Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англиялық саясаткер және философ (1678–1751)
English politician and philosopher (1678–1751)
Генри Сент-Джон, 1-ші виконт Болингброк (16 қыркүйек 1678 – 12 желтоқсан 1751) – ағылшын саясаткері, үкіметтік қызметкер және саяси философ. Ол торилердің жетекшісі болды және діни көзқарастарына және теологияға қарсы болғанына қарамастан, Англия шіркеуін саяси тұрғыдан қолдады. Ол жаңа король Георг I-ді құлатуға бағытталған 1715 жылғы якобит көтерілісін қолдады. Францияға қашып, Джеймс Франсис Эдвард Стюарттың сыртқы істер министрі болды. Ол мемлекетке қарсы қылмыс жасады деп айыпталып, жазаланды, бірақ содан кейін пікірін өзгертті және 1723 жылы Англияға оралуға рұқсат алды. Рут Мактың сөзінше, "Болингброк ең алдымен партиялық саясатымен, соның ішінде «Жаңашыл» (1726–1735) басылымында бұрынғы вигтердің теориясын қабылдап, оған жаңа өмір сыйлап, Уолполлға қарсы тори принципін жаңғыртты".
Henry St John, 1st Viscount Bolingbroke ('/s//ɪ//n//dʒ//ᵻ//n// /'/b//ɒ//l//ɪ//ŋ//b//r//ʊ//k/; 16 September 1678 – 12 December 1751) was an English politician, government official and political philosopher. He was a leader of the Tories, and supported the Church of England politically despite his antireligious views and opposition to theology. He supported the Jacobite rebellion of 1715 which sought to overthrow the new king George I. Escaping to France he became foreign minister for James Francis Edward Stuart. He was attainted for treason, but reversed course and was allowed to return to England in 1723. According to Ruth Mack, "Bolingbroke is best known for his party politics, including the ideological history he disseminated in The Craftsman (1726–1735) by adopting the formerly Whig theory of the Ancient Constitution and giving it new life as an anti Walpole Tory principle."
Ерте өмір
Генри Сент-Джон, ең болмаса, Уилтширдегі отбасылық орындық Лейдиард Трегозеде дүниеге келген және Баттерсиде крещениеден өткен. Сент-Джон – сэр Генри Сент-Джонның, 4-ші баронет, кейін 1-ші виконт Сент-Джон, және 3-ші Уорвик графының қызы Мэри Ричтің ұлы. Сент-Джонның Итон колледжінде және Оксфордтың Крайст-Черчте білім алғаны айтылғанмен, оның есімі екі институттың тізімінде де жоқ және бұл мәлімдемені қолдайтын ешқандай дәлел табылмады. Ол Диссидент академиясында білім алған болуы мүмкін. 1698 және 1699 жылдары Франция, Швейцария және Италияға саяхат жасап, француз тілін өте жақсы меңгерді. Сент-Джон Уигтер Джеймс Стенхоуп пен Эдвард Хопкинспен достық қарым-қатынас орнатты және консерватор сэр Уильям Трамбаллмен хат алмасып жүрді, ол оған: «Біздің елде [Англияда] еркіндікке құштарлық зор, бірақ оны сақтауға адалдық пен ізгілік жеткіліксіз» деп кеңес берді. Оливер Голдсмит оның «мастық күйінде паркте жалаңаш жүгіріп жүргенін» көргенін хабарлады. Оның жақын досы Джонатан Свифт оның өзінің заманындағы Алькивиад немесе Петроний болып саналамын деп тілегенін және жоғары саяси жауапкершілікпен бірге шексіз әдепсіздіктерге баруды қалағанын айтты. 1700 жылы ол Беркширдегі Баклберидегі сэр Генри Винчкомбтің қызы Франсеске үйленді, бірақ бұл оның өмір салтына көп өзгеріс әкелмеді.
Henry St John was most probably born at Lydiard Tregoze, the family seat in Wiltshire, and christened in Battersea. St John was the son of Sir Henry St John, 4th Baronet later 1st Viscount St John, and Lady Mary Rich, daughter of the 3rd Earl of Warwick. Although it has been asserted that St John was educated at Eton College and Christ Church, Oxford, his name does not appear on registers for either institution and there is no evidence to support either claim. It is possible he was educated at a Dissenting academy. He travelled to France, Switzerland and Italy during 1698 and 1699 and acquired an exceptional knowledge of French. St John made friends with the Whigs James Stanhope and Edward Hopkins and corresponded with the Tory Sir William Trumball, who advised him: "There appears indeed amongst us [in England] a strong disposition to liberty, but neither honesty nor virtue enough to support it". Oliver Goldsmith reported that he had been seen to "run naked through the park in a state of intoxication". Jonathan Swift, his intimate friend, said that he wanted to be thought the Alcibiades or Petronius of his age, and to mix licentious orgies with the highest political responsibilities. In 1700, he married Frances, daughter of Sir Henry Winchcombe of Bucklebury, Berkshire, but this made little difference to his lifestyle.
