Генри Сашеверель: Англиялық дін қызметкері және саяси қайраткер

Кіріспе

Англиялық дін қызметкері және торишіл (1674–1724)

Генри Сачеверелл (/s//ə/'/ʃ//ɛ//v//ə//r//əl/; 8 ақпан 1674 – 5 маусым 1724) – ағылшынның жоғары шіркеуінің англикан дін қызметкері. Ол 1709 жылы 5 қарашада өткен қауырсынды уағызынан кейін бүкіл елге танымал болды. Одан кейін Халық палатасы тарапынан импичментке ұшырады, кінәлі деп табылғанымен, оның жеңіл жазасы ақталу ретінде қарастырылды және ол елде танымал тұлғаға айналып, 1710 жылғы жалпы сайлауда торилердің үлкен жеңісіне үлес қосты.

Ерте өмір

Джошуа Сачеверелл, Марлборо қаласындағы Сент-Питер шіркеуінің пасторының ұлы, 1684 жылы Джошуаның қайтысынан кейін оның шақырушы әкесі Эдвард Херст пен оның әйелі оны асырап алды. Оның анасының әкесі Генри Смит, мүмкін, оның атымен аталған, сол Генри Смит болуы мүмкін, ол I Чарльздың өлім жазасына қол қойған адамдардың бірі ретінде тіркелген. Оның туыстарының арасында ол "экстремистік туыстар" деп атаған адамдар болды; оның арғы атасы Джон пастор болған, оның үш ұлы пресвитериандықтар болған. Осы ұлдардың бірі, Джон (Сачевереллдің әкесі), Реставрация кезінде пасторлық қызметінен қуылды және диссиденттер жиынында уағыз айтқандығы үшін сотталғаннан кейін түрмеде қайтыс болды. Ол Азамат соғысы кезінде роялистерді қолдаған Мидленд аймағының жер иелері болған алыс туыстарымен мақтан тұтқан. Херсттердің діни қағидалары жоғары болғандықтан, Сачевереллге риза болды, ол "мектепке бармас бұрын әрқашан жеке дұға жасауға тырысқан". 1684 жылдан 1689 жылға дейін Марлборо грамматикалық мектебінде білім алды. 1689 жылы Оксфордтағы Магдалена колледжіне жіберілді, онда 1701 жылға дейін студент, ал 1701 жылдан 1713 жылға дейін колледждің мүшесі болды. Осыдан екі жыл бұрын осы колледжге Уильтширдің тумасы Джозеф Аддисон да оқуға түскен. Сачевереллдің ұсынысымен Аддисон 1694 жылы "Англияның ең ұлы ақындары туралы есеп" атты еңбегін жазды және оны Сачевереллге арнады. Сачеверелл 1693 жылдың 30 маусымында "бакалавр", ал 1695 жылдың 16 мамырында "магистр" дәрежесін алды. Алайда, 1697 жылы ол Личфилд епископы Уильям Ллойдқа Личфилд деканынан ұсыныс хатымен келгенде, Ллойд оның грамматикалық қателерге толы латын тіліне шағымданды. Латын тілінде бірнеше өлең жариялаған Сачеверелл өзінің латын тіліндегі білімін растау үшін латын грамматикасын келтірді және Ллойдқа "оның немесе оның капелландарының жасағаннан гөрі жақсы латын тілінде жазғанын" айтты. Ллойд Сачевереллдің қателігін дәлелдеу үшін хатшысын кітапханаға жіберді, бірақ ол мұны істей алмады. Личфилд деканы Ланселот Аддисон оны Стаффордширдегі Кенноктың кішкентай пасторлыққа ұсынды. Үш күндік қатаң тексеруден кейін Ллойд ақыры Сачевереллдің дайын екеніне көнді және оның ұсынысын 1697 жылдың қыркүйегінде қабылдады. Сачевереллдің қызу уағызынан кейін оған саботаж жасау үшін қылмыстық іс қозғауға әрекеттенді, бірақ Сачевереллдің маңыздылығы төмен болғандықтан бұл әрекет тоқтатылды. 