U2 тобының «Zoo TV» әлемдік гастрольдік саяхаты

Кіріспе

1992–93 жылғы U2 концерттік гастролі

Zoo TV Tour (ZooTV, ZOO TV немесе ZOOTV деп те жазылады) – U2 рок-тобының әлемдік концерттік гастролі. 1991 жылы шыққан Achtung Baby альбомын насихаттау мақсатында 1992 жылдан 1993 жылға дейін ареналар мен стадиондарда өтті. Бұл тур Achtung Baby альбомындағы топтың жаңа музыкалық бағытын көрсетуге арналған еді. U2 тобының бұрынғы гастрольдеріндегі қарапайым сахналық безендірілімінен өзгеше, Zoo TV Tour – теледидар мен медианың қанағаттандырмайтын толығуын сатиралық тұрғыдан бейнелеп, көрермендерге "сенсорлық шабуыл" жасауға тырысқан, әсем безендірілген мультимедиалық шоу болды. Өздерінің қадірлі, тым мәні бар деген беделден құтылу үшін U2 тур кезінде көңілді және өзіне-өзі сыналы имиджді қабылдады. Zoo TV және Achtung Baby тобының 1990-жылдардағы жаңаруының орталық бөлігі болды. Тур тұжырымы түрлі телебағдарламалар, Перс шығанағындағы соғыс жайлы хабарлар, жаппай ақпарат құралдарының сезімталдықты жоғалту әсері және "таңғы зоопарк" радиошоуларынан шабыт алды. Сахналарда көптеген үлкен бейнеэкрандар, видеоклиптер, жылтылдаған мәтіндер, сондай-ақ Trabant автомобильдерінен жасалған жарықтандыру жүйесі орналастырылған. Шоуларда арна ауыстыру, әзіл-қалжың қоңыраулары, видео мойындаулар, іш биі, соғыс зардап шеккен Сараевомен тікелей спутниктік байланыс болды. Сахнада Боно өзі ойлап тапқан кейіпкерлерді сомдады, олардың ішінде былғары киімдегі "Құмарлық", ашкөз телеевангелист "Көзілдірік доп" және зұлым "Макфисто" бар еді. Басқа U2 гастрольдерінен айырмашылығы, Zoo TV шоуларының әрқайсысы ескі әндер орындалғанға дейін алтыдан сегізге дейін жаңа әндермен басталды. Бес кезеңнен және 157 шоудан тұратын тур 1992 жылдың 29 ақпанында Флорида штатының Лейкленд қаласында басталып, 1993 жылдың 10 желтоқсанында Токиода аяқталды. Турдың алғашқы төрт кезеңінде Солтүстік Америка мен Еуропа арасында кезектесіп, кейін Океания мен Жапонияға сапар шекті. Екі ареналық кезеңнен кейін шоу өндірісі соңғы үш кезең үшін стадиондарда кеңейтілді, олар "Outside Broadcast", "Zooropa" және "Zoomerang/New Zooland" деп аталды. Тур музыка сыншыларының әртүрлі пікірлерін тудырды, бірақ көбінесе жақсы қабылдады. Бұл 1992 жылы Солтүстік Америкадағы ең табысты тур болды, барлығы 5,3 миллион билет сатылды және 151 миллион АҚШ доллары табыс әкелді. Топтың 1993 жылғы Zooropa альбомы тур үзілісі кезінде жазылған және жаппай ақпарат құралдарының тақырыптарын кеңейтті. Тур 1994 жылғы Грэмми сыйлығын жеңіп алған Zoo TV: Live from Sydney концерттік фильмінде бейнеленген. Сыншылар Zoo TV Tour-ды рок музыкасының ең есте қаларлық турларының бірі деп санайды – 2002 жылы Q журналының Том Дойлі оны "кез келген топ сахналаған ең керемет рок-тур" деп атады. Бұрынғы турлары сияқты, Joshua Tree Tour да минималистік, қарапайым өндіріс болды және олар осы мүмкіндікті саяси және әлеуметтік мәселелерді көтеру үшін пайдаланды. Бұл бейне 1988 жылғы Rattle and Hum фильмі мен альбомынан кейін сындарға ұшырады, U2 ұлылық пен өзіне-өзі сенімділік танытқандары үшін айыпталды. Музыкалық тұрақсыздық сезімінен бастап, вокалист Боно 1989 жылдың 30 желтоқсанында тур аяқталар алдында өткен концертте топ үшін өзгерістер күтіліп отырғанын айтты; Дублиндегі туған қаласындағы көрермендер алдында ол сахнада "U2 үшін бірдеңенің соңы" болғанын және олар "қайтадан барып, бәрін қайтадан армандауы керек" деді.

The Zoo TV Tour (also written as ZooTV, ZOO TV or ZOOTV) was a worldwide concert tour by rock band U2. Staged in support of their 1991 album Achtung Baby, the tour visited arenas and stadiums from 1992 to 1993. It was intended to mirror the group's new musical direction on Achtung Baby. In contrast to U2's austere stage setups from previous tours, the Zoo TV Tour was an elaborately staged multimedia spectacle, satirising television and media oversaturation by attempting to instill "sensory overload" in its audience. To escape their reputation for being earnest and over serious, U2 embraced a more lighthearted and self deprecating image on tour. Zoo TV and Achtung Baby were central to the group's 1990s reinvention. The tour's concept was inspired by disparate television programming, coverage of the Gulf War, the desensitising effect of mass media, and "morning zoo" radio shows. The stages featured dozens of large video screens that showed visual effects, video clips, and flashing text phrases, along with a lighting system partially made of Trabant automobiles. The shows incorporated channel surfing, prank calls, video confessionals, a belly dancer, and live satellite transmissions with war torn Sarajevo. On stage, Bono portrayed several characters he conceived, including the leather clad egomaniac "The Fly", the greedy televangelist "Mirror Ball Man", and the devilish "MacPhisto". In contrast to other U2 tours, each of the Zoo TV shows opened with six to eight consecutive new songs before older material was played. Comprising five legs and 157 shows, the tour began in Lakeland, Florida, on 29 February 1992 and ended in Tokyo, Japan, on 10 December 1993. The tour alternated between North America and Europe for the first four legs before visiting Oceania and Japan. After two arena legs, the show's production was expanded for stadiums for the final three legs, which were branded "Outside Broadcast", "Zooropa", and "Zoomerang/New Zooland", respectively. Although the tour provoked a range of reactions from music critics, it was generally well received. It was the highest grossing North American tour of 1992, and overall sold around 5.3 million tickets and grossed US$151 million. The band's 1993 album, Zooropa, was recorded during a break in the tour and expanded on its mass media themes. The tour was depicted in the Grammy Award winning 1994 concert film Zoo TV: Live from Sydney. Critics regard the Zoo TV Tour as one of rock's most memorable tours—in 2002, Qs Tom Doyle called it "the most spectacular rock tour staged by any band". Like their previous tours, the Joshua Tree Tour was a minimalistic, austere production, and they used this outlet for addressing political and social concerns. an image that became a target for derision after their much maligned 1988 motion picture and companion album Rattle and Hum, The project was criticised as being "pretentious", and U2 were accused of being grandiose and self righteous. With a sense of musical stagnation, lead vocalist Bono hinted at changes to come for the band during a 30 December 1989 concert near the end of the tour; before a hometown crowd in Dublin, he said on stage that it was "the end of something for U2" and that they had to "go away and just dream it all up again".

