Көне Римнің Тарквиний әулеті

Кіріспе

Ежелгі Рим отбасы

Таркиния руы – ежелгі Римдегі плебейлердің әулеті, көбінесе Люций Тарквиний Приск және Люций Тарквиний Суперб, Римнің бесінші және жетінші патшаларымен байланыстырылады. Тарихқа енген Тарквинийлердің көпшілігі осы династиямен байланысты, бірақ кейбіреулері кейінгі Республика кезеңінде, ал басқалары жазбаларда кездеседі, олардың кейбіреулері біздің заманымыздың төртінші ғасырына дейін сақталған.

Шығу тегі

Римде билік құрған Таркинийлердің аңыздық тегі Коринф қаласынан шыққан Демаратпен басталады. Ол б.з.д. 657 жылы Коринфтегі Бакиад әулетінен қуылған еді. Демарат Этруриядағы Таркиния қаласына қоныстанды, онда этрус әйеліне үйленді және Луций мен Аррунс есімді екі ұлы болды. Олар туған қалаларының атымен Таркиний тегін алды. Әкесі шетелде туғандықтан саяси мансапқа жол ашпаған Луций, әйелі Танакильдің ынтасымен Римге қоныс аударуға бел буды. Ол тек өзінің қабілетімен жоғары лауазымға ие болуды үміттенеді. Луций Римнің төртінші патшасы Анкус Марцийдің кеңесшісі болды. Рим монархиясы мұрагерлік емес, сайлау арқылы іске асырылғандықтан, Марций қайтыс болғаннан кейін Таркиний өзінің келесі патша болуға лайық екенін жеткізе білді, Марцийдің ұлдарына басымдық берді. Римнің жетінші және соңғы патшасы Луций Таркин Суперб аға Таркиннің ұлы немесе немересі болған, ал алғашқы рим консулдарының бірі Луций Таркин Коллатин оның туысы еді. Осы әулетке қатысты басқа Таркинийлер де айтылады, бірақ олардың кейбіреулерінің қалай туысқандығы толыққанды белгісіз. Осы кезеңде басқа да патшалар мен Таркин әулетінің басқа мүшелері болған болуы мүмкін. Ертедегі Таркинийлерді патрицийлерге немесе плебейлерге жатқызу мәселесі әлі де даулы. Консул Коллатин көбінесе патриций ретінде қарастырылады, бірақ Корнелл түсіндіргендей, рим патшаларынан таратылған немесе олармен туыс екенін мәлімдеген ешбір әулет кейінірек патриций саналмады, ал римнің жетекші патриций әулеттерінің ешқайсысы патшалардың арасында болған жоқ. Патрицийлер патшаны таңдаған болуы мүмкін, бірақ олардың өзі бұл лауазымға үміткер бола алмады, ал патшалар таңдалғаннан кейін патрицийлер қатарына қабылданбады. Мүмкін, Коллатинге рим монархиясы құлатылғаннан кейін патриций мәртебесі берілген болар; бірақ ол әріптесі Луций Юний Бруттың талабымен жер аударылуға келісіп, мәселе академиялық сипатқа ие болды, өйткені Римде кейінірек патриций Таркинийлер туралы ешқандай дәстүр болған жоқ. Кейінгі Республиканың Таркинийлері плебейлер болды. Тарквиний номені этрусктердің Тархна сөзінің латынша түрі болып табылады, бұл атау Франсуа қабіріндегі фрескалардың біріндегі Тархуниялармен бірдей. Бұл номен, әрине, Таркиния қаласынан алынған, этруск тілінде Тархна немесе Тархуна, оның аңыздық негізін қалаушы, халық батыры Тархонның құрметіне аталған. Бірақ тарихи тұрғысынан Тархна әулетінің Таркиния және Кереде тармақтары болған.

