Көне Римнің есімдеу жүйесі

Кіріспе

Ежелгі Римнің атау беру амалдары шамамен он төрт ғасыр бойы римдіктер мен Италияның басқа халықтары жеке және отбасылық есімдердің үйлесімін қолданып, Еуропа мен Жерорта теңізінің басқа мәдениеттерінен өзгешеленетін атау жүйесін пайдаланды. Көбінесе триа-номина деп аталатын, преномен, номен және когноменнің үйлесімі, шындығында, б.з.д. жетінші ғасырдан бастап б.з. жетінші ғасырының соңына дейін үздіксіз даму процесін көрсетеді. Осы жүйе аясында дамыған есімдер римдік өркениеттің ерекше белгісіне айналды, ал жүйенің өзі ерте орта ғасырларда жойылса да, есімдердің өзі еуропалық атау беру практикасының қалыптасуына зор ықпал етті, және олардың көптегені қазіргі тілдерде сақталған.

Шолу

Римдіктердің атау жүйесінің ерекшелігі – жеке есімдер мен тұрақты тегі бар атауларды қолдану болды. Еуропа мен Жерорта теңізі аймағындағы басқа ежелгі өркениеттер жеке тұлғаларды анықтау үшін көбінесе бір ғана есімді пайдаланды. Бұл есімдер әдетте екі элемент немесе тақырыпты біріктіріп, жүздеген, тіпті мыңдаған мүмкін комбинацияларға мүмкіндік берді – екі тақырыпты атау жүйесі. Бірақ Италияда есімдерді атаудың мүлдем басқаша жүйесі қалыптасты. Уақыт өте келе, бұл екі атаулы жүйе қосымша есімдер мен белгілеулерді қамтыды. Бұл есімдердің ең маңыздысы – *nomen gentilicium*, немесе жай ғана *nomen* – адамды белгілі бір рудың мүшесі ретінде анықтайтын мұраға берілетін тегі. Бұл есімнен бұрын отбасы мүшелерін ажыратуға арналған жеке есім, яғни *praenomen* келді. Мысалы, римдік Публий Лемонийдің Публий Лемоний, Луций Лемоний және Гай Лемоний есімді ұлдары болуы мүмкін. Мұнда Лемоний – Лемония руына жататын отбасы мүшелерінің әрқайсысын анықтайтын *nomen*; ал Публий, Луций және Гай – оларды ажырату үшін қолданылатын *praenomina*. Мұндай есімдер құрмет көрсету мақсатында немесе ұмтылыс білдіру үшін берілуі мүмкін, сондай-ақ құдайларға, дене ерекшеліктеріне немесе туған кездегі жағдайларға қатысты болуы мүмкін. Империя кезінде оншақты ғана *praenomen* қолданыста қалды, бірақ аристократиялық отбасылар кейде ескі *praenomina*-ны қайта жаңғырту немесе *cognomina*-дан жаңаларын жасау арқылы қолданды. Римнің негізі туралы аңыздың бір бөлігі ретінде, бұл мәлімдемені тарихи факт ретінде қарастыруға болмайды, бірақ ол римдіктердің өздері мұраға берілетін тегілерді қабылдаған кезеңнің көнелігін көрсетеді. Римнің VIII ғасырда құрылғанға дейінгі және одан бұрынғы кезеңдер туралы айтылған бірнеше адам тек бір ғана атымен белгілі болса да, олардың қайсысы нақты тарихи тұлғаларды білдіретінін анықтау қиын, және егер олар болған болса, олардың есімдері ғасырлар өткеннен кейін осы аңыздарды жазған тарихшылар дәл есте сақтаған-ды екенін білу қиын. Ромул мен Ремус, олардың асырап алған әкесі, малшы Фаустулмен бірге, оңай есте қалады; бірақ Ромул мен Ремус тарихи тұлғалардың есімдері болған жағдайда да, олар теория бойынша Сильвияның патшалық үйіне тиесілі болған; немесе олардың тегі болмауы мүмкін, өйткені олардың әкесі Марс екені айтылған. Латын тілінде *nomina* көбінесе сөздің немесе есімнің түбіріне әдетте *ius* жұрнағын қосу арқылы қалыптасқан. Көптеген кең таралған *nomina* атаулары ата-аналық тегінен туындаған; мысалы, *nomen* Марций *praenomen*-нан алынған Марк, және бастапқыда "Маркұлы" дегенді білдірген. Сол сияқты, Секстий, Публий және Луцилий *praenomina* Секст, Публий және Луцийден шыққан. Марк Антонийдің өлімі мен оның ұлының өлім жазасынан кейін Антонийлердің ешқайсысы есімдерін Марк деп атамауы керек деген жарлық шығарылды. Алайда, бұл тыйымдардың барлығы кейін бұзылды. Әдетте ата-ананы таңдау әдет-ғұрып пен отбасылық дәстүрге байланысты болатын. Көбінесе үлкен ұлға әкесінің есімі, ал кіші ұлға әкесінің ағаларының немесе басқа ата-бабаларының есімі берілетін. Осылайша, бір рудың есімдері бір ұрпақтан екінші ұрпаққа беріліп отырды. Бұл отбасының көптеген ұрпақтар бойындағы сабақтастығын атап көрсету үшін ғана емес, сонымен қатар *praenomina*-ны таңдау бір рудың әдет-ғұрыптарын екіншісінен ажыратты. Әсіресе патрициандық рулар өздерінің әлеуметтік мәртебесін ерекшелендіру үшін плебейлерге қарағанда әлдеқайда аз *praenomina*-ны қолдануға бейімді болды. Әрине, бұл жалпы тәжірибеден көптеген ерекшеліктер болды. Ұлға анасының туыстарының бірінің құрметіне есім қойылып, жаңа есім енгізілуі мүмкін. Кейбір рулар үшеуден төрт *praenomina*-ны ғана үнемі қолданғандықтан, отбасы үш немесе төрт ұлдан көп болған кезде жаңа есімдер пайда болуы мүмкін еді. Сонымен қатар, көптеген көне және ықпалды патрициандық отбасылар әдеттегідей емес есімдерді таңдады; әсіресе Фабий, Эмилий, Фурий, Клавдий, Корнелий және Валерий бәрі патрициандар арасында сирек кездесетін немесе жалпы қолданыстан шыққан *praenomina*-ны қолданды. Республиканың соңғы екі ғасырында және империяның алғашқы кезеңінде аристократиялық отбасылардың ескі *praenomina*-ны қайта жаңғыртуы сәнге айналды.

