Аляскадағы АҚШ Әуе күштерінің 11-ші әскері

Кіріспе

АҚШ Әуе күштерінің Аляскадағы бөлімшесі

Он бірінші әуе күштері (11 AF) – АҚШ Әуе күштерінің Тынық мұхиты әуе күштерінің (PACAF) нөмірленген әуе күштері. Штаб-пәтері Аляскадағы Elmendorf–Richardson бірлескен базасында орналасқан. 11 AF жоспарлайды, жүргізеді, басқарады және Тынық мұхиты әуе күштерінің қолбасшысы жүктеген міндеттерге сәйкес әуе операцияларын үйлестіреді, сондай-ақ Аляска командалығы, Аляска Солтүстік Америка аэроғарыштық қорғаныс командалығы аймағы және басқа да біріктірілген қолбасшылар үшін күшпен қамтамасыз етеді. Он бірінші әуе күштерінің қолбасшысы сонымен қатар Аляска командалығының қолбасшысы және Аляска Солтүстік Америка аэроғарыштық қорғаныс командасы аймағының қолбасшысы болып табылады. NORAD-тың миссиясы негізінен PACAF өңірлік қолдау орталығы (PRSC), 611-ші әуе және ғарыш операциялар орталығы және Аляска әуе ұлттық гвардиясының (AK ANG) бөлімшелері арқылы іске асырылады. Олар бірлесіп әуе бақылауын жүзеге асырады, сондай-ақ Алясканы қорғауда тактикалық ескерту және шабуылды бағалауды қамтамасыз ететін басқару және бақылау күштерін ұйымдастырады. 1941 жылдың 28 желтоқсанында Аляска аумағындағы Elmendorf әуе алаңында Аляска әуе күштері ретінде құрылған. Бастапқыда ол АҚШ Әскери-әуе күштерінің құрамына кірген. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Алясканың әуе қорғанысын қамтамасыз етті және Алеут аралдарындағы шайқастарға қатысты. 1945 жылдың соңында Алясканың әуе қорғанысы үшін жауапкершілік алды. Кеңес Одағының ыдырауымен 1990 жылы PACAF бақылауына берілді және нөмірленген әуе күшінің мәртебесіне дейін төмендетілді.

Тарих

Әскери ұшақтар Аляскада 1920 жылы «Қара қасқыр» эскадрильясы, немесе «Алясканың ұшу экспедициясы» Нью-Йорк пен Ном арасындағы ұшуды жүзеге асырған кезде пайда болды. Капитан Сент-Клер Стритт 1920 жылдың 17 шілдесінде Митчелл алаңынан 4 DH-4 ұшағымен 7 адамды бастап ұшты. Әрбір ұшақтың екі жағына қасқыр басының қара суреті салынған. Сапарды ұйымдастырушы Билли Митчелл Аляска мен Азияға әуе қатынасын орнатуды көздеді. 9349 мильдік сапар маршруты батысқа қарай Солтүстік Дакота, содан кейін солтүстікке Саскачеван, Альберта, Британдық Колумбия, Юкон арқылы, 19 тамызда Фэрбанкске және, ақырында, 23 тамызда Номға дейін жалғасты. Олар 31 тамызда кері сапарды бастап, 112 сағат ұшқаннан кейін 1920 жылдың 20 қазанында Митчелл алаңына қонды. 1924 жылы армияның Дуглас «World Cruiser» ұшақтарымен жасаған әлемді айналып ұшу да Аляска арқылы өтті. Дегенмен, тұрақты түрде орналасқан әскери ұшақтар алғаш рет 1940 жылдың соңғы жартысында Еуропадағы Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін және Жапониямен қарым-қатынас нашарлағанда Аляскаға жеткізіле бастады. Әуе шараларын үйлестіру үшін Аляска қорғаныс басшылығы 1941 жылдың 29 мамырында Аляска қорғаныс басшылығының Әуе күштерін құрды.

Шығу тегі

1940 жылдың басында Аляска территориясының әуе қорғанысы мәселесі президент Рузвельт Конгреске жіберген хатында Гуам және Уэйк аралдарын, сондай-ақ Тынық мұхитындағы басқа да стратегиялық нүктелерді нығайту үшін қаражат сұрағанда, Аляскада әуеайлақтардың қажеттігін атап көрсеткенде өзекті мәселеге айналды. Аляска қорғанысын салуға арналған алғашқы 12 миллион долларлық сұраныс 600 мың долларға дейін төмендетілді, бірақ Анкориджде әуе базасын салуды бастауға жеткілікті болды. Осылайша, болашақтағы Он бірінші әуе күштері үшін төртінші эшелондық базаның негізгі базасы – Эльмендорф алаңының құрылысы басталды. Әуеайлақ құрылысы 8 маусымда 25 жергілікті жұмысшының бұталарды тазалауымен басталды, армия оны тұрақты әуеайлақ етуді жоспарлаған. Аляскаға келген Аляска әуе күштерінің алдын ала эшалонының алғашқы "әскерлері" арасында 6 жылдық тарихы бар Мартин B-10 ұшағы болды. 12 желтоқсанда армия базаны Форт Ричардсон, ал ұшу алаңын Эльмендорф алаңы деп атады. Пост Аляска жол комиссиясының бұрынғы басшысы Бригадный генерал Уайлдс П. Ричардсонның есімімен аталып, әуеайлақ және ұшу мүмкіндіктері 1933 жылы Огайо штатының Райт Филд маңындағы сынақ ұшу кезінде қаза тапқан капитан Хью М. Элмендорфтың құрметіне Эльмендорф алаңы деп аталды. Аляскаға тағайындалған әуе корпусының алғашқы бөлімшесі 18-ші ұшқыштар эскадрильясы болды, ол 1941 жылдың 21 ақпанында Калифорниядағы Гамильтон армиясының әуеайлағынан Эльмендорфқа Кёртисс P-40 Warhawk ұшақтарымен көшірілді. Содан кейін 23-ші әуе базасы тобы базаны қолдау үшін тағайындалды. 36-шы бомбалау эскадрильясы бір айдан кейін Колорадо штатының Лоури Филд қаласынан Дуглас B-18 Bolo орта бомбалаушыларымен жабдықталған күйі келді. Басты мәселе – персоналды даярлау және Алясканың суық климатында жабдықты пайдалануға дайындау болды. Механикалық заттар 40 градус аяздың ықпалымен ерекше мінез-құлық танытты. Май дерлік қатты, металл мен резеңке сынғыш болып, оңай жарылды. Техаста оқыған ұшқыштар 10 минуттан кем уақытта әуежайларды жауып тастайтын кенеттен туындайтын тұманды және жауынгы жылдамдығы жоғары "уилливау" желдері ұшақтардың қанаттарын жұлып алатын елде ұшуды үйренуге тиіс болды. Жаңа команданың алғашқы айлары қорғаныс базаларының шеңберін барлаумен өтті. Бұл қорғаныс "дөңгелегінің" ортасы Анкоридж маңындағы Эльмендорф алаңында орналасуы керек еді. Осы уақытта базалар құру жоспарлары баяу ілгеріледі. Кейбір жоспарланған алаңдарды жазда салу қажет болды, өйткені қыста Алясканың қатыруы құрылысты мүмкін емес етті, бірақ Номнан солтүстікке және Анкоридж маңындағы алаңдарды салуға арналған жабдықтар келмеді, ал құрылыс келесі жазға дейін кейінге шегерілді. Алайда, Алясканың оңтүстік-шығысындағы екі маңызды жағалау алаңында, Анетт аралындағы Анетт армиясының әуеайлағында және Якутаттағы Якутат армиясының әуеайлағында құрылыс аяқталды, және Сиэтлден Аляскаға барлық ауа райында ұшуға болатын алғашқы тікелей әуе жолы ашылды. 1941 жылдың қазан айында Аляскадағы Екінші дүниежүзілік соғыстың барысын өзгерткен өте сәтті жағдай орын алды. Макграттағы (материктегі) CAA DLA (Азаматтық авиация органының қорғаныс жерін бөлу) әуеайлағын салуға арналған жабдықтар жер қатып қалғандықтан алаң құрылысын бастау үшін кеш келді, және генерал Бакнер жабдықтар мен адамдарды Аляска түбегіндегі Колд-Бейге және Умнак аралындағы Оттер-Пойнтқа, Голланд портындағы Әскери-теңіз базасын қорғау үшін екі әуеайлақты салуға жіберуге рұқсат сұрады және алды. Олардың мақсатын жасыру үшін екі алаң да балық аулау және консервілеумен айналысатын кәсіпорындар ретінде ұйымдастырылды. Екі жалған атау: "Блэр қаптау компаниясы" және "Сакстон және компания", олардың ерекше консервілеу жабдықтары бульдозерлер, экскаваторлар және ұқсас құрылыс жабдықтарынан тұрды. Бұл кәсіпорындардың бас компаниясы – Анкоридждің "Біріктірілген қаптау компаниясы", әскери ортада Аляска қорғаныс командасы ретінде танымал болды. Қауіпсіздікке кепілдік берілді. Жапондық барлау осы әуеайлақтардың бар екенін білмеді, ал жапондық тактикалық шешімдер Голланд портына жасалған шабуылға қарсы құрлықтағы әуе күштері қарсылық көрсетпейтініне негізделді. 1941-1942 жылдың қысы бойы адамдар осы екі әуе базасын салуда жұмыс істеді, ал көктемге қарай екі 5000 футтық ұшу-қону жолағы аяқталды, біреуі Колд-Бейде (Форт-Рендалл әскери әуежайы), екіншісі Умнактағы Оттер-Пойнтта (Форт-Глен әскери әуежайы). Үмнәк алаңын салудағы тағы бір маңызды фактор – перфорацияланған болат матрацтарды пайдалану болды. Бұл уақыт ішінде осы ұшу-қону жолағын салу үшін басқа материалды қолдану мүмкін болмады, өйткені Үмнәк табиғи құрылыс материалдарына ие емес еді. Матрацтар тундрадағы ойысқа төселді және болашақ Алеут ұшу-қону жолақтарының құрылысының үлгісін жасады. Әкімшілік тұрғысынан алғанда, Он бірінші әуе күштері де 1941-1942 жылдың қысында дүниеге келді. Бастапқыда Аляска қорғаныс командасының әуе күштері ретінде жоспарланған, ол 1942 жылдың 15 қаңтарында Аляска әуе күштерінің құрамына кіріп, 5 ақпанда Он бірінші әуе күштері болып қайта аталды. 1942 жылдың мамырында Порт-Хайдендегі (Аляска) Форт-Морроу әскери әуежайында жедел бас штаб құрылды, ал 73-ші бомбалау эскадрильясының ұшақтары Форт-Рендалл әскери әуежайында (Колд-Бей) және 21-ші бомбалау эскадрильясы Форт-Глен әскери әуежайында (Умнак) орналастырылды. Фэрбенкс маңындағы Лэдд Филд Аляскадағы маңызды әуе базасы болды. Ол 1935 жылдың 13 желтоқсанында Оңтүстік Каролина штатындағы Дейл маңындағы ұшу апатында қаза тапқан майор Артур К. Лэддтың есімімен аталды. Эльмендорфтан айырмашылығы, Лэдд Филд Феррилеу командасының құрамына кірді, ол Ленд-Лиза бағдарламасының бөлігі болды. Ленд-Лиза арқылы АҚШ Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңінде Совет Одағына шамамен 8000 ұшақты жеткізді. Ұшақтар Монтана штатының Грейт-Фолс әуежайынан американдық азаматтық экипаждарымен Лэддке жеткізілді, ал совет экипаждары ұшақтарды Ном (Маркс Филд) арқылы және Сібірге батысқа ұшырды. Грейт-Фолстан ұшып кеткен ұшқыштар шағын әуежайлар арқылы өтетін бағытты пайдаланды, ол Солтүстік-Батыс сахналық бағыты деп аталды. Осы әуежайлардың бірі, Фэрбенкс оңтүстік-шығысындағы Биг-Дельта әскери әуежайы Форт-Грили болып аталды.

