Америкалық бір центтік монета (1859-1909)

Кіріспе

Америкалық бір цент монетасы (1859–1909)

Үнді бас центі, сондай-ақ Үнді бас пенни деп те аталады, АҚШ Монета жасау бюросының 1859 жылдан 1909 жылға дейін шығарған бір центтік ($0.01) монетасы. Оны Филадельфия монетасының бас гравері Джеймс Бартон Лонгакер жасаған. 1793 жылдан 1857 жылға дейін цент жарты доллардай үлкен мыс монета болған. Калифорнияда алтынның табылуы бағалардың үлкен инфляциясына әкелді. Алтын көбейген сайын мыстың бағасы өсті. Цент және жарты центтің өндірісі Монета жасау бюросы үшін жалғыз пайдалы орталық болды және 1850 жылға қарай ол балама іздеуді бастады. 1857 жылы Монета жасау бюросы центтің мөлшерін кішірейте келіп, құрамын 12% никель және 88% мысқа (мыс-никель) өзгертті, соның нәтижесінде жаңа дизайн – Ұшқан бүркіт центі шығарылды. Жаңа монеталардың диаметрі қазіргі центтермен бірдей болса да, қалыңдығы көбірек болды. Бұл АҚШ монеталарында мыс-никельді алғаш рет қолдану болды. Мыс-никель оларды жарқыратып, оларды «Ақ цент» немесе «Ник» деп атауға себеп болды. 1858 жылы Ұшқан бүркіт дизайны Үнді бас дизайнымен ауыстырылды. Ұшқан бүркіт дизайны өндірісте қиындықтар туғызды және Монета жасау бюросы оны ауыстыруға асықты. Монета жасау бюросының директоры Джеймс Росс Сноуден Үнді бас дизайнын таңдап, содан кейін 1860 жылы қалқанмен емен гүлшоғырымен ауыстырылған лавр гүлшоғырын сыртқы бетке орналастырды. Американдық Азамат соғысының экономикалық дағдарысы кезінде, никель металлы жетіспеген кезде центтер жинақталды. Монета жасау бюросының қызметкерлері жеке шығарылған қола токендердің айналымда екенін байқап, Конгреске 1864 жылғы Монета жасау заңының қабылдануына ықпал етті, ол қола қорытпасынан жасалған жұқа центтің шығарылуын бекітті. Соғыстан кейінгі кезеңде цент өте танымал болды және көптеген жылдар бойы үлкен көлемде соғылды. Бірақ 1877 жылы нашар экономикалық жағдай мен центтерге сұраныстың төмендігі осы сериядағы ең сирек даталардың біріне айналды. XIX ғасырдың соңы мен XX ғасырдың басында монетамен жұмыс істейтін машиналардың пайда болуымен, центтердің өндірісі одан да арта түсті, ал 1907 жылы алғаш рет 100 миллионға жетті. 1909 жылы Үнді бас центі Виктор Д. Бреннердің дизайнымен жасалған Линкольн центімен ауыстырылды.

The Indian Head cent, also known as an Indian Head penny, was a one cent coin ($0.01) produced by the United States Bureau of the Mint from 1859 to 1909. It was designed by James Barton Longacre, the Chief Engraver at the Philadelphia Mint. From 1793 to 1857, the cent was a copper coin about the size of a half dollar. The discovery of gold in California caused a large inflation in prices. As gold became more abundant, the price of copper rose. Cent and half cent manufacture was one of the only profit centers for the Mint and by 1850 it began looking for alternatives. In 1857, the Mint reduced the size of the cent and changed the composition to 12% nickel and 88% copper (copper nickel), issuing a new design, the Flying Eagle cent. The new pieces were identical in diameter to modern cents, though thicker. This was the first use of copper nickel for United States coins. The copper nickel made them look brighter and they began to be called "White cent" or "Nicks". In 1858, the Flying Eagle was replaced with the Indian head design. The Flying Eagle design caused production difficulties and the Mint soon looked to replace it. Mint Director James Ross Snowden selected the Indian Head design and chose a laurel wreath for the reverse, that was replaced in 1860 by an oak wreath with a shield. Cents were hoarded during the economic chaos of the American Civil War, when the metal nickel was in short supply. As Mint officials saw that privately issued bronze tokens were circulating, they induced Congress to pass the Coinage Act of 1864, authorizing a slimmer cent of bronze alloy. In the postwar period, the cent became very popular and was struck in large numbers in most years. An exception was 1877, when a poor economy and little demand for cents created one of the rarest dates in the series. With the advent of coin operated machines in the late 19th and early 20th centuries, even more cents were produced, reaching 100 million for the first time in 1907. In 1909, the Indian Head cent was replaced by the Lincoln cent, designed by Victor D. Brenner.

