Никарагуаның саяси қайраткері Хосе Лауреано Пинеда Угарте өмірі мен қызметі
Laureano Pineda
Хосе Лауреано Пинеда Угарте – никарагуалық саясаткер, Никарагуаның Жоғарғы Бас директоры (1851ж.). Өмірбаяны, мансабы, саяси көзқарастары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Хосе Лауреано Пинеда Угарте (4 шілде 1802 - 17 қыркүйек 1853) – никарагуалық заңгер және саясаткер. Заң шығарушы жиналыстың сенаторы және Демократиялық партия мүшесі ретінде ол үш рет Никарагуа мемлекетінің 7-ші, кейіннен 8-ші Жоғарғы директоры болып тағайындалды. Алғаш рет 1851 жылдың 1 сәуірінде сайланды, содан кейін Хосе Тринидад Муньос басқарған әскери төңкеріс салдарынан қызметтен алынып, Гондурастағы оппозицияға қатысты, және сол жылдың 11 қарашасынан бастап Фульгенсио Вегамен бірге тағы да тағайындалды.
José Laureano Pineda Ugarte (4 July 1802 – 17 September 1853) was a Nicaraguan lawyer and politician who, as a Senator in the Legislative Assembly and member of the Democratic Party, was appointed to serve as 7th and later 8th Supreme Director of the State of Nicaragua on three occasions. originally elected on 1 April 1851, later in dissidence in Honduras after being removed from office as a result of a military coup led by José Trinidad Muñoz, and finally alongside Fulgencio Vega from 11 November the same year.
Өмірбаян
1802 жылы 4 шілдеде Потосиде дүниеге келген. Ол Никарагуа мемлекетінің басшысы Педро Бенито Пинеданың (1826-1827) және Хуана Руфина Угарте Селваның ұлы еді. Ол Никарагуаның тұңғыш консервативті көшбасшысы Крисанто Сакаса и Пародидің қызы Долорес Сакаса Мендеске, сондай-ақ Никарагуаның әскери көшбасшысы Бернардо Мендес де Фигероаның қызы Мария Мендес Диас де Фигероаға үйленді.
He was born in Potosí on 4 July 1802, He was son of Pedro Benito Pineda, head of State of Nicaragua (1826 1827) and Juana Rufina Ugarte Selva. He married Dolores Sacasa Méndez, daughter of Crisanto Sacasa y Parodi, the first Nicaraguan conservative leader, and María Méndez Díaz de Figueroa, daughter of Nicaraguan military leader Bernardo Méndez de Figueroa.
Саяси мансабының алғашқы жылдары
1825 жылы ол либералды идеологиядағы Леон Корольдік университетін заң мамандығы бойынша бітірді және жас кезінен бастап Орталық Американың Испаниядан тәуелсіздігін қолдады. 1835 жылы ол Никарагуаның бірінші қылмыстық кодексін жазды, ол 1839 жылы Ұлттық Ассамблеяда бекітілді. Ол сонымен қатар Жоғарғы директор Хосе Леон Сандовал басқаруымен Үкімет министрі қызметін атқарды.
In 1825 he graduated in Law from the Royal University of León, of liberal ideology, from a young age he supported the Independence of Central America from Spain. In 1835 he wrote the First Penal Code of Nicaragua which was approved by the National Assembly in 1839. He also served Minister of Government under Supreme Director José León Sandoval.
Ағылшын шапқыншылығы
Ол 1848 жылғы Конституциялық Ассамблеяның депутаты болып сайланды және Британ империясы Никарагуа көліне басып кіргеннен кейін таңған Куба шартына қол қоюдан бас тартқан санаулы адамдардың бірі болды. Шарты сол жылы күшіне енді және Никарагуа Сан-Хуан-дель-Норте портын Москито жағалауына өткізді.
He was elected deputy to the Constituent Assembly of 1848 and was one of the few who refused to sign the Treaty of Cuba which was imposed by the British Empire after invading and reaching Lake Nicaragua. The treaty took effect the same year and Nicaragua ceded the port city of San Juan del Norte to the Mosquito Coast.
