамдық бейнесі бұқаралық ақпарат құралдарында оның жеке өмірі мен қарым-қатынастары туралы әңгімелермен байланысты. Жариялылықтан қашып жүретіндігімен белгілі Рекха құпиялы және оңаша өмір сүретіндігімен танылды, бұл оны бұқаралық ақпарат құралдарында Грета Гарбомен салыстыруға себеп болды. Рекха сирек сұхбат береді және көбінесе кештер мен шаралардан қашып жүреді. Бірде оның құпия бейнесі туралы сұрағанда, ол осы бейнеге сай өмір сүруге тырысқан жоқ екенін бірнеше рет мәлімдеді, бұл бейне баспасөздің туындысы екенін айтты: “Қандай құпия? Осы бейнені жасаған – бұқаралық ақпарат құралдары. Мен жаратылысымнан ұялшақпын, өзімшілмін және өте жеке адаммын”. 2003 жылы Рекханы барып көрген киножурналист Анупама Чопраның айтуынша, таблоидтар оны “жақсылықты еркектер мен жалғыздықтан азап шеккен, оңаша әйел” ретінде көрсеткен, бірақ шындығында Рекха “мүлде басқаша”, оны “әңгімелеуге және қызығушылық танытуға, қуантуға және күшті, көңілді және заңсыз оптимистікке” толы деп сипаттады. 1999 жылы журналист, кейін жазушы болған Мохан Дип оның алғашқы өмірбаянын “Eurekha! : The Intimate Life Story of Rekha” (1999) деген атпен жариялады. 2016 жылы журналист Ясир Усман “Rekha: The Untold Story” атты тағы бір өмірбаянын шығарды.

Rekha's status in the film industry has been discussed in light of her change over the years, screen persona, and performances. Writing for The Tribune, Mukesh Khosla was impressed with her transformation from "the giggling village belle in Saawan Bhadon to one of country's reigning actresses". Hindustan Times described her physical change and loss of weight as "one of cinema's and perhaps
real life's most dramatic transformations," arguing that "Rekha morphed from an overweight, dark ordinary girl into a glamorous and beautiful enigma". According to critic Omar Qureshi, "the term diva (in India) was coined for Rekha." Critic Khalid Mohamed commends her technical control: "She knows how to give and to what degree. She has all that it takes to be a director. There is a kind of vulnerability in her control. She explores when she is acting." Shyam Benegal, who directed her in two movies, believes she is "a director's actress". M. L. Dhawan from The Tribune wrote, "Rekha's flowering as an actress post Ghar and Khubsoorat climaxed in [ ] Umrao Jaan. As a tragic courtesan she gave a performance of quality artistry, adopting a much admired huskiness and despondency of tone. Rekha communicated much with a delicately raised eyebrow". In 2010, Filmfare included two of her performances—from Khubsoorat (1980) and Umrao Jaan (1981)—in their list of "80 Iconic Performances". Her work in the latter was included on Forbes Indias list of "25 Greatest Acting Performances of Indian Cinema". In 2011, Rediff listed her as the ninth greatest Indian actress of all time, noting, "It's hard not to be bowled over by Rekha's longevity, or her ability to reinvent herself the actress took on a man's job and did it stunningly well, holding her own against all the top actors and being remembered despite them." In 2023, Rajeev Masand listed her in a similar list by India Today. Despite appreciation toward achievements in her professional career, Rekha's public image has often been interwoven in the media with speculations about her personal life and relationships. Known for her tendency to shun publicity, Rekha has gained a reputation for being mysterious and reclusive, which drew media comparisons to Greta Garbo. Rekha rarely gives interviews, and she mostly avoids parties and events. Asked once about her mysterious image, she denied several times trying to live up to this image, asserting it is press created: "What mystery? The media is the one that creates this image. It's just that I am basically shy by nature, an introvert and fiercely private." Film journalist Anupama Chopra, who visited Rekha in 2003, wrote that while tabloids had portrayed her as "a reclusive woman twisted bitter by lecherous men and loneliness", in reality Rekha was "none of these", describing her as "chatty and curious, excited and energetic, cheerful and almost illegally optimistic". In 1999, the columnist turned author Mohan Deep published the first biography about her, titled Eurekha! : The Intimate Life Story of Rekha (1999). Another biography was released by the journalist Yasser Usman in 2016 under the title of Rekha: The Untold Story.