Тұжырымдама

Мен бір жақты көзқарас ұстанымын қабылдадым: "Сендер не қалайсыңдар? Сіздерге бәрі дұрыс орналасқан, жақсы ұйымдастырылған және адамдар назардың ортасы қайда екенін білетін сахналық шоу қажет емес". Қазіргі музыка осылай емес, және жаңа Еуропаның идеясы да осылай емес, сондықтан қорғаныс, хаос және ақпараттың шамадан тыс болу сезімі бар сахналық шоу қалай жасауға болады? Бұл идеяларды топ Берлиндегі Ханса студиясында Achtung Baby альбомын жазғанда ойлап тапты. Германияда олар "Sky News" телеарнасынан Перс шығанағындағы соғыс туралы хабарларды көріп отырды, бұл олардың қонақүйіндегі жалғыз ағылшын тіліндегі бағдарлама болды. Соғыс туралы естігісі келмегенде, жергілікті бағдарламаларға көшіп, "жаман неміс телесериалдарын" және автомобиль жарнамаларын көреді. Мұндай әртүрлі бағдарламалардың қатар келуі U2 және Achtung Baby альбомының продюсері Брайан Иноны мониторларда тірі және жазылған бейнелердің тез өзгеретін қоспасын көрсету арқылы "аудиовизуалды шоу" жасауға шабыздандырды. Ол тур туралы визиясын былай түсіндірді: "Көптеген бейне көздерінен тұратын сахна жасау идеясы менікі еді, материалдың үйлесімсіздігінен туындаған хаос жасау үшін. Бейненің адамдарға топты оңай көруге көмектесуінен алыстау, бұл бейне оларды жасырудың, кейде материал желісінде жоғалтудың жолы". Жазудан үзіліс жасағанда, топ 1991 жылдың ақпан айында Вилли Уильямсты Тенерифеге шақырды. Уильямс жақында Дэвид Боуидің Sound+Vision турнесінде жұмыс істеді, онда кинопроекция және бейне мазмұны қолданылды, және ол "рок-шоу бейнесін әлі армандалмаған деңгейге көтеруге" құштар болды. Топ Уильямсқа өзінің жаңа музыкасын ойнатты – ол альтернативті рок, индустриалдық музыка және электрондық би музыкасынан шабыттанды – және олар оған Боно ұнаған "Zoo TV" фразасы туралы айтты. Уильямс, "әдетте жарықтандыруды өздігінен жасауды ұнатқан", бұрын қоқыс жәшіктері мен жиһаз заттарынан жарықтандыру құрылғыларын жасаған. Ол Trabant-ты U2 турнесіне жарық беру үшін өте қолайлы деп ойлады, оны "сюрреалистік және символдық сахналық элемент" ретінде көреді. Тамыз айына қарай жарықтандыру жүйесі үшін бір Trabant прототипі аяқталды, оның ішкі бөлігі бұзылып, жарықтандыру жабдықтарымен жабдықталды және сырты боялды. Пеллингтон көрнекі дисплейлерде мәтіндік фразаларды көрсету идеясын ойлап тапты, бұл оның суретшілер Дженни Холзер және Барбара Крюгермен бірлесіп жұмыс істегенінен туындады. Бұл идея алғаш рет Achtung Baby альбомының "The Fly" әнінің бейнеклипінде іске асырылды. Боно альбом мен турне дамыған кезде көптеген фразаларды ойлап тапты және жинады. МакГиннес Шемництегі жақында жабылған зауыттан Trabant сатып алу үшін Шығыс Германияға сапар жасады, ал 1992 жылдың қаңтарында Кэтрин Оуэнс машиналарды бояуға кірісті.

Quote box|quote= I sort of took the overview position of saying, 'What do you want? You don't want a stage show where everything fits neatly into place and it's all nicely organized and people know exactly where the center of attention is at all moments.' That isn't what the music is about now, and it certainly isn't what this concept of a new Europe is about, so how can we make a stage show that has some of the feeling of defensiveness and chaos and information overload ?|source=—Brian Eno, on asking U2 about their plans for concerts They were also interested in using video as a way of making themselves less accessible to their audiences. The band developed these ideas while recording Achtung Baby in Berlin at Hansa Studios. While in Germany, they watched television coverage of the Gulf War on Sky News, which was the only English programming available at their hotel. When they were tired of hearing about the conflict, they tuned into local programming to see "bad German soap operas" and automobile advertisements. The juxtaposition of such disparate programming inspired U2 and Achtung Baby co producer Brian Eno to conceive an "audio visual show" that would display a rapidly changing mix of live and pre recorded video on monitors. explained his vision for the tour: "the idea to make a stage set with a lot of different video sources was mine, to make a chaos of uncoordinated material happening together The idea of getting away from video being a way of helping people to see the band more easily this is video as a way of obscuring them, losing them sometimes in just a network of material." While on a break from recording, the band invited production designer Willie Williams to join them in Tenerife in February 1991. Williams had recently worked on David Bowie's Sound+Vision Tour, which used film projection and video content, and he was keen to "take rock show video to a level as yet undreamed of". The band played Williams some of their new music—inspired by alternative rock, industrial music, and electronic dance music—and they told him about the "Zoo TV" phrase that Bono liked. Williams, who "always favored a very homemade approach to lighting, over an off the shelf one", had previously fashioned fixtures from objects such as trash cans and furniture. He saw the Trabant as the perfect object to light U2's tour, envisioning it as a "suitably surreal and symbolic scenic element". By August, a prototype of a single Trabant for the lighting system was completed, with the innards gutted and retrofitted with lighting equipment, and a paint job on the exterior. Pellington conceived the idea to flash text phrases on the visual displays, inspired by his collaborations with artists Jenny Holzer and Barbara Kruger. The concept was first put into practice in the video for Achtung Babys lead single, "The Fly". Bono devised and collected numerous phrases during development of the album and the tour. McGuinness led a trip to East Germany to buy Trabants from a recently closed factory in Chemnitz, and in January 1992, Catherine Owens began to paint the cars.

