Мэттью Мюррей: Британдық инженер және машина жасаушы
Matthew Murray
Мэттью Мюррей (1765-1826): британдық инженер, бу машинасы мен станок өндірушісі. 1812 ж. тұңғыш коммерциялық бу локомотивін жасады. Тарихы, өнертабыстары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық бу машинасы және машина құралы инженері және өндірушісі (1765–1826)
British steam engine and machine tool engineer and manufacturer (1765 1826)
Мэтью Мюррей (1765 – 20 ақпан 1826) – ағылшын бу машинасы және машина құралы өндірушісі, ол 1812 жылы алғашқы коммерциялық тұрғыдан пайдалы бу локомотивін, екі цилиндрлі «Саламанканы» жобалап және жасады. Ол бу қозғалтқыштары, машина құралдары және тоқыма өнеркәсібі үшін жабдықтар сияқты көптеген салаларда жаңашыл дизайнер болды.
Matthew Murray (1765 – 20 February 1826) was an English steam engine and machine tool manufacturer, who designed and built the first commercially viable steam locomotive, the twin cylinder Salamanca in 1812. He was an innovative designer in many fields, including steam engines, machine tools and machinery for the textile industry.
Алғашқы жылдар
Мэтью Мюррейдің ерте жылдары туралы көп мәлімет жоқ. Ол 1765 жылы Ньюкасл-апон-Тайнда дүниеге келген. Он төрт жасында мектепті тастап, ұста немесе ақ ұста болып оқуға түсті. 1785 жылы, оқуын аяқтағаннан кейін, ол Уикхэмдегі (County Durham) Мэри Томпсонға (1764–1836) үйленді. Келесі жылы ол Стоктонға көшіп, Дарлингтондағы Джон Кендрюдің зығыр фабрикасында саяхатшы-механик ретінде жұмыс істеуге кірісті, осы жерде зығырды механикалық түрде иіру ойлап табылды. Мюррей мен оның әйелі Мэридің үш қызы мен де Мэтью аталған ұлы болды.
Little is known about Matthew Murray's early years. He was born in Newcastle upon Tyne in 1765. He left school at fourteen and was apprenticed to be either a blacksmith or a whitesmith. In 1785, when he concluded his apprenticeship, he married Mary Thompson (1764–1836) of Whickham, County Durham. The following year he moved to Stockton and began work as a journeyman mechanic at the flax mill of John Kendrew in Darlington, where the mechanical spinning of flax had been invented. Murray and his wife, Mary, had three daughters and a son, also called Matthew.
Лидс
1789 жылы Дарлингтон зығыр фабрикаларында сауданың нашарлауына байланысты Мюррей отбасымен бірге Лидс қаласына көшіп, болашақта белгілі зығыр өндірушісі болатын Джон Маршаллға жұмысқа орналасты. Джон Маршалл Адельде шағын диірменді жалға алды, мақсаты – зығыр өндіруді ұйымдастыру және Мэтью Мюррейдің көмегімен қолданыстағы зығыр тоқу станогын жетілдіру болатын. Біраз сынақтар мен қателерден кейін, зығыр иіру кезінде зығыр жібінің үзілуіне байланысты туындаған мәселені шешу үшін жеткілікті жақсартулар жасалды, бұл Джон Маршаллға 1791 жылы Холбекте жаңа диірмен салуға мүмкіндік берді. Мюррей орнату жұмыстарын басқарды. Орнатуға Мюррейдің 1790 жылы патент алған, өзі жасаған жаңа зығыр тоқу станоктары кірді. 1793 жылы Мюррей "Талшықты материалдарды иіруге арналған құралдар мен машиналар" деген тақырыпта екінші патент алды. Оның патентына зығыр саудасын революциялаған, "ылғалды иіру" зығырдың жаңа әдісін енгізген кард машинасы және иіру станогы кірді. 1799 жылы Боултон мен Уотт фирмасында жұмыс істейтін Уильям Мердок жаңа типтегі бу клапанын – D клапанын ойлап тапты. Бұл клапан кері-ілгері қозғалып, буды цилиндрдің бір жағынан екінші жағына жіберді. Мэтью Мюррей осы клапандардың жұмысын жақсарту үшін оларды қозғалтқыштың айналма білігіне бекітілген эксцентрикалық механизммен қозғалтты. Мюррей сондай-ақ қазандық қысымына байланысты пештің ауа ағынын реттейтін автоматты демпферді патенттеді, және оттыққа отынды автоматты түрде беруге арналған механикалық бункерді жасады. Мюррей бу машинасының поршенін көлденең орналастыруды алғаш рет қолданды. Ол өз қызметкерлерінен өте жоғары сапа талап етті, нәтижесінде Фентон, Мюррей және Вуд өте жоғары дәлдігі бар машиналар өндірді. Ол слайд-клапандардың бетін тегістеуге арналған арнайы жоспарлау станогын жасады. Бұл станок құлыпталған бөлмеде сақталған, және оған тек белгілі бір қызметкерлер ғана кіруге рұқсат етілген.