1701 жылдың шілдесінде ол Магдалена колледжінің мүшесі болып сайланды, бірақ оның үстемдігі, өзіне сенімділігі және мақтандығы оған аз достар әкелді. 1709 жылы оның екі атақты уағызынан бұрын Томас Хирн оны дауыспен айқайлайтын шарап ішетін адам деп есептемеді. Алайда ол жақсы жұмыс істеді және белсенді оқытушы болды, түрлі лауазымдарға жол ашты. 1703 жылдың маусымында ол ақылы лекция оқуға тағайындалды; 1703 жылы колледж кітапханашысы болып тағайындалды; 1708 жылы өнер бойынша аға декан болып тағайындалды және 1709 жылы ол казнашы болды. Сачеверелл алғаш рет 1702 жылдың мамырында "Саяси одақ" атты уағызын оқыған кезде, шіркеу мен мемлекет арасындағы одақтың қажеттілігі туралы және диссиденттерді, кейде келісетін адамдарды және олардың виг жақтастарын сынаған кезде жоғары шіркеу уағыздаушысы ретінде танымал болды. Оның сөзінде англикандықтарға "біздің қауымға ашық жау болған партияға мойынсұнбауға", "қанды туды және қарсылық байрағын көтеруге" шақырды. Шағын Лондондық оқырмандар тобын жинаған Дэниел Дефо Сачевереллді "қанды байрақты офицер" деп атады және өзінің "Диссиденттермен ең қысқа жол" атты еңбегінің кіріспесіне "Мистер Сакшеллдің уағызы және басқалар" деген сөздерді қосты. Джон Деннис Сачевереллге "Дін мен үкіметке діни қызметкерлердің қауіп-қатері" атты еңбегінде жауап берді. 1702 жылғы жалпы сайлауда Тори үміткері, 4-ші баронет сэр Джон Пэкингтонды қолдап, "Төмен шіркеу адамының сипаты" атты еңбегін жариялады. Бұл Уильям Ллойдты сынады және дін қызметкерлеріне шіркеу ішіндегі "жалған бауырластардан" сақ болуды кеңес берді. Пэкингтон риза болып, Сачевереллді Роберт Харлиге спикердің капелланы ретінде ұсынды. Харли, орташа тори, диссиденттерден шыққан, бас тартты. Бұл кезеңде тек екі уағыз басылып шықты: "Кейбір пікірлер мен жақпарудың табиғаты мен зияны" (1704) және "Жарамсыз күнәлардың табиғаты, кінәсі және қаупі" (1708). Ол Оксфордтың басқа екі донымен бірге "Англия шіркеуінің құқықтары расталды және дәлелденді" (1705) атты еңбегін жазды. Бірінші уағыз Дефоның "Оксфордтың Сачеверелл мырзасы екінші кернейін соқты, ол әлі қанды байрағын түсірмегенін білдіру үшін" деген ескертуіне әкелді. 1705-06 жылдардағы "Шіркеу қауіпте" деген алапаттық кезінде ол "үлкен батылдықпен" шіркеудің "экстремистер мен басқа жалған бауырластардан қандай қауіпте екенін" көрсеткен уағыз айтты (Hearne-ның айтуынша). Ол лауазымға күшпен таласты, сондықтан басқа дін қызметкері "Ешкім оны қаланың барлық жерінде осылай көп талқыламайды. Біз оны де Фоенің шолуының тақырыбына айналдырамыз деп ойлаймын, онда ол бұрын мақталып жазылған". Оның ең маңызды қолдаушылары Лорд Веймут пен сэр Уильям Трумбулл болды. Алайда Сачеверелл 28 дауысқа 19 дауыспен 24 мамырда тағайындалды. Тенисон бұл шешімге "қатты алаңдады".

The son of Joshua Sacheverell, rector of St Peter's, Marlborough, he was adopted by his godfather, Edward