Early in 1940, the question of air defense of the Alaska Territory came into the limelight when President Roosevelt pointed out in his message to Congress requesting funds for fortification of Guam and Wake Islands and other strategic points in the Pacific that airfields were needed in Alaska. The original request for $12,000,000 to be appropriated for the construction of Alaskan defenses was cut to $600,000, but still was sufficient to begin the construction of an air base at Anchorage, Alaska. Thus was begun the construction of Elmendorf Field, primary fourth echelon base for all future Eleventh Air Force operations. Construction of the airfield began on 8 June when 25 locally hired men began clearing brush, the Army intending it to be a permanent airfield. The first "troops" of the Alaskan Air Force advance echelon to arrive in Alaska included a six year old Martin B 10 on 12 August 1940. On 12 December the Army designated the base Fort Richardson and flying field Elmendorf Field. The post was named for Brig Gen Wilds P. Richardson, former head of the Alaska Road Commission; the airfield and flying facilities were named Elmendorf Field in honor of Captain Hugh M. Elmendorf, killed in 1933 while flight testing an experimental fighter near Wright Field, Ohio. The first Air Corps unit to be assigned to Alaska was the 18th Pursuit Squadron, which transferred to Elmendorf from Hamilton Army Airfield, California on 21 February 1941 with Curtiss P 40 Warhawks. The 23d Air Base Group was assigned shortly afterwards to provide base support. The 36th Bombardment Squadron arrived less than a month later from Lowry Field, Colorado, equipped with Douglas B 18 Bolo medium bombers. A major problem was the training of personnel and the preparing of equipment for operation in the cold Alaskan climate. Mechanical things showed unusual behavior at 40 degrees below zero. Oil became almost solid, metal and rubber brittle and fractured easily. At the same time, Texas trained pilots had to learn to fly in a country where sudden fogs could close out airports in less than 10 minutes and high velocity "williwaws" could tear the wings off combat planes. The first months activities of the new command were spent in reconnaissance for a rim of defense bases. The hub of this defense "wheel" was to be at Elmendorf Field near Anchorage. In the meantime, plans for the establishment of bases were moving slowly. Certain planned fields had to be constructed in summer, because the severe Alaskan frost in winter made construction impossible, but equipment for the construction of fields north of Nome and around Anchorage failed to arrive, and construction was postponed until the following summer. Construction had been completed, however, on two important coastal fields in southeastern Alaska, Annette Army Airfield at Annette Island and Yakutat Army Airfield at Yakutat, and the first direct all weather air route to Alaska from Seattle was open. An extremely fortunate accident took place in October 1941, which possibly changed the whole course of World War II in Alaska. Equipment for the construction of a CAA DLA (Civil Aeronautics Authority Defense Land Appropriation) airfield at McGrath, on the mainland, arrived too late to begin construction of the field, since the ground already had become frozen, and General Buckner requested and received permission to divert the equipment and men to Cold Bay on the Alaskan Peninsula and Otter Point on Umnak Island, to build two airfields for the defense of the Naval Base at Dutch Harbor. To conceal their purpose, both fields were organized as ostensible business enterprises concerned with fishing and canning. The two cover names were: "Blair Packing Company" and "Saxton & Company", whose peculiar canning equipment consisted of bulldozers, power shovels and similar construction equipment. The top holding company for these enterprises was the "Consolidated Packing Company" of Anchorage, known in military circles as the Alaskan Defense Command. Security was complete. Japanese intelligence never learned of the existence of these airfields and the Japanese tactical decisions were based on the assumption that their attack on Dutch Harbor would not be opposed by land based aircraft. All through the winter of 1941–1942, men worked at the construction of these two air bases, and by spring, two 5,000 foot airstrips were completed, one at Cold Bay (Fort Randall Army Airfield), the other at Otter Point on Umnak (Fort Glenn Army Airfield). Another vital factor in the construction of the Umnak field was the use of perforated steel matting. No other medium could have been used to build that runway in the time required, since Umnak has no natural construction material. The matting was laid over a graded gash in the tundra and set the pattern for the construction of future Aleutian runways. Administratively speaking, the Eleventh Air Force also was born in that winter of 1941–1942. First conceived as the Air Force, Alaskan Defense Command, it emerged as an integral unit as the Alaskan Air Force on 15 January 1942, and was redesignated the Eleventh Air Force on 5 February. In May 1942, a field headquarters was established at Fort Morrow Army Airfield, Port Heiden, Alaska, and planes of the 73d Bombardment Squadron were deployed at Fort Randall Army Airfield, Cold Bay and the 21st Bombardment Squadron at Fort Glenn Army Airfield, Umnak. Ladd Field near Fairbanks became a secondary major air base in Alaska. It was named after Major Arthur K. Ladd, killed in a flying accident near Dale, South Carolina on 13 December 1935. Unlike Elmendorf, Ladd Field came the jurisdiction of Ferrying Command, which was a part of the Lend Lease Program. Through Lend Lease, the United States transferred nearly 8,000 aircraft to the Soviet Union though Ladd Field during the course of World War II. The aircraft were flown into Ladd from Great Falls Airfield, Montana by American civilian aircrews; Soviet crews then flew the planes west through Nome (Marks Field) and on to Siberia. The pilots leaving Great Falls flew along a route of small airfields that became known as the Northwest Staging Route. One of those airfields, Big Delta Army Airfield, southeast of Fairbanks, became Fort Greely.

1942 жылғы Алеуттық жорық

1942 жылдың ортасында Жапон императорлық әскери-теңіз флоты Тынық мұхитының орталығындағы Мидуэй аралына шабуыл жасаумен бірге Аляскаға шабуыл жасауды жоспарлады. Жапондық Солтүстік аймақ флотының Голланд портына және Адак аралына жасаған шабуылдары Алеут аралдары науқанына әкеп соқты. Бірақ, АҚШ Әскери-теңіз барлауы жапондық теңіз шифр кодын бұзғандықтан, Гавайидегі Тынық мұхиты аймақтарының Бас қолбасшысы адмирал Нимиц 1942 жылдың 21 мамырына дейін жапондық жоспарлар туралы білді. 1942 жылдың 1 маусымында Аляскадағы АҚШ әскери күштерінің саны 45 000 адамды құрады. Сол күні, наурыз айында іске қосылған XI ұрыс ұшақтар тобы, XI ізкес тобынан XI жауынгерлік командалық болып қайта аталды. Дегенмен, 11-ші Әуе күшінің жедел күші шағын болды. Оған Эльмендорф әуе базасында 10 B-17 Flying Fortress ауыр бомбалаушысы және 34 B-18 Bolo орта бомбалаушысы кірді, ал 95 P-40 Warhawk истребителі Холодный шығанағындағы Форт Рэндалл әуе базасы мен Умнак аралындағы Форт Гленн әуе базасы арасында бөлінді. Жапондықтардың Алеут аралдарына шабуылдауы мүмкін деген алғашқы хабарлар келіп түскен кезде, 11-ші Әуе күшіне Голланд портына қарай бет алған жапондық флотты табу үшін барлау ұшақтарын жіберіп, Хосогаяның екі авианосесін батыруға бағытталған бомбалаушылармен шабуылдау тапсырылды. Жау ұшақтары жойылғаннан кейін, контр-адмирал Роберт А. Теобальд басқаратын Әскери-теңіз күштерінің 8-ші жедел тобы / Солтүстік Тынық мұхиты күштері жау флотына шабуыл жасап, оны жоятын болды. 2 маусым күні түстен кейін теңіз патрульдік ұшағы жақындап келе жатқан жапондық флотты байқап, оның Голланд портынан оңтүстік-батысқа қарай 800 миль жерде екенін хабарлады. 11-ші Әуе күші толық дайындыққа келтірілді. Бірақ, көп ұзамай ауа райы нашарлап, сол күні флоттың басқа да белгілері байқалмады.