The legendary origin of the Tarquinii who reigned at Rome begins with Demaratus of Corinth, a member of the house of the Bacchiadae at Corinth, which was expelled in 657 BC. Demaratus settled at Tarquinii in Etruria, where he married an Etruscan noblewoman, and had two sons, Lucius and Arruns, who took the surname Tarquinius after the town of their birth. Denied political advancement due to his father's foreign birth, Lucius, encouraged by his wife, Tanaquil, determined to settle at Rome, where he could hope to attain high station based solely on his merits. He fell into the retinue of Ancus Marcius, the fourth Roman king, becoming his trusted advisor. Since the Roman monarchy was elective, rather than strictly hereditary, when Marcius died, Tarquinius successfully argued that he should be named the next king, in preference to the sons of Marcius. Lucius Tarquinius Superbus, the seventh and last Roman king, was said to have been the son or grandson of the elder Tarquin, while Lucius Tarquinius Collatinus, one of the first Roman consuls, was his cousin. Other Tarquinii are mentioned as part of this family, although it is not entirely clear how some of them were related. It is likely that there were additional kings and perhaps other members of the Tarquin dynasty during this period. It is not clear whether the early Tarquinii should be regarded as patricians or plebeians. The consul Collatinus is generally regarded as a patrician, but as Cornell explains, none of the families that claimed descent from or kinship with the Roman kings were considered patrician in later times, while none of Rome's leading patrician families is represented among the kings. The patricians may have chosen the king, but were probably not eligible for the office, and it is unlikely that the kings themselves were admitted to the patriciate once chosen. It may be that Collatinus was granted patrician status on the overthrow of the Roman monarchy; but as he then accepted exile according to the demand of his colleague, Lucius Junius Brutus, the matter becomes academic, as there was no tradition of patrician Tarquinii at Rome in later times. The Tarquinii of the later Republic were plebeians. The nomen Tarquinius appears to be the Latin form of the Etruscan Tarchna, apparently the same as the Tarchunies named in one of the frescoes in the famous François Tomb at Vulci. The nomen is certainly derived from the city of Tarquinii, in Etruscan Tarchna or Tarchuna, after its legendary founder, the folk hero Tarchon, although in historical times the Tarchna family had branches at both Tarquinii and Caere.

