Кіріспе
Ливерпуль спидвей жолы (өмірінде Ливерпуль халықаралық спидвей жолы және Ливерпуль қалалық жарыс трассасы деп те аталған) Австралияның Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының Батыс Сиднейдегі Грин Вэллиде орналасқан. Ливерпульді Фрэнк Оливери мен Оливери отбасы, сол кездегі Ливерпуль мэрі Алд. Э. Смит ресми түрде ашты және 1989 жылы күтпеген жабылуға дейін жұмыс істеді. Кейіннен Фрэнк Оливери трассаны басқаруды трасса жаңғыртылатын хабаршысы және промоутері, Channel 7 телеарнасының спорттық бағдарламасын жүргізушісі Майк Реймондпен бөлісті. Жарыс трассасын Дуглас Чарльз Барретт салған.
Liverpool Speedway (also known during its life as Liverpool International Speedway and Liverpool City Raceway) was located in Green Valley, Western Sydney, New South Wales, Australia. Liverpool was officially opened by Frank Oliveri and the Oliveri Family, alongside Ald. E. Smith, the mayor of Liverpool at the time, and ran until its sudden and unexpected closure in 1989. Frank Oliveri would later share track management with track announcer and promoter, Channel 7 television sports presenter Mike Raymond. The builder of the race circuit is named Douglas Charles Barrett.
Тарих
Ливерпуль спидвейі 1967 жылдың 14 мамырында Оливери отбасы тарапынан ресми түрде ашылды. Трасса D пішіндес және саз бен доломит қоспасынан тұрды. Алғашқы түнгі бағдарламада Speedcars, TQ, супермодификацияланған, акциялық автомобильдер және седан автомобильдер болды. Ливерпульді Channel 7 телеарнасының спорт комментаторы Майк Реймонд және Ливерпульдің бұрынғы мэрі Фрэнк Оливери басқарды және жарнамалады. Жылдамдық жолы теледидар мен радио арқылы кеңінен насихатталды. Телевизиялық тұлға Реймондтың басшылығымен Ливерпуль 1970-ші жылдардың ортасында және 1980-ші жылдары Австралиядағы ең көп насихатталған жылдамдық жолы болды. 1974 жылдың қысында жылдамдық жолының басшылығы трасса бетінің саз бен доломиттен асфальтқа ауыстырылатынын хабарлады. Осы кезде алаңның атауы алғаш рет өзгеріп, «Ливерпуль халықаралық жылдамдық жолы» деп аталды. Сол кезде кең ауқымды жөндеу жұмыстары да жарияланды, оның ішінде шынымен жабылған мейрамханасы бар толық жабық трибуна, VIP лаунж және 3 қабатты басқару мұнарасы бар еді. Бұлардың барлығы трассаның көрермендер сыйымдылығын шамамен 35 000-ға дейін ұлғайтуға бағытталған. Жол 1974/75 маусымына дейін асфальтталды, бірақ басқа да жобалар іске асырылмады. Ливерпуль спидвейінің ең үлкен жылдық іс-шарасы – Марлборо Гранд Нэшнл 100 Лап жарысы, ол алғаш рет 1971 жылы өткізілді және жергілікті жүргізуші Рик Хантер жеңіп алды. Жарыс арнайы трассалық жарыс машиналарынң үйі болды, олар ақырында Grand National деп белгілі болды. Бұл іс-шара Австралия мен АҚШ-тың барлық жерлерінен жүргізушілерді тартты, бұл Австралиядағы жыл сайынғы Ұлттық чемпионаттардан басқа уақытта өткізілген ең беделді седандық жылдамдық жолының іс-шарасы болды және оған 25 000-ға дейін адам қатысты. Grand National седандары – бұл әсіресе Ливерпуль жарыс жолы үшін жасалған жаңа автомобильдер, бірақ олардың кейбіреулері Австралияның көптеген топырақ жолдарына оңай бейімделді. Олар Sprintcar қозғалтқышына ұқсас жанармай құйылатын шағын блокты V8 қозғалтқышы бар құбырлы кеңейтілген шасси болды. Көшелер негізінен Ливерпульдің асфальт төселген овалында жарысуға арналған болса да, олар бүкіл елде, соның ішінде Ньюкасл Мотордромында Сиднейдің солтүстігінде, Сиднейдің батысындағы Паррамата Сити Жарыс жолында, Роули Паркте және кейін Аделаидадағы Спидвей Паркі, Перттегі Клармонт Спидвейі, Воррнамболдағы Премьер Спидвейі және Брисбендегі Арчерфилд Спидвейі. Спидвей басшылығының ең үлкен жарнамаларының бірі жыл сайын Америкадан төрт седан жүргізушісінен тұратын команданы австралиялық жүргізушілерге қарсы Ливерпульде жарысқа әкелу болды. Америкалық жүргізушілер Джин Уэлч, «Биг Эд» Уилбур және Родни Комбс Австралияда тұрақты болды және тректегі іс-әрекет жиі «Дүниежүзілік чемпионаттың дөңгелектердегі күресі» деп сипатталды. Сынақ матчтары топырақ трассасында да, тротуарда да өтті, әдеттегідей жақсы көңіл-күйлі көпшілік қарсылық көрсетті. Трассаның беті топырақтан асфальтқа ауысқанына қарамастан, Speedcars, Sprintcars және басқа да автомобильдер санаттары 1976 жылы Австралияның жылдамдықтағы автомобильдер чемпионатын және 1977 жылғы Австралия чемпионатының үш жарысының бір кезеңін өткізген жылдамдықтағы жарысты жалғастырды. 