Голландиялық портқа шабуыл

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Америка құрлығындағы әуеден алғашқы бомбалау 1942 жылдың 3 және 4 маусымында Аляска штатының Уналаска қаласындағы Голланд портына жасалған екі жапон шабуылымен болды. Бірінші шабуыл аз ғана зиян келтірсе, екіншісі базаның мұнай сақтау ыдыстарын, аурухананың бір бөлігін және құрлыққа тірелген казарма кемесін қиратты. Американдық ұшқыштар жапондық әуе кемелерін тауып алғанмен, оларды жоюға жасаған әрекеттері нәтижесіз аяқталды. Қайтадан нашар ауа райы орнағанда, жау флотымен байланыс үзілді. Барлығында жапон шабуылынан 43 америкалық қаза тапты, олардың 33-і – әскерилер. Тағы 64 америкалық жараланды. 11 американдық ұшақ құлап, ал жапондықтар 10 ұшақтан айырылды. Екі күндік шайқас барысында 8-ші теңіз күштері тобы Кодиак аралының оңтүстігінде болып, шайқасқа қатыспады. 5 маусымда олар Беринг теңізінде оңтүстікке қарай Уналаска аралына бет алған жаудың әскери кемелері туралы хабар алды, бұл Голланд портын басып алуға ниеттенген десант күштері деп жорылданды. 8-ші топ Беринг теңізіне енген кезде Хосогая флоты оңтүстікке қарай жылжып, Мидуэй шайқасында төрт ірі әуе кемесін жоғалтқан Ямамотоға қосылды.

Ном қаласына шабуыл жасалуы мүмкін

Маусымның ортасында Бірлескен штабтар басшылары Алеут аралдарына жасалған шабуыл және оның батыс аралдарын басып алу, жапондық әскерлердің Сібірдің теңіз жағалаулық провинциялары мен Камчатка түбегіне солтүстікке қарай жылжуын тоқтату мақсатындағы ұстап тұру әрекетінің бөлігі болуы мүмкін деп болжады. Бұл болжамның себебі – жапондықтардың Кеңес Одағына шабуыл жасауы мүмкін деген алаңдаушылық еді, бұл Беринг теңізіндегі Сент-Лоуренс аралын және жақын орналасқан Ном қаласын, сондай-ақ Аляска материгіндегі оған жақын әуежайларды басып алуды қамтитын болатын. Аляска материгіне басып кіру мүмкіндігін Беринг теңізіндегі жапондық флоттың қозғалысы туралы ақпарат растады. Үш тәуелсіз бақылау бойынша, жау флоты Прибилоф және Сент-Лоуренс аралдары арасындағы аймақта болды, бұл Аляска материгіне шабуыл немесе тікелей басып алудың алда екенін көрсетеді, ал Ном олардың басты мақсаты болуы мүмкін еді. Осыған байланысты, отыз алты сағат ішінде 11-ші әуе күштері жеке меншік ұшақтарды қолданып, 2300-ге жуық әскерді, артиллерияны, зениттік қаруларды және бірнеше тонна жабдық пен мүліктерді Номға жеткізді. 404-ші бомбалау эскадрильясының Consolidated B-24 Liberator бомбалаушылары жапондық флотты іздеу және оған шабуыл жасау міндетімен Маркс әскери әуежайына жіберілді. Тек шілде айының соңында АҚШ барлау қызметі Хосогая флотының Беринг теңізінен кеткенін анық хабарлағаннан кейін ғана Аляска материгіне шабуыл жасау қаупі азайды, бұл Номда жиналған әскерлердің көп бөлігін қайта орналастыруға мүмкіндік берді.

АҚШ-тың жауабы

1942 жылдың 30 тамызында, қатты дауыл кезінде, американдық әскерлер Кискадан шамамен 250 миль шығысқа орналасқан Адак аралына түсті. Адак жақсы флот тұрақтарына, қорғалған портына және кейіннен анықталғандай, әуежайды жылдам салуға өте қолайлы орынға ие болды. 807-ші армия авиациялық инженерлік батальоны Күлүк шығанағы мен Суипер шығанағы аудандары арасындағы жағалау аймағын құрғату және бөгет салу жұмыстарын бастады, соның нәтижесінде әуежай салынды. Он күннен кейін инженерлер ұшу-қону жолағын салып бітірді, ал 10 қыркүйекте алғашқы ұшақ – B-18, "Лонгвью армиясының әуежайына" қонды. Үш күннен соң аралда 15 B-24, бір B-17, 15 P-38 және 16 P-39 ұшағы болды. 12 қыркүйекте 343-ші истребительдер тобының майоры Джон С. Ченнольдтың басқаруымен Адактан 12 B-24, 14 P-38 және 14 P-39 ұшақтарынан тұратын алғашқы әуе шабуылы жасалды. Шабуыл Кискадағы жапондық бекіністеріне бағытталды. Адактағы әуежай 1942 жылдың 28 қарашасында ұшақ апатында қаза тапқан 11-ші әуе күшінің алғашқы қолбасшысы полковник Эверетт С. Дэвистің құрметіне "Дэвис армиясының әуежайы" деп аталды. 1942-1943 жылдардың қысында 11-ші әуе күші Киска мен Аттуды мүмкіндігінше бомбалады, бірақ ұшқыштар аралды жабатын және дерлік үнемі болатын тұманнан қиындық көріп, өте қиын жағдайда жұмыс істеді. Сонымен қатар, Адактан шығысқа қарайғы базалар нығайтылып, кеңейтілді. Қазан айында 11-ші әуе күшінің далалық штабы Кодиакта жабылып, Дэвис әуежайына көшірілді. 1943 жылдың 11 қаңтарында американдық әскерлер Кискадан шамамен 75 миль қашықтықтағы Амчитка аралына түсті, ал бір айдан кейін, 16 ақпанда, алғашқы ұшақтар – P-38 және P-40 Амчитка әскери әуежайына қонды, ол жылдам салынған ұшу-қону жолағы болды. Алғашқы миссия 18 ақпанда орындалды. Наурыз айына қарай орта және ауыр бомбалаушылар Амчиткадан Кискаға қысқа қашықтыққа ұша алатын болды, ал жақсы күндері, сирек болса да, экипаждар күніне төрт, кейде алты рет миссия орындайтын. Жапондықтарға Кискада әуе шабуылы туралы ескерту қажет болмады, себебі олар Амчиткада 11-ші әуе күшінің бомбалаушыларының қызып тұрғанын ести алатын, ал қозғалтқыштардың шуынан шабуыл қашан басталатынын біліп алатын. Осы кезеңде 11-ші әуе күшінің соққы беру күшіне үш орта бомбалаушылар эскадрильясы, үш ауыр бомбалаушылар эскадрильясы және төрт истребительдер эскадрильясы кірді. P-39 Airacobra эскадрильясы қысқа мерзімге Алеут театрында жұмыс істеді, бірақ олардың жеңіл қону шассилері қиыр далаларда пайдалануға жарамсыз болды және олар Штаттарға қайтарылды. Тактикалық тұрғыдан, 11-ші әуе күші Әскери-теңіз күштерінің басқаруында болды, өйткені Аляска әлі де "флоттың қарсы шабуылға ұшырауы" жағдайында болды. "X" жедел тобының әуе күштеріне генерал Батлер басшылық етті, оған әуе шабуыл тобы (11-ші әуе күші) және әуе іздеу тобы (Төртінші әскери-теңіз күштерінің әуе қанаты) кірді. Жалпы басқару вице-адмирал Томас Кинкейдке, Солтүстік Тынық мұхиты күштерінің қолбасшысына, ComNorPacFor немесе ComNorPac деп қысқартылған.

On 30 August 1942, in the face of a howling gale, American Army troops went ashore on Adak Island, some 250 miles east of Kiska. Adak affords a good fleet anchorage, a sheltered harbor and as was revealed later, a superlative site for quick construction of an airfield. The 807th Army Aviation Engineering Battalion set to work constructing a dike and draining the tidal flat between Kuluk Bay and the Sweeper Cove areas to create an airfield. Only ten days later engineers built a runway, and on 10 September the first aircraft, a B 18, landed at "Longview Army Airfield". Three days later there were 15 B 24s, a B 17, 15 P 38s and 16 P 39s on the island. On 12 September, the first air attack from Adak, consisting of 12 B 24s, 14 P 38s and 14 P 39s, was launched under the command of Major John S. Chennault of the 343d Fighter Group. The attack was launched against Japanese positions on Kiska. The airfield on Adak was renamed "Davis Army Airfield" in honor of Colonel Everett S. Davis, the first Commander, Eleventh Air Force, killed in an aircraft accident on 28 November 1942. Throughout the winter of 1942–1943, the Eleventh Air Force bombed Kiska and Attu whenever possible, although the flyers were extremely handicapped by the almost constant fog which covered the island. At the same time, the bases to the east of Adak were consolidated and built up. In October, the Field Headquarters of the Eleventh Air Force was closed at Kodiak and moved to Davis AAF. On 11 January 1943, American Army troops went ashore on the unoccupied Amchitka Island, barely 75 statute miles from Kiska, and a month later, on 16 February, the first aircraft, a P 38 and a P 40, landed on Amchitka Army Airfield, a quickly built airstrip. The first mission against Kiska was flown on 18 February. By March, both medium and heavy bombers could make the short hop from Amchitka to Kiska and on good days, rare enough, crews flew as many as four and occasionally six sorties per day. It was said that the Japanese needed no air warning system on Kiska, because they could hear the Eleventh Air Force bombers warming up on Amchitka, and knew from the sound of the engines when the raids were taking off. Throughout this period, the striking power of the Eleventh Air Force included only three squadrons of medium bombers, three squadrons of heavies and four squadrons of fighters. An additional squadron of P 39 Airacobras operated in the Aleutian theater for a short while, but their light landing gear was unsatisfactory for use on the rough fields and they were returned to the States. Tactically, the Eleventh Air Force was operating under the jurisdiction of the Navy, since Alaska was still in the situation of a "fleet opposed invasion". The air arm, designated Task Force "X", was commanded by General Butler, and included the Air Striking Group (Eleventh Air Force) and the Air Search Group (Naval Fleet Air Wing Four). Overall command was vested in Vice Admiral Thomas Kinkaid, Commander, North Pacific Force, abbreviated to ComNorPacFor or ComNorPac.