Мүшелер

Аррунс Таркин, Демараттың үлкен ұлы, әкесінен аз уақыт бұрын қайтыс болды, ол барлық мүлкін кіші ұлы Люциске қалдырды, Аррунстың әйелі жүкті екенін және оның тұңғыш немересінің мұрагер болмайтынын білмей. Люций Тарквиний Приск, Римге келгенге дейін Лукумо деп аталған; бірақ Лукумо этрусктардың лаухме, бас немесе патша атауын дұрыс түсінбегендігі туралы пікір бар. Этрусктар латын тіліндегі магистр атауын жеке есім ретінде, мысалы Макстарна қолданғандай, қабылдаған. Сонымен қатар, этрусктар латынша Луций деген есіммен таныс болды, оны көптеген басқа есімдермен бірге қарыз алды, сондықтан Луций Тарквинийдің этруск есімі Люция Тархуниес болған болуы мүмкін. Кейбір ғалымдар оны Франсуа қабірінде бейнеленген Кнев Тархуний немесе Гней Таркуниймен сәйкестендіруге тырысты, бірақ олардың бір адам екенін көрсететін ешқандай нақты дәлел жоқ. Немесе Таркин Үлкен, Римнің бесінші патшасы, дәстүр бойынша көптеген латын және сабин қалаларын жаулап алды, Клоака Максиманы салдырып, Рим форумын құрғатты, Максимус циркін салды, сенат мүшелерінің санын екі есеге арттырды, атты әскердің санын көбейтті және Ludi Romani ойындарын құрды. Аррунс Тарквиний Ар. f., Демараттың тұңғыш немересі, әкесінен кейін көп ұзамай қайтыс болған әкесінің қалыңдығы жүкті екенін білмей, мұрасынан айырылды. Дәстүр бойынша, жас Аррунс мұқтаж Эгерий деп аталды. Эгерийдің нақты мағынасы күмәнді, өйткені ол нимфа болған. Бірақ ол өскенде және оның ағасы Рим патшасы болғанда, ол Коллатиядағы рим гарнизонының басшысы болып тағайындалды, осылайша Коллатин тегін алды. Таркиния Л. f., ақсақал Таркиннің қызы, Сервий Туллийге үйленді және екі Туллияның анасы болды. Люций Тарквиний Л. f. Супербус, Римнің жетінші және соңғы патшасы, үлкен Таркиннің ұлы немесе немересі болған. Ливий бұл мәселедегі белгісіздікті атап өтеді, бірақ дәлелдердің салмағы жас Таркиннің Таркин Прискінің ұлы екенін көрсетеді. Дионисий өзінің пікірін ертеректегі тарихшы [[Люций Кальпурний Пизо Фруги (б.з.д. 133 жылғы консул)]-дың пікіріне негіздеді. Ол Сервий Туллийден билікті тартып алды және тирандықпен биледі, бірақ Латын Лигасы мен герниктерге Римнің үстемдігін орнатты, волсктармен соғыс жүргізді, Сигния және Цирцей қалаларын негіздеді және Габиді жаулап алды. Ол Капитолий төбесінде Юпитер Оптимус Максимустың ғибадатханасын салды, бірақ 509 жылы б.з.д. өзінің отбасы мүшелері мен римдік аристократиясы тарапынан құлатылды. Аррунс Л. f. Таркин, Гордый Таркиннің ағасы, Сервий Туллийдің кіші қызы Туллияға үйленді. Оның әйелі амбициялы болды, ал ол емес; оның сондай амбициялы ағасы Туллияның қарапайым үлкен әпкесіне үйленді. Люций мен Туллия өз жұбайларын өлтіріп, бір-бірімен үйленді. Луций Тарквиний Ар. f. А. n. Колатин, өзінің ағайыны Таркин Гордый әскерінің қолбасшыларының бірі. Ол әйелі Лукрецияның адалдығымен мақтанды, бұл патша ұлы Сексттің құмарлығын оятты. Секст Лукрецияны зорлағаны Рим монархиясының құлдырауына әкелген оқиғаларды бастады, бірақ Лукреция ұяттан өзіне-өзі қол жұмсады. Колатин алғашқы консулдардың бірі болып сайланды, бірақ оны өзінің ағайындары мен әріптесі Люций Юний Бруттан бас тартуға және жер аударылуға шақырды, ешқандай жек көрілген Таркиндер Римде билік жүргізбеуі үшін, ол бұл талапқа мәжбүр болды. Таркиннің қарындасы Таркиния Л. f. Маркус Юний Брутпен үйленді және Маркустың анасы болды, оны патша әлеуетті қауіп деп санап өлімге кесті, ал Луций ақымақтықпен өмір сүрді, кейіннен алғашқы консулдардың бірі болды. Тит Тарквиний Л. f. Л. n., Гордый Таркиннің үлкен ұлы, Римдік құлшындарға Регил көлінің шайқасында, шамамен б.