Сахналық дизайн және шоу өндірісі

1992 жылғы 24 мамырда Фэллон хип-хоп тобының "Television, the Drug of the Nation" әнін орындады. Топ бұл әннің бұқаралық ақпарат құралдары мәдениетіне жасаған сын, турдың басты тақырыптарының бірін бейнелейді деп сенді. The Disposable Heroes of Hiphoprisy "Outside Broadcast" кезеңіндегі қолдау тобының бірі болды, ал олардың өнер көрсетуінен кейін "Television" әні турдың соңына дейін сахнаға шығар алдындағы соңғы ән ретінде сақталды. Жарық өшірілгеннен кейін, топ сахнаға шығар кезде экранда бірнеше видео кіріспелердің бірі көрсетілді. "Outside Broadcast" кезеңінде Emergency Broadcast Network жасаған видеоклиптерден жасалған монтаж көрсетілді, ол АҚШ президенті Джордж Буштің Queen тобының "We Will Rock You" әнін орындағандай көрінуін қамтамасыз етті. 1993 жылғы кезеңдерде Dreamchaser видео өндірісінің Нед О'Хенлон мен Морис Линнейн жасаған басқа кіріспе пайдаланылды. Бұл кіріспе U2 тобының коммунизмнен кейінгі Еуропадағы жағдайға және сол кездегі радикалды ұлтшылдықтың қайта жандануына алаңдаушылығын көрсетті. Бұл Лениннің сүйікті әндерінен, Бетховеннің 9-симфониясынан және әртүрлі еуропалық тілдерде "Сізге не қажет?" деген сұрақтардан тұратын қоспамен үйлесімді болды. Еуропа туы көрсетілді, содан кейін бір жұлдызы түсіп қалғаннан кейін ыдырады.

Негізгі жиынтық

Концерттер алтыдан сегізге дейін "Achtung Baby" әндерінің белгілі бір ретімен басталды, бұл олардың енді 1980-ші жылдардағы U2 емес екендігінің тағы бір белгісі болды. "Zoo Station" әнінің басында Боно өзінің басты сахналық кейіпі "The Fly" ретінде пайда болды, көк және ақ түсті бейне шуының үлкен экранында силуэт түрінде көрінді, ал экранда топ мүшелерінің фотокөшірме анимациялары жылқыдай шашырады. "The Fly" әдетте одан кейін орындалды, видеомониторлар тез ауысатын сөздер мен афоризмдерді көрсетті. Олардың ішінде "Дәм – өнердің жауы", "Дін – клуб", "Білімсіздік – ләззәт", "Көбірек теледидар көріңіз", "Сену" деген сөздің әріптері жоғалып, "жалған" қалды, және "Сен білетіннің бәрі қате" сияқты сөздер болды. "Even Better Than the Real Thing" әнін орындамас бұрын, Боно тікелей эфирдегі телебағдарламаларды қарап шықты. "Zoo Radio" сұхбатында The Edge алғашқы үш әнді сүйемелдеген визуалды материалды сипаттады: бастапқыда Флоридалық жанкүйер Кристина Петро бұл рөлді орындады. Топтың соңғы репетициясына іш киім киіп келгеннен кейін, оны көңіл көтеру үшін Бономен билеуге шақырды. Топ олардың араласуын ұнатып, бұл әннің музыкалық видеосындағы бишіге сілтеме жасайтынын байқады, ол турнеге қатысуға келісті. "One" әнінің орындалуына көптеген тілдерде жазылған әннің атауы және Марк Пеллингтон түсірген бизон бейнелері, соның ішінде Дэвид Войнаровичтің "Falling Buffalo" суреті қосылды. "Tryin' to Throw Your Arms Around the World" әні кезінде Боно көпшіліктен бір жас қызды билеуге шақырды (бұл рәсімді ол бұрынғы турларда әлдеқайда салтанатты түрде орындаған), онымен бірге видеокамерамен түсірілім жасады және шампан шашыратып жіберді. Шоудың осы бөлімінде Муллен кейде "Dirty Old Town" әнін жеке орындады. Топ "Achtung Baby" әндерінің көптерін жазбадағыдай орындады. Бұл материал күрделі және көп қабатты болғандықтан, көптеген әндерде U2 мүшелерінің тікелей орындауына қосымша, алдын ала жазылған немесе сахнадан тыс перкуссия, клавишалар немесе гитара элементтері қолданылды. Шоудың ортаңғы бөлігінде топ B сахнасында өнер көрсетті, ол "Zoo TV-ге қарсы дәрі" болуы тиіс еді. Бұл идея Элвис Преслидің 1968 жылғы "Comeback Special" бағдарламасының сәтті бейресмилігінен шабыттанды. B сахнасынан топ "Angel of Harlem", "When Love Comes to Town", "Stay (Faraway, So Close!)" және Лу Ридтің "Satellite of Love" сияқты тыныш әндерді орындады. Содан кейін B сахнасының екі жағынан қызыл және сары түтін шықты, содан кейін топ негізгі сахнаға қайта жиналып, ескі әндерді шынайы сезіммен орындады. U2 жиі өзінің концерттерін "Pride (In the Name of Love)" әнімен аяқтады, ал бейнеэкрандарда Мартин Лютер Кингтің 1968 жылғы 3 сәуірдегі "I've Been to the Mountaintop" сөзінен үзінді көрсетілді.

The concerts began with a fixed sequence of six to eight consecutive Achtung Baby songs, a further sign that they were no longer the U2 of the 1980s. For the opening song, "Zoo Station", Bono entered as his primary stage persona, "The Fly", appearing silhouetted against a giant screen of blue and white video noise interwoven with glimpses of photo copied animations of the band members. "The Fly" was usually performed next, with the video monitors flashing a rapidly changing array of words and aphorisms. Some of these included "Taste is the enemy of art", "Religion is a club", "Ignorance is bliss", "Watch more TV", "Believe" with letters fading out to leave "lie", and "Everything you know is wrong". Before performances of "Even Better Than the Real Thing", Bono channel surfed through live television programming,

In a Zoo Radio interview, the Edge described the visual material that accompanied the first three songs: Initially, Floridian fan Christina Petro filled the role. After appearing outside the venue of the band's final dress rehearsal in a belly dancing outfit, the crew invited her inside to dance with Bono to lighten the mood. The group liked their interaction and that it made reference to the belly dancer in the song's music video, and she accepted an invitation to join the tour. Performances of "One" were accompanied by the title word shown in many languages, as well as Mark Pellington directed video clips of buffalos culminating with David Wojnarowicz's "Falling Buffalo" photograph. During "Tryin' to Throw Your Arms Around the World", Bono danced with a young female fan from the crowd (a ritual he had done more solemnly on past tours), shared camcorder video filming duties with her, and sprayed champagne. At this point in the show, Mullen sometimes sang a solo performance of "Dirty Old Town". The group played many Achtung Baby songs very similarly to the way they had appeared on record. Since this material was complex and layered, most numbers featuring pre recorded or offstage percussion, keyboard, or guitar elements underlying the U2 members' live instrumentals and vocals. The middle segment of shows featured the band performing on the B stage, which was intended "to be the antidote to Zoo TV". The idea had been inspired by the successful informality of the Elvis Presley 68 Comeback Special. From the B stage, the band played quieter songs, such as acoustic arrangements of "Angel of Harlem", "When Love Comes to Town", "Stay (Faraway, So Close! )", and Lou Reed's "Satellite of Love". Afterwards, red and yellow smoke flares ignited from either end of the B stage, before the band re grouped on the main stage to play older songs with more sincerity. U2 often finished their set with "Pride (In the Name of Love)" while a clip from Martin Luther King Jr.'s famed 3 April 1968 "I've Been to the Mountaintop" speech was played on the video screens.