Ату мен Кисканы қайтадан басып алу

1 сәуірде Kiska аралдарын айналып өтіп, Attu аралдарын басып алу жоспары Біріккен Бас Штабқа ұсынылып, бекітілді. 11 мамырда американдық әскерлер Attu аралдарына жағаға шықты. Ұзаққа соқпаған, бірақ қатал шайқаста жапон гарнизоны талқандалды және 29 мамырда арал қауіпсіз деп жарияланды. Бірінші C-47 типті әскери госпитальдық ұшақ 7 маусымда Attu-дағы Alexai Point әскери әуежайында салынып біткен жаңа ұшу-қону жолағына қонды. Attu-ға қарсы операцияға Semichi аралдарын басып алу да кірді, бұл Attu-дан шығысқа қарай 35 шақырым жерде орналасқан үш кішкентай аралдан тұратын архипелаг. Олардың ең тегіс жері – Shemya болашақ операциялар үшін ең маңызды американдық әуе базасының орны болуға тиіс еді. Ұзындығы шамамен 6 километр, ені 3 километр болатын Shemya әскери әуежайы, шын мәнінде, тұрақты ұшақ тасымалдағышқа айналды. Бұл аралдар 29 мамырда қарсылықсыз басып алынды. Attu аралдарын басып алғаннан кейін, Kiska аралдарындағы жапондықтар Алеут аралдарын эвакуациялауды жоспарлады. Парамушируде орналасқан Жапонияның Бесінші флоты көптеген әскери шабуылдар жасады, бірақ ақыры 28 шілдеде, тығыз тұманның арасында эсминецтер Kiska портына кіріп, барлық оккупациялық әскерлерді алып кетті. 15 тамызда американдық әскерлер жағаға шыққанда, арал толық дерлік бос болды, бұл Алеуттық науқанының аяқталуын білдірді. Он бірінші әуе күштерінің операциялары барысында Kiska және Attu аралдарына алты миллион фунт салмақтағы бомбалар тасталды. Жапондықтарға әуежай салуға және қосымша күштер жеткізуге мүмкіндік берілмеді. "Rufe" типті гидросамолеттер ұрысқа көтерілер ең жақын, әуеде атып түсірілді. Әуе күштерінің ұшақтары мен бомбалаушылары жапондықтарды Алеут аралдарынан ығыстыруда маңызды рөл атқарды. Аляскадағы қиын жағдайлардың айқын мысалы ретінде, ұрыста 35 ұшақ жоғалғанмен, 150 операциялық апат тіркелді. Бұл Екінші дүниежүзілік соғыстың кез келген майданындағы ұрыс және апат арасындағы ең жоғары көрсеткішті құрады. Ауа райы осының басты себебі болды. Он бірінші әуе күштерінің әуе операциялары нәтижесінде шамамен 60 жапон ұшағы, бір эсминец, бір суасты кемесі және жеті көлік кемесі жойылды. Алеуттық науқаны аяқталғаннан кейін, 11-ші әуе күштері 20 тамыз бен 1 қыркүйек аралығында келесі бөлімшелерді басқа да ұрыс аймақтарына қайта тағайындады: 21-ші бомбалау эскадрильясы (ауыр), 36-шы бомбалау эскадрильясы (ауыр), 73-ші бомбалау эскадрильясы (орта), 406-шы бомбалау эскадрильясы (орта) және 407-ші бомбалау эскадрильясы (пикировщик-бомбалаушы).

On 1 April, a plan to by pass Kiska and capture Attu was presented to the Joint Chiefs of Staff, was approved, and on 11 May, American troops went ashore on Attu. In a short and fierce battle, the Japanese garrison was wiped out, and on 29 May, the island was declared secure. The first plane, a hospital C 47, landed on a newly completed runway at Alexai Point Army Airfield, Attu, on 7 June. The operation against Attu also included the occupation of the Semichi Islands, an archipelago of three tiny bits of land some 35 miles east of Attu. The flattest of these, Shemya, was to be the site of the most important American air base for future operations. Barely four miles long and only two miles wide, Shemya Army Airfield became, literally, a stationary aircraft carrier. These islands were taken without opposition, on 29 May. With Kiska cut off by the occupation of Attu, the Japanese made plans to evacuate the Aleutian Islands. Numerous sorties were made by the Japanese Fifth Fleet, based at Paramushiru, but finally on 28 July, under cover of a thick fog, destroyers were able to enter Kiska Harbor and remove all occupation troops. When American troops went ashore on 15 August, the island was deserted, ending the Aleutian Campaign. Six million pounds of bombs had been dropped on Kiska and Attu in Eleventh Air Force operations. The Japanese had been prevented from building an air field and from bringing in reinforcements. 'Rufe' seaplane fighters were shot out of the air as soon as they came up to give combat. Air Force fighters and bombers had played an instrumental part in driving Japanese out of the Aleutian Islands. Illustrative of the challenges omnipresent in Alaska, only 35 aircraft were lost in combat compared to 150 operational accidents. It was the highest American combat to accidental loss ratio for any theater in World War II. Weather was the prime culprit. The Eleventh Air Force accounted for approximately 60 Japanese aircraft, one destroyer, one submarine and seven transport ships destroyed by air operations. With the Aleutian Campaign completed, the Eleventh Air Force had the following units reassigned to other combat areas between 20 August and 1 September: the 21st Bombardment Squadron (Heavy), 36th Bombardment Squadron (Heavy), 73d Bombardment Squadron (Medium), 406th Bombardment Squadron (Medium) and the 407th Bombardment Squadron (Dive Bomber).