з.д. 498 жылы басшылық етті. Ол шайқаста жараланғанмен, аман қалды, Таркиннің соңғы ұлы. Аррунс Тарквиний Л. f. Л. n., Гордый Таркиннің екінші ұлы, 509 жылы б.з.д. Сильва Арсия шайқасында этруск атты әскерін басқарды, онда ол және оның туысы, консул Брут бір-бірін өлімге ұрып-соқты. Секст Тарквиний Л. f. Л. n., Рим монархиясының құлдырауына себеп болған Лукрецияны зорлаған Гордый Таркиннің кіші ұлы. Ол Габиде бас сауғалады, оның әкесі Секст оның басшыларын өлтіргеннен кейін жаулап алған еді, бірақ көп ұзамай өлтірілді. Публий Тарквиний, Лорантумның тумасы, 500 жылы б.з.д. ағасы Маркуспен бірге Римдегі бірнеше қорғанысты позицияны басып алу және патша мен оның одақтастарына қала қақпаларын ашу үшін жасалған қастандықтың басшылары болды. Ұйқыда көрген көріністерінен қиналған екі ағайынды Сервий Сулпиций Камеринус Корнут консулына жоспарды ашты, олардың қастандықтарына қатысқандар ұсталғанда сыйлық алды. Олардың патшамен қандай туыстық қатынаста болғаны белгісіз. Маркус Тарквиний, Публийдің ағасы, олармен бірге 500 жылы Таркиндерді қалпына келтіру туралы сөз байластырды. 91 жылы плебб трибуны Публий Тарквиний өзінің әріптесі Маркус Ливий Друс ұсынған заңдарды қолдады, оның реформалары Әлеуметтік соғысты болдырмауы мүмкін еді. Люций Тарквиний, Катилиннің қастандығына қатысушы, Маркус Лициний Крассқа қатыстыруға тырысқан. Таркиния, Нумидиядағы Кастеллум Элефантумда жерленген, отыз бес жаста. Аппия Таркиния C. f., Лациодағы Таррацинадан алынған жазбада аталған, бірінші ғасырдың бірінші жартысында жасалған. Тарквиний Л. f., Таррацинадан алынған жазбада аталған. Люций Таркинус Л. l. Амиантус, босатылған құл, Таркиния Паедростың күйеуі, Римде өзі және әйелі үшін мазар салған. Квинт Тарквиний Апулей, Римдегі вигилдер тізімінде аталған, үшінші ғасырдың басында жасалған. Таркиния Фастина, Маркус Кальвентий Сабинианның әйелі, оған Галлия Аквитаниядағы Бурдигалада мазар салған. Таркиния Ɔ. l. Фауста, Веронадағы Венеция және Истриядан алынған құрбандық жазбасында аталған босатылған құл. Таркиния P. f. Ингедуа, Нумидиядағы Циртада жерленген, алпыс бес жаста. Люций Тарквиний Януарий, Самниумдағы Беневентумнан алынған діни жазбада аталған. Таркиния Модеста, Модестустың және Ласкиваның қызы, Луцентийдің жас әйелі, Беневентумда жерленген, он бес жас, алты ай және алты күн болған, алты ай және жеті күн үйленген. Таркиния Л. l. Паедрос, Люций Тарквиний Амиантустың әйелі, олармен бірге Римде жерленген. Гай Тарквиний C. f. Поллио, Пиценумдағы Купра Маритимада жерленген. Люций Тарквиний Примус, Галлия Аквитаниядағы Аварикумда жерленген мурмилло. Тарквиний Q. f. Приск, Таррацинадан алынған жазбада аталған. Таркиния Секунда, Квинт Помпей Крисптің әйелі, Маркус Помпей Виктордың анасы, ол квестор болды және ата-анасы үшін Галлия Бельгикадағы Багакумда мазар салған. Гай Тарквиний M. f. Стра[бо? ], Этруриядағы Каереден алынған жазбада аталған. Таркиния Тертулла, Кастеллум Элефантумда жерленген, сексен екі жаста. Таркиния Титосу, Кастеллум Элефантумда жерленген, қиырқ жаста. Тарквиний Валенс, Луций Катий Виатордың мұрагерлерінің бірі, ветеран әскері, Валенс оған Кампаниядағы Мизенумда мазар салған. Тарквиний Виталио, Кампаниядағы Абелладан алынған кейінгі императорлық жазбада аталған эквестр.