Құрылуы

Жарты доллар көлеміндегі үлкен цент 1793 жылдан 1857 жылға дейін соғылды. Бұл монетаның құрамында шамамен бір центтік мыс болуы тиіс еді, себебі адамдар монеталардың құрамында металдың номиналды құнына жуық мөлшерде болуын күткен. Дегенмен, конституциялық нормаға сәйкес, тек алтын мен күміс ғана заңды төлем құралы болып саналғандықтан, үкімет салықтар мен басқа төлемдер үшін мыс центтерді қабылдамады. 1850-ші жылдардың басында мыс бағасының өзгеруі АҚШ Монетаханасын балама іздеуге мәжбүр етті, оның ішінде центтің мөлшерін кішірейтип, таза мыстан басқа құралымдарды сынау да болды. Соның нәтижесінде Flying Eagle центі пайда болды, оның диаметрі кейінірек шығарылған Линкольн центімен бірдей, бірақ сәл қалың және ауыр, 88% мыс және 12% никельден тұрады. Flying Eagle центі 1856 жылы үлгілік монета ретінде, содан кейін 1857 және 1858 жылдары айналымға шығарылды. Flying Eagle центі сол кезге дейін АҚШ-та кеңінен таралған испандық отарлық күміс монеталарына айырбастау үшін шығарылды. Бұл "кішкентай центтер" оларды алмастырған мыс монеталарға да айырбастау үшін қолданылды. 1858 жылы Монетахана бұл монетаның өндірісі қанағаттандырмас екенін анықтады. Монетаның екі жағындағы ең биік нүктелер (бүркіттің басы және гүл шоғыры) бір-біріне қарсы келді, сондықтан мыс-никель қорытпасында суретті толыққанды көрсету қиын болды. Flying Eagle центінің дизайнері, монета кескіші Джеймс Б. Лонгакерге баламалы дизайн әзірлеу тапсырылды. Ол кері жағындағы гүл шоғырымен көп қақтығыспайтын, арық бүркітті бейнелейтін бірін жасады. Бұл өндіріс мәселесін шешер еді, бірақ дизайн ұнаған жоқ. Монетахана директоры Джеймс Росс Сноуден аверс дизайны ретінде Колумбтың басын ұсынды, бірақ Лонгакер американдық монетада тарихи тұлғаның бейнесін жұртшылық қабылдамайды деп ойлады. 1858 жылы Монетахана жаңа дизайнды сынақтан өткізді. 60-100 жиынтықтан тұратын он екі үлгілік монета соғылды, олар стандартты Flying Eagle аверсі, "сүйекті бүркіт" үлгісі және кері жағындағы төрт түрлі гүл шоғырымен үйлестірілген Indian Head дизайнынан тұрды. Сноуден 1859 жылы осы үлгілердің негізінде қандай дизайнды шығаратынын таңдады, ал жиынтықтар коллекционерлерге де сатылды. Үнді бас дизайны сәуір айына дайын болды, өйткені сол айдың он екінші күні Ховард мырза Сноуденге: "Мен Монетаханада бес долларлық монетаға ұқсас бас және артында зәйтүн мен емен гүлдері бар қалқан бейнеленген жаңа үлгілік монета соғылғанын білдім" деп хат жазды және үлгі сатып алуды сұрады. Басқа нумизматтар да монета іздеді: Филадельфиядағы дәріхана иесі, Монетаханамен байланысы бар R. Coulton Davis маусым айында Бостон газетінде жарияланған жағымды мақала туралы Сноуденге хабарлады, ал Август Б. Сейдж сол айда Монетахана директорына өзіне және жаңадан құрылған Американдық нумизматикалық қоғамға бір-бір монета сұрап хат жазды. Уолтер Бриннің сөзіне сүйенсек, Сноуден үнді бас пен лавр гүлшоғырының комбинациясын таңдады, өйткені ол барлық нұсқалардың ішінде ең төменгі рельефке ие және жақсы соғылуын күтуге болады. 1858 жылдың 4 қарашасында Сноуден қазынашылық министрі Хоуэлл Коббқа Үнді бас дизайны туралы хат жазды, ал екі күннен кейін Лонгакерге хат жазып, оның мақұлданғанын хабарлады. Лонгакер 1859 жылдың 1 қаңтарында басталатын өндіріске қажетті матрицаларды дайындауға тиіс болды.

The half dollar sized large cent was struck from 1793 to 1857. That coin was intended to contain close to a cent's worth of copper, as people expected coins to contain close to their face values in metal. Nevertheless, because of the constitutional clause making only gold and silver legal tender, the government would not accept copper cents for taxes or other payments. By the early 1850s, fluctuations in the price of copper led the Mint of the United States to seek alternatives, including reducing the size of the cent and experimenting with compositions other than pure copper. The result was the Flying Eagle cent, the same diameter as the later Lincoln cent but somewhat thicker and heavier, composed of 88% copper and 12% nickel. The Flying Eagle cent was struck in limited numbers as a pattern coin in 1856, then for circulation in 1857 and 1858. The Flying Eagle cent was issued in exchange for worn Spanish colonial silver coins, which until then had circulated widely in the United States. These "small cents" were also issued in exchange for the copper coins they had replaced. By 1858, Mint authorities found the piece unsatisfactory in production. The high points on both sides of the coin (the eagle's head and the wreath) opposed each other, and it was difficult to get the design to be brought out fully in the tough copper nickel alloy. Mint Engraver James B. Longacre, designer of the Flying Eagle cent, was instructed to develop alternative designs. He produced one, showing a slimmer eagle, which would not clash as much with the reverse wreath. Although that would have cured the production problem, the design was not liked. Mint Director James Ross Snowden suggested a head of Columbus as an obverse design, but Longacre felt the public would not approve of a historic figure on an American coin. In 1858, the Mint tested new designs for the cent. Between 60 and 100 sets of twelve pattern coins were struck, consisting of the standard Flying Eagle obverse, a "scrawny eagle" pattern, and the Indian Head design, mated with four different wreaths for the reverse. Snowden made his choice of what design would be struck in 1859 from those patterns, and the sets were also sold to collectors. The Indian Head design was apparently prepared by April, as on the twelfth of that month, a Mr. Howard wrote to Snowden that "I have learned that a new pattern piece for the cent has been struck off at the Mint [with] a head resembling that of the five dollar piece and on the reverse a shield at the top of the olive and oak wreath", and asking to purchase a specimen. Other numismatists also sought pieces: R. Coulton Davis, a Philadelphia druggist with ties to the Mint, wrote to Snowden in June informing him of a favorable story in a Boston newspaper, and Augustus B. Sage wrote to the Mint Director the same month, asking for a specimen for himself, and one for the newly founded American Numismatic Society. According to Walter Breen, Snowden most likely chose the combination of the Indian Head and the laurel wreath because it had the lowest relief of any of the options, and could be expected to strike well. On November 4, 1858, Snowden wrote to Treasury Secretary Howell Cobb about the Indian Head design, and two days later wrote to Longacre, informing him that it was approved. Longacre was to prepare the necessary dies for production, which was to begin on January 1, 1859.