In 1789, due to a lack of trade in the Darlington flax mills, Murray and his family moved to Leeds to work for John Marshall, who was to become a prominent flax manufacturer. John Marshall had rented a small mill at Adel, for the purpose of manufacture but also to develop a pre existing flax spinning machine, with the aid of Matthew Murray. After some trial and error, to overcome the problem of breakages in the flax twine during the spinning of the flax, sufficient improvements were made to enable John Marshall to undertake the construction of a new mill at Holbeck in 1791, Murray was in charge of the installation. The installation included new flax spinning machines of his own design, which Murray patented in 1790. In 1793 Murray took out a second patent on a design for "Instruments and Machines for Spinning Fibrous Materials". His patent included a carding engine and a spinning machine that introduced the new technique of "wet spinning" flax, which revolutionised the flax trade.]] In 1799 William Murdoch, who worked for the firm of Boulton and Watt, invented a new type of steam valve, called the D slide valve. This, in effect, slid backwards and forwards admitting steam to one end of the cylinder then the other. Matthew Murray improved the working of these valves by driving them with an eccentric gear attached to the rotating shaft of the engine. Murray also patented an automatic damper that controlled the furnace draft depending on the boiler pressure, and he designed a mechanical hopper that automatically fed fuel to the firebox. Murray was the first to adopt the placing of the piston in a horizontal position in the steam engine. He expected very high standards of workmanship from his employees, and the result was that Fenton, Murray and Wood produced machinery of a very high precision. He designed a special planing machine for planing the faces of the slide valves. Apparently this machine was kept in a locked room, to which only certain employees were allowed access.
Дөңгелек құю зауыты
Оның бу машиналарының жоғары сапасының нәтижесінде сату өте артты және жаңа машина құрастыру цехының қажеттігі анық болды. Мюррей оны өзі жобалап, "Дөңгелек құю фабрикасы" деп аталған үш қабатты үлкен дөңгелек ғимаратты салды. Бұл ғимараттағы барлық машиналарын қуаттандыру үшін орталыққа орнатылған бу машинасы болды. Мюррей сондай-ақ, өзінің жұмысына іргелес үй салды. Оның дизайны жаңашыл болды, себебі әр бөлме бу құбырларымен жылытылды, сондықтан ол жергілікті жерде "Бу залы" деп танылды. Суретте бу поездінің ең ерте танылған суреті бейнеленген. 1812 жылы фирма Лидс қаласына жақын орналасқан Брэндлингтің Миддлтон кенішінің басқарушысы Джон Бленкинсопқа алғашқы екі цилиндрлі бу локомотивін (Саламанка) жеткізді. Бұл коммерциялық тұрғыдан сәтті болған алғашқы бу локомотиві болды. Екі цилиндрлі жүйе Мюррейдің өнертабысы еді; ол Ричард Тревитикке оның патенттелген жоғары қысымды бу жүйесін пайдалануға рұхсат үшін роялти төледі, бірақ оны жетілдірді, тегіс жүру үшін бір емес, екі цилиндр қолданды. Тек жеңіл локомотивтер ғана дәнекерленген темір рельстерді сындырмай жұмыс істей алатындықтан, олардың тасымалдай алатын жалпы жүгі өте шектеулі болды. 