Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Форт Дефаенс 1794 жылдың тамыз айының екінші аптасында Ауглейз және Мауми өзендерінің қосылған жерінде генерал "Жынды" Энтони Уэйннің басшылығымен салынды. Бұл, 1794 жылдың 20 тамызында Солтүстік-Батыс Үнді соғысының Құлаған ағаштар шайқасына әкелген науқанда американдық күштер салған қорғаныстардың бірі болды. Жұмыс 1794 жылдың 9 тамызында басталып, 17 тамызға дейін аяқталды. Атауы, Уэйнге қолдау көрсеткен Кентукки милициясының жетекшісі Чарльз Скотттың: "Мен ағылшындарға, үндістерге және тозақтың барлық шайтандарына оны алуға қарсы тұрамын!" деген мәлімдемесінен шыққан. Бұл бекініс сол кездегі ең мықты нығайтулардың бірі саналды. Шайқасқа дейін және оның барысында Уэйн форттан 80 шақырым (50 миль) радиустағы барлық үндістердің ауылдарын және олардың егіндерін жоюға бұйрық берді. Бастапқыда үндістерге тиесілі болған жер, Американ революциясынан кейін британдықтармен АҚШ-қа берілді. Британдықтар кейіннен жергілікті тайпаларды қарулануға және оларға әсер етуге тырысты. 1795 жылдың 3 тамызында қол қойылған Гринвилл шарты бойынша, үндістер форттың айналасындағы алты шаршы мильді АҚШ-қа берді және американдықтарға онда сауда постын ұстауға рұқсат берді, тіпті ол "Гринвилл шартының шекарасы" деп белгіленген аумаққа кірсе де, американдықтар одан тыс жерге қоныстанбауға келіскен еді. Уэйн батыстағы қалған жерді, "Индиананы" мәңгілікке үндістердің жері болып қалатынына уәде берді. Шарты туралы келісімдер кезінде Уэйн үндістерге азық-түлік әкеліп, егін егуге көмектесті. Форт 1796 жылы тасталып қалды. 1812 жылы генерал Уильям Генри Харрисон жақын жерде Винчестер фортын салдырды. Огайо штатының Дефаенс қаласы 1822 жылы форттың орнында құрылды. 1904 жылы форттың орны Дефаенс қалалық кітапханасы үшін таңдалды. Форт Дефаенс 1807 жылғы Детройт шартында жерді берудің шекаралық сызығын анықтау үшін маңызды нүкте ретінде пайдаланылды. Бұл солтүстік-оңтүстік сызық Мичиган жерлерін зерттеуде Мичиган меридианы ретінде қайта қолданылды. Бүгінде форттың орнында саябақ орналасқан, ол 1980 жылы тарихи орындардың ұлттық тізіміне енгізілді.
Fort Defiance was built by General "Mad" Anthony Wayne in the second week of August 1794 at the confluence of the Auglaize and Maumee rivers. It was one of a line of defenses constructed by American forces in the campaign leading to the Northwest Indian War's Battle of Fallen Timbers on August 20, 1794. Work began on August 9, 1794, and was completed by August 17. The name was derived from a declaration by Charles Scott, who was leading a band of Kentucky militiamen in support of Wayne, that: "I defy the English, Indians, and all the devils of hell to take it." The post was considered one of the strongest fortifications built in that period. Before and during the Battle of Fallen Timbers, Wayne ordered the destruction of all Native American villages and their crops within a 50 mile (80 km) radius of the fort. The land which originally belonged to Native Americans was ceded to the United States by the British after the American Revolutionary War. The British would later supply and influence local tribes to take up arms Under terms of the Treaty of Greenville, signed on August 3, 1795, the native nations ceded six square miles around the fort and allowed the Americans to maintain a trading post there, even though it was within the area of land defined by the "Greenville Treaty Line", beyond which Americans had agreed not to settle. Wayne promised the land of "Indiana", the remaining land to the west, to remain Indian forever. During the treaty meeting, Wayne brought with him food supplies for the natives and made sure crops were planted again. The fort was abandoned in 1796. Fort Winchester was constructed on a nearby site in 1812 by Gen. William Henry Harrison. The city of Defiance, Ohio, was founded at the fort's location in 1822. In 1904, the site of the fort was chosen for the Defiance Public Library. Fort Defiance served as a reference point for defining the boundary line of land cession in the Treaty of Detroit in 1807. This north–south line would be used again as the Michigan Meridian in the survey of lands in Michigan. Today, a park occupies the site of the fort, which was added to the National Register of Historic Places in 1980.