Қайта құру және артықшылық (1859-1861)

Сауда үшін Үнді бас центін шығару 1859 жылдың басында басталды. Айналымға шығарылғанда, бұл монеталар ұқсас суреті бар 1858 жылғы үлгі центтен кейбір ерекшеліктерімен ерекшеленеді; Лонгакре кейбір бөлшектерін жақсартты. Үлгі монетадағы лавр жапырақтары артқы жағындағы гүл шоғырында бес жапырақтан тұратын топтарда болды; ал 1859 жылғы центте олар алты жапырақтан тұратын топтарда. 1858 жылғы, қабылданған артқы жағы бар (алты жапырақтан тұратын топтары бар) центтер белгілі, олар көбінесе 1859 жылы соғылған және өте сирек кездеседі. 1860 жылы центтің артқы жағы емен гүлшоғыры мен тар қалқан бейнесімен өзгертілді; мұндай артқы жақтар 1859 жылғы үлгі ретінде соғылған монеталарда да кездеседі. Ричард Сноудың «Flying Eagle және Indian Head центтері» атты нұсқаулығында жазылғандай, бұл 1859 жылғы қолданылған «Лавр гүлшоғыры» дизайнындағы мәселелерге байланысты емес, өйткені көптеген сақталған монеталарда толық бөлшектер сақталған. Алайда Уолтер Брин аверстегі қауырсындар мен бұйралар кейінірек жақсы соғылмағанын және «бұл Сноуденнің дизайнды қайтадан өзгерту туралы шешімін түсіндіруі мүмкін» деп болжады. Дэвид Лэндж өзінің Монета жасау тарихында, Сноуденнің сөздерін келтіріп, монетаға «ұлттық сипат беру» қажеттігін айтады. 1859 жылғы және 1860 жылғы барлық центтерде Либерти бюстінің аверстегі кесілімі нүктемен аяқталады; ал 1860 жылғы және барлық кейінгі шығарылымдарда ол дөңгеленген. Он миллионға жуық Flying Eagle центі ескі американдық мыс пен кішкентай испан күмісіне айырбасталды. 1859 жылдың басында монетаханаға әлі де испан күмісі келіп жатты және Сноуденнің ұсынысымен сол жылдың 3 наурызында Конгресс АҚШ-та заңды төлем құралы болған бұл шетелдік монеталарды 1857 жылға дейін қайтару мерзімін тағы екі жылға ұзартты. Нейл Каротерс өзінің кішкентай номиналды валюта туралы еңбегінде бұл шешімді қажетсіз деп сынға алды, себебі заңды төлем құралы мәртебесінен айырылған қалған испан күмісін банктерге сату арқылы жоюға болар еді. Ескі монеталарды Монета жасау орнына әкелгендер оларға алдымен Flying Eagle, содан кейін Indian Head центтерін алды. Жаңарудан кейінгі жылы шамамен қырық миллионға жуық Indian Head центі шығарылды, яғни 1857 жылдан бері саудаға жүз миллионға жуық мыс-никель центі кірді. Оңтүстік және Батыста төмен металл ақшаға деген ықылымдылық болғандықтан, бұл монеталар айналысқа шықпады және сауданы тежеді. Оларды алуға ешкім міндетті емес еді, ешқандай заң оларды заңды төлем құралы етпеді. Сноуденнің 1860 жылдың маусымында Конгресске ұсынысымен айырбас тоқтатылды. Дегенмен, Сноуден сол жылығы жылдық есебінде айналыста тым көп центтер бар екенін мойындады. 1860 жылдың қазан айында «The Bankers' Magazine and Statistical Register» Нью-Йоркте қажеттіліктен он миллион цент артық саудада бар екенін және егер біреу көп мөлшерде тапсырыс бергісі келсе, оларды жеңілдікпен сатып алуға болатындығын хабарлады.

Production of the Indian Head cent for commerce began at the start of 1859. As issued for circulation, the pieces differ in some particulars from the pattern 1858 cent of similar design; Longacre sharpened some details. The pattern coin had the laurel leaves in the reverse wreath in bunches of five leaves; the issued 1859 cent has them in bunches of six. Cents dated 1858 with the adopted reverse (with six leaf bunches) are known, were most likely struck in 1859, and are extremely rare. In 1860, the reverse of the cent was changed to feature an oak wreath and a narrow shield; such reverses are also known on 1859 dated pieces struck as patterns. According to Richard Snow in his guidebook to Flying Eagle and Indian Head cents, this was not due to problems with the "Laurel Wreath" reverse design used in 1859, as full details survive on many extant pieces. Walter Breen, however, suggested that the feathers and curls on the obverse did not strike as well as they would later, and that "this may account for Snowden's decision to change the design again". David Lange, in his history of the Mint, states that it was to give the coin, quoting Snowden, "more National character". All 1859 cents and some from 1860 have the cutoff of Liberty's bust on the obverse end with a point; most 1860 cents and all later issues have it rounded. Tens of millions of Flying Eagle cents had been issued in exchange for the old American coppers and small Spanish silver. The Spanish silver was still flowing into the Mint in early 1859 and, at Snowden's urging, Congress on March 3 of that year extended the redemption of these foreign coins, legal tender in the US until 1857, for another two years. Neil Carothers, in his work on small denomination currency, challenged this decision as unnecessary—deprived of legal tender status, the remaining Spanish silver would have been eliminated through sales to banks for their bullion. Those who brought the old coins to the Mint received cents for them, at first Flying Eagle, and then Indian Head. In the year following the renewal, some forty million Indian Head cents were issued, meaning nearly a hundred million copper nickel cents had entered commerce since 1857. As the coin did not circulate in the South and West due to prejudice against base metal money, they choked commerce. No one had to take them; no law made them legal tender. At Snowden's urging Congress in June 1860 ended the exchange. Nevertheless, as Snowden admitted in his annual report that year, there were too many cents in circulation. In October 1860, The Bankers' Magazine and Statistical Register reported that there were ten million cents in commerce in New York City above what was needed, and if anyone wished to order in bulk, they could be purchased at a discount.