Жапонияға қарсы операциялар

Бір айдан астам уақыт бұрын Кискаға қарсылықсыз қонуға дейін Он бірінші әуе күштері жапондықтарға қарсы жаңа операцияны бастады. 1943 жылдың 10 шілдесінде он бірінші әуе күштерінің алты B-25 Mitchell ұшағы Курил аралдарындағы Парамуширу аралына ұзын сапар жасады және 1942 жылдың сәуіріндегі әйгілі Дулиттл шабуылынан бері жапондық аралдарға алғашқы тікелей шабуыл жасады. Аттудағы Алексей нүктесінен 77-ші бомбалау эскадрильясының (28-ші бомбалау тобы) сегіз Mitchell ұшағы негізінен Парамуширо базаларын бомбалады. Барлығы қауіпсіз оралды. Бір аптадан кейін Аттудан B-24 Liberator ауыр бомбалаушылары Курил аралдарын бомбалады және жапондық нысандардың суреттерін түсірді – бұл Солтүстік Жапонияның үй аралдарының қорғанысын бейнелеген алғашқы суреттер болды. Келесі Курил шабуылы 11 тамызда Кискаға қонуға дейін диверсиялық шабуыл ретінде жүзеге асырылды. Осы миссияда алғашқы ұшақ Курил аралдарының үстінде жоғалып кетті, лейтенант Джеймс С. Поттенгер мен оның экипажы Ресейге мәжбүрлі түрде қонуға мәжбүр болды. Бұл операциялар 1943 жылдың 11 қыркүйегінде бірлескен миссияға әкелді, онда Он бірінші әуе күштері сегіз B-24 Liberator және он екі B-25 ұшағын жіберді. Бірақ жапондықтар ес жиып, қорғанысын күшейтті. Үш B-24 және жеті B-25 ұшағындағы 74 экипаж мүшесі қайтып оралмады. Жиырма екі адам қаза тапты, біреуі тұтқынға алынды, ал 51 адам Камчаткада ұсталды. Курил аралдарына шабуыл жасау мүмкін екені дәлелденді, бірақ рейдтің нәтижесінде Он бірінші әуе күштерінің шабуылдық күшінің жартысынан астамын жоғалтқандықтан жаңа әдістерді іздеу қажет болды. 1943 жылы жауынгерлік миссиялар тоқтатылды. Кисканы басып алғаннан кейін бірнеше өзгерістер болды. Он бірінші әуе күштері әлі де теңіз күштерінің бағынысындағы "Y" жедел тобының құрамына кірді. Вице-адмирал Фрэнк Джек Флетчер ComNorPac болып тағайындалды, ал генерал-майор Давенпорт Джонсон генерал Батлерді Он бірінші әуе күштерінің қолбасшысы лауазымынан босатып, оның орнына келді. Генерал Джонсонның алғашқы қадамдарының бірі – Он бірінші әуе күштерінің аспаптық ұшу мектебін құру және навигация мен аспаптық ұшу бойынша қарқынды оқу бағдарламасын, сондай-ақ Алеут аралдарындағы радио және навигациялық құралдарды дамыту болды. Аспаптық оқудың жетістіктері мен навигация және радионың жақсартылуының арқасында бұрын ауа райына байланысты ұшудан тоқтатылған ұшақтар енді белгілі кесте бойынша ұшуда. Әскер тасымалдау және әуе көлігі ұшақтары Алеут аралдарында әуе компаниясының үлгісімен жұмыс істеді. 1943 жылдың қарашасында Аттуда екінші әуежай, Каско Коув армиясының әуежайы, алыс қашықтыққа бомбалау операциялары үшін салынды. Он бірінші әуе күштері 1944 жылдың 5 ақпанында Солтүстік Курилге қарсы тағы бір бомбалау миссиясын жүзеге асырды, онда 28-ші бомбалау тобынан алты B-24 және 343-ші ұрыс тобынан 54-ші ұрыс эскадрильясынан 16 P-38 ұшағы қолданды. 1944 жылдың наурызында Он бірінші әуе күштерінің бомбалаушылары Курил аралдарында күндізгі қарулы барлау миссияларын орындады. Көп емес, бірақ жапондықтарды Алеут аралдарында ұшақтар бар екеніне және Курил аралдарына әуе шабуылының қауіп төніп тұрғанына көндіруге жеткілікті болды. Бұл маңызды кезеңде, АҚШ-тың басқа күштері Тынық мұхитының оңтүстігінде алға жылжуда, жапондықтар Курил және Хоккайдода солтүстіктен болатын шабуылға қарсы қорғаныс үшін қажетті ұшақтарды сақтауға мәжбүр болды. Солтүстік Жапонияға қарсы операциялар Он бірінші әуе күштерінің жаңа миссиясы болды және ол сәтті орындалды. 1944 жылдың шілдесінен басқа, ауа райы нашар болған кезде, 1944 жылдың әр айы Курилге қарсы операциялардың үнемі өсуін көрсетті. Әр айдың есебінде ұшақтар нысаналарына жетпей кері қайтқандығы, ауа райының жапондықтарды қорғағаны көрсетілді. Көбінесе B-24 Liberator бомбалары жаңадан орнатылған радарлық бомбалау жабдықтарының көмегімен бұлттардың астынан тасталды, бұл мақсатқа жақын жерде тұрған кезде Киска жанартауын бастапқы нүкте ретінде пайдаланып, Киска негізгі лагерінің аумағында уақыт бойынша жасалған ұшулардан өте ерекше болды. 1945 жылдың маусым айында Он бірінші әуе күштері үшін рекордтық ай рекордтық тоннадағы бомбалар тасталды. Сонымен қатар, B-25 Mitchell орташа бомбалаушылары Курилге қарсы операцияларда өз үлесін қосты. Олар 11 қыркүйектегі сәтсіз шабуылдан бері кемелерге қатысты дайындыққа келтірілді, бірақ мамыр айында Аттудан батысқа қарай жанармай шығынын тексеру үшін екі ұшақ екі қаруланған жапондық траулерді тауып баттырды. Сол кезден бастап Mitchell ұшақтары ауа райына қарай кемелерге қарсы шабуылдар жасады және күзге қарай Курил аралдарындағы құрлықтағы нысаналарды бомбалады.

More than a month before the unopposed landing on Kiska, the Eleventh Air Force began a new phase of operations against the Japanese. On 10 July 1943, six Eleventh Air Force B 25 Mitchells made the long flight to Paramushiru Island in the Kuriles and made the first direct attack on the Japanese home islands since the famous Doolittle raid in April 1942. From Alexai Point AAF on Attu, eight Mitchells of the 77th Bomb Squadron. (28th BG) struck Paramushiro bases principally. All returned safely. A week later, B 24 Liberator heavy bombers from Attu bombed the Kuriles and secured pictures of the Japanese installations, the first pictures taken of northern Japan home island defenses. The next Kurile raid, carried out on 11 August, was a diversionary raid prior to the landings on Kiska. On this mission, the first plane was lost over the Kuriles and Lieutenant James C. Pottenger and his crew made a forced landing in Russia. These operations led to a joint mission on 11 September 1943, when Eleventh Air Force dispatched eight B 24 Liberators and 12 B 25s. However the Japanese were alert and reinforced their defenses. 74 crew members in three B 24s and seven B 25 failed to return. Twenty two men were killed in action, one taken prisoner and 51 interned in Kamchatka, Russia. It had proven that the Kurile Islands could be attacked, but new methods had to be devised as the raid lost Eleventh Air Force over half its offensive striking power. No more combat missions were flown in 1943. Several changes took place following the occupation of Kiska. The Eleventh Air Force became a component of Task Force "Y", still under Navy jurisdiction. Vice Admiral Frank Jack Fletcher was named ComNorPac and Major General Davenport Johnson relieved General Butler as commander of the Eleventh Air Force. One of General Johnson's first acts was the establishment of the Eleventh Air Force Instrument flying school and the promotion of an intensive training program in navigation and instrument flying, as well as the accelerated development of radio and navigation aids in the Aleutian Islands. Because of the tremendous advances brought about by intensive instrument training and the increased aids to navigation and radio, planes that used to be grounded by weather, were now flying regular schedules. Troop Carrier Command and Air Transport Command planes were operating in the Aleutian Islands with airline regularity. In November 1943 a second airfield, Casco Cove Army Airfield was constructed on Attu for long range bombing operations. Eleventh Air Force carried out another bombing mission against northern Kurils on 5 February 1944, when it attacked with six B 24s from the 404th Bomb Sqdn. (28th BG) and 16 P 38s from the 54th Fighter Sqdn. (343d FG). March 1944 saw Eleventh Air Force bombers over the Kuriles on daylight armed reconnaissance missions. Not many, but a sufficient number to convince the Japanese that there were aircraft in the Aleutian Islands and that the Kuriles were in constant danger of air attack. During the crucial period, while other United States forces were advancing in the South Pacific, the Japanese were forced to keep much needed aircraft, in the Kuriles and Hokkaido as defense against possible attack from the North. Operations against Northern Japan became the new mission of the Eleventh Air Force, and it was being successfully carried out. Except for July 1944, when the weather was especially bad, each month of 1944 showed a steady increase in operations against the Kuriles. Each month's record showed planes turned back short of their targets, weather again protecting the Japanese. Often, too, B 24 Liberator bomb loads were dropped through the undercast by aid of the newly installed radar bombing equipment, a far cry from the timed runs made on the Kiska main camp area using the Kiska volcano as an initial point when the target was closed in. The record month, June 1945, for the Eleventh Air Force showed a record number of tons of bombs dropped. The B 25 Mitchell medium bombers, too, were playing their part in operations against the Kuriles. They had been kept on shipping alert since the abortive 11 September raid, but in May, two planes on a gasoline consumption test west of Attu, discovered and sank two armed Japanese trawlers. From that time on, the Mitchells, made sweeps against shipping when weather permitted, and by fall were bombing land targets in the Kuriles.

Әуе көлігі командасының операциялары

Он бірінші әуе күштері Алеуттық кампания кезінде ұрысқа қатысқанмен, командалық 1942 жылдың қыркүйегінен бастап Аляска арқылы Әуе көлігі басқармасының (ATC) көмегімен Совет Одағына әуе кемесін тасымалдауды да қолдады. Lend-Lease бағдарламасы бойынша берілген ұшақтар Монтана штатындағы Грейт-Фолс әуе базасынан 7-ші ферибот тобы (кейін Аляскалық қанаты) арқылы Лэдд аланына жеткізілді. АҚШ-та жасалған ұшақтар Ладд алаңында Қызыл Әуе күштерінің ұшқыштарына тапсырылды, ал совет ұшқыштары Ном қаласына жақын Маркс әуе базасынан Себердегі Уэлькалға бара жатқан жолда соңғы жанармай құю және техникалық қызмет көрсету үшін ұшып өтті. Сибірден ұшақтар Совет Одағы арқылы (Уэлькал-Красноярск бағыты) батысқа қарай Ресейдегі жауынгерлік аймақтарға жеткізілді, онда олар нацистік күштерге қарсы қолданылды. Он бірінші әуе күштерінің ұшақтары да NWSR бағытымен Эльмендорфқа, Уайтхорс қаласындағы (RCAF) әуе базасынан жеткізілді. Бұл бағыт бойынша 8000-нан астам ұшақ жеткізілді. Көпшілігі Bell Airacobra және Kingcobra, сондай-ақ A-20, B-25 және C-47 ұшақтары болды. ATC қызметкерлері Эдмонтон және басқа да Канадалық әуе базаларында орналасты. ATC пилоттарының ұшу-қону миссиясының аз танымал бөлігі – алыс далаға құлап қалған ферибот командасының ұшқыштары мен экипаждарын іздеу және құтқару жұмыстары болды. ATC Аляскалық қанаты бірнеше бір моторлы C-64 "Norseman" жеңіл көлігімен жабдықталған, олар маусымға қарай понтон, шаңғы және дөңгелектермен алмастырылды. C-64 ұшақтары Канада құбыр желісі бойындағы станцияларды жабдықтауға, сондай-ақ іздеу және құтқару жұмыстарына пайдаланылды. Соғыс кезінде ATC 11-ші әуе күшін қолдау үшін Аляскаға екі көліктік бағыт құрды. Біріншісі Сиэтл қаласының жанындағы МакКорд әуе базасынан Вашингтон штатының солтүстігінде Британдық Колумбия жағалауы бойымен Аннет аралына, содан кейін Якутатқа және Эльмендорф әуе базасына дейін созылды. Екінші бағыт Алеуттық кампанияны қолдау үшін құрылды және американдық әскерлер арал тізбегі бойымен батысқа жылжыған сайын салынды. Ол Анкоридж қаласынан басталып, Наннек әуежайы арқылы Пойнт-Хейден, Колд-Бей және Алеут аралдарымен 1944 жылы Шемья және Атту аралдарына дейін жетті. Бұл көліктік бағыттармен персонал, сондай-ақ әдеттегі жүк көлігімен тасымалдау мүмкін болмаған құнды жабдықтар мен материалдар тасымалданды. Соғыс аяқталғаннан кейін бұл бағыт Хоккайдоға дейін ұзартылды, бұл Жапониядан АҚШ-қа дейінгі Ұлы шеңбер бағытының бір бөлігі болды. Бағыттардағы көліктің көп бөлігі әуе компанияларының жауапкершілігінде болды, Northwest Airlines және Western Airlines келісімшарт бойынша бағыттарды басқарды.