1975 жылы Майк Реймонд және оның жарнамалық серіктесі Фрэнк Оливери үш мәрте Инди 500 чемпионы А. Дж. Фойтты және Инди жарысындағы әріптесі Мел Кенионды Ливерпульге 21-ші Австралияның жылдамдықтағы Гран-приде VW қуатымен жүгіру үшін тартты. Фойт жарыстың ортасында Кенионды басып өтіп, оның қақпаға қағылып, жарысқа шығуына аз қалды. Кеньон екінші орынды иеленсе, АҚШ-тың 14 ойыншысының бірі Ларри Райс пен Гарри Паттерсон бірінші айналымда аяқтады. Гран-приге 10 мыңға жуық адам қатысты. Фойт 1976 жылы 22-австралиялық Гран-при үшін Ливерпульге Инди 500 жеңімпазы Джонни Резерфордпен және американдық Рон «Слипи» Трипппен және Хэнк Батчермен бірге оралды. Төрт американдық та, соғыс майданының көпшілігі де VW-мен жұмыс істейтін машиналарды жүргізді. А. Дж. Фойт тағы да жеңімпаз атанды, бұл жолы ол жергілікті батыр және Ұлттық чемпион Джордж Тэтнеллді соңғы айналымда басып өтті. Тэтнелл өзінің дау тудыратын Винфилдтің «Wedge» Speedcar-ін Оффенхаузердің сөндірілген қозғалтқышымен жұмыс істеді. Tatnell-тің 10 жылдан астам уақыт бойы жылдамдықпен жарысқа қатысқанына қарамастан, оның фойтқа қарағанда асфальттандырылған овалдарда жүгірудегі салыстырмалы тәжірибесіздігі оның дөңгелектері қатып қалған кезде байқалды, ал Фойт соңғы айналымда қаттырақ итермелеу үшін дөңгелектерін жаңара алды. 1980 жылы Ливерпуль «Ливерпуль қалалық жарыс жолы» деп аталды, және 1988 жылға дейін Австралияның жылдамдықтағы Гран-приді асфальт пен топырақ трассасында өткізіп келді, оның жеңімпаздары 1977 жылы 10 мәрте Австралияның Sprintcar чемпионы Гарри Раш, 1983 және 1984 жылдары АҚШ-тан келген Рон «Слипи» Трипп және трасса топырақ бетіне қайта оралғаннан кейін, World of Outlaws жұлдызы Стив Кинсер 1986 жылы жеңіске жетті. Stock Saloons да трассада сүйікті болып табылды. Автомобильдер 1968 жылға дейінгі өндірістік автомобильдер болуы керек еді және олар трассада сағат тілі бойынша бағытта жарысты. Жылдамдық жолында, топырақ немесе асфальтта, автомобильдердің барлық кластары және Solo мотоциклі сағат тіліне қарсы бағытта овал трассада жарысады. Дөңгелектердің сықырлауы Ливерпульдегі 10 жылдық асфальтталған жылдамдық жолындағы қалыпты жағдайға айналды. 1974 жылы жылдамдық жолын асфальттау туралы шешім қабылданғанда, асфальт трассасының ішкі жағында топырақ және доломит негізіндегі мотоцикл трассасын салу туралы да шешім қабылданды, осылайша автомобильдер мен мотоциклдерді бір бағдарламада ұстап тұруға болады. Жаңа трассаның сыртқы қауіпсіздік қоршауы болмағандықтан, жылдамдық жолы басшылығы NSW үкіметінен трассаны салуға арнайы рұқсат алуға мәжбүр болды, өйткені NSW жылдамдық жолы заңында жылдамдық жолы қауіпсіздік қоршауы болмайынша жұмыс істей алмайды делінген. Жаңа трасса ерекше бұрылысқа ие болды және артқы түзу сызық негізгі трассаның «D» қисығын қарамады, себебі екі түзу сызығы болды (бұл көрермендерді артқы түзу сызықта трассадан шамамен 30 метр қашықта орналастырды). Бұрын, Solo және sidecar Ливерпульде трасса ашылғаннан бері жергілікті жүргізуші Гордон Гуаско жылдамдық жолы менеджері Оливериге бағдарламаға мотоциклдерді қосуға көндіргеннен кейін негізгі трассада өткізілді. Гуаско 1970 жылдың 8 қарашасында трассада болған апатта қаза тапты. Ішкі мотоцикл трассасы өмірі бойы көптеген әлемдік деңгейдегі solo және sidecar жүргізушілерін қабылдады, жергілікті жұлдыздар Билли Сандерс, Джон Лангфилд, Фил Херн, Гарри Миддлтон және Гари Гуглиельми штаттан келген жұлдыздармен, мысалы Фил Крамп, Джон Булгер және Джон Титманмен араласты. Сонымен қатар, Иван Маугер (Жаңа Зеландия), Оле Ольсен және Ханс Нильсен (Дания) және америкалықтар Брюс Пенхалл, Бобби Шварц, Деннис Сигалос және Шон Моран Австралияда жарысқанда Ливерпульде жиі жарысты. 