Ерте мансап
Ол 1701 жылы Уилтширдегі Уоттон Басеттен Тори партиясынан парламент мүшесі болды. Оның резиденциясы Лидиард-Трегоздегі Лидиард-парк болды, қазір Суиндон ауданында орналасқан. Ол Роберт Харлиге (кейін Лорд Оксфорд) жақын болды, ол сол кезде Палаталар палатасының спикері болды, және дебаттардағы шешендігімен көзге түсті, мектептегі әріптесі Роберт Уолполды басып өтіп, Палаталар палатасында зор ықпалға ие болды. Мамыр айында ол протестанттық мұрагерлікті қамтамасыз ету туралы заң жобасын жүргізді, Виг лордтарының Бөлу туралы келісімдерге қатысты әрекеттері үшін импичментке қатысты және «Ескі Претендентке» адалдық сертіне қарсы шықты. 1702 жылғы наурызда ол мемлекеттік есептерді тексеру комиссары болып сайланды. Королева Аннаның таққа отырғаннан кейін Сент-Джон 1702 және 1704 жылдары кейде сәйкестікке қарсы заңдарды қолдады және екі палата арасында туындаған дауларға белсенді қатысты. 1704 жылы Сент-Джон Харлимен бірге соғыс хатшысы болып тағайындалды, осылайша Джон Черчилльмен, Марлбороның бірінші герцогымен жақын байланысқа түсті, ол оған жақсы қарым-қатынас жасады. 1708 жылы Харлидің интригасының сәтсіз аяқталуына байланысты Харлимен бірге қызметтен кетіп, 1710 жылға дейін елге кетіп, Харлидің жаңа министрлігінде Беркширді парламентте білдіретін жеке кеңесші және мемлекеттік хатшы болды. Ол парламенттегі орын үшін жылжымайтын мүлік талабын енгізетін заң жобасын қолдады. 1711 жылы ол Тори саясаткерлері мен әдебиетшілердің «Бауырлар клубын» құрды, сондай-ақ сол жылы ол Вест-Индияға және Канадаға бағытталған екі экспедицияның сәтсіздігіне куә болды. 1712 жылы газеттерге салық салу туралы заң жобасын ұсынды. 1706 жылы вигтердің Франциямен бейбіт келісімге келуден бас тартуы және 1709 жылы Людовик XIV одақтастардың талап еткен барлық талаптарын беруге ұсынған кезде, соғыс ұлттық мүддеде жалғастырылмағанын көрсетті, ал королева, Парламент және халық министрлікті жауыздықтарды тоқтату ниетімен қолдады. Одақтастар арасындағы мақсаттардың әртүрлілігіне байланысты Сент-Джон ағылшын мүдделерін қорғау үшін Франциямен жеке және құпия келіссөздер жүргізуге көшті. 1712 жылдың мамыр айында ол Марлбороның орнын басып алған Ормонд герцогіне әрі қарай соғыс қимылдарына бармауды бұйырды. Бұл нұсқаулар француздарға, бірақ одақтастарға жеткізілмеді, Людовик Дюнкеркті Англияға кепіл ретінде берді, ал ағылшын әскерлері одақтастарын шайқас алаңында тастап кетті. Кейіннен Сент-Джон француз сыртқы істер министрі де Торсиден француздардың Денейндегі (1712 жылдың 24 шілдесі) Принц Евгенийді жеңгеніне байланысты құттықтауын алды. 1712 жылдың маусымында Сент-Джонның Франциямен еркін сауданы орнату туралы келісімі Палаталар палатасы тарапынан қабылданбады. Келісімді Артур Мур Палаталар палатасында ұсынды, өйткені Сент-Джон сол жылы Болингброк виконты болып тағайындалған еді. «Испаниясыз бейбітшілік болмайды» деген ұранмен оны мақұлдауға қарсы үлкен науқан жүргізілді. Тори партиясынан кем дегенде 40 адам келісімді қабылдамады. 