Жеделдік және қайта құру (1862-1864)

1861 жылы басталған Америка Азамат соғысының салдарынан туған экономикалық дағдарыс центтердің артығын азайтуға көмектесті. Сол жылдың соңында банктер алтын төлеуді тоқтатты, одан кейін қағаз ақшаға қарағанда құны жоғары болды. Келесі жылдан бастап федералды үкімет осы «жасыл долларларды» көп мөлшерде шығарды. 1862 жылдың маусымында күміс саудадан жоғалып кетті, себебі оның бағасы өсті, ал цент – сақтау арқылы саудадан толығымен жоғалып кетпеген жалғыз федералды монета болып қалды. Ол кезде центтердің көптігі азайды, өйткені саудагерлер оларды көп мөлшерде жинап қойды – Нью-Йорк қаласындағы бір қабат жүк салмағынан құлап кетті. Төтенше жағдайларда пошта маркаларынан бастап жеке шығарылған жетондарға дейін басқа да төлем құралдары қолданылды, бірақ халықтың сұранысы центке болды – Филадельфия монетаханасы рекордтық көлемде монета соқты және өндірістің бір бөлігін басқа қалаларға жіберді. Дегенмен, 1862 жылдың шілдесіне қарай, центті көп мөлшерде тек Шығыс қалаларында қағаз ақшамен 4% үстеме төлеу арқылы сатып алуға болады еді. Мыс-никельді монеталар «никельдер» немесе «никтер» деп аталды. Монетаны төлем ретінде ұсынғанда, сол монетамен қайтару міндеттемесі болмады. Сондықтан, аз мөлшерде «никтермен» сатушы дәл сомаға сатып алуға болады, саудагерлердің несиелік қағаздары сияқты, басқалар көрсетілген құнға қабылдамайтын уақытша төлемдерді алмай. 1863 жылы «Банкерлер журналы» Филадельфиядағы центтерге сыйақы 20% -ға дейін өскенін хабарлады. Содан кейін саудагерлер шығарған металл жетондардың көптігі пайда болды, олар кеңінен қабылданды. Ұсақ ақша сияқты соғыс кезеңіндегі басқа да шаралар, жоғалған күміс монеталардың орнын басып, центке деген сұранысты азайтты. Олардың арасында аз мөлшерде ақша айналымда болды, бірақ көптегені әлі де жиналып сақталды. Үкімет шенеуніктері саудагерлердің жетондарын халықтың қуана қабылдағанын байқады. Бұл жетондардың көптегені қоладан жасалған, ал 1863 жылы олар монеталарды айналымға қайтаруға тырысқанда, металл құны номиналдан кем болатын қола монеталарды пайдалану қарастырылды. 1863 жылғы 1 қазанда Линкольн әкімшілігінің монетахана директоры Джеймс Поллок жылдық есебінде: «Адамдар алтын мен күміс монеталарының толық құнын күтеді, бірақ олар төмен сапалы [басқа металлдан жасалған] ақшаны нақты төлем жасаудың ыңғайлылығы үшін ғана қалайды» деп атап өтті. Ол жеке жетондардың құрамында кейде металлдан бір центтің бестен бір бөлігі ғана болатындығын, бірақ олар әлі де айналымда екенін байқады. Ол мыс-никель центтерін бірдей өлшемдегі қоламен ауыстыруды ұсынды. 8 желтоқсанда Поллок қазынашылық министрі Салмон П. Чейске қоладан жасалған бір және екі центтік монеталарды ұсынды. 1864 жылғы 2 наурызда Поллок Чейске шұғыл хат жазып, монетаханада никельдің бітіп бара жатқанын және центтерге деген сұраныстың рекордтық деңгейде екенін ескертті. Ол сондай-ақ хатшыға АҚШ-тың сынақ комиссиясы, өткен айда елдің күміс және алтын монеталарын сынауға жиналған азаматтар мен лауазымды адамдардан тұратын, француз қоласын (95% мыс, қалғандары қалайы мен мырыш) цент және жаңа екі центтік монета үшін монета металлы ретінде пайдалануды ұсынғанын хабарлады. Үш күннен кейін Чейс Поллоктың желтоқсандағы хатын және қоладан жасалған бір және екі центтік монеталар туралы заң жобасын Сенаттың Қаржы комитетінің төрағасы, Мэн сенаторы Уильям П. Фессенденге жіберді. Фессенден бірден әрекет жасамады, ал 16 наурызда Поллок Чейске тағы да хат жазып, монетаханада никельдің бітіп бара жатқанын, оның көп бөлігі импортталғанын ескертті. Чейз өзінің хатын Фессенденге жіберді. Заңнаманы ақыры Нью-Гэмпшир сенаторы Дэниел Кларк 22 наурызда енгізді; Поллоктың хаттары оқылып, Сенаттың заң жобасын талқылаусыз қабылдауына ықпал етті. Ол кезде ішкі никельді өндіруге Гэпте (Пенсильвания) орналасқан кен орнын иелік еткен, ол өнеркәсіпші Джозеф Уортонға тиесілі болатын. 19 наурызда Поллок Чейске олардың никелі жоқ екенін, сондай-ақ шетелден де жоқ екенін жазды; «біз отандық өнімге жабылып отырмыз; мистер Уортонның жұмысынан». Никельді центтен алып тастауға қарсы шыққан Уортон 1864 жылы сәуір айында бір, екі, үш, бес және он центтік тыйынды бір бөліктен никельмен үш бөліктен құралған қорытпадан шығарып, центтегі никельдің пайызын екі есеге көбейтуді ұсынған кітапша жариялады. Уортонның күш-жігеріне қарамастан, 20 сәуірде Өкілдер палатасының арнайы комитеті заң жобасын қолдады. Оған қарсылық білдірген Пенсильванияның Таддеус Стивенс, ол Уортонның никелін өндіретін кен аймағын өкілдік етті. Стивенс Уортон өзінің кені мен кенді тазарту машиналарын дамытуға 200 000 доллар жұмсағанын, одан оның металлын пайдаланудан айырудың әділ еместігін айтты. «Егер басқа металлмен монета соғу арқылы үкіметке көбірек ақша үнемдеуге болады деп ойласақ, біз осы мүліктің бәрін жоя мамыз?» Одан әрі, ол мыс-никель қорытпасы цент үшін Конгресс тарапынан бекітілгенін, ал жаңа металл, ол «латунь» деп атады, тот басатынын айтты. Оған Айова конгрессмені Джон А. Кассон, Өкілдер палатасының Монеталар, салмақтар және өлшемдер комитетінің төрағасы жауап берді, қола қорытпасы латуньға ұқсамайтынын және үкімет жеткізушіден оның сатуды күтуде жұмсаған ақшасы үшін сатып алуға міндетті емес екенін айтты. Заңнама Өкілдер палатасынан өтті, ал 1864 жылғы Монеталар заңы президент Авраам Линкольн 22 сәуірде 1864 жылы қол қойды. Заңнама алғаш рет базалық металл монеталарын заңды төлем құралы деп жариялады: центтер мен екі центтік монеталар онға дейін санда қабылданды. Бірақ үкімет оларды көп мөлшерде қайтаруға міндеттеме алмайды. Заң сондай-ақ жеке бір және екі центтік жетондарды тыйым салды, ал сол жылы Конгресс осы сияқты барлық шығарылымдарды жойды. Заңнама ескі мыс-никель центтерін қайтаруға рұқсат бермеді; оны Поллок жазған, ол жаңа монеталарды шығарудан түсетін сейнаж табысы монетахана операцияларын қаржыландыруға көмектеседі деп үміттенеді, ол ескі монеталарды қайтару арқылы оны азайтуды қаламады. Уортон мен оның мүдделері 1865 жылы үш центтік және 1866 жылы бес центтік монеталарға заңның қабылдануымен қамтамасыз етілді, екеуі де оның ұсынған қорытпасынан жасалған, одан кейін бұл монета «никель» деп аталды. Бұл қарамастан, Уортон мен оның никель мүдделері центке никельді қайтаруға көптеген әрекеттер жасады, әр жолы сәтсіз аяқталды, 1873 жылғы Монеталар заңына қатысты талқылаулардың аясында және 1980-жылдардың басында. 1864 жылдың басындағы мыс-никель центтері көбінесе спекулянттар сатып алды және көп мөлшерде айналымға түспеді. Монетахана 13 мамырда, Монеталар заңы қабылданғаннан үш апта өткен соң қола центтерін өндіруді бастады және оларды 20 мамырда айналымға шығарды. Мыс-никель монеталары үшін дайындалған қалыптар қола монеталарын соғу үшін пайдаланылды. 1864 жылы бір кезде Лонгэкр қола монеталарын соғу үшін өзінің дизайнын ұзартты және сонымен қатар өзінің «L» әрпін қосты. Бұл қашан жасалғаны белгісіз; ол мамыр айында болған болуы мүмкін, жаңа қалыптар ескі қалыптармен бірге пайдаланылды. Бұл қола монеталар көбінесе «1864 L» және «1864 No L» деп аталады. «L» әрпі 1863 жылғы екі металлдан жасалған монеталарда, сондай-ақ 1864 жылғы мыс-никель монеталарында белгілі – осы шығарылымдардың кейбіреулері, өте сирек, кейінірек соғылған болуы мүмкін. Қола цент халық тарапынан дереу қабылданды және осы шығарылымның көптеп өндірілуі центтердің тапшылығын жеңілдетті.