The distinguishing feature of Roman nomenclature was the use of both personal names and regular surnames. Throughout Europe and the Mediterranean, other ancient civilizations distinguished individuals using single personal names. These names usually combined two elements or themes which allowed for hundreds or even thousands of possible combinations a dithematic naming system. But a markedly different system of nomenclature arose in Italy, where the personal name was joined by a hereditary surname. Over time, this binomial system expanded to include additional names and designations. The most important of these names was the nomen gentilicium, or simply nomen, a hereditary surname that identified a person as a member of a distinct gens. This was preceded by the praenomen, or "forename", a personal name that served to distinguish between the different members of a family. For example, a Roman named Publius Lemonius might have sons named Publius Lemonius, Lucius Lemonius, and Gaius Lemonius. Here, Lemonius is the nomen, identifying each person in the family as a member of the gens Lemonia; Publius, Lucius, and Gaius are praenomina used to distinguish between them. Names of this type could be honorific or aspirational, or might refer to deities, physical peculiarities, or circumstances of birth. Barely a dozen praenomina remained in general use under the Empire, although aristocratic families sometimes revived older praenomina, or created new ones from cognomina. As part of Rome's foundation myth, this statement cannot be regarded as historical fact, but it does indicate the antiquity of the period to which the Romans themselves ascribed the adoption of hereditary surnames. Although a few individuals mentioned in relation to the period of and before Rome's legendary foundation in the eighth century BC are known by only a single name, it is equally difficult to discern which of these represent actual historical figures, and if so, whether their names were accurately remembered by the historians who recorded these myths centuries later. Romulus and Remus, together with their foster father, the herdsman Faustulus, are among those easily remembered; but even supposing that Romulus and Remus are the names of historical persons, they belonged, in theory, to the royal house of the Silvii; or they might have borne no surname because they were said to have been fathered by [[Mars (mythology)