1712 жылдың тамызында Болингброк Францияға барып, Англия мен Франция арасында төрт айлық соғыс тоқтату туралы келісімге қол қойды. Ақырында 1713 жылдың наурыз айында Утрехт шартына императордан басқа барлық одақтастар қол қойды. Аддисонның «Като» пьесасының алғашқы қойылымы вигтер тарапынан бейбітшілікке қарсы үлкен наразылық демонстрациясының себебі болды, ал Болингброк актер Бартон Бутке «мәңгілік диктаторға қарсы бостандықты қорғағаны үшін» елу гинеялық сыйлық берді. Осы уақытта Болингброк пен Харли арасындағы достық, бүкіл Тори әкімшілігінің негізі, біртіндеп бұзыла бастады. 1711 жылдың наурыз айында маркиз де Гискард Харлидің өміріне қастандық жасағанда, Болингброк министрліктің істерін уақытша басқарды. Алайда, оның торилердің артқы қатарларын басқарудағы қиындықтары Харлидің жоқтығын одан да айқын етті. Мамыр айында Харли Оксфорд графы атағын алды және лорд-қазынашы болды, ал шілдеде Сент-Джон отбасында жақында жойылған графтық атағына емес, виконт атағын алғанына қатты ренжіді, сондай-ақ Гартер орденіне ие болмады. 1713 жылдың қыркүйегінде Джонатан Свифт Лондонға келіп, екі досын татуластыруға соңғы сәтсіз әрекет жасады. Бірақ енді олардың арасында тағы бір дау туды. Королеваның денсаулығы көрінеу нашарлап, Тори министрлері Ханновердің курфюрстің таққа отыруына байланысты құлдырауын күтті. Болингброктың Франциядағы дипломатиялық миссиясы кезінде ол Претендент болған кезде операда болғаны үшін кінәландырылды, ал МакИнтош транскрипттеріне сәйкес, ол онымен бірнеше құпия кездесулер өткізді. Кейіннен тұрақты байланыс сақталды. 1714 жылдың наурыз айында Гервиль, Лондоннан француз елшісі де Торсиге Болингброкпен болған екі ұзақ әңгімелердің мазмұнын жіберді, онда ол соңғысы Георг I таққа отырғаннан кейін, Претенденттің пайдасына үлкен өзгерістер күтілетінін айтты. Сонымен қатар, ол Марлборо мен Бервиктің сатқындығы туралы және (Оксфорд болжанып отырған) тағы біреуінің Ханновермен байланыста екені туралы айтты. Оксфорд пен Болингброк Джеймс Стюартты дінін өзгертсе ғана сәттілікке жете алатынын ескертті, бірақ соңғысының бас тартуы байланысты тоқтатылмады. Болингброк біртіндеп Оксфордты басшылыққа ие болды. Королеваның сүйіктісі Леди Машам Оксфордпен келіспей, Болингброктың мүдделерін қолдады, бұл королеваның құрметіне ие болды, ал Оксфордтың ықпалы төмендеді; және 1714 жылдың мамырындағы Диссиденттер біліміне тыйым салатын Шизма заңын қолдауымен, Оксфордты ойыннан бас тартуға мәжбүр етуді көздеген болуы мүмкін. Ақырында, Оксфордтың 17 жылдың шілдесінде Испаниямен жасалған коммерциялық келісімге байланысты Болингброк пен Леди Машамға қарсы сыбайлас жемқорлық айыптауы сәтсіз аяқталды, және лорд-қазынашы 27 жылдың шілдесінде қызметтен босатылды немесе зейнетке шықты. Королева төрт күннен кейін, Шрюсбериді лорд-қазынашылыққа тағайындағаннан кейін қайтыс болды.