1976 жылы Оле Ольсен, бұрынғы әлем чемпионы, Ливерпульде өткен жалғыз Австралия чемпионатында жеңіске жетті, бұл бүгінгі күнге дейін Австралиялық емес жүргізушінің ұлттық титулды жеңген соңғы реті. Бұл Даниялықтың Австралия чемпионатында қатысуға құқығы жоқ деп наразылық білдірген басқа жүргізушілерге қарамастан болды. Ливерпуль қалалық жарыс жолы басшылығы мен промоутерлері үшін үлкен жеңіс болып, трасса 1982 жылғы Speedway World Pairs Championship Final-ын қабылдады. Бұл World Pairs Championship-тің 26 жылдық тарихында (1968-1993) Англия мен Еуропадан тыс жерде өткен жалғыз рет болды. Чемпионатты АҚШ-ты ұсынып тұрған Деннис Сигалос пен Бобби Шварц жеңіп алды. Жұп алты ішкі сында жеңіске жетті, Сигалос әрқайсысын жеңіп, Шварц әрқайсысында екінші орынды иеленді, осылайша әр жарыста 5–1 үстемдікке ие болды. Олар 30 ұпаймен (Сигалос 18, Шварц 12) Англияның Питер Коллинз мен Кенни Картердің 22 (Коллинз 15, Картер 7) және Данияның Ханс Нильсен мен Оле Ольсеннің үшінші орындағы 21 ұпайынан (Нильсен 11, Ольсен 10) озып кетті. Қонақ ұлт Австралия, жергілікті Ливерпуль жүргізушілері Билли Сандерс (ағымдағы Австралия чемпионы) және Гари Гуглиельми ұсынып тұрды, төртінші орында 16 ұпаймен аяқтады (Сандерс 11, Гуглиельми 5). 1982...
METRO WEST BMX-тің
Ливерпульде сондай-ақ аренаның оңтүстік-батыс жағында BMX трассасы болды және көптеген халықаралық жарыстар өткізілді. Бұл BMX трассасы "Метро-Вест" BMX трассасы деп белгілі болды. Алғашқыда трассаның ортасында старт төбесі орналасқан. Барлық жүргізушілер жарыс алдында трассаның сыртында қатар тұрып, үш жарысқа бірнеше жүргізуші қатысып, екі жарыс жолағынан өтіп старт төбесінің артына жиналды. Олар 6 сан жазылған бір гольф добын себеттен таңдап, осыған сәйкес старт жолағын анықтайтын. 1984 жыл шамасында старт төбесі трассаның оңтүстік-батыс бұрышына көшірілді. Трассада жарнамалық тақтайшалары бар қоршаулар орнатылған және жоғары деңгейде басқарылды. 1980-жылдардың басында американдық жүргізушілер тобы үшін тур ұйымдастырылып, олар елді аралап, осы аренада жарысқа қатысты. Стю Томпсон, Грег Хилл және Перри Крамер әртүрлі уақытта Metro West трассасында жарысқан. Metro West-те өткен бір жарыстың жүлде қоры 10 000 долларға жетіп, сол кездегі Австралия BMX тарихындағы ең ірі жүлде саналды.
Соңы
1989 жылға қарай жылдамдық жолы қаланың кеңеюінен қауіп көріп, нәтижесінде жаңа тұрғын үйлер мен Valley Plaza сауда орталығының орнына, сондай-ақ Виннелл резерві, Регби лигасы алаңдары, Хинчинбрук Хорнетс клубының үйі үшін бұл аренаның жабылуына келісім жасалды. Мур Паркіндегі Сидней Шоуграунд Speedway 1979/80 маусымынан кейін тұрақты жарыстар өткізбесе, ал Ливерпуль 1989 жылы жабылды. Бұл Гранвиллдегі (1977 жылы ашылған) Паррамата Сити Raceway-ге көбірек назар аударды, ол Спринткар жарыстарына бағытталған және Сиднейдегі жалғыз ірі жылдамдық жолы болды. Мотоциклдер Сиднейдің солтүстік-батыс шетіндегі нашар қатысқан Непиан спидвейінде жарысуын жалғастырды, бірақ Крейг Бойс, Мик Пул және Стивен Дэвис сияқты көптеген Сиднейлік гонщиктер танымал Ньюкасл Мотордромын үй трассасы ретінде пайдалануға мәжбүр болды. 2002 жылы жабылған Мотордром Ньюкасл қаласында Сиднейден шамамен 175 км (108 миль) солтүстікке орналасқан. Қазіргі уақытта Сидней мен Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының көптеген гонщиктері Кури Куридегі Локсфорд Парк Спидвейін үй трассасы ретінде пайдаланады.