Arruns Tarquinius, the elder son of Demaratus, died shortly before his father, who accordingly left his entire fortune to his younger son, Lucius, unaware that the wife of Arruns was pregnant, and that his first grandson would inherit nothing. Lucius Tarquinius Priscus,Usually said to have been named Lucumo prior to coming to Rome; but Lucumo is thought to be a misunderstanding of the Etruscan title lauchme, a chief or king, a parallel to how the Etruscans apparently took the Latin title magister for a personal name, Macstarna. Moreover, the Etruscans were familiar with the Latin praenomen Lucius, which they borrowed, along with many others, so it may be that the Etruscan name of Lucius Tarquinius was simply Lucie Tarchunies. Some scholars have attempted to identify him with the Cneve Tarchunies, or Gnaeus Tarquinius depicted in the François Tomb, but without any positive evidence that they were the same person. or Tarquin the Elder, the fifth Roman king, according to tradition conquered a number of Latin and Sabine towns, built the Cloaca Maxima and drained the Roman Forum, laid out the Circus Maximus, doubled the size of the senate, and the number of the equites, the Roman cavalry, and instituted the Ludi Romani. Arruns Tarquinius Ar. f. Collatinus, the first grandson of Demaratus, was deprived of his inheritance when his grandfather died shortly after his elder son, unaware that his daughter in law was pregnant. According to tradition, young Arruns became known as Egerius, the needy one. There is some doubt about the true meaning of Egerius, as there was a nymph [[Egeria (mythology) However, when he was grown, and his uncle had become King of Rome, he received the command of the Roman garrison at Collatia, thereby obtaining the surname Collatinus. Tarquinia L. f., daughter of the elder Tarquin, married Servius Tullius, and was the mother of the two Tulliae. Lucius Tarquinius L. f. Superbus, the seventh and last king of Rome, was the son, or more likely grandson, of the elder Tarquin. Livy notes the uncertainty, but states that the weight of authority makes the younger Tarquin a son of Tarquinius Priscus; Dionysius, basing his opinion on that of the earlier historian [[Lucius Calpurnius Piso Frugi (consul 133 BC) He overthrew his predecessor, Servius Tullius, and behaved as a tyrant, but he also established Roman hegemony over the Latin League, and the Hernici; made war on the Volsci, founded colonies at Signia and Circeii, and conquered Gabii. He built the Temple of Jupiter Optimus Maximus on the Capitol, but was overthrown by members of his own family and the Roman aristocracy in 509 BC. Arruns L. f. Tarquinius, the brother of Tarquin the Proud, married Tullia, the younger daughter of Servius Tullius. His wife was ambitious, while he was not; his equally ambitious brother had married Tullia's demure elder sister. Lucius and Tullia murdered their spouses, and married one another. Lucius Tarquinius Ar. f. Ar. n. Collatinus, one of the commanders in the army of his cousin, Tarquin the Proud. He boasted of the fidelity of his wife, Lucretia, which excited the passions of the king's son, Sextus. Sextus' rape of Lucretia set in motion the events that led to the overthrow of the Roman monarchy, but Lucretia took her own life out of shame. Collatinus was elected one of the first consuls, but was called upon to resign and enter into exile by his cousin and colleague, Lucius Junius Brutus, so that none of the hated Tarquins would rule at Rome, and to this demand he reluctantly consented. Tarquinia L. f., the sister of Tarquin the Proud, married Marcus Junius Brutus, and was the mother of Marcus, whom the king put to death, perceiving in him a potential threat, and Lucius, who survived by feigning stupidity, later becoming one of the first consuls. Titus Tarquinius L. f. L. n., the eldest son of Tarquin the Proud, led the Roman exiles at the Battle of Lake Regillus, circa 498 BC. Although wounded in the fighting, he survived, the last of Tarquin's sons. Arruns Tarquinius L. f. L. n., the second son of Tarquin the Proud, led the Etruscan cavalry at the Battle of Silva Arsia in 509 BC, where he and his cousin, the consul Brutus, mortally wounded one another. Sextus Tarquinius L. f. L. n., the youngest son of Tarquin the Proud, whose rape of Lucretia led to the downfall of the Roman monarchy. He took refuge at Gabii, which his father had conquered after Sextus had put its leading men to death, but was soon assassinated. Publius Tarquinius, a native of Laurentum, together with his brother, Marcus, were among the leaders of a conspiracy in 500 BC to seize a number of defensible positions at Rome, and open the city gates to the king and his allies. Tormented by visions in their sleep, the two brothers revealed the plot to the consul Servius Sulpicius Camerinus Cornutus, and were rewarded when the other conspirators were apprehended. It is unknown how they were related to the king. Marcus Tarquinius, the brother of Publius, together with whom he revealed a plot to restore the Tarquins in 500 BC. Publius Tarquinius, tribune of the plebs in 91 BC, supported the laws proposed by his colleague, Marcus Livius Drusus, whose reforms might have averted the Social War. Lucius Tarquinius, a participant in the conspiracy of Catiline, who attempted to implicate Marcus Licinius Crassus. Tarquinia, buried at Castellum Elefantum in Numidia, aged thirty five. Appia Tarquinia C. f., named in an inscription from Tarracina in Latium, dating to the first half of the first century AD. Tarquinius L. f., named in an inscription from Tarracina. Lucius Tarquinus L. l. Amianthus, a freedman, and the husband of Tarquinia Paederos, built a tomb at Rome for himself and his wife. Quintus Tarquinius Apuleius, named in a list of the vigiles at Rome, dating to the beginning of the third century AD. Tarquinia Fastina, wife of Marcus Calventius Sabinianus, who built a tomb for her at Burdigala in Gallia Aquitania. Tarquinia Ɔ. l. Fausta, a freedwoman named in a libationary inscription from Verona in Venetia and Histria. Tarquinia P. f. Ingenua, buried at Cirta in Numidia, aged sixty five. Lucius Tarquinius Januarius, named in a devotional inscription from Beneventum in Samnium. Tarquinia Modesta, daughter of Modestus and Lasciva, and the young wife of Lucentius, buried at Beneventum, aged fifteen years, six months, and six days, having been married for six months and seven days. Tarquinia L. l. Paederos, wife of Lucius Tarquinius Amianthus, with whom she is buried at Rome. Gaius Tarquinius C. f. Pollio, buried at Cupra Maritima in Picenum. Lucius Tarquinius Primus, a murmillo buried at Avaricum in Gallia Aquitania. Tarquinius Q. f. Priscus, named in an inscription from Tarracina. Tarquinia Secunda, the wife of Quintus Pompeius Crispus, and mother of Marcus Pompeius Victor, who became quaestor, and built a tomb for his parents at Bagacum in Gallia Belgica. Gaius Tarquinius M. f. Stra[bo? ], named in an inscription from Caere in Etruria. Tarquinia Tertulla, buried at Castellum Elefantum, aged eighty two. Tarquinia Titosu, buried at Castellum Elefantum, aged forty. Tarquinius Valens, one of the heirs of Lucius Cattius Viator, a veteran soldier for whom Valens built a tomb at Misenum in Campania. Tarquinius Vitalio, an eques named in a late imperial inscription from Abella in Campania.