He became a Member of Parliament in 1701, representing the family borough of Wootton Bassett in Wiltshire, as a Tory. His seat was Lydiard Park at Lydiard Tregoze, now in the Borough of Swindon. He attached himself to Robert Harley (afterwards Lord Oxford), then Speaker of the House of Commons, and distinguished himself by his eloquence in debate, eclipsing his schoolfellow, Robert Walpole, and gaining an extraordinary ascendancy over the House of Commons. In May, he had charge of the bill for securing the Protestant succession; he took part in the impeachment of the Whig lords for their conduct concerning the Partition treaties, and opposed the oath of loyalty against the "Old Pretender". In March 1702, he was chosen commissioner for taking the public accounts. After Queen Anne's accession, St John supported the bills in 1702 and 1704 against occasional conformity, and took a leading part in the disputes which arose between the two Houses. In 1704, St John took office with Harley as secretary at war, thus being brought into intimate relations with John Churchill, 1st Duke of Marlborough, by whom he was treated with favour. In 1708, he left office with Harley on the failure of the latter's intrigue, and retired to the country till 1710, when he became a privy counsellor and secretary of state in Harley's new ministry, representing Berkshire in parliament. He supported the bill for requiring a real property qualification for a seat in parliament. In 1711 he founded the Brothers' Club, a society of Tory politicians and men of letters, and the same year witnessed the failure of the two expeditions to the West Indies and to Canada promoted by him. In 1712, he was the author of the bill taxing newspapers. The refusal of the Whigs to make peace with France in 1706, and again in 1709 when Louis XIV offered to yield every point for which the allies professed to be fighting, showed that the war was not being continued in the national interest, and the queen, Parliament and the people supported the ministry in its wish to terminate hostilities. Because of the diversity of aims among the allies, St John was induced to enter into separate and secret negotiations with France for the security of English interests. In May 1712, he ordered the Duke of Ormonde, who had succeeded Marlborough in command, to refrain from any further engagement. These instructions were communicated to the French, though not to the allies, Louis putting Dunkirk as security into possession of England, and the English troops deserted their allies almost on the battlefield. Subsequently, St John received the congratulations of the French foreign minister, de Torcy, on the French victory over Prince Eugene at Denain (24 July 1712). In June 1712, St John's commercial treaty with France, establishing free trade with that country, was rejected by the House of Commons. The treaty was presented in the Commons by Arthur Moore as St John had been created Viscount Bolingbroke earlier that year. A major campaign was waged against its approval under the slogan "No Peace Without Spain". At least 40 from the Tories voted to reject the treaty. In August 1712, Bolingbroke went to France and signed an armistice between England and France for four months. Finally, the Treaty of Utrecht was signed in March 1713 by all the allies except the emperor. The first production of Addison's Cato was made by the Whigs the occasion of a great demonstration of indignation against the peace, and by Bolingbroke for presenting the actor Barton Booth with a purse of fifty guineas for "defending the cause of liberty against a perpetual dictator". Meanwhile, the friendship between Bolingbroke and Harley, the basis of the whole Tory administration, had been gradually dissolved. In March 1711, when the Marquis de Guiscard made an attempt on Harley's life, Bolingbroke assumed temporary leadership of the ministry's affairs. His difficulty in controlling the Tory back benchers, however, only made Harley's absence the more noticeable. In May, Harley obtained the earldom of Oxford and became lord treasurer, while in July, St John was greatly disappointed at receiving only his viscountcy instead of the earldom lately extinct in his family, and at being passed over for the Order of the Garter. In September 1713 Jonathan Swift came to London and made a final vain attempt to reconcile his two friends. But now a further cause of difference had arisen. The queen's health was visibly breaking, and the Tory ministers anticipated their downfall on the accession of the Elector of Hanover. During Bolingbroke's diplomatic mission to France he had incurred blame for remaining at the opera while the Pretender was present, and according to the Mackintosh transcripts he had several secret interviews with him. Regular communications were kept up subsequently. In March 1714, Herville, the French envoy in London, sent to de Torcy, the French foreign minister, the substance of two long conversations with Bolingbroke in which the latter advised patience till after the accession of George I, when a great reaction was to be expected in favour of the Pretender. At the same time, he spoke of the treachery of Marlborough and Berwick, and of one Other (presumably Oxford) whom he refused to name, all of whom were in communication with Hanover. Both Oxford and Bolingbroke warned James Stuart that he could have little chance of success unless he changed his religion, but the latter's refusal does not appear to have stopped the communications. Bolingbroke gradually superseded Oxford in the leadership. Lady Masham, the queen's favourite, quarrelled with Oxford and identified herself with Bolingbroke's interests. The harsh treatment of the Hanoverian demands was inspired by him, and won favour with the queen, while Oxford's influence declined; and by his support of the Schism Bill in May 1714, an aggressive Tory measure forbidding all education by dissenters by making an episcopal licence obligatory for schoolmasters, he probably intended to compel Oxford to give up the game. Finally, a charge of corruption brought by Oxford in July against Bolingbroke and Lady Masham, in connexion with the commercial treaty with Spain, failed, and the lord treasurer was dismissed or retired on 27 July 1714. The Queen died four days later, after appointing Shrewsbury to the lord treasurership.