Тағы да

"Сыртқы эфир" кезеңінен бастап, үзіліс кезінде турдың "видео мойындау кабинасынан" түсірілген кадрлар бейне экрандарда көрсетілді. Боно сахнадан әзіл-қалжыңмен жиі қоңырау шалып, сол кездегі өзінің бейнесін сомдады. "Ultraviolet (Light My Way)" және "With or Without You" әндері кейін жиі орындалды. Концерттер бастапқыда Achtung Baby альбомынан шыққан баяу "Love Is Blindness" әнімен аяқталды. Екі ән де шоудың тыныш, терең ойға бағынған қорытындысын ұсынды, бұл динамикалық, шабуылдайтын ашылудан өзгеше болды; топ сонымен қатар концерттерді әдеттегідей жанкүйерлердің бірге айтатын сүйікті әні "40"пен аяқтау дәстүрінен бас тартқысы келді. Бұл ән тур кезінде жиі орындалған. Турде басқа да қонақ әншілер болды, соның ішінде Аксель Роуз.

1992 жылдың 19 маусымында, Еуропалық жабық кезеңде U2 Манчестерде Kraftwerk, Public Enemy және Big Audio Dynamite II тобымен бірге "Stop Sellafield" концертін өткізді, бұл Sellafield-тегі екінші ядролық отынды қайта өңдеу зауытының жұмысына қарсылық білдіру мақсатында ұйымдастырылды. Ол және Боно өзіндік вокалдық стильдерін пайдаланып дуэт орындады. Екінші концертте және турдың қалған бөлігінде Рид ән айтқан жазба Бономен виртуалды дуэт үшін пайдаланылды. 2010 жылы Клейтон "Боно Zoo TV турнесі кезінде әр түнде Салман Рушдиге сахнадан қоңырау шалатын" еді деп еске алды. Біз Уэмблиде ойнағанда, Салман жеке келді және стадион шуға батты. Ларридің жүзінен біз оны күтпегенімізді көрдік. Одан кейін Салман жиі келіп тұратын. Ол сахна артындағы билет алып, оны мүмкіндігінше көп пайдаланды. Жасырын болуы керек адам үшін оны осы жерде көру өте оңай болды.

Бононың сахналық кейіпкері

Боно Zoo TV қойылымдары барысында бірнеше костюмдік бейнелерді қабылдады. Сахнада ол негізінен үш кейіпкерді пайдаланды: "Құбыжық", "Көзілдірікті адам" және "Макфисто". "Bullet the Blue Sky" және "Running to Stand Still" өнернамалары кезінде ол әскери жилет, фуражка және микрофон гарнитурасын киіп сахнаға шықты. Осы бейнеде ол Вьетнам соғысынан бастау алатын қойылымда айқайлап, ашуланып сөйледі. U2 тым мәжбүрлі және өзімшіл репутациядан құтылу үшін бейнесін өзгертіп, көбірек қалжыңға толы болуға шешім қабылдады. Боно осы кейіпкер ретінде әннің мәтінін жазып, "бір жолдық афоризмдер" тізбегін құрастырды. Ол кейіпкерін былғары киімдегі эгоманкаға айналдырып, киімін Лу Ридтің көзілдірігі, Элвис Преслидің күртесі және Джим Моррисонның былғары шалбарынан құралған деп сипаттады. Боно әр концертті Құбыжық ретінде бастап, концерттің бірінші жартысын осы бейнеде өткізді. 1980-жылдардағы адал сахналық бейнесіне қарамастан, Құбыжық ретінде Боно сахнада "әсемдік пен стильмен" серуендеп, эгоистикалық рок жұлдызының мінез-құлқын көрсетті. Ол гастрольдік сахнадан тыс жерлерде де, қоғамдық шараларда және қонақүйлерде де осы кейіпкерде болып жүрді. Бастапқыда "Мырза Алтын" деп аталған Макфисто алтын түсті ламе костюм, алтын платформалы аяқ киім, ақ бояу, ерінген еріндер және басында шайтан мүйіздері бар киім киді. Макфисто ретінде Боно жоғары сынып ағылшын акцентімен сөйледі, бұл сәтсіз актерге тән акцентке ұқсас болды. Макфисто кейіпкері U2-нің 1993 жылғы алғашқы концертінен бір күн бұрын репетиция кезінде қалыптасты. Макфисто "Can't Help Falling in Love" әнін ерекше балалық көңіл күймен орындады, көптеген сыншылар бұл оқиғаны шоудың ең тиімді сәттерінің бірі деп атады. Макфисто ретінде Боно "Көзілдірікті адам" бейнесімен бастаған концерттік әзіл-қалжыңдарды жалғастырып, әр шоу орнына қарай мақсаттарын өзгертті. Олардың көптегені жергілікті саясаткерлер еді, Боно оларды шайтан бейнесінде мазақтап, әңгімелесуге тырысты. Оның мақсаттарының ішінде Кентербери архиепискобы, Хельмут Коль, Бенедикт Хенч, Рим папасы, Алессандра Муссолини, Ханс Янмат, Бернар Тапи, Джон Гаммер және Ян Генри Т. Олсен болды.