The surplus of cents was relieved by the economic chaos engendered by the American Civil War, which began in 1861. At the end of that year, the banks stopped paying out gold, which thereafter commanded a premium over paper money. These greenbacks, beginning in the following year, were issued in large quantities by the federal government. Silver vanished from commerce in June 1862, as the price of that metal rose, leaving the cent the sole federal coin that had not entirely vanished from commerce through hoarding. The glut of cents had by then abated, as merchants had stored them away in quantity—one New York City floor collapsed beneath the load. There were other means of making change which passed in the emergency, from postage stamps to privately issued tokens, but the public demand was for the cent—the Philadelphia Mint struck record numbers, and set aside part of the production to be transmitted to other cities. Nevertheless, by July 1862, the cent, in quantity, could only be purchased at a premium of 4% in paper money in major cities in the East. The copper nickel pieces were nicknamed "nickels", or "nicks". Presentation of coins in payment carried with it no obligation to make change in the same. Accordingly, with a small quantity of "nicks", a shopper could make purchases with exact change, without receiving such makeshifts as merchants' credit slips, that others might not accept at the stated value. By 1863, The Bankers' Magazine reported that the premium for cents in Philadelphia had risen to 20%. Thereafter, the premium decreased as there was a flood of metal tokens issued by merchants, which were widely accepted. Other war expedients, such as fractional currency, lessened the demand for the cent by taking the place of missing silver coinage. Small quantities of cents circulated among them, though many were still hoarded. Government officials saw that the public readily accepted the merchant tokens. Many of these tokens were made of bronze, and when, in 1863, they attempted to restore coins to circulation, the use of bronze coins, which would not contain their face values in metal, was considered. In his annual report submitted October 1, 1863, Lincoln Administration Mint Director James Pollock noted that "whilst people expect a full value in their gold and silver coins, they merely want the inferior [base metal] money for convenience in making exact payments". He observed that the private cent tokens had sometimes contained as little as a fifth of a cent in metal, yet had still circulated. He proposed that the copper nickel cent be replaced with a bronze piece of the same size. Pollock also wanted to eliminate nickel as a coinage metal; its hard alloys destroyed dies and machinery. On December 8, Pollock wrote to Treasury Secretary Salmon P. Chase, proposing a bronze cent and two cent piece. On March 2, 1864, Pollock wrote urgently to Chase, warning him that the Mint was running out of nickel and that demand for cents was at an all time high. He also informed the Secretary that the United States Assay Commission, composed of citizens and officials who had met the previous month to test the nation's silver and gold coinage, had recommended the use of French bronze (95% copper with the remainder tin and zinc) as a coinage metal for the cent and a new two cent piece. Three days later, Chase sent Pollock's December letter and draft legislation for bronze one and two cent pieces to Maine Senator William P. Fessenden, chairman of the Senate Finance Committee. Fessenden took no immediate action, and on March 16, Pollock wrote again to Chase, warning that the Mint was going to run out of nickel, much of which was imported. Chase forwarded his letter to Fessenden. Legislation was finally introduced by New Hampshire Senator Daniel Clark on March 22; Pollock's letters were read and apparently influenced proceedings as the Senate passed the bill without debate. The domestic supply of nickel was at that time produced by a mine at Gap, Pennsylvania, owned by industrialist Joseph Wharton. On March 19, Pollock wrote to Chase that they had no more nickel, nor was any available from overseas; "we are thus shut up to the home supply; from the works of Mr. Wharton". Opposed to the removal of nickel from the cent, Wharton published a pamphlet in April 1864 proposing coinage of one , two , three , five , and ten cent pieces of an alloy of one part nickel to three of copper, doubling the percentage of nickel used in the cent. Despite Wharton's efforts, on April 20, a select committee of the House of Representatives endorsed the bill. It was opposed by Pennsylvania's Thaddeus Stevens, who represented the mining area from which Wharton extracted his nickel. Wharton had spent $200,000 to develop his mine and ore refinement machinery, Stevens related, and it was unfair to deprive him of the major use of his metal. "Shall we destroy all this property because by coining with another metal more money may be saved to the government?" Besides, he argued, the copper nickel alloy for the cent had been approved by Congress, and the new metal, which he termed "brass", would show rust. He was rebutted by Iowa Congressman John A. Kasson, chairman of the House Committee on Coinage, Weights, and Measures, who stated that the bronze alloy did not resemble brass, and he could not support the proposition that the government is bound to purchase from a supplier because he has spent money in anticipation of sales. The legislation passed the House, and the Coinage Act of 1864 was signed by President Abraham Lincoln on April 22, 1864. The legislation made base metal coins legal tender for the first time: both cents and two cent pieces were acceptable in quantities of up to ten. The government would not, however, redeem them in bulk. The act also outlawed the private one and two cent tokens, and later that year Congress abolished all such issues. The legislation did not allow for the redemption of the old copper nickel cents; it had been drafted by Pollock, who was hoping that the seignorage income from issuing the new coins would help finance Mint operations, and he did not want it reduced by the recall of the old pieces. Wharton and his interests were appeased by the passage of a bill for a three cent piece in 1865 and a five cent piece in 1866, both of his proposed alloy, out of which the "nickel", as the latter coin has come to be known, is still struck. Despite this, Wharton and his nickel interests made repeated attempts to return nickel to the cent, each time failing, both as part of the deliberations over what became the Coinage Act of 1873, and in the early 1880s. The copper nickel cents from early in 1864 were generally bought up by speculators and did not circulate in large numbers. The Mint began producing bronze cents on May 13, three weeks after the passage of the Coinage Act, and they were released into circulation on May 20. Dies prepared for copper nickel pieces were used to strike bronze. Sometime during 1864, Longacre sharpened his design for use in striking the softer bronze pieces, and also added his initial "L". It is not known when this was done; it may have been as early as May, with the new dies used alongside the old. These bronze pieces are often referred to as "1864 L" and "1864 No L". The "L" is known on 1863 dated pieces, in both metals, and on 1864 dated copper nickel pieces—some of these issues, all extremely rare, were likely struck at a later date. The bronze cent was immediately accepted by the public, and heavy production of the issue soon alleviated the shortage of cents.