Жер аудару
Георг I патшалыққа келген кезде, Алтын алаңдағы лорд Болингброк үйіндегі жарықтандыру мен от "әсіресе жақсы және керемет" болды, бірақ ол дереу лауазымынан алынды. Жаңа патша вигтерге жақын болғанмен, торилерді де тартуға дайын еді. Алайда, торилер қызмет етуден бас тартып, барлық үмітерін сайлауға тіктеді, бірақ олар жеңіліске ұшырады. Жеңіске жеткен вигтер торилерді ұлттық және аймақтық деңгейдегі көптеген лауазымдардан жүйелі түрде шеттетуге кірісті. Болингброктың әрекеттері замандастарын және тарихшыларды қызықтырды. Ол Баклбериге зейнетке шықты және, айтуынша, оны якобит деп айыптаған Ақ таяқтың құпия тарихына жауап жазды. 1715 жылғы наурыз айында ол жаңа парламентте бұрынғы үкіметті қорғауға тырысты, бірақ Уолполдың Утрехт шартының авторларына шабуыл жасауы мүмкін екені хабарланған соң ол бас тартты. Болингброк Парижге жасырын түрде қашып кетті – бұл өте ірі қателік болды. Одан да үлкен қателік – ол Претендентке қосылды, Якобит ақсүйектерінде Болингброк графы атағын алды және Стюарт сарайында сыртқы істерді басқарды. 1715 жылғы көтеріліс дұрыс ұйымдастырылмады, ал Людовик XIV-тің өлімі Претенденттің негізгі демеушісінен айырылуына әкелді; Людовик XV патша Ұлыбританиямен бейбітшілік орнатуды қалап, одан әрі жоспарларды қолдамады. 1716 жылғы наурыз айында Болингброк тағы да тарап ауыстырды. Ол Парламенттің мемлекеттік қасақаналық туралы қабылдаған шешімімен (1 Geo. 1. St. 2. c. 16) шынжырлы атақтары мен мүлкін жоғалтты. Ол Георг патшаның қайтадан құрметін алуға үміттенеді және бірнеше жылдан кейін оған қол жеткізді. Ол "Көшпенділік туралы ойлар" атты еңбегін және 1717 жылы өзінің позициясын түсіндіру үшін сэр Уильям Уиндхэмға жазған хатын жазды, ол оның ең жақсы туындыларының бірі саналады, бірақ оның өлімінен кейін 1753 жылға дейін жарияланбады. Сол жылы ол жесір Мари Клер Дешам де Марсиллимен танысты, оған 1720 жылы, бірінші әйелі қайтыс болғаннан кейін екі жыл өткен соң үйленді. Ол Орлеан қаласының жанындағы Ла-Сурс мүлігін сатып алып, онда тұрып, философиямен айналысты, Киелі кітаптың уақыт санауын сынады және басқалармен бірге Вольтер де оны мақтады, оның білімі мен әдептілігіне жоғары баға берді.
On the accession of George I the illuminations and bonfire at Lord Bolingbroke's house in Golden Square were "particularly fine and remarkable", but he was immediately dismissed from office. The new king had been close to the Whigs but he was willing to bring in Tories. The Tories however refused to serve and gambled everything on an election, which they lost. The triumphant Whigs systematically removed the Tories from most of the posts nationally and regionally. Bolingbroke followed an erratic course that baffled his contemporaries and historians. He retired to Bucklebury and is said to have now written the answer to the Secret History of the White Staff accusing him of being a Jacobite. In March 1715, he in vain attempted to defend the late ministry in the new parliament; and on the announcement of Walpole's intended attack upon the authors of the Treaty of Utrecht he gave up. Bolingbroke fled in disguise to Paris—a major blunder. In an even greater blunder he joined the Pretender, was made Earl of Bolingbroke in the Jacobite Peerage, and took charge of foreign affairs in the Stuart court. The uprising of 1715 was badly botched and the death of Louis XIV meant the Pretender had lost his major sponsor; King Louis XV wanted peace with Britain and refused to endorse any further schemes. In March 1716, Bolingbroke switched sides again. He had lost his titles and property when Parliament voted a bill of attainder for treason (1 Geo. 1. St. 2. c. 16). He hoped to recover the good graces of King George, and indeed managed to do so in a few years. He wrote his Reflexions upon Exile, and in 1717, his letter to Sir William Wyndham in explanation of his position, generally considered one of his finest compositions, but not published till 1753 after his death. The same year, he formed a liaison with a widow Marie Claire Deschamps de Marcilly, whom he married in 1720, two years after his first wife's death. He bought and resided at the estate of La Source near Orléans, studied philosophy, criticized the chronology of the Bible, and was visited amongst others by Voltaire, who expressed unbounded admiration for his learning and politeness.