In Latin, most nomina were formed by adding an adjectival suffix, usually ius, to the stem of an existing word or name. Frequently this required a joining element, such as e , id , il , or on Many common nomina arose as patronymic surnames; for instance, the nomen Marcius was derived from the praenomen Marcus, and originally signified Marci filius, "son of Marcus". In the same way, Sextius, Publilius, and Lucilius arose from the praenomina Sextus, Publius, and Lucius. and after the death of Marcus Antonius and the execution of his son, it was decreed that none of the Antonii should ever again be named Marcus. However, all of these supposed prohibitions were subsequently broken. the choice of the parents was usually governed by custom and family tradition. An eldest son was usually named after his father, and younger sons were named after their father's brothers or other male ancestors. In this way, the same praenomina were passed down in a family from one generation to the next. Not only did this serve to emphasize the continuity of a family across many generations, but the selection of praenomina also distinguished the customs of one gens from another. The patrician gentes in particular tended to limit the number of praenomina that they used far more than the plebeians, which was a way of reinforcing the exclusiveness of their social status. Of course, there were many exceptions to these general practices. A son might be named in honour of one of his maternal relatives, thus bringing a new name into the gens. Because some gentes made regular use of only three or four praenomina, new names might appear whenever a family had more than three or four sons. Furthermore, a number of the oldest and most influential patrician families made a habit of choosing unusual names; in particular the Fabii, Aemilii, Furii, Claudii, Cornelii, and Valerii all used praenomina that were uncommon amongst the patricians, or which had fallen out of general use. In the last two centuries of the Republic, and under the early Empire, it was fashionable for aristocratic families to revive older praenomina.