Bono assumed a number of costumed alter egos during Zoo TV performances. The three main personae that he used on stage were "The Fly", "Mirror Ball Man", and "MacPhisto". During performances of "Bullet the Blue Sky" and "Running to Stand Still", he also appeared on stage wearing a military utility vest and cap, and a microphone headset. As this character, he ranted and raved in an act he said was set in the Vietnam War. To escape their reputation for being overly serious and self righteous, U2 decided to alter their image by being more facetious. Bono wrote the song's lyrics as this character, composing a sequence of "single line aphorisms". He developed the persona into a leather clad egomaniac, describing his outfit as having Lou Reed's glasses, Elvis Presley's jacket, and Jim Morrison's leather trousers. Bono began each concert as The Fly and continued to play the character for most of the first half of the concert. In contrast to his earnest stage persona of the 1980s, as The Fly, Bono strutted around the stage with "swagger and style", exhibiting mannerisms of an egotistical rock star. He often stayed in character away from the tour stage, including for public appearances and when staying in hotels. Initially called "Mr. Gold", MacPhisto wore a gold lamé suit with gold platform shoes, pale makeup, lipstick, and devil's horns on his head. As MacPhisto, Bono spoke with an exaggerated upper class English accent, similar to that of a down on his luck character actor. The MacPhisto character was realised during rehearsal the night before U2's first 1993 show. MacPhisto sang the closing "Can't Help Falling in Love" in an oddly childlike manner that many reviewers found one of the most poignant moments of the show. As MacPhisto, Bono continued his routine of making in concert prank calls that had begun with Mirror Ball Man, and he changed his targets with the location of each show. Many of them were local politicians who Bono wished to mock by engaging them in character as the devil. Among his targets were the Archbishop of Canterbury, Helmut Kohl, Bénédict Hentsch, the Pope, Alessandra Mussolini, Hans Janmaat, Bernard Tapie, John Gummer, and Jan Henry T. Olsen.

Сараево спутнигі арқылы хабар беру

1993 жылы бірнеше еуропалық концерттерде Босния соғысы кезінде қамалған Сараево қаласында тұратын адамдармен тікелей спутниктік байланыс орнатылды. Бұл хабарларды американдық көмекші Билл Картердің көмегімен ұйымдастырды. 3 шілдеде Веронадағы концертінен бұрын топ Картермен Radio Televizija Bosne I Hercegovina радиосына Босния туралы сұхбат беру үшін кездесті. Картер қауіпті жағдайларда сараевтықтарға көмектесу тәжірибесін баяндады. Қала ішінде Картер MTV телеарнасында Бононың «Zooropa» тур аяғының тақырыбы біріккен Еуропа екенін айтқан сұхбатын көріп қалды. Картер Боснияға назар аудармаса, мұндай мақсаттың мәні болмайды деп ойлады, сондықтан ол Бонодан көмек сұрады. Ол U2 тобының Сараевоға барып, соғысқа назар аудару және жанжалды жариялаудан туған «медиа шаршауын» жеңуді өтінді. Спутниктік байланысқа қосылу үшін Картер мен екі әріптесі түнде «Снайперлер аллеясы» арқылы Сараево телеарнасына өтуге мәжбүр болды, және олар снайперлердің назарына ілікпеу үшін мүмкіндігінше аз жарықпен түсіруге тырысты. Бұл бір ай ішінде он рет қайталанды. Картер қаладағы нашарлап бара жатқан жағдайды талқылады, ал босниялықтар U2 және олардың тыңдаушыларымен жиі сөйлесті. Уэмбли стадионындағы концертке тікелей эфирде хабарлаған кезде Сараеводағы үш әйел спутник арқылы Боноға былай деді: «Біз сіз біз үшін ештеңе жасамайтыныңызды білеміз. Сіз рок-шоуға қайта ораласыз. Сіз біздің бар екенімізді ұмытып кетесіз. Біздің бәріміз өлеміз». U2 бір күні Сараевода өнер көрсетуге уәде берді және 1997 жылдың 23 қыркүйегінде PopMart туры аясында өткен концертпен осы уәдесін орындады.

Zooropa-ның жаздырылуы және шығарылуы

U2 өзінің сегізінші студиялық альбомын, Zooropa, 1993 жылдың ақпаннан мамырға дейін турдың үшінші және төртінші кезеңдері арасындағы үзіліс кезінде жазды. Альбом бастапқыда Achtung Baby альбомына қосымша EP ретінде жоспарланған, бірақ тез арада толық LP-ге дейін кеңейді. Жазу жұмысы тур қайта басталғанға дейін аяқталмады, ал "Zooropa" кезеңінің алғашқы айында топ концерттен кейін үйге ұшып, таңға дейін жаздырып, келесі қалаға сапар шегуден бұрын демалыс күндерін жұмысқа жұмсады. Альбом 1993 жылдың 5 шілдесінде жарық көрді. Zooropa бұрынғы жазбаларынан Achtung Baby-ден де артық стиль жағынан ерекшеленді, оған би музыкасының қосымша ықпалы мен электрондық эффектілер енгізілді. Альбомдағы әндер келесі "Zooropa" және "Zoomerang" кезеңдеріндегі концерттік тізімдерге енгізілді, ең көп орындалғандары – "Numb" және "Stay (Faraway, So Close!)". "Zoomerang" кезеңі үшін "Daddy's Gonna Pay for Your Crashed Car" және "Lemon" қосымша нөмірлерге, ал "Dirty Day" негізгі тізімге қосылды. Zoo Radio арнасында 1992 жылғы Торонто, Даллас, Темпе және Нью-Йорк қалаларындағы концерттердің тікелей жазбалары ойнатылды. 1992 жылғы бірнеше концерт, оның ішінде 11 маусымда Стокгольмде және 27 қазанда Эль-Пасода өткен концерттер, жеңімпаздарға көрсетілді. 1992 жылдың қазан айында U2 Achtung Baby: The Videos, The Cameos, and a Whole Lot of Interference from Zoo TV атты VHS жинағын шығарды, онда Achtung Baby альбомынан тоғыз музыкалық бейнеклип кірді. Музыкалық бейнеклиптердің арасында құжаттамалық түсірілімдер, медиа клиптер және тур кезінде көрсетілгендерге ұқсас басқа да бейнелерден тұратын "кедергілер" деп аталатын фрагменттер орналастырылды. Алайда, турдың соңғы кезеңдерінде шамадан тыс ішіп алған Клейтон 26 қарашада алкогольдік мас күйден кейін өнер көрсете алмады. Бас гитара техникі Стюарт Морган Клейтонды ауыстырды, бұл U2 мүшесінің карьерасының басында болғаннан кейін алғаш рет концертті жіберіп алуы болды. Клейтон 27 қарашадағы концертте ойнауға үлкерді. U2 бастапқыда концертті MTV арнасымен бірлесіп 1994 жылдың қаңтарында үш түрлі телеарнада үш әртүрлі көзқараспен көрсетуді жоспарлаған "үштік" трансляция жасауды көздеген. Концепцияны толық дамытпағанын түсінгеннен кейін, топ "үштік" трансляцияны тоқтатты, бұл турдың Тынық мұхиты кезеңін табысты етуі керек болған кірістен бас тартқандығын білдірді. Кейіннен шоу 1994 жылы Zoo TV: Live from Sydney концерттік видеосы ретінде, ал 2006 жылы U2 веб-сайтына жазылғандар үшін Zoo TV Live қос дискі ретінде шығарылды. Видео 37-ші жылдық Grammy марапаттауында "Үздік ұзын форматты музыкалық видео" номинациясында Grammy сыйлығын жеңіп алды.