Өлім
1744 жылы ол жаңа "кең негізді" әкімшілікті құру бойынша келіссөздерге көмектесумен тығыз айналысты және 1745 жылғы Якобиттердің жорылысына ешқандай ықылас көрсетпеді. Ол ханзада Джорджқа, кейіннен III Георгқа ұстаз таңдауды ұсынды. Шамамен 1749 жылы ол "Елдің қазіргі күйі" атты аяқталмаған памфлет жазды. Филипп Стенхоуп, Честерфилд графы, одан естілген соңғы сөздерін былай деп жазды: "Мені мұнда орналастырған Құдай менен кейін қалағанын істейді және не істеу керектігін Ол жақсы біледі". Ол 1751 жылдың 12 желтоқсанында 73 жасында қайтыс болды, екінші әйелі одан бір жыл бұрын дүние салды. Екеуі де Бэттерсидегі қалалық шіркеуде, Әулие Марияда жерленді, онда Болингброк өзі жазған медальондары мен жазулары бар ескерткіш орнатылды. Ескерткіштің мүсінін Рубиляк жасады. Ол 2-ші Болингброк виконты атағын, арнайы талап бойынша, жартылай жүрегінен туған немересі Фредерик Сент-Джонға, 3-ші Сент-Джон виконтына (Болингброктың әкесіне 1716 жылы берілген атақ) тапсырды, және осы атақ одан бері келеді. Фредерик – 1-ші виконттың жартылай ағасы Джон Сент-Джонның, оның әкесі Анжелика Магдалена Пелиссариден туған ұлы.
In 1744, he had been very busy assisting in the negotiations for the establishment of the new "broad bottom" administration, and showed no sympathy for the Jacobite expedition in 1745. He recommended the tutor for Prince George, afterwards George III. About 1749, he wrote the Present State of the Nation, an unfinished pamphlet. Philip Stanhope, 4th Earl of Chesterfield records the last words heard from him: "God who placed me here will do what He pleases with me hereafter and He knows best what to do". He died on 12 December 1751, aged 73, his second wife having predeceased him by one year. They were both buried in St Mary's, the parish church at Battersea, where a monument with medallions and inscriptions composed by Bolingbroke was erected to their memory. The monument was sculpted by Roubiliac. He was succeeded in the title as 2nd Viscount Bolingbroke, according to the special remainder, by his half nephew Frederick St John, 3rd Viscount St John (a title granted to Bolingbroke's father in 1716), from whom the title has descended. Frederick was the son of the 1st Viscount's half brother John St John, by his father's second wife Angelica Magdalena Pelissary.
Әсері
Болингброк, Джорджия штаты, оның құрметіне аталған.
Bolingbroke, Georgia, was named after him.
Америкадағы республикашылдық
20 ғасырдың соңында Болингброк тарихшылар тарапынан Вольтерге, сондай-ақ американдық патриоттар Джон Адамс, Томас Джефферсон және Джеймс Мэдисонға зор ықпал еткен тұлға ретінде қайта ашылды. Адамс Болингброктың барлық еңбектерін кем дегенде бес рет оқығанын мәлімдеді; шындығында, Болингброктың еңбектері Америка колонияларында кеңінен таралды және жаңа мемлекеттің республикалық идеологияға адалуының негізін қалауға көмектесті. Оның тарихты республиканың тууы, дамуы, құлдырауы және өлімі циклдері ретінде қарастыруы колониялардағы ықпалды көзқарас болды, сондай-ақ оның бостандық туралы пікірі де маңызды болды: "адам заңнан емес, заң арқылы бостандыққа ие".
In the late 20th century, Bolingbroke was rediscovered by historians as a major influence on Voltaire, and on the American patriots John Adams, Thomas Jefferson and James Madison. Adams said that he had read all of Bolingbroke's works at least five times; indeed, Bolingbroke's works were widely read in the American colonies, where they helped provide the foundation for the emerging nation's devotion to republicanism. His vision of history as cycles of birth, growth, decline and death of a republic was influential in the colonies, as was his contention on liberty: that one is "free not from the law, but by the law".
Британиядағы ықпал
Бьют пен үшінші Жорж саяси идеяларын «Патриот патшадан» алған. Эдмунд Берк өзінің «Табиғи қоғамды қорғау» еңбегін Болингброк стилін еліктеп жазды, бірақ оның қағидаларын жоққа шығарды; ал «Француз революциясы туралы ойлар» еңбегінде: «Қазір Болингброкты кім оқиды, оны ешкім толық оқыған емес?» деп шақырды. Берк Болингброктың сөздері оның санасында тұрақты із қалдырмағанын айтты. Бенджамин Дизраэли Болингброкты «Қазіргі торизмнің негізін қалаушы» деп атап, оның «абсурдты және жағымсыз ілімдерін» жойып, «Англия Конституциясын олигархияға айналдыруға вигтердің тырысуларын» тоқтату миссиясын орнатты. Болингброктың маңызды сөздерінің жоғалуы Уильям Питтің Ливий мен Тациттің жоғалған кітаптарынан да қатты өкініш білдірді. 20 ғасырдың басында Болингброктың еңбектері мен өмірі замандастарына қарағанда нашар әсер етті. 1910 жылғы «Ағылшын тілінің қысқаша өмірбаяндық сөздігінде» оның авторы оны керемет және жан-жақты талант иесі, бірақ өзімшіл, адал емес және інтрыгашыл адам деп санады, оның мінез-құлқының осы кемшіліктері саяси сәтсіздікке әкелді; ал оның жазбалары жылтыр, жасанды және философиялық құндылығы жоқ деп сипатталды. «Британника энциклопедиясының» 11-ші басылымындағы оның өмірбаян авторы Филип Чесни Йорк оның қабілеттері уақытша мәселелермен айналысқанын, тұрақты немесе жалпылама идеялармен шабыттанбағанын айтты.