Аталық есім

Триа-номинаның үшінші элементі – когномен, бастапқыда қосымша жеке есім ретінде пайда болды. Бұл тек Римге ғана тән емес, бірақ Римде когномен дамып, гүйденді, себебі генстің қалыптасуы және преномендердің жеке тұлғаларды ажырату құралы ретінде маңыздылығын жоғалтуы когноменді жеке адамдарды және Римнің жетекші отбасыларының тармақтарын анықтауға ыңғайлы құралға айналдырды. Республиканың алғашқы жылдарында кейбір аристократтардың үш когномені болған, олардың кейбіреулері мұраға берілсе, алғандары жеке болды. Көптеген когномендер латын есімдері үшін ерекше аяқталуларға ие болды – a, o немесе io, ал олардың мағыналары көне заманда да көбінесе түсініксіз болды, бұл көптеген когномендердің бастапқыда лақап есімдерден пайда болғандығын көрсетеді. Латын номиналарына тән ius аяқталуы, әдетте, когномендер үшін біздің заманымыздың төртінші ғасырына дейін қолданылмады, бұл Батыс Рим империясының соңғы ғасырларына дейін номина мен когноменді ажыратуды жеңілдетті. Асырап алудың басты мақсаты – асырап алушының есімін және мәртебесін сақтау болғандықтан, асырап алынған ұл әдетте асырап алушы әкесінің преномені мен номенін, сондай-ақ мұраға берілген когномендерін алатын, дәл үлкен ұл сияқты. Дегенмен, асырап алу асырап алынған ұлдың туған кездегі есімін толығымен жоюға әкелмейді. Ұлдың бастапқы номені (немесе кейде когномені) жаңа тегінің негізіне айналады, ол түбірге anus немесе inus туынды қосымшасын қосу арқылы қалыптасады. Мысалы, Люций Эмилий Паулустың ұлы Публий Корнелий Сципионмен асырап алынғанда, ол Публий Корнелий Сципион Эмилиан атанды; ал оның өсиеті бойынша диктатор Гай Юлий Цезарь өзінің немере інісі Гай Октавиусты асырап алып, ол Гай Юлий Цезарь Октавиан деп аталды. Кейде баланың атында анасының есімі де көрсетілуі мүмкін, онда gnatus анасының атын ұстанады, filius немесе filia орнына. Бұл этрус тегі бар отбасыларда жиі кездеседі. Әйелдердің есімдері кейде күйеуінің есімімен және «әйел» деген мағынадағы uxor сөзімен толықтырылады. n. fabius q. f. m. n. furia gnatus maximus «Нумерий Фабий Максимус, Квинттің ұлы, Марк немересі, Фуриядан туылған» дегенді білдіреді. Ата мен бабаның есімдері (Quinti filius, Marci nepos) жаттық жағдайда болса, анасының аты аблятивте болады; «туылған» аудармасы ағылшын тілінде ғана идиомалық. «Дүниеге келген» де идиомалық, бірақ жаттық жағдайды білдіруі мүмкін. Ал Claudia l. valeri uxor «Клавдия, Луций Валерийдің әйелі» дегенді білдіреді. Құлдар мен азат етілгендер де ұрпақтарды көрсетеді, бірақ бұл жағдайда аталған адам әдетте құлдың әкесі емес, иесі болып табылады. Мұндағы қысқартулар s. – servus немесе serva үшін, ал l. – libertus немесе liberta үшін қолданылады. Құлдың бірнеше иесі болуы мүмкін, онда есімдер тізбектей беріледі. Кейбір жағдайларда иеленушінің номені немесе когномені преноменнің орнына немесе оған қосымша қолданылады. Әйелдердің liberti кейде кері «C» әрпін қолданады, ол әйелдің атын білдіреді, бұл жерде кез келген әйелді білдіруі мүмкін; сондай-ақ кері «M» әрпінің де бірнеше мысалы бар, бірақ бұл жалпы мағынада қолданылған ма, әлде әйелдің аты-жөні Марка немесе Марцияға арналған ма, белгісіз. Рулардың саны уақыт өте келе өзгерді; дәстүр бойынша отыз руды құру Сервий Туллийге, Римнің алтыншы патшасына тиесілі, бірақ олардың он бөлігі Республиканың басында жойылды. Б.з.б. 387 мен 241 жылдар аралығында бірнеше рулар қосылды, өйткені Италияның үлкен бөліктері Римнің бақылауына түсті, бұл рулардың жалпы санын отыз бесеге жеткізді; 88 жылы Әлеуметтік соғыстың соңындағы қысқа тәжірибеден басқа, бұл сан өзгеріссіз қалды. Рулардың сипаты негізінен географиялық, этникалық емес еді. Рим тұрғындары теориялық тұрғыдан алғанда төрт «қалалық» рудың біріне, ал қаладан тыс аумақ «ауылдық» немесе «егістік» руларға бөлінді. (Әйелдердің преноминаларының тізімін praenomen бетінен табуға болады.) Әр түрлі себептермен әйелдердің преноминалары Рим тарихының барысында назардан тыс қалды, ал Республиканың соңында көптеген әйелдерде преномина болмады немесе оны қолданбады. Олар мүлдем жоғалып кетпеді, римдік әйелдер жеке есімдерінен айырылмады; бірақ римдік тарихтың көп бөлігінде әйелдер негізінен олардың номиналары немесе когномендары арқылы танылды. Октавийлер ескі және беделді плебейлік отбасы болғанымен, генс stirpes-ке бөлінбеді және мұрагерлік когномені болмады; Октавийдің әкесі Тюриде құл көтерілісін басады және кейде Турин (когномен ex virtute) тегі берілді, бірақ бұл есім ұлына берілмеді. 44 жылы он сегіз жасында Октавий диктатор лауазымына ие болған оның әкесінің ағасы Гай Юлий Цезарь Magister equitum деп тағайындады. Наурыздың Идінде Цезарь заңды балалары болмағандықтан өлтірілді, бірақ өсиеті бойынша ол өзінің немере інісі Гай Октавиусты асырап алды, ол Гай Юлий Цезарь Октавиан деп аталды. Осы уақытқа дейін оның аты Республикалық үлгіні сақтайды, асырап алушы әкесінің атынан кейін оның бастапқы номені агномен түрінде келеді. Екі жылдан кейін Цезарь Рим Сенатымен қасиетті деп жарияланды, ал Октавиан, сол кездегі атымен, divi f. «қасиетті Цезарьдің ұлы» деп аталды, c. f. орнына. Кейіннен, өзінің қолбасшылығымен әскерлерден Imperator атағын алғаннан кейін, Октавиан бұл атақты қосымша преномен ретінде қабылдады, imp. c. julius divi f. caesar octavianus атанды; кейбір жазбаларда оның бастапқы преномені мүлдем жойылды. 27 жылы Сенат оған Август атағын берді, ол Рим императорларының есімдеріне мәңгілік қосымша ретінде бекітілді. Августың мұрагерлері де осы үлгіні сақтады. Императордың әкесі және болашақ мұрагері Тиберий Клавдий Нерон болып дүниеге келді; император оны асырап алғаннан кейін ол Тиберий Юлий Цезарь атанды (өзінің бастапқы преноменін сақтап қалды). Оның інісі, Децим Клавдий Нерон болып дүниеге келді, кейін Нерон Клавдий Друс атанды, өзінің бастапқы преноменін әкесінің когноменімен алмастырып, анасының әкесінен жаңа когномен алды. Юлий-Клавдий әулетінің басқа мүшелері Друс және Герман сияқты преноминаларды қолданды. Келешек ұрпақтарда барлық билеуші императорлар қосымша преномен ретінде Imperator (әдетте олардың бастапқы преноминаларын жоймай) және когномен ретінде Август қабылдады. Цезарь мұрагерлік тағайындауды білдіретін когномен ретінде қолданыла бастады; ал империяның алғашқы екі ғасырында көптеген императорлар өздерінің ізашарларымен асырап алынды. Нәтижесінде әрбір император өзі туған кездегі есімдеріне қарағанда алдыңғы императорлармен байланысты бірнеше есімдерді таңды; сонымен қатар, олар жаңа жерлерді жаулап алып, жаңа когномендер қосты, ал олардың ұрпақтары құдайлар шежіресін көрсетті. Императорлардың өзінің есімдері өзгерген сайын, олардың отбасы мүшелерінің есімдері де өзгерді.