Кейінгі жылдары (1865-1909)

Соғыстан кейінгі жылдары тыйынның өндірісі азайтылды, себебі жинақтау тоқтады және оның орнын басқа қарапайым металл монеталар толықтырды. Дегенмен, сол кезде мемлекет сатып алмайтын түрлі шағын монеталар саудада қайтадан көптеп жиналды, бұл жағдай 1871 жылғы 3 наурыздағы заң қабылдануымен, 20 немесе одан да көп долларлық көлемде центтер мен басқа да ұсақ монеталарды мемлекеттік сатып алуға рұқсат бергенге дейін толық шешілмеді. Осы заңға сәйкес, Үнді бас және Ұшқыш бүркіт суреттеріндегі отыз миллионнан астам мыс-никель тыйындар мемлекетке сатылды; Монета зауыты оларды қайтадан монета жасау үшін балқытты. Мемлекетке 55 миллион қола тыйын сатылды; 1874 жылдан бастап, Монета зауыты оларды сауда сұранысына жауап ретінде қайта шығарды, жаңа тыйындарға деген сұранысты азайтып, осылайша олардың өндірісін төмендетті. Күміс бағасының төмендеуінен бұрын он жыл немесе одан да көп уақыт бойы жинақталған күміс монеталар қайтадан айналымға түсті, бұл да сұранысты азайтуға себеп болды. 1866 мен 1878 жылдар аралығында өндіріс сирек жағдайларда ғана он миллионнан асты; 852 500 данамен айналымға шығарылған 1877 жылғы тыйын осы сериядағы сирек монеталардың бірі болып саналады. 1881 жылдан кейін қола тыйындарды мемлекеттік сатып алу азайды, себебі оларға сұраныс жоғары болды, бірақ мыс-никель тыйындарды сатып алу және балқыту жалғасты. 1873 жылы екі және үш центтік күміс монеталар шығарылуы тоқтатылғаннан кейін, бес центтен кем бағаланған монеталардың ішінде тек цент және үш центтік никель монеталары ғана сақталды. Осы кезде үш центтік никель өзінің ерекше номиналы және (күміс монеталар қайта айналымға енгеннен кейін) ондық монетаға ұқсас болғандықтан танымал болмады. 1850 жылдары үш центтік пошта бағамы осы номиналдың пайда болуының бір себебі болды; 1880 жылдардың басында Пошта басқармасы хаттар үшін негізгі бағаны екі центке дейін төмендетті. Бұл өзгеріс центтерге деген сұранысты арттырып, үш центтік никельге деген сұранысты азайтып, ол 1890 жылы жойылды. 1880 жылдардың көп бөлігінде Үнді бас тыйындарының көптеп шығарылымдары болды. Бірақ 1880 жылдардың ортасындағы экономикалық қиындықтар ұсақ монеталарға деген сұраныстың төмендеуіне әкелді. 1885 жылдың ақпанынан 1886 жылдың соңына дейін центтер мен бес центтік никель монеталары шығарылмады. Шығарылған жылды соғып таңбалауға болатын қалыптар жасау жалғасты, ал монета өндірісі тоқтатылған кезде Бас гравер Чарльз Барбер дизайнды өзгертіп, аверстегі әріптер мен бейненің арасындағы жеңіл контурларды жойып, басқа да өзгерістер енгізді. Бұл 1886 жылғы Үнді бас тыйынының екі түрінің пайда болуына әкелді, оларды мынадай белгілер бойынша ажыратуға болады: I типте "АМЕРИКА" сөзіндегі I және C әріптері арасындағы ең төменгі қауырсын көрсетілсе, II типте ол C және соңғы A әріптері арасында көрсетілген. Сноу есебі бойынша, 17 654 290 дананың 14 миллионы I типті, ал 4290 дананың көп бөлігі де I типті болды. 1893 жылғы экономикалық дағдарыс центтердің өндірісін тағы да азайтты, себебі жеке қолында жинақталған монеталар қолданысқа түсіп, артық монета пайда болды. Бұдан басқа, 1909 жылы тоқтағанға дейінгі серияның соңғы жылдары үлкен көлемде монета шығарылымдарымен ерекшеленді, 1907 жылы жүз миллионнан асып түсті. Көптеген жылдардағы жақсы экономикалық жағдай сұранысты арттырды, сондай-ақ монетамен жұмыс істейтін автоматтарының танымалдылығы да артты, олардың кейбіреулерін тыйындық ойын-сауық орындарында табуға болады. 20 ғасырдың басында цент бүкіл елде қабылданды, бірақ заң бойынша центтерді өндіруге рұқсат тек Филадельфия монета зауытында ғана болды. Қазынашылықтың шенеуніктері бұл шектеуді алып тастауды және центтер мен никель монеталарын өндіру үшін қарапайым металлдарды сатып алуға жылдық қаржыландыруды арттыруды талап етті, себебі 1873 жылдан бері жұмсалатын қаражаттың көлемі өзгерген жоқ, бірақ центтерге деген сұраныс күрт өсті. 1906 жылғы 24 сәуірде қабылданған заң бойынша, Монета зауыты кез келген монетада қарапайым металлдан жасалған монеталарды шығаруға рұқсат алды, ал қаржыландыру төрт есеге көбейтіліп, 200 000 долларға жетті. 1908 және 1909 жылдары Сан-Франциско монета зауытында шағын көлемде центтер шығарылды; 309 000 данамен шығарылған 1909 S центі осы сериядағы ең сирек монета болып саналады және оның құны жоғары.