Although Eleventh Air Force was engaged in combat during the Aleutian Campaign, the command also supported the Lend Lease transport of aircraft though Alaska to the Soviet Union by Air Transport Command beginning in September 1942. Lend Lease aircraft were ferried from Great Falls Army Air Base, Montana to Ladd Field by the 7th Ferrying Group (Later Alaskan Wing), ATC. The United States manufactured aircraft were turned over to Red Air Force pilots at Ladd Field, and from there the Soviet pilots would fly to Marks Army Airfield, near Nome as a final refueling and maintenance stop on route to Uel'kal', Siberia. From Siberia, the aircraft were flown westward across the Soviet Union (Uelkal Krasnoyarsk route) to the combat areas in Russia for use against Nazi forces. Eleventh Air Force aircraft were also ferried up the NWSR, with the aircraft being flown to Elmendorf from RCAF Station Whitehorse. More than 8,000 airplanes were delivered over the route. Most were Bell Airacobras and Kingcobras, along with A 20s, B 25s and C 47s. ATC personnel were based at Edmonton as well as other Canadian bases. A lesser known part of the aircraft ferrying mission for ATC pilots was search and rescue for Ferrying Command pilots and crews who were forced down in the remote wilderness. The ATC Alaska Wing was equipped with a number of single engine C 64 "Norseman" light transports, which were equipped alternatively with pontoons, skis and wheels, depending the season. The C 64s were used to resupply stations along the Canadian pipeline as well as for search and rescue work. ATC also developed two transport routes to Alaska during the war to support Eleventh Air Force. The first was from McChord Field, near Seattle, Washington north along the British Columbia coastline to Annette Island, then to Yakutat and into Elmendorf AFB. The second was developed to support the Aleutian Campaign and was built as American forces moved westward along the island chain. It started in Anchorage and went through Nannek Airfield then to Point Heiden, Cold Bay and along the Aleutian Islands until reaching Shemya and Attu Islands in 1944. These transport routes ferried personnel, along with high value equipment and supplies that could not be shipped by normal cargo sealift. This eventually extended to Hokkaido, Japan after the end of the war, the route becoming part of the Great Circle Route from Japan to the United States. Much of the transport along the routes were an airline responsibility, with Northwest Airlines and Western Airlines operating the routes under contract.

1944-1945 жылдары қайта тағайындалды

1944 жылы 11-ші Әуе күштерінің құрамында айтарлықтай қысқартулар жасалды. Форт Гленн ӘУК және Форт Рэндалл ӘУК Алеут әуе тасымалы бағыттары үшін жанармай құю станциялары деңгейіне төмендетілді және олар шағын үй шаруашылығы бөлімшелерімен қамтамасыз етілді; Анет аралы мен Якутат қону алаңы Эльмендорф ӘУК-нің қосалқы базалары ретінде бекітілді. XI бомбалаушылық командасы және XI истребитель командасы 1944 жылдың 25 ақпанында, 11-ші Әуе күштері штабының 9-шы бұйрығына сәйкес таратылды. Бұл шаралардың себебі – 11-ші Әуе күштерінде бар болғаны екі бомбалаушы эскадрильясының қалғандығы және жеке құрам санын азайту қажеттілігі болды. 28-ші бомбалаушы топ Шемияда, ал 343-ші истребитель тобы Атудағы Алексай нүктесіндегі ӘУК екі команданың жауапкершілігін өз мойнына алды. 404-ші бомбалаушы эскадрилья Курил аралдары үстінен түнгі барлау миссияларын жүргізуге және күнделікті ауа райын бақылауға жауапты болды. 77-ші бомбалаушы эскадрилья теңізден шабуылдарды тойтаруға дайын күйде ұсталып, ал истребитель эскадрильялары әуе қорғанысын қамтамасыз етті. Әуе корпусының жабдықтау және төртінші эшелондық техникалық қызмет көрсету Эльмендорфтағы Аляска ӘУК қоймасында жүзеге асырылды, ал қызметтік команда әдетте орындайтын құжаттар жөніндегі жұмыстар 11-ші Әуе күштері штабына жүктелді. 1945 жылдың 24 тамызы мен 4 қыркүйегі аралығында 28-ші БТ-ның екі B-24 Liberator ұшағы Солтүстік Курил аралдарының үстінен барлау ұшуларын жасап, аймақтағы кеңес әскерлерінің орналасуын фотоға түсірді. Кеңес истребительдері оларды тоқтатты, бұл алдағы суық соғыстың алғы көрінісі болды. Американдық жоспарлаушылар 1943 жылдың күзінде Алеут аралдарынан Солтүстік Жапонияға шабуыл жасауды қарастырғанмен, оны тым тәуекелді және тиімсіз деп санады. Олар Амчитка мен Шемия базаларында Boeing B-29 Superfortress ұшақтарын пайдалануды қарастырды, бірақ бұл идеядан да бас тартты. АҚШ әскері бұл жоспарларға қызығушылық танытып, батыс Алеут аралдарындағы базаларды кеңейтуге бұйрық берді және 1945 жылы Солтүстік бағыт арқылы Жапонияға шабуыл жасау мүмкіндігі үшін Шемияда ірі құрылыс жұмыстары басталды. Алеут аралдарының нақты маңызы және 11-ші Әуе күшінің Америка үшін құндылығы 1945 жылдың 3 қыркүйегіне дейін толыққанды расталмады. Сол күні майор Г.Е. Кейн басқарған C-54 ұшағы Токио, Хонсю, Жапония маңындағы Ацуги әуежайынан ұшу жоспарын тіркеді. Он екі сағаттан кейін ол Адакқа қонды, жанармай толтырып, Сиэтлге ұшып кетті. 31 сағат ұшқаннан кейін ол Вашингтонға жетіп, өткен күні жапондықтардың капитуляциясын бейнелеген алғашқы кинохрониканы жеткізді. Солтүстік Америкадан Шығысқа дейінгі Ұлы шеңбер жолындағы Алеут аралдары "Жеңіске апаратын Солтүстік магистраль" болу үмітін толыққанды орындамағанмен, ұзақ қашықтыққа әуе тасымалы дамығанға дейін суық соғыстың алғашқы жылдарында маңызды әуе тасымалы маршруты ретінде орнықты. Соғыс аяқталғаннан кейін Алеут аралдарындағы көптеген шағын әуе базалары жабылып, соғыстан кейінгі басымдық оқуға ауыстырылды. Әуе тасымалы басқармасы 1 қарашада Лэдд ӘУК-ні 11-ші Әуе күштеріне тапсырды. 1945 жылдың 15 желтоқсанында армия Аляскадағы ұйымдық құрылымын қайта ұйымдастырды. 1941 жылы құрылғаннан бері Сан-Франциско президиосында орналасқан Армияның Батыс қорғаныс басқармасының бағынысында болған 11-ші Әуе күштері АҚШ Әуе күштерінің құзырына берілді. АҚШ Әуе күштерінің құрамында ол 1945 жылдың 18 желтоқсанында штаб-пәтерінің орналасқан жерін өзгертусіз "Аляска Әуе командалығы" болып қайта аталды. Аляска Әуе командалығы Еуропадағы АҚШ Әуе күштері, Қиыр Шығыс Әуе күштері және Кариб теңізіндегі Әуе командалығы сияқты басқа да шетелдегі ұрыс командаларымен бірдей деңгейде құрылып, Аляска аумағының әуе қорғанысын қамтамасыз ету миссиясын алды.