The cognomen, the third element of the tria nomina, began as an additional personal name. It was not unique to Rome, but Rome was where the cognomen flourished, as the development of the gens and the gradual decline of the praenomen as a useful means of distinguishing between individuals made the cognomen a useful means of identifying both individuals and whole branches of Rome's leading families. In the early years of the Republic, some aristocratic Romans had as many as three cognomina, some of which were hereditary, while others were personal. Many cognomina had unusual terminations for Latin names, ending in a, o, or io, and their meanings were frequently obscure, even in antiquity; this seems to emphasize the manner in which many cognomina originally arose from nicknames. The ius termination typical of Latin nomina was generally not used for cognomina until the fourth century AD, making it easier to distinguish between nomina and cognomina until the final centuries of the western empire. Since the primary purpose of adoption was to preserve the name and status of the adopter, an adopted son would usually assume both the praenomen and nomen of his adoptive father, together with any hereditary cognomina, just as an eldest son would have done. However, adoption did not result in the complete abandonment of the adopted son's birth name. The son's original nomen (or occasionally cognomen) would become the basis of a new surname, formed by adding the derivative suffix anus or inus to the stem. Thus, when a son of Lucius Aemilius Paullus was adopted by Publius Cornelius Scipio, he became Publius Cornelius Scipio Aemilianus; in his will, the dictator Gaius Julius Caesar adopted his grandnephew, Gaius Octavius, who became known as Gaius Julius Caesar Octavianus. The filiation sometimes included the name of the mother, in which case gnatus would follow the mother's name, instead of filius or filia. This is especially common in families of Etruscan origin. The names of married women were sometimes followed by the husband's name and uxor for "wife". n. fabius q. f. m. n. furia gnatus maximus means "Numerius Fabius Maximus, son of Quintus, grandson of Marcus, born of Furia",Note that while the names of the father and grandfather are genitive (Quinti filius, Marci nepos), the mother's name is ablative; the translation "born of" is simply idiomatic in English. "Born to" would also be idiomatic, but could imply the dative case. while claudia l. valeri uxor would be "Claudia, wife of Lucius Valerius". Slaves and freedmen also possessed filiations, although in this case the person referred to is usually the slave's owner, rather than his or her father. The abbreviations here include s. for servus or serva and l. for libertus or liberta. A slave might have more than one owner, in which case the names could be given serially. In some cases the owner's nomen or cognomen was used instead of or in addition to the praenomen. The liberti of women sometimes used an inverted "C", signifying the feminine praenomen Gaia, here used generically to mean any woman; and there are a few examples of an inverted "M", although it is not clear whether this was used generically, or specifically for the feminine praenomen Marca or Marcia. The number of tribes varied over time; tradition ascribed the institution of thirty tribes to Servius Tullius, the sixth King of Rome, but ten of these were destroyed at the beginning of the Republic. Several tribes were added between 387 and 241 BC, as large swaths of Italy came under Roman control, bringing the total number of tribes to thirty five; except for a brief experiment at the end of the Social War in 88 BC, this number remained fixed. The nature of the tribes was mainly geographic, rather than ethnic; inhabitants of Rome were, in theory, assigned to one of the four "urban" tribes, while the territory beyond the city was allocated to the "rural" or "rustic" tribes. (A list of women's praenomina can be found at praenomen.) For a variety of reasons, women's praenomina became neglected over the course of Roman history, and by the end of the Republic, most women did not have or did not use praenomina. They did not disappear entirely, nor were Roman women bereft of personal names; but for most of Roman history women were known chiefly by their nomina or cognomina. Although the Octavii were an old and distinguished plebeian family, the gens was not divided into stirpes and had no hereditary cognomina; Octavius' father had put down a slave revolt at Thurii and was sometimes given the surname Thurinus (a cognomen ex virtute), but this name was not passed down to the son. At the age of eighteen in 44 BC, Octavius was nominated magister equitum by his granduncle, Gaius Julius Caesar, who held the office of dictator. On the Ides of March, Caesar was assassinated, without legitimate children; but in his will he adopted his nephew, who then became c. julius c. f. caesar octavianus, "Gaius Julius Caesar Octavianus, son of Gaius". Thus far, his name follows the Republican model, becoming that of his adoptive father, followed by his original nomen in the form of an agnomen. Two years later, Caesar was deified by the Roman Senate, and Octavian, as he was then known, was styled divi f., "son of the divine (Caesar)", instead of c. f Still later, after having been acclaimed Imperator by the troops under his command, Octavian assumed this title as an additional praenomen, becoming imp. c. julius divi f. caesar octavianus; in some inscriptions his original praenomen is discarded altogether. In 27 BC, the Senate granted him the title of Augustus, which would ever after be affixed as a cognomen to the names of the Roman emperors. A similar pattern was followed by Augustus' heirs. The emperor's stepson and eventual successor was born Tiberius Claudius Nero; after his adoption by the emperor, he became Tiberius Julius Caesar (retaining his original praenomen). His brother, born Decimus Claudius Nero, subsequently became Nero Claudius Drusus, exchanging his original praenomen for his paternal cognomen, and assuming a new cognomen from his maternal grandfather. Other members of the Julio Claudian dynasty used praenomina such as Drusus and Germanicus. In subsequent generations, all reigning emperors assumed Imperator as an additional praenomen (usually without foregoing their original praenomina), and Augustus as a cognomen. Caesar came to be used as a cognomen designating an heir apparent; and for the first two centuries of the empire, most emperors were adopted by their predecessors. The result was that each emperor bore a series of names that had more to do with the previous emperor than the names with which he had been born; moreover, they added new cognomina as they fought and conquered enemies and new lands, and their filiations recorded their descent from a series of gods. As the names of the emperors themselves changed, so did the names of the members of their families.