In the postwar years, the heavy production of cents was scaled back, as hoarding ceased and some of the slack was taken up by other base metal coins. Nevertheless, the various issues of small coins, at that time not redeemed by the government, caused another glut in commerce, which was not completely broken until the Act of March 3, 1871, allowed redemption of cents and other minor coins in lots of $20 or more. Pursuant to this act, over thirty million copper nickel cents, of both the Indian Head and Flying Eagle designs, were redeemed; the Mint melted these for recoinage. Fifty five million bronze cents were also sold to the government; beginning in 1874, the Mint re issued these in response to commercial requests for cents, lowering the demand for new coins. Drops in the price of silver brought coins of that metal, hoarded for a decade or more, back into commerce, also decreasing demand. Between 1866 and 1878, production only occasionally exceeded ten million; the 1877 coin, with a circulation mintage of 852,500, is a scarcer date for the series. After 1881, there were few redemptions of bronze cents, due to high demand for the denomination, though copper nickel cents continued to be redeemed and melted. With the discontinuance of the two cent piece and three cent silver in 1873, the cent and the three cent nickel were the sole survivors of the coins valued at less than five cents. The three cent nickel, by this time, was unpopular because of its odd denomination and (with the return of silver coinage) its similarity in size to the dime. A three cent postage rate had been one of the reasons why that denomination had begun, in the 1850s; in the early 1880s, the Post Office decreased the basic rate for letters to two cents. This change both increased demand for cents, and decreased the demand for the three cent nickel, which was abolished in 1890. In most years of the 1880s, there were large issues of Indian Head cents. The exception was in the mid 1880s when poor economic times led to less demand for minor coins. No cents or five cent nickels were minted after February 1885 until near the end of 1886. Production of undated dies into which the year of issue could be punched did continue, and during the hiatus in coin production, Chief Engraver Charles E. Barber modified the design, removing light outlines between the lettering on the obverse and the rest of the design, and making other changes. This led to two types for the 1886 Indian Head cent, which may be distinguished: on the Type I, the lowest feather on the obverse points between the I and the C in "AMERICA", while on the Type II it points between the C and the final A. Snow estimates that 14 million of the mintage of 17,654,290 were Type I, as were a majority of the 4,290 proof strikings. The economic Panic of 1893 again caused a decrease in the number of cents produced, as coins accumulated in private hands were spent, creating a surplus. Aside from that, the final years of the series before its termination in 1909 were marked by large mintages, with 1907 topping the hundred million mark. A healthy economy in most years fueled demand, as did the increasing popularity of coin operated machines, some of which could be found at penny arcades. By the early 20th century, the cent was accepted across the nation, but by law production of the cent was limited to the Philadelphia Mint. Treasury officials sought removal of this restriction, and for an increase in the annual appropriation to purchase base metals for production of the cent and nickel—the amount expended had remained the same since 1873, although demand for cents had greatly increased. By the Act of April 24, 1906, the Mint received permission to strike base metal coins at any mint, and the appropriation was quadrupled to $200,000. Small quantities of cents were struck at the San Francisco Mint in 1908 and 1909; the 1909 S cent, with a mintage of 309,000 pieces, is the lowest mintage of the series and commands a premium as a key date.

