Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Британдық саясаткер (1654–1717)
British politician (1654–1717)
Ричард Онслоу, 1-ші барон Онслоу ПК (23 маусым 1654 – 5 желтоқсан 1717), 1688 жылдан 1716 жылға дейін 2-ші баронет сэр Ричард Онслоу ретінде танымал болды, ол 1679 жылдан 1715 жылға дейін ағылшын және британдық Парламентте отырған британдық виг саясаткері. Ол 1708 жылдан 1710 жылға дейін Парламент спикері, ал 1714 жылдан 1715 жылға дейін Қаржы министрі болды. Онслоу екі саяси партияның өкілдері арасында, әсіресе спикер қызметін атқарган кезінде өте жақтырылмаған тұлға болды. Ол өте ұсақ-түйекке көңіл бөлді және принциптеріне берілгендігін көрсетті, соның салдарынан оған "Қатаң Дик" деген лақап ат қойылды.
Richard Onslow, 1st Baron Onslow PC (23 June 1654 – 5 December 1717), known as Sir Richard Onslow, 2nd Baronet from 1688 until 1716, was a British Whig politician who sat in the English and British House of Commons from 1679 to 1715. He was Speaker of the House of Commons from 1708 to 1710 and Chancellor of the Exchequer from 1714 to 1715. Onslow was a very unpopular figure amongst members of both political parties, particularly during his time as Speaker. He was extremely pedantic and showed an absolute devotion to principle, as a result, he was given the nickname "Stiff Dick".
Өмірбаян
Онслоудың әкесі Артур саясаткер еді, ал анасының әкесі Томас Фут 1649 жылы Лондонның лорд-мэрі қызметін атқарған. Ол Суррейде дүниеге келді және 1671 жылдың 7 маусымында Оксфордтағы Сент-Эдмунд-холлға қабылданды, содан кейін Ішкі храмға шақырылды. 1679 жылы Гилдфорд округінен парламентке депутат болып сайланды, бірақ әлі адвокаттыққа қабылданбаған еді. Парламент мүшесі ретінде Онслоудың алғашқы қадамдарының бірі – католик Джеймс II Англияның британ тағына отыруын жобалаған, бірақ сәтсіз аяқталған, Елусіздік заң жобасын қолдау болды. 1685 жылы қайта сайланды. Сонымен қатар, 1690 жылдан 1693 жылға дейін Әскери-теңіз министрлігінің Лорды қызметін атқарды. Онслоу парламенттегі алғашқы жылдарында белсенділік танытты, ал оның орташа Виг саясаткері ретіндегі айрықшалығы 1700 жылы Суррей округінен сайланғанда спикер лауазымына ұсынылуына әкелді. Бірақ ол бұл сайлауда жеңіліске ұшырады, Тори партиясының үміткері Роберт Харлиге есе жіберді. Дегенмен, Онслоу жеті жылдан кейін, 1708 жылы спикер лауазымын иеленді. Ол нашар спикер болып шықты, себебі ешқандай бейтараптық танытпады, бұл ең жақтастарының өзіне де ұнамады. Онслоудың спикер ретіндегі педантизмі де оның беделін түсірді. Оның спикерлік кезеңіндегі ең әйгілі оқиға – дін қызметкері доктор Генри Сачевереллдің сот процесі болды, онда Онслоу маңызды рөл атқарды. Онслоу палата төменгі бөлігін Лордтар палатасына олардың үкімін тыңдау үшін алып келгенде, ол Black Rod-тан ұсақ-түйек мәселе бойынша сұрақ қойып, сот процесін кейкелді кешіктірді, бұл барлық қатысушыларды ашуландырды. Онслоудың сол кездегі беделі соншалық, ол 1710 жылғы сайлауда өзінің мандатын сақтап қала алмады. Палатада қалу үшін ол Сент-Мауэс шірі округінен сайлануға мәжбүр болды. Онслоу төрт жылдан кейін саяси беделін қайтадан қалпына келтірді, енді Суррей округінен депутат болып сайланды. 1714 жылы Анна патшайымы қайтыс болғаннан кейін Онслоу протестанттық мұрагерді жақтады, оның қолдауы үшін ол Қаржы министрі болып тағайындалды, ол орнынан бас тартқанға дейін шамамен бір жыл осы лауазымды иеленді. 1713 жылы Палатаның ең тәжірибелі мүшесі атанды және 1716 жылдың 19 шілдесінде барон Онслоу титулын алды. Ол 1716 жылдан бастап келесі жылы қайтыс болғанға дейін Суррейдің лорд-лейтенанты қызметін атқарды. Ол Лондонның лорд-мэрі Генри Тулздің қызы және мұрагері Элизабетке үйленді, олардың екі ұлы мен екі қызы болды. Оның орнын ұлы Томас бағындырды. Оның туысы Артур Онслоу кейіннен өзі де ұзақ жылдар бойы спикер болып қызмет етті.
Onslow's father, Arthur, was a politician, as was his maternal grandfather Thomas Foote, who had served as the Lord Mayor of London in 1649. He was born in Surrey and matriculated at St Edmund Hall, Oxford on 7 June 1671, before being called to the Inner Temple. He entered Parliament as the Member for Guildford in 1679 before he could be called to the bar. One of Onslow's first actions as a member of Parliament was to support the Exclusion Bill, which aimed, unsuccessfully, to deny the Catholic James II of England the British throne. He was re elected in 1685. He also served as a Lord of the Admiralty from 1690 to 1693. Onslow was an active back bencher during his early years in Parliament, and his increasing notoriety as a moderate Whig led to him being nominated for the position of Speaker in 1700 when the member for Surrey. He was unsuccessful in this bid, losing out to the Tory candidate, Robert Harley. However, Onslow managed to attain the position of Speaker seven years later, in 1708. He proved to be a poor Speaker as he made no effort whatsoever to show any kind of neutrality, a fact which upset all but the most fervent Whigs. Onslow's pedantry as Speaker also enhanced his unpopularity. The most famous incident during his Speakership came during the trial of the preacher Dr. Henry Sacheverell, in which Onslow played a large part. When Onslow took the Commons to the House of Lords to hear their judgment on the case he challenged Black Rod on a trifling point of privilege, delaying the proceedings somewhat, which infuriated almost everyone in attendance. Onslow's unpopularity by this point was such that he failed to retain his seat in the 1710 election. In order to remain in the Commons he was forced to sit instead for the rotten borough of St Mawes. Onslow regained much of his political favour four years later, now restored as the member for Surrey. Upon the death of Queen Anne in 1714 Onslow was a vocal advocate of a Protestant successor, in return for his support Onslow was rewarded by being named as Chancellor of the Exchequer, a position he held for around a year before resigning. He became Father of the House in 1713, and was created Baron Onslow on 19 July 1716. He served as Lord Lieutenant of Surrey from 1716 until his death the following year. He had married Elizabeth, the daughter and heiress of Sir Henry Tulse, Lord Mayor of London, with whom he had two sons and two daughters. He was succeeded by his son Thomas. His nephew Arthur Onslow later became a long serving Speaker himself.