Кейінгі дамуы

Империя дәуірінде әртүрлі жаңа есімдеу жүйелері қалыптасты, олар өзгеше болғанымен, іштей логикалық тұрғыдан үйлесімді болды.

Бинарлық номенклатура және полионимия

"Жоғары империя" дәуірінде жаңа аристократия екі немесе одан көп номинаны қабылдауға көшті, бұл практика "бинарлық номенклатура" деп аталды. Мұның себебі атаудың анасының әулетін көрсету немесе мұрагерге өсиет бойынша өсиет берушінің атын өз атына қосу қажеттілігі болды. Мысалы, 118/9 жылғы суффект консулы Гай Бруттий Празенс Луций Фулвий Рустик есімі екі стандартты триа номина жиынтығынан құралған: ол Луций Бруттийдің заңды ұлы болды және әкесінің атына анасының әкесі Луций Фулвий Рустик атын қосты. Республиканың соңғы кезеңдері мен біздің заманымыздың екінші ғасыры аралығында преномен қолданылу жиілігі азайды және ақырында толығымен жойылды. Содан кейін, Веспасиан отбасында болғандай, когномен жеке тұлғаларды ажырату функциясын өзіне алды; мұндай жағдайда когномен жақын қарым-қатынаста преноменнің орнын басты. 212 жылғы жаппай азаматтық беру кезінде жаңа азаматтар Каракалланың жасаған игілігін мойындау үшін "Аврелий" номенін қабылдады. Үшінші ғасырдың соңынан бастап империяны билікке келген жаңа басқарушы элитаның тегіндегі өзгерістер олардың есімдерінде көрінеді: Галлиен мен Диоклетиан арасындағы он бір императордың жетісі (Клавдий Готик, Квинтилл, Проб, Карус, Карин, Нумериан және Максимиан) "Марк Аврелий" есімін таңдады.

Преномина жаңа азаматтар тарапынан қабылдалмаған, бұл "ескі" римдіктер арасындағы бұрыннан бар төмендеуді көрсетеді. Ресми мақсаттар үшін номен қажет болған жағдайда, олар өздерінің нақты номенін пайдаланудың орнына, "Аврелий" номенін есімдерінің алдына қойды.