Ауыстыру

Конгресс 1890 жылы заң қабылдады, ол Монетаханаға 25 жыл бойы қолданылып келген дизайндарды заң шығарушылық рұқсатсыз өзгертуге мүмкіндік берді. 1904 жылы президент Теодор Рузвельт өзінің Қаржы министрі Лесли Мортье Шоуға АҚШ монеталарының көркемдік деңгейі төмен екеніне шағымданып, жаңа монета дизайндарын жасау үшін мүсінші Август Сент-Годенс сияқты жеке суретшілерді шақыруға бола ма деп сұрады. Рузвельттің тапсырмасымен Монетахана Сент-Годенске центті және төрт алтын монетаны қайта жобалауды тапсырды: қос бүркіт ($20), бүркіт ($10), жарты бүркіт ($5) және ширек бүркіт ($2.50). Осы монеталардың дизайны 25 жылдан бері өзгермегендіктен, Конгресс актісі қажет болмай, оларды өзгертуге болады, сондай-ақ Үнді бас центін де өзгертуге болады. Сент-Годенс бастапқыда цент үшін ұшатын бүркіт дизайнын ойластырған, бірақ Рузвельттің сұрауы бойынша, 1873 жылғы заңға сәйкес, центте бүркіт бейнелене алмайтынын білген соң, оны $20 монета үшін жасады. Жазушы және досы Виттер Биннер 1907 жылғы қаңтарда Сент-Годенс қатерлі ісіктен ауыр сырқаттанғанын, оны күнделікті он минутқа студиясына көтеріп, ағымдағы жобалар бойынша, соның ішінде цент бойынша көмекшілерінің жұмысын сынға тартатынын еске алды. Сент-Годенс 1907 жылғы 3 тамызда цент үшін тағы бір дизайн ұсынбастан дүниеден озды. 1908 жылы төрт алтын монетаның қайта жобалануы аяқталғаннан кейін Рузвельт назарын центке бұрды. 1909 жылғы ақпанда қанымен өлтірілген президент Абрахам Линкольннің туғанына 100 жыл толады, ал көптеген жеке өндірілген естелік заттар шығарылды. Көптеген азаматтар Қаржы министрлігіне Линкольн монетасын жасау туралы ұсыныс хаттарын жолдады, ал Рузвельт өзінің республикалық әріптесін құрметтеуге қызығушылық танытты. Бұл бұрынғы американдық нумизматикалық дәстүрінен айырмашылықты білдірді; Линкольн центіне дейін АҚШ-тың айналымдағы монеталарында нақты адамдар емес, "бостандық" сияқты идеалданған бейнелер бейнеленген. 1908 жылдың соңында Рузвельт Панама каналы комиссиясы үшін медаль жасаған мүсінші Виктор Дэвид Бреннердің портретін жасады. Бреннердің монетаны қалай жасағаны белгісіз, бірақ 1909 жылғы қаңтарда Монетахана директоры Франк А. Лич оны Линкольн центін жасау үшін жұмысқа алды. Бұл монета 1909 жылы айналымға енгізіліп, "Үнді бас центі" сериясын аяқтады.

Congress passed legislation in 1890 allowing the Mint to alter designs that had been in use for 25 years without the need for legislative authorization. In 1904, President Theodore Roosevelt wrote to his Secretary of the Treasury, Leslie Mortier Shaw, complaining that U. S. coinage lacked artistic merit, and enquiring if it would be possible to engage a private artist, such as sculptor Augustus Saint Gaudens, to prepare new coin designs. At Roosevelt's instructions, the Mint hired Saint Gaudens to redesign the cent and the four gold pieces: the double eagle ($20), eagle ($10), half eagle ($5), and quarter eagle ($2.50). As the designs of those pieces had remained the same for 25 years, they could be changed without an act of Congress, as could the Indian Head cent. Saint Gaudens originally conceived a flying eagle design for the cent, but at Roosevelt's request, developed it for the $20 piece after learning that under the 1873 act, an eagle could not appear on the cent. Writer and friend Witter Bynner recalled that in January 1907, Saint Gaudens was seriously ill with cancer, and was carried to his studio for ten minutes a day to critique the work of his assistants on current projects, including the cent. Saint Gaudens died on August 3, 1907, without having submitted another design for the cent. With the redesign of the four gold denominations completed by 1908, Roosevelt turned his attention to the cent. The centenary of the birth of assassinated president Abraham Lincoln would occur in February 1909, and large numbers of privately manufactured souvenirs were already being issued. Many citizens had written to the Treasury Department, proposing a Lincoln coin, and Roosevelt was interested in honoring his fellow Republican. This was a break with previous American numismatic tradition; before the Lincoln cent, no regularly circulating U. S. coin had featured an actual person (as opposed to idealized personifications, as of "liberty"). In late 1908, Roosevelt sat for sculptor Victor David Brenner, who was designing a medal for the Panama Canal Commission. It is uncertain how Brenner was selected to design the coin, but in January 1909, Mint Director Frank A. Leach hired him to design a Lincoln cent. This went into circulation later in 1909, putting an end to the Indian Head cent series.

Жинақтау

Indian Head монеталары монета коллекционерлерінің арасында тіпті жасалған жарты ғасырдың ішінде де танымал болды; содан бері хобби өркендеген сайын қызығушылық арта түсті. 1930 жылдары серияны сақтауға және коллекционерлерді толық жинақ іздеуге ынталандыру үшін арзан монета альбомдары енгізілді, сол кезде Үнді бас центінің қола үлгісі әлі де қалта ақшасында жиі кездесетін. Оларды 1960 жылдарға дейін жан-жақты зерттемеген; нумизматикалық жазушы Том ДеЛорей Сноудың кітабына жазған кіріспесінде мұны Үнді бас центін айналымдағы қарапайым монета ретінде білетін нумизматиктер арасындағы көзқарасқа байланысты деп түсіндіреді. Ол 1960 жылғы Р.С. Юманның «Америка Құрама Штаттары монеталарының нұсқаулығы» (әдетте «Қызыл кітап» деп аталады) тек төрт түрлі монетаны тізімдегенін айтады, олардың бірі – 1869/68 жылғы монета, бірақ ол қате болды, өйткені соңғы цифр шын мәнінде басқа 9-дың үстіне басылған. «Қызыл кітаптың» 2018 жылғы басылымында 12 түрлі монета тізімделген. АҚШ монеталарының көптеген түрлері сияқты, 1873 жылғы монета да күнінің соңғы цифрының түріне байланысты екі нұсқада кездеседі: «Жабық 3» немесе «Жабық 3» – бұл ерте қалыптардан шыққан, бірақ бас монеташы А. Луддон Сноуден «3» цифры «8» цифрына ұқсайды деп шағымданғаннан кейін бас гравер Уильям Барбер оны «Ашық 3» етіп өзгертеді. Кейбір 1875 жылғы монеталардың артқы жағында «ONE» сөзіндегі «N» әрпінде нүкте бар. Бұл Филадельфия монета қорытындағы ұрыны ұстау үшін қойылған құпия белгі болуы мүмкін. Үнді бас центі көп мөлшерде соғылды және көптеген түрлері әлі де қолжетімді: Юман Филадельфиядағы 1900 жылдан 1908 жылға дейінгі барлық монеталарды «Жақсы 4» сапасында 2 долларға бағалайды. Бұл номинал бойынша рекордты 1864 L үлгісі иеленеді, оның шамамен 20 данасы соғылған; ол 2012 жылы 161 000 долларға сатылды.