U2 recorded their eighth studio album, Zooropa, from February to May 1993 during an extended break between the third and fourth legs of the tour. The album was originally intended as a companion EP to Achtung Baby, but quickly expanded into a full LP. Recording could not be completed before the tour restarted, and for the first month of the "Zooropa" leg, the band flew home after shows, recording until the early morning and working on their off days, before travelling to their next destination. The album was released on 5 July 1993. Zooropa was an even greater departure in style from their earlier recordings than Achtung Baby was, incorporating further dance music influences and electronic effects. Songs from the album were incorporated into the setlists on the subsequent "Zooropa" and "Zoomerang" legs, most frequently "Numb" and "Stay (Faraway, So Close!)". For the "Zoomerang" leg, "Daddy's Gonna Pay for Your Crashed Car" and "Lemon" were added to the encore and "Dirty Day" to the main set. A Zoo Radio special included live selections from 1992 shows from Toronto, Dallas, Tempe, and New York City. Several 1992 shows, including the 11 June concert in Stockholm and 27 October concert in El Paso, were broadcast into the homes of fans who had won contests. In October 1992, U2 released Achtung Baby: The Videos, The Cameos, and a Whole Lot of Interference from Zoo TV, a VHS compilation of nine music videos from Achtung Baby. Interspersed between the music videos were clips of so called "interference", comprising documentary footage, media clips, and other video similar to what was displayed on tour. However, Clayton, who began drinking excessively on the latter stages of the tour, was unable to perform on 26 November after experiencing an alcoholic blackout. Bass guitar technician Stuart Morgan filled in for Clayton instead, marking the first time a member of U2 had missed a concert since their earliest days. Clayton recovered in time to play the 27 November show, U2 originally planned to produce the concert with MTV for a January 1994 "triplecast" that would have offered three different perspectives of the show on three separate television channels. After realising they had not fully developed the concept, the group cancelled the "triplecast", denying themselves income that was supposed to make the Pacific leg of the tour profitable. The show was subsequently released as the concert video Zoo TV: Live from Sydney in 1994, and the double CD Zoo TV Live in 2006 to subscribing members of U2's website. The video won the Grammy Award for Best Long Form Music Video at the 37th Annual Grammy Awards ceremony.

Сыни жауап

Алғашқы сахналық кезеңдердегі сын-пікірлер U2 ұстанымының күрт өзгеруін көрсетті. Көптеген сыншылар тур туралы жағымды пікірлер жариялады. Сан-Франциско хроникасы музыканы толықтырған арнайы эффекттерді мақтады. Рецензент: "Көп жағдайда сюрреалистік эффекттер әндерге қызмет етті, керісінше емес" деп жазды. "Бұл керемет мультимедиалық өнім рок сахнасындағы тарихының биік белесі болады" деп қорытындылады. USA Today газетінің Эдна Гундерсен U2 өзінің мифін жойып жатқанын айтты және шоу "көңілді көріністер мен қаһарлы музыканың триптік және әсем концерті" екенін жазды. Melody Maker-дің Джон Видерхорн өзінің бұрынғы сахналық тәжірибесіне сүйене отырып, шоуды ұнатпайтынын күткенін жазды: "Бірақ, ах, бүгін U2 туралы жағымсыз пікір білдіре алмаймын. Олардың Zoo TV шоуы визуалды тұрғыдан таң қалдырады, музыкалық тұрғыдан теңдесі жоқ, шынымен де қозғалысқа келтіреді және, әрине, көңіл көтереді". The Star Ledger басылымы топтың музыкасын бейне көрсетілімдермен алмастырғанын, әсіресе ашылу сахнасында "музыканы нақты "шоудың" саундтрегі ретінде ғана естігенін" айтты. Ол топтың өзінің ұлылығын қамтамасыз еткен құпиялылық пен құштарлық сезімін жоғалтқанын және музыкалық видео стиліне ұшырағанын айтып аяқтады. Турдың стадиондық кезеңдері ареналық шоуларға қарағанда көбірек мақтауға ие болды. Сыншылар шоу мен тізімі бұрынғыдай болғанын, бірақ гастрольдер көбінесе ауқымның артуынан пайда тапқанын атап өтті. New York Daily News газетінде айтылғандай, сахна "телевизорлардан жасалған қалаға ұқсайды – электронды Оз елі" және "көңіл көтеру үшін ғана емес (видео дәуіріндегі көптеген суретшілер сияқты), бірақ нақты ниетпен қолданылды". Ол топтың "рок музыкасының клишелерін мазақтау мен пайдалану арасында керемет жоғары сымда жүргенін" қорытындылады. Rolling Stone журналының жазушылары 1992 жылғы ең жақсылар санында U2-ді "Үздік топ" жеңімпаздарының бірі деп атады, ал Zoo TV Tour-ы "Үздік тур" және "Ең нашар тур" атағына ие болды. The Independent журналы "Zooropa" кезеңін мақтады, сыншы былай деді: "Күдікпен келдім, ал техникалық сиқыршылық пен рухани шеберліктің ең күрделі кездесуіне куә болдым деп сеніп кеттім". The Irish Times газетінің авторы Дейв Фэннинг "Zooropa" кезеңін мақтап, "Егер бұл барлық басқа рок цирктерді өлшеуге арналған шоу болса, онда жаңа музыкаға Құдай көмектессін" деді. Фэннинг топтың, әсіресе Бононың "стилі, тартымдылығы және өзіне сенімділігі" бар екенін байқады. Стадиондық кезеңдерге де қарсылар табылды, NME шоуларды "саяси тұрғыдан наив, мәдени тұрғыдан беймәлім адамдардың көмегімен жасалған екі сағаттық постмодернистік Pot Noodle жарнамасы" деп атады. Грэхам стадионның ауқымы көрермендермен аз байланысқа және көбірек болжамдылыққа әкелетінін ойлады.