Bute and George III derived their political ideas from The Patriot King. Edmund Burke wrote his Vindication of Natural Society in imitation of Bolingbroke's style, but in refutation of his principles; and in the Reflections on the French Revolution he exclaims, "Who now reads Bolingbroke, who ever read him through?" Burke denied that Bolingbroke's words left "any permanent impression on his mind". Benjamin Disraeli lionized Bolingbroke as the "Founder of Modern Toryism", eradicating its "absurd and odious doctrines", and establishing its mission to subvert "Whig attempts to transform the English Constitution into an oligarchy". The loss of Bolingbroke's great speeches was regretted by William Pitt more than that of the missing books of Livy and Tacitus. By the early 20th century, the writings and career of Bolingbroke would make a weaker impression than they made on contemporaries. He was thought by the author in his biography in A Short Biographical Dictionary of English (1910) to be a man of brilliant and versatile talents, but selfish, insincere and intriguing, defects of character which arguably led to his political ruin; and his writings were described as glittering, artificial and lacking philosophical merit. Philip Chesney Yorke, his biographer in the Encyclopædia Britannica 11th Edition, commented that his abilities were exercised upon ephemeral objects, and not inspired by lasting or universal ideas.
Шығармалары
Лашмор Дэвис, Адриан С., ред. "Генри Сент-Джон мен сэр Уильям Трумбулдың хат алмасуы, 1698–1710", XVIII ғасыр өмірі 32, № 3 (2008), 23–179 б. Парк, Г., ред. "Генри Сент-Джонның хаттары мен хат алмасулары, Болингброк лорд-виконты". 4 томдық. 1798 ж. Дикинсон, Х. Т., ред. "Генри Сент-Джонның Оррери графына жазған хаттары, 1709–1711" Camden Miscellany, том XXVI. Camden Fourth Series. 14-том (Лондон: Корольдік тарихи қоғам, 1975), 137–199 б. Х. Т. Дикинсон (ред.). "Болингброуктің Оррери графына хаттары, 1712–13", Camden Miscellany, том XXXI. Camden Fourth Series. 44-том (Лондон: Корольдік тарихи қоғам, 1992), 349–371 б. Марқұм Құрметті Генри Сент-Джонның еңбектері, Болингброк лорд-виконты, жаңа редакция, 1-том (Лондон, 1809). Марқұм Құрметті Генри Сент-Джонның еңбектері, Болингброк лорд-виконты, жаңа редакция, 2-том (Лондон, 1809). Марқұм Құрметті Генри Сент-Джонның еңбектері, Болингброк лорд-виконты, жаңа редакция, 3-том (Лондон, 1809). Марқұм Құрметті Генри Сент-Джонның еңбектері, Болингброк лорд-виконты, жаңа редакция, 4-том (Лондон, 1809). Марқұм Құрметті Генри Сент-Джонның еңбектері, Болингброк лорд-виконты, жаңа редакция, 5-том (Лондон, 1809). Марқұм Құрметті Генри Сент-Джонның еңбектері, Болингброк лорд-виконты, жаңа редакция, 6-том (Лондон, 1809). Марқұм Құрметті Генри Сент-Джонның еңбектері, Болингброк лорд-виконты, жаңа редакция, 7-том (Лондон, 1809). Марқұм Құрметті Генри Сент-Джонның еңбектері, Болингброк лорд-виконты, жаңа редакция, 8-том (Лондон, 1809). Лорд Болингброуктің еңбектері, 1-том. Тынық мұхиты университетінің баспасы, 2001. Армитаж, Дэвид, ред. Болингбрук: Саяси жазбалар (Кембридж мәтіндері саяси ой тарихында). Кембридж университетінің баспасы, 1997. "Философиялық еңбектері", соңғы құрметті Генри Сент-Джон, лорд виконт Болингброк, 3 томдық. 1776, 2005 ж. қайта басылған. Джекман, С. В., ред. Патриот патша идеясы. Индианаполис, 1965. "The Works of the Late Right Honorable Henry St. John, Lord Viscount Bolingbroke" алғаш рет 1754 жылдың наурыз айында бес томдық түрінде жарық көрді және дінге қатысты даулы көзқарастарымен танымал болды. Он жылдан кейін Лондондағы өте табысты кітап сатушы Эндрю Миллар әлі де "Еңбектерді" жоғары бағамен сатты. Оның бағасы үш гинея (үш фунт және үш шиллинг) болды, бұл мәтіннің маңыздылығы мен құндылығының айқын көрсеткіші. 1765 жылдың шілдесінде доктор Каделлге жазған хатында Миллар: "Мен ешқашан Болингброктың квартосын 3 гинеядан төмен сатқан емеспін, сондықтан бағаны өзгерте алмаймын".