Жоғарғы директор ретінде
Пинеда 1 сәуірде 1851 жылғы сайлауда жеңіске жетті, бірақ қызметке кіре алмады. Оның орнына сенатор Жюсто Абаунза 5 мамырға дейін тағайындалды, ал содан кейін Пинеда бұл лауазымды атқара бастады.
Pineda won the 1851 elections on 1 April, but could not take office. In his place Senator Justo Abaunza was appointed office until 5 May when Pineda finally took that position.
1851 жылғы төңкеріс
1851 жылдың 4 тамызында генерал-командир Хосе Тринидад Муньос Пинедаға қарсы әскери төңкеріс жасап, оны құлатып, Абанзаны Леондағы уақытша Жоғарғы директор, Хосе Франсиско дель Монтенегроны Гранададағы Жоғарғы директор етіп қайта тағайындады. Пинеда мен оның кабинетін Гондурасқа жер аударылуға мәжбүр етті, онда ол қарсылық білдіріп, өзін Жоғарғы директор деп жариялады. Монтенегро 11 тамызда қызметке кіргеннен кейін 6 күннен кейін қайтыс болды, оның орнын Жозе де Хесус Альфаро басты. Гондурас президенті Хуан Линдоның әскери қолдауымен Пинэда Никарагуаға оралып, Леонды қоршауға кірісті. Әскерге бригадир генерал Фруто Чаморро басшылық етті. Қала Пинеда Абанзаға кешірім жасауы шартымен капитуляциялады, бірақ Никарагуа парламенті бұл шешімді жойды, Абанзаның парламенттік иммунитеті бар екенін анықтады. Франсиско Кастеллонның сөзіне сүйенсек, Сан-Сальвадор епискобы Хорхе де Витери и Унго осы құйрықтардың артында тұрды.
On 4 August 1851 General Commander José Trinidad Muñoz staged a military coup against Pineda, overthrowing him and reappointing Abaunza as interim Supreme Director in León, José Francisco del Montenegro in Granada and forcing Pineda and his cabinet into exile in Honduras, where he would declare himself as Supreme Director in dissidence. Montenegro would die 6 days after taking office on 11 August, and he would be subsequently replaced by José de Jesús Alfaro. Pineda, with military support from Honduran President Juan Lindo, returned to Nicaragua setting out to lay siege to León. The troops were led by brigadier general Fruto Chamorro. The city capitulated on the condition that Pineda grant Abaunza amnesty, but this decision was overturned by the Nicaraguan parliament, which found that Abaunza already had parliamentary immunity. According to Francisco Castellón, the Bishop of San Salvador, Jorge de Viteri y Ungo, was behind these intrigues.
Төңкерістен кейін
Бастапқыда Пинеда билікті Фульгенсио Вегамен бөлісті, бірақ кейін ол жалғыз өкімділік құрды. Ол елде әкімшілік реформа жүргізді және Вегамен бірлесіп, Гранада мен Леон арасындағы қақтығыстың алдын алу мақсатында 1852 жылдың 15 ақпанында Манагуаны елдің астанасы ретінде бекітті.
Initially, Pineda shared power with Fulgencio Vega, but later he was in power alone. He carried out an administrative reform in the country and, together with Vega, made Managua the capital of the country once and for all on 15 February 1852 in order to eliminate the confrontation between Granada and León.
Өлім және мұра
1853 жылдың 17 қыркүйегінде қайтыс болды. Оның үкіметтік басқаруы прогрессивті болды, ол мектептер ашты, жолдарды жақсартты және мемлекеттік басқару құрылымын реформалады. Ол Никарагуаның 19 ғасырындағы ең көрнекті билеушілерінің бірі саналады, Филібустер соғысынан бұрын.
He died on 17 September 1853. His government administration was progressive, he created schools, improved roads and reformed the administrative structure of the State. He is considered one of the best rulers of Nicaragua in the 19th century, before the Filibuster War.