Reviews written during the initial arena legs reflected the dramatic change in U2's approach. Many critics published favourable reviews about the tour. The San Francisco Chronicle praised the special effects for supplementing the music. The reviewer wrote, "The often surrealistic effects always served the songs, not the other way around." The review concluded, "this magnificent multimedia production will serve as a pinnacle in rock's onstage history for sometime to come". Edna Gundersen of USA Today said that U2 was dismantling its myth and wrote that the show was "a trippy and decadent concert of bedazzling visuals and adventurous music". Melody Makers Jon Wiederhorn wrote that he expected to dislike the show based upon their past stage history, "But, alas, I cannot be negative about U2 tonight. Their Zoo TV show is visually stunning, musically unparalleled, downright moving and, dammit, truly entertaining." The Star Ledger said that the band shortchanged its music with its video presentations and that especially during the opening sequence, "one was only aware of the music as a soundtrack to the real 'show'". It concluded by saying that the group had lost the sense of mystery and yearning that made it great and that they had succumbed to the style of music videos. The stadium legs of the tour received more consistent praise than the arena shows. Critics noted that while the show and its setlist were largely the same as before, the tour mostly benefited from the increased scale. The New York Daily News said that the stage "looked like a city made of television sets—an electronic Oz" and that "glitz was used not as a mere distraction (as it has been by so many video age artists), but as a determined conceit". She concluded that the group had "deliver[ed] a brilliant high wire act" between mocking and exploiting rock music clichés, The writers of Rolling Stone, in a best of 1992 issue, named U2 co winners of "Best Band", while awarding the Zoo TV Tour honours for both "Best Tour" and "Worst Tour". The Independent praised the "Zooropa" leg, with the reviewer stating, "I came as a sceptic, and left believing I had witnessed the most sophisticated meeting of technical wizardry and mojo priestcraft ever mounted." Dave Fanning of The Irish Times praised the "Zooropa" leg, stating, "If this is the show by which all other rock circuses must be measured, then God help the new music." Fanning observed that the group, particularly Bono, exhibited "style, sex and self assurance". The stadium legs had their detractors, as NME called the shows a "two hour post modernist Pot Noodle advert made by politically naive, culturally unaware squares with the help of some cool, arty people". Graham thought that the scale of the stadium shows led to more predictability and less interaction with the audiences.

Желкенішті реакциясы

Топ пен музыка индустриясы фанаттар турнеге қалай қарайтынын алдын ала білмей қалды. Көптеген христиан жанкүйерлері топтың қимыл-қозғалысына наразы болды және олар діни сенімдерін тастап кеткен деп ойлады. Ашық аялардағы концерттерге келген көптеген жанкүйерлер не күтуге болатынын білген, ал Парелес Бононың рок-жұлдызға ешқашан табынуға болмайтыны туралы айтқан сөздері құдайға сыйынғандай ықыласпен қарсы алынғанын көрді; ол шоудың күмәндану туралы мәселесі көрермендерге толыққанды жетпегенін және "Боно жанкүйерлеріне не айтса да, олар оған сеніп қалады" деген қорытындыға келді.

Коммерциялық өнімділік

Турненің алғашқы кезеңінде U2 13 215 414 АҚШ долларын тауып, 32 концертке 528 763 билет сатты. Billboard журналы олардың 72 427 148 АҚШ долларын тауып, 77 концертке 2 482 802 билет сатылғанын хабарлады. Pollstar мәліметінше, бұл сол жылы гастрольдік сапармен шыққан әртістердің арасындағы ең жоғары табыс болды және сол кезде Солтүстік Америкадағы гастрольдер бойынша үшінші орынды иеленді, Rolling Stones тобының 1989 жылғы Steel Wheels Tour және New Kids on the Block тобының 1990 жылғы Magic Summer Tour гастрольдерінен кейін. Zoo TV сол жылы Солтүстік Америка мен Еуропа бойынша 2,9 миллион билет сатты және шамамен 151 миллион АҚШ долларын тауыпты. Топ турды ұйымдастыруға көп шығын жұмсады, нәтижесінде пайда аз болды. Турдың Жапониядағы соңғы аялдамасында МакГиннес 1992 жылы Солтүстік Америкада 600 000-нан астам футболка сатылғанын, оның арқасында Zoo TV табысты болғанын растады: "Біз футболка сатудан 30 миллион доллар тауып алдық. Олар болмағанда біз мүлдем қиын жағдайда қалар едік".

Марапаттар

1992 жылғы Billboard Music Awards-та U2 тобы №1 сатылымды тур үшін жеңіске жетті. 1992 жылғы Pollstar концерт индустриясы сыйлықтарында топ ең шығармашылық сахналық қойылым үшін марапатталды және «Ең шығармашылық тур пакеті» мен «Жылдың ірі турнесі» номинацияларына ұсынылды. Zoo TV турнесіндегі жұмысы үшін Уилли Уильямс пен Кэрол Доддс 1992 жылғы Lighting Dimensions International Awards-та «Жыл дизайнері / жарықтандыру» сыйлығын жеңіп алды.

U2-ге әсері

Zoo TV турнесі кезінде U2 1980-ші жылдар бойы күресіп, қабылдауға тартынған "рок-жұлдызы" имиджін қабылдады. 1993 жылдың мамырында Кэмпбелл Клейтонмен никелесетінін хабарлады, Клейтонның Кэмпбеллмен арақатынасы 1994 жылы аяқталды, бірақ тур кезінде U2 тобының тағы бір мүшесі махаббатқа кенелді. The Edge турдың хореографы және белі бишісі қызметін атқарган Морли Стейнбергпен жақын болды. Ол 1994 жылы Дублинге оның қасына көшіп, 2002 жылы үйленді. U2 тобының ең ұзақ – екі жылдық турнесінің соңғы кезеңдері топты шаршатып жіберді. Zoo TV аяқталғаннан кейін U2 топ ретінде жазудан ұзақ үзіліс жасады. Муллен мен Клейтон Манхэттенге көшіп, жақсы музыкант болу үшін музыка сабақтарын іздеді. The Edge және Боно 1994 жылдың көп бөлігін Францияның оңтүстігінде жаңадан жөнделген үйлерде өткізді. The Edge: «Менің ойымша, [тур] бізді созды. Содан кейін біз басқа топқа айналдық, ал турлер басқаша болды». Продюсер Нелли Хупер кейін Боноға Zoo TV «барлығы үшін иронияны жойды» деді. Режиссер Джоэл Шумахер Бонноға «Бэтмен мәңгілік» фильмінде Макфисто рөлін жасауға тырысты, бірақ екеуі де кейін бұл рөлге оның жарамайтынына келісті. Zoo TV турнесінен кейінгі жылдары Боно көпшілік алдында күн көзілдірігін тағып жүрді, ол оның ерекше белгісіне айналды. 2014 жылдың қазан айында Боно күн көзілдірігін тағып жүруінің себебі глаукомаға шалдыққанын айтты.