1944 also saw a drastic reduction in the personnel of the Eleventh Air Force. Fort Glenn AAF and Fort Randall AAF were reduced to the status of gasoline stations for the Aleutian air transport routes, and were manned by small housekeeping units; Annette Island Landing Field and Yakutat Landing Field assigned as sub bases to Elmendorf Field. The XI Bomber Command and XI Fighter Command disbanded per General Order 9, Headquarters, Eleventh Air Force, 25 February 1944. It took these actions due to the fact that only two bomber squadrons remained in the Eleventh Air Force and the need to reduce the number of personnel. The 28th Bombardment Group on Shemya and the 343d Fighter Group at Alexai Point AAF, Attu, assumed the responsibilities of the two commands. The 404th Bombardment Squadron was responsible for conducting night reconnaissance missions over the Kuriles and flying a daily weather reconnaissance flights. The 77th Bombardment Squadron was held in readiness to repel a seaborne invasion and the fighter squadrons provided air defense. Air Corps supply and fourth echelon maintenance was carried on at the Alaska Air Depot at Elmendorf, and the normal paper work, customarily handled by a Service command, devolved upon the Eleventh Air Force Headquarters. Eleventh Air Force, sent between 24 August and 4 September 1945 two B 24 Liberators of the 28th BG flew reconnaissance overflights over the North Kuril Islands to take photos of the Soviet occupation in the area. Soviet fighters intercepted and forced them away a foretaste of the Cold war that lay ahead. Americans planners had briefly contemplated an invasion of northern Japan from the Aleutian Islands during fall of 1943, but rejected that idea as too risky and impractical. They considered the use of Boeing B 29 Superfortresses, on Amchitka and Shemya Bases, but rejected that idea too. U. S. military maintained interest in these plans when they ordered the expansion of bases in the western Aleutian Islands, and major construction began on Shemya for a possible invasion of Japan via the Northern route in 1945. The real nature of the Aleutian Islands the value of the Eleventh Air Force to America was known but not confirmed until 3 September 1945. On that day, a C 54 piloted by Major G. E. Cain, filed a flight plan at Atsugi Airdrome, near Tokyo, Honshū, Japan. Twelve hours later, he landed at Adak, refueled and took off for Seattle. He landed in Washington after 31 hours of flying time, with the first motion pictures of the Japanese surrender the previous day. The Aleutian Islands, on the Great Circle route from North America to the Orient may not have fulfilled their hope of becoming the "Northern Highway to Victory," but they were established as an air transport route, vital during the early years of the Cold War before long distance air transports were developed. With the end of the war, many of the small air bases in the Aleutian Islands closed permanently, and postwar emphasis turned to training. Air Transport Command transferred Ladd Field to the Eleventh Air Force on 1 November. On 15 December 1945, The Army reorganized its organization in Alaska. Eleventh Air Force, which was under the jurisdiction of the Army Western Defense Command, headquartered at the Presidio of San Francisco since its establishment in 1941, was transferred to the jurisdiction of the United States Army Air Forces. Under the USAAF, it was re designated as Alaskan Air Command' on 18 December 1945, without any change in headquarters location. Alaskan Air Command was established at the same Major Command echelon as the other overseas combat commands, the United States Air Forces in Europe, Far East Air Forces and Caribbean Air Command, with its mission being the air defense of the Territory of Alaska.

Пенсильваниядағы 11-әуе күштері 1946-1948

Алты айдан кейін Он бірінші әуе күштері Аляскада қайта тағайындалғаннан соң, тағы бір штаб, сондай-ақ Он бірінші әуе күштері деп аталды, 1946 жылдың 13 мамырында құрылып, 1946 жылдың 13 маусымында Пенсильвания штатындағы Олмстед әуежайында іске қосылды. Бұл жаңа ұйым Әуе қорғанысы басқаруына бағындырылды. Генерал-майор Томас Дж. Хенли кіші басқаруды қабылдады, ал 1946 жылдың 19 маусымында Олмстедке сарбаздық құрам келді. Штаб 1946 жылдың 9 тамызында Харрисбургке (Пенсильвания) көшірілді, базалық бөлімшелер тағайындалды және Индиана, Огайо және Пенсильвания штаттарындағы резервтік және Ұлттық гвардия бөлімшелері үшін оқу-жаттығулар басталды. Бөлім 1948 жылдың 1 шілдесінде таратылғанға дейін оқу-жаттығулар жалғасты. Бұл ұйым 1962 жылдың 1 шілдесінде Әскери әуе көлігі қызметіне қарасты Трэвис әуе күштері базасында қайта құрылуы тиіс еді, бірақ бұл шешім күшіне енуге үш күн қалғанда кері қайтарылды. Бұл бөлім қазіргі Он бірінші әуе күштерімен ешқандай қатысы жоқ.

Салқын соғыстан кейінгі кезең

1989 жылы Аляска командалығының іске қосылуымен, келесі логикалық қадам – оның әуе құрамын (AAC) Тынық мұхиты әуе күштеріне бағындыру болды. AAC-ты нөмірленген әуе күштеріне (NAF) қайта ұйымдастыру арқылы Әуе күштері, әуе күштерінің санын қысқарту кезеңінде әкімшілік қызметкерлерінің санын азайта алды. 1990 жылдың 9 тамызында Аляска әуе командалығы қайтадан 11-ші әуе күштері болып тағайындалды және АҚШ Тынық мұхиты әуе күштерінің құрамындағы NAF ретінде бекітілді. Жаңа ұйымға Аляскада қызмет еткен бұрынғы Он бірінші әуе күшінің тарихы берілді. 1990 жылдардың басында миссиялардың өзгеруі мен күштерді жаңғырту кезеңі болды. 11-ші әуе күштері 1992–1993 жылдары мақсатты нөмірленген әуе күштері ретінде қайта ұйымдастырылды және оның штаты 100 қызметкерге дейін қысқартылды. Оның негізгі бөлімшелері де өзгерді. Эльмендорф әуе базасында 21-ші тактикалық истребитель эскадрильясы таратылды және 1991 жылдың желтоқсанында Кларк әуе базасынан, Пинатубо тауының жарылысынан зардап шеккен Кларк АБ-ден 3-ші эскадрильямен ауыстырылды. F 15E Strike Eagle истребительдерімен жабдықталған 90-шы истребитель эскадрильясы, сондай-ақ 517-ші әуе көлігі эскадрильясы (C 130H және C 12F) және 962-ші әуедегі бақылау эскадрильясы (E 3B) қосылды. Айелсон әуе базасында да маңызды өзгерістер болды, 1992 жылдың 1 қыркүйегінде Стратегиялық әуе командалығы 1967 жылы сол жерге тағайындалған 6-шы стратегиялық барлау эскадрильясын таратып жіберді. 343-ші біріктірілген эскадрилья хост-бөлімшеге айналды. 18-ші истребитель эскадрильясына қарасты Fairchild Republic A 10 Thunderbolt II 1992 жылы General Dynamics F 16 Fighting Falcons истребительдерімен ауыстырылды және OA 10A эскадрильясы құрылды. Эйлсон әуе базасы Cope Thunder жаттығуларының үйіне айналды, ал Аляскадағы полигон кешені Cope Thunder және басқа да бірлескен оқулардың қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін кеңейтіліп, жақсартылды. Соңында, Әуе күштері Бас штабының ең көрнекті бөлімшелерді сақтап қалу туралы басшылығына сәйкес, Алеуттық кампанияның қатысушысы болған 343-ші эскадрилья 1993 жылдың тамызында таратылды. Оның орнына 354-ші истребитель эскадрильясы құрылды. Осы кезеңдегі басқа өзгерістерге 11-ші тактикалық әуе бақылау тобының 1992 жылдың қаңтарында Eareckson AS-те 11-ші әуе бақылау эскадрильясына (11 ACW) жаңартылуы кірді. Тағы бір қайта ұйымдастыру кезінде, эскадрилья 1994 жылдың 1 шілдесінде станция жабылуымен бірге таратылды. Оның орнына 11-ші Әуе күштерінде ұйымдастырылған екі топ – 611-ші әуе операциялары тобы және 611-ші әуе логистика тобы, кейіннен 611-ші әуе қолдау тобы болып өзгертілді. 11-ші әуе күштері сондай-ақ екі жыл ішінде, 1993–1995 жылдары, Галена әуежайы, Король Салмон әуежайы және Эрексон әуе күштері бекеті (Шемья аралы) алдыңғы операциялық базаларын қысқартуды жүзеге асырды. Станциялар күту режимінде қалды, олардың құрылысын азаматтық мердігерлер күтіп бақты. 11-ші әуе күштерінің миссиясы Алясканы бомбалаушы қауіптен тұрақты қорғаудан әскерін әлемдік дислокацияға жіберуге ауысты. Бас командадан мақсатты нөмірленген әуе күштеріне ауысу Әуе күштеріндегі ең күрделі қайта ұйымдастырулардың бірі болды. Аляскадағы Әуе күштерінің қызметкерлері де Әуе және ғарыш экспедициялық күшінің жұмысына толыққанды қатысты, терроризмге қарсы жаһандық соғыстың бөлігі ретінде операцияларды қолдады. 2001–2002 жылдары 18-ші истребитель эскадрильясы Оңтүстік күзет, АЗЫРЫСТЫҚ ТҰРЫСТЫҚ және АНАКОНДА операцияларына қатысу үшін Аль-Джебер, АБ, Кувейтке дислокацияланды. 2004 жылы 355-ші истребитель эскадрильясы Ауғанстандағы соғыстың бөлігі ретінде Ауғанстандағы Баграм АБ-ға дислокацияланды. Қорғаныс министрі 2005 жылғы базаны қайта құру және жабу туралы ұсынымдарды жариялады, ал Эйелсон әуе базасы тізімде болды. Бастапқы ұсынымдар Эйелсонды жабылуға жақын жылы күйге түсіруді талап етті. Алайда, соңғы шешім сол жылдың соңында қабылданды және ол барлық A 10 ұшақтарының кетуін талап етті. Содан кейін 18 FS келесі бірнеше жылда F-16 Aggressors истребительдеріне ауысатыны туралы хабарлады. 2007 жылы соңғы үш A-10 ұшағы Эйелсоннан ұшып кетті.