Lashmore Davies, Adrian C., ed. "The Correspondence of Henry St. John and Sir William Trumbull, 1698–1710", Eighteenth Century Life 32, no. 3 (2008), pp. 23–179. Parke, G., ed. The Letters and Correspondence of Henry St John, Lord Viscount Bolingbroke. 4 vols. 1798. Dickinson, H. T., ed. "The Letters of Henry St. John to the Earl of Orrery, 1709–1711" Camden Miscellany, vol. XXVI. Camden Fourth Series. Volume 14 (London: The Royal Historical Society, 1975), pp. 137–199. H. T. Dickinson (ed.). "Letters of Bolingbroke to the Earl of Orrery, 1712–13", Camden Miscellany, Vol. XXXI. Camden Fourth Series. Volume 44 (London: The Royal Historical Society, 1992), pp. 349–371. The works of the late Right Honourable Henry St. John, Lord Viscount Bolingbroke, new ed., Vol. 1 (London, 1809). The works of the late Right Honourable Henry St. John, Lord Viscount Bolingbroke, new ed., Vol. 2 (London, 1809). The works of the late Right Honourable Henry St. John, Lord Viscount Bolingbroke, new ed., Vol. 3 (London, 1809). The works of the late Right Honourable Henry St. John, Lord Viscount Bolingbroke, new ed., Vol. 4 (London, 1809). The works of the late Right Honourable Henry St. John, Lord Viscount Bolingbroke, new ed., Vol. 5 (London, 1809). The works of the late Right Honourable Henry St. John, Lord Viscount Bolingbroke, new ed., Vol. 6 (London, 1809). The works of the late Right Honourable Henry St. John, Lord Viscount Bolingbroke, new ed., Vol. 7 (London, 1809). The works of the late Right Honourable Henry St. John, Lord Viscount Bolingbroke, new ed., Vol. 8 (London, 1809). The Works of Lord Bolingbroke, Vol 1. University Press of the Pacific, 2001. Armitage, David, ed. Bolingbroke: Political Writings (Cambridge Texts in the History of Political Thought). Cambridge University Press, 1997. The Philosophical Works of the Late Right Honourable Henry St John, Lord Viscount Bolingbroke, 3 vol. 1776, reprint 2005. Jackman, S. W., ed. The Idea of a Patriot King. Indianapolis, 1965. The Works of the Late Right Honorable Henry St. John, Lord Viscount Bolingbroke was first published in March 1754 in five quarto volumes, and it was made popular by its controversial outlooks on religion. A decade later, the highly successful London bookseller Andrew Millar was still selling the Works for a considerable fortune, setting the price at three guineas (three pounds and three shillings), a clear indication of the importance and value of the text. In a letter to Dr. Cadell in July 1765, Millar wrote "I never sold a Bolingbroke in quarto under 3 guineas Wren paid so and I can't now alter the price".
Негізгі дереккөздер
Лорд Болингброк еңбектері, 4 том. (1969)
Х. Сент-Джон, Болингброк виконты, «Патриот патша идеясы», ред. С. В. Джекман (Индианаполис, 1965)
Лорд Болингброк: тарихи жазбалар, ред. И. Крамник (Чикаго, 1972)
Лорд Болингброк: «Оңайлы шеберге» үлесі, ред. С. Варей (1982)
Болингброк: саяси жазбалар, ред. Д. Армитаж (1997)
Болингброктың саяси жазбалары: консервативті ағартушылық, ред. Б. Котрет (1997)
The works of Lord Bolingbroke, 4 vols. (1969)
H. St John, Viscount Bolingbroke, The idea of a patriot king, ed. S. W. Jackman (Indianapolis, 1965)
Lord Bolingbroke: historical writings, ed. I. Kramnick (Chicago, 1972)
Lord Bolingbroke: contributions to The Craftsman, ed. S. Varey (1982)
Bolingbroke: political writings, ed. D. Armitage (1997)
Bolingbroke's political writings: the conservative Enlightenment, ed. B. Cottret (1997)