Пиксилерге әсері

The Pixies-тің қосалқы топ ретінде өнер көрсетуі олардың тарауына себеп болған дауға әкелді. 1992 жылдың шілдесінде Spin журналында "U2 on Tour: The Story They Didn't Want You to Read" деген тақырыпта мақала жарияланды. Онда автор Джим Грирдің аты-жөні белгісіз әйел досымен (кейін Pixies тобының бас гитаршысы Ким Дил екені анықталды) турдың алғашқы апталарындағы саяхаты туралы айтылды. Мақалада Pixies тобына U2-нің дұрыс емес қарым-қатынасы туралы олардың сын-ескертпелері келтірілді. Екі топ та келіспеді және Ким Дилге, әсіресе Pixies тобының вокалисі Блэк Фрэнсиске қатты ашуланды. 1993 жылы топ ішіндегі шиеленістердің нәтижесінде Фрэнсис Pixies тобының тарағанын мәлімдеді. Бұл орындалмады, бірақ 1997 жылы MTV Zoo TV деп аталатын қысқаша телесериал көрсетті, онда Emergency Broadcast Network турдың аясында заманауи сюрреалистік сатиралық бейнежазбалар жасаумен айналысты. U2 бұл жобаны турдың жаңалықтар журналы ретінде қалай көрінетінінің бейнесі ретінде мақұлдады, бірақ олардың тікелей қатысуы жартылай қаржыландырумен және Zooropa альбомынан алынған материалдармен шектелді. Сыншылар PopMart-ты бұрынғыдан гөрі аз қызығушылықпен қабылдаса да, 2009 жылғы сұхбатында Боно бұл турды олардың ең жақсысы деп атады: "Pop(Mart) – біздің ең жарқын сәтіміз. Ол Zoo TV-ден эстетикалық тұрғыдан жақсы, ал өнер жобасы ретінде одан да анық идея туындайды". 2005 жылы Vertigo Tour барысында топ Zoo TV Tour-ға құрмет көрсету мақсатында "Zoo Station", "The Fly" және "Mysterious Ways" әндерін орындады; "Zoo Station" әнінің қойылымында фондық визуалды эффекттерде бұрмалаулар болды, ал "The Fly" әнінде Zoo TV визуалдарына ұқсас LED экрандарында жылтылдаған мәтіндік эффекттер қолданылды. Боно 2018 жылғы Experience + Innocence Tour кезінде MacPhisto кейіпін қайтадан сомдады, оның бетіне толықтырылған шындық камерасының фильтрі қойылды. Топтың шығармашылық тобы кейіпкерге 25 жылғы ауыр өмірдің оны қалай өзгертетінін көз алдына келтіріп, жаңа келбет берді. MacPhisto ретінде Боно сол кездегі әлеуметтік-саяси оқиғалар мен қозғалыстар, мысалы Шарлоттсвилл митингісі туралы пікір білдірді. Ол осы монологтарын "Менің бар екенімді сенбеген кезде ғана мен ең жақсы жұмысымды жасаймын" деген сөздермен аяқтады.

The Pixies' stint as a support act caused a controversy that partially contributed to their breakup. In July 1992, Spin featured a cover story titled "U2 on Tour: The Story They Didn't Want You to Read", which detailed author Jim Greer's travels on the tour's first weeks with his unidentified girlfriend (who turned out to be Pixies' bassist Kim Deal). The article featured their criticisms of U2 for the supposed poor treatment the Pixies received. Both groups disagreed and were livid at Deal, particularly Pixies frontman Black Francis. In 1993, following tensions within the group, Francis announced the Pixies had dissolved. This never materialised, but in 1997, MTV ran a brief miniseries called Zoo TV, which featured Emergency Broadcast Network extending their tour role in creating contemporary surrealist satirical video. U2 endorsed the effort as a representation of what the tour would have been like as a news magazine, but their direct role was limited to providing half financing and outtakes from the Zooropa album. Although critics were much less receptive to PopMart, in a 2009 interview, Bono said that he considers that tour to be their best: "Pop(Mart) is our finest hour. It's better than Zoo TV aesthetically, and as an art project it is a clearer thought." In 2005, during their Vertigo Tour, the group often played a short set of songs as a homage to the Zoo TV Tour—"Zoo Station", "The Fly", and "Mysterious Ways"—as part of the first encore; performances of "Zoo Station" included the interference in the background visual effects, and "The Fly" used flashing text effects on the LED screens similar to the Zoo TV visuals. Bono reprised the MacPhisto character during the band's 2018 Experience + Innocence Tour, using an augmented reality camera filter applied to his face. The band's creative team gave the character a new appearance after envisioning how 25 years of hard living would have changed him. As MacPhisto, Bono commented on sociopolitical events and movements of the time such as the Charlottesville rally. He punctuated these monologues by saying, "when you don't believe that I exist, that's when I do my best work".

Есеп және алымдар

1995 жылы Рок-н-ролл даңқы залы ашылғанда, вестибюльде төбеден ілінген төрт Trabant машинасы және турдың декорациясынан алынған неон жарнамасы орналастырылған. 2004 жылдан 2018 жылға дейін Дублиндегі Hard Rock Cafe-де бір Trabant машинасы көрмеге қойылды. 1994 жылы БП Фэллон Zoo TV турнесіндегі тәжірибесін, DJ ретінде жұмыс істеген кезін баяндайтын "U2: Faraway, So Close" кітабын жариялады. Келесі жылы автор Билл Фланаган U2 at the End of the World кітабын шығарды, ол да тур кезінде топпен өткізген уақытын қамтиды.

Сыни талдау және ықпал ету

Zoo TV-ді топтың 2023–2024 жылдардағы U2:UV Achtung Baby Live at Sphere концерттік резиденциясымен салыстыра отырып, Uproxx-тың Стивен Хайден былай деді: «Сол кезде U2-нің мақсаты – технологияны пайдалану туралы пікір білдіру (және айыптау), технологияны адамзатты өздерінің ең маңызды жақтарынан айыратын құрал ретінде көрсету болды. Үлкен экрандар көрермендерді үздіксіз стимулмен қамтамасыз етіп, сонымен бірге, визуалды стимулға тойып, мидың тозуы мүмкін екенін ескертіп отырды». Ол былай деп қосты: «90-шы жылдары U2 [төртінші қабырғаны] бұзып, өнердің жасалмалығы арқылы өнердің жасалмалығын жойды, бізді қоршап тұрған медианың толыққанды батыруының көрінбейтін қабырғасын көрнеу етіп, оны көруге және осы арқылы одан асып, тереңірек және шынайы нәрсеге ұмтылуға мүмкіндік берді». Chicago Tribune газетіне жазған Боб Гендрон, турда «топ көрнекі эффектілерді өткір және болашақты болжайтын мәдени түсініктемелермен үйлестіріп, бұқаралық ақпарат құралдарының қанағаттанбауы, кең таралған материализм және, әсіресе, ойын-сауық, жаңалықтар және коммерция арасындағы шекараның жұқаруын зерттеді» деді. Los Angeles Times газетінің журналисі Майкл Вуд Zoo TV Tour «видеоның қазіргі заманғы поп-концерттердің маңызды бөлігі ретінде орнығуына» ықпал еткенін айтты. Боно U2-нің құлаққа салынатын мониторлар ойда келгеннен кейін B сахнасын жасаған алғашқы топ екенін мәлімдеді. 2001 жылы Уилли Уильямс Zoo TV-ден бері B сахнасы «индустрияда қалыпты жағдайға айналды; қазір көретін әрбір топтың B сахнасы бар» деді.