1811 жылы Джон Бленкинсоп тісті дөңгелек және рельстік тісті жүйені патенттеді. Тісті дөңгелек жалғау таяқшаларымен қоздырылып, жолдың бір жағындағы тісті рельспен үйлеседі. Бұл алғашқы рельстік темір жол болды және оның ені 4 фут 1½ дюйм құрады. Шамамен 1819 жылы соғылмалы темір рельстерді жасау жүйесі ойлап табылғаннан кейін, тау темір жолдарында кейінірек қолданылғаннан басқа, тісті-доңғалақты механизм қажет болмай қалды. Алайда, сол уақытқа дейін ол кішкентай және жеңіл локомотивке өзінің салмағынан кем дегенде 20 есе ауыр жүк тасуға мүмкіндік берді. "Саламанка" үлкен жетістікке ие болғандықтан, Мюррей тағы үш модель жасады. Олардың бірі "Лорд Веллингтон" деп аталды, ал қалғандары "Принц-Регент" және "Маркиз Веллингтон" деп аталған деген аңыз бар, бірақ осы есімдердің заманауи деректемелері жоқ. Миддлтонға арналған үшінші локомотив Бленкинсоптың өтініші бойынша Ньюкасл-апон-Тайн маңындағы Кентон және Кокслодж кенішінің вагондар жолына жіберілді, онда ол "Уиллингтон" деп танылды. Оны Джордж Стивенсон көрді, ол оның локомотиві "Блюхерді" осы үлгіде жасады, бірақ тісті механизмсыз, сондықтан ол одан әлдеқайда нашар болды. Ол Дөңгелек құю фабрикасында шәкірт болып жұмыс істеді және Ресейге кетті; ол Мәскеуде инженерлік бизнес ашты.
As a result of the high quality of his steam engines, sales increased a great deal and it became apparent that a new engine assembly shop was required. Murray designed this himself, and produced a huge three storeyed circular building known as the Round Foundry. This contained a centrally mounted steam engine to power all of the machines in the building. Murray also built a house for himself adjoining the works. The design of this was pioneering, as each room was heated by steam pipes, so that it became known locally as Steam Hall. The image features the earliest known representation of a steam train.]] In 1812 the firm supplied John Blenkinsop, manager of Brandling's Middleton Colliery, near Leeds, with the first twin cylinder steam locomotive (Salamanca). This was the first commercially successful steam locomotive. The double cylinder was Murray's invention; he paid Richard Trevithick a royalty for the use of his patented high pressure steam system, but improved upon it, using two cylinders rather than one to give a smoother drive. Because only a lightweight locomotive could work on cast iron rails without breaking them, the total load they were capable of hauling was very much limited. In 1811, John Blenkinsop patented a toothed wheel and rack rail system. The toothed wheel was driven by connecting rods, and meshed with a toothed rail at one side of the track. This was the first rack railway, and had a gauge of 4 ft 1½ ins. Once a system had been devised for making malleable iron rails, around 1819, the rack and pinion motion became unnecessary, apart from later use on mountain railways. However, until that time it enabled a small and lightweight locomotive to haul loads totalling at least 20 times its own weight. Salamanca was so successful that Murray made three more models. One of these was known as Lord Wellington, and the others are said to have been named Prince Regent and Marquis Wellington, though there is no known contemporary mention of those two names. The third locomotive intended for Middleton was sent, at Blenkinsop's request, to the Kenton and Coxlodge Colliery waggonway near Newcastle upon Tyne, where it appears to have been known as Willington. There it was seen by George Stephenson, who modelled his own locomotive Blücher on it, minus the rack drive, and therefore much less effective. served an apprenticeship at the Round Foundry and went to Russia; he founded an engineering business in Moscow,