With the activation of the Alaskan Command in 1989, the next logical step was to place its air component (AAC) under the Pacific Air Forces. By reorganizing AAC into a Numbered Air Force (NAF), the Air Force was able to reduce its administrative manpower requirements during a period of massive Air Force strength reductions. On 9 August 1990, the Alaskan Air Command was redesignated the 11th Air Force once again and assigned as a NAF under United States Pacific Air Forces. The new organization was allotted the lineage of the previous Eleventh Air Force that had served in Alaska. The early 1990s was a period of mission changes and force modernization. The 11th Air Force was reorganized as an objective Numbered Air Force during 1992–1993 and its headquarters reduced to only 100 authorizations. Its major units also changed. At Elmendorf AFB the 21st Tactical Fighter Wing was inactivated and was replaced by the 3rd Wing transferred from Clark Air Base in December 1991 due to the destruction of Clark AB by the Mount Pinatubo eruption. The F 15E Strike Eagle equipped 90th Fighter Squadron was added as were the 517th Airlift Squadron (C 130Hs and C 12Fs) and the 962d Airborne Air Control Squadron (E 3B). There were also significant changes at Eielson AFB, when on 1 September 1992, Strategic Air Command inactivated the 6th Strategic Reconnaissance Wing, assigned there in 1967. The 343d Composite Wing became the host unit. The Fairchild Republic A 10 Thunderbolt II assigned to the 18th Fighter Squadron were replaced with General Dynamics F 16 Fighting Falcons in 1992 and an OA 10A squadron was activated. Eielson AFB became home of the Exercise Cope Thunder series, and the Alaskan range complex was greatly expanded and improved to accommodate not only Cope Thunder but other joint training requirements as well. Finally, in keeping with Air Force Chief of Staff guidance to retain the most illustrious units, the 343rd Wing, a veteran of the Aleutian Campaign, was inactivated in August 1993. The 354th Fighter Wing was activated in its place. Other changes during the period included upgrading the 11th Tactical Air Control Group to the 11th Air Control Wing (11 ACW) at Eareckson AS in January 1992. During yet another reorganization, the wing was inactivated 1 July 1994 with the closure of the station. It was replaced by " two groups organized under the 11 AF, the 611th Air Operations Group and 611th Air Logistics Group, later changed to the 611th Air Support Group." Eleventh Air Force also accomplished the daunting drawdown of the forward operating bases at Galena Airport, King Salmon Airport and Eareckson Air Force Station (Shemya Island), in a two year period of time, 1993–1995, reflecting cost savings derived from the end of the Cold War. The stations remain in a standby status, their facilities being maintained by civilian contractors. The mission of the Eleventh Air Force moved from statically defending Alaska against a bomber threat to committing its forces to worldwide deployment. The shift from a Major Command to an Objective Numbered Air Force was among the most drastic reorganizations undertaken anywhere in the Air Force. Air Force personnel in Alaska were also fully integrated into the Air and Space Expeditionary Force deployment cycles, supporting operations as part of the Global War on Terrorism. In 2001–2002, the 18th Fighter Squadron deployed to Al Jaber, AB, Kuwait to take part in Operation Southern Watch, ENDURING FREEDOM, and ANACONDA; in 2004, The 355th Fighter Squadron deployed to Bagram AB, Afghanistan, as part of the War in Afghanistan. The Secretary of Defense released the proposed 2005 Base Realignment And Closure recommendations and Eielson AFB was on the list. The original recommendations called for Eielson to be drawn down to a warm status nearly to the point of closure. However, the final decision came later in the year and it called for the departure of all the A 10s. Shortly thereafter, the 18 FS learned that they would be converting to F 16 Aggressors over the next few years. In 2007, the last three A 10 aircraft departed Eielson

Әуе базалары

Формация штаб-пәтері 1942 жылдың 15 қаңтарынан бастап Эльмендорф әуеайлағында, кейін 1943 жылдың тамызынан 1945 жылдың 18 желтоқсанына дейін Дэвис армиясының әуеайлағында орналасқан. Он бірінші әуе күштері ретінде қайта құрылғаннан кейін 1990 жылдың 9 тамызынан бастап Эльмендорф әуе күштері базасында дислокацияланды.

ХХІ ғасыр

3-ші қанат 3-ші қанат Аляска штатындағы Анкоридж қаласындағы Эльмендорф-Ричардсон бірлескен базасында орналасқан. Оның миссиясы – Азия-Тынық мұхиты аймағында және бүкіл әлемде АҚШ мүдделерін қолдау және қорғау, сондай-ақ бүкіл әлем бойынша әуе күшін жобалауға дайын күштерді және PACOM театрлық сахналау және өткізу талаптарын қанағаттандыруға қабілетті базаны ұсыну. 354-ші истребитель қанаты 354-ші истребитель қанаты Аляска штатындағы Эйлсон әуе базасында орналасқан. Қанаттың миссиясы – АҚШ ұлттық қауіпсіздігінің мақсаттарын қолдау үшін кез келген уақытта, кез келген жерде General Dynamics F-16 Fighting Falcon истребительдерін даярлау және жауынгерлік қолбасшыларға күштерді қолдау көрсету. Сонымен қатар, қанат Арктикадағы тіршілік ету мектебіне де ие. 36-шы қанат Гуамдағы Андерсен әуе базасында орналасқан. 36-шы қанаттың үш негізгі міндеті бар: өзінің бағынышты 36-шы миссиялық қолдау және 36-шы медициналық топтары арқылы Андерсен әуе базасын пайдалану; өзінің бағынышты 36-шы операция және 36-шы техникалық қызмет көрсету топтары арқылы айналымдық бомбалаушы күш арқылы күш жобалауды қамтамасыз ету; және өзінің бағынышты 36-шы төтенше жағдайларға жауап беру тобы арқылы әуе базасын жылдам ашу және бастапқы әуе базасының операциялық қабілетін қамтамасыз ету. 611-ші әуе және ғарыш операциялары орталығы Эльмендорф-Ричардсон бірлескен базасында орналасқан орталық бес эскадрильядан және екі нөмірленген ұшудан тұрады, олар 11-ші әуе күштеріне, ПАКАФ және NORAD-қа тағайындалған Алясканың жауынгерлік және қолдау күштерін жұмысқа орналастыру жоспарларын, процедураларын және директиваларын әзірлейді. 611-ші әуелік қолдау тобы Эльмендорф-Ричардсон бірлескен базасындағы 611-ші әуелік қолдау тобы екі эскадрильядан тұрады, олар бақылау радарларын, Арктика инфрақұрылымын, соның ішінде әуеайлақтарды, байланыс құралдарын және бүкіл әлем бойынша дайын EAF жауынгерлерін Отан қорғанысы, шешуші күш жобалау және Аляскадағы әуе кеңістігінің басқаруы мен бақылауын қамтамасыз етеді. Зымыранға қарсы қорғаныс ұшуы немесе Зымыранға қарсы қорғаныс жөніндегі командалық өкілі Аляскадағы жерге орналасқан орташа қашықтықтағы зымыранға қарсы қорғанысқа қатысты барлық мәселелер бойынша бағытты ұсынушы ретінде қызмет етеді, Аляска командалығын, Аляска NORAD аймағын және 11-ші әуе күштерін қолдайды. 11-ші әуе күштері / Аляска NORAD аймағы (ANR) логистикалық ұшуы Әуе күштері мен NORAD әуе операцияларын театрдың барлық аймақтарында қолдау үшін логистиктердің негізгі тобын қамтамасыз етеді, соның ішінде ANR штабын құру және қажет болған жағдайда логистикалық дайындық орталықтарын құру.

3rd WingThe 3rd Wing is stationed at Joint Base Elmendorf–Richardson, Anchorage, Alaska. Its mission is to support and defend U. S. interests in the Asia Pacific region and around the world by providing units that are ready for worldwide air power projection and a base that is capable of meeting PACOM's theater staging and throughput requirements. 354th Fighter WingThe 354th Fighter Wing is stationed at Eielson Air Force Base, Alaska. The wing's mission is to train and provide General Dynamics F 16 Fighting Falcon fighters and support forces to combatant commanders anytime, anyplace, in support of U. S. national security objectives. The wing also hosts Air Education and Training Command's Arctic Survival School. 36th WingLocated at Andersen Air Force Base, Guam. The 36th Wing has three major missions: Operate Andersen AFB via its subordinate 36th Mission Support and 36th Medical Groups; Provide power projection through an attached, rotational bomber force via its subordinate 36th Operations and 36th Maintenance Groups; and provide rapid air base opening and initial air base operation ability via its subordinate 36th Contingency Response Group. 611th Air and Space Operations CenterLocated at Joint Base Elmendorf–Richardson, the center consists of five squadrons and two numbered flights that develop plans, procedures and directives for the employment of Alaskan combat and support forces assigned to the 11th Air Force, PACAF and NORAD. 611th Air Support GroupThe 611th Air Support Group at Joint Base Elmendorf–Richardson consists of two squadrons that provides surveillance radars, Arctic infrastructure including airfields, communications and worldwide ready EAF warriors for homeland defense, decisive force projection, and aerospace command and control in Alaska. Missile Defense Flight or Command Representative for Missile DefenseServes as the focal point for all issues related to Ground based Midcourse Defense in Alaska, in support of Alaska Command, Alaska NORAD Region, and 11 AF. 11th Air Force/Alaska NORAD Region (ANR) Logistics FlightProvides a core group of logisticians to support Air Force and NORAD air operations throughout the theater, including manning the ANR Battlestaff and establishing logistics readiness centers when necessary.

Алясканың Ұлттық әуе күзетшісі

Егер 11-ші Әуе күштері федералдық қызметке шақырылса, Аляска Ұлттық әуе күзетінің екі қанатын алады. 168-ші Әуе жанармай құю қанаты Аляскадағы Эйлсон әуе күштері базасында орналасқан және Boeing KC-135R Stratotanker ұшағымен ұшады. 168-ші қанат сонымен қатар 213-ші Ғарыш ескерту эскадрильясымен бірге Клир әуе күштері станциясындағы зымыранға қарсы қорғаныс міндетін де өз мойнына алды. 176-шы қанаттың операциялары Элмэндорф-Ричардсон бірлескен базасынан жүргізіледі. 176-шы қанат – көп қырлы ұйым, оған әуе көлігі эскадрильясы, толық құралданған құтқару тобы, сондай-ақ Аляска NORAD аймағын үздіксіз жұмыс істеу және техникалық қызмет көрсету арқылы қолдайтын 176-шы Әуе бақылау эскадрильясы кіреді.

Командирлер тізімі

Жоқ. (Сан) Командир ЛауазымыСуретіАтыҚызметке кірген күніҚызметтен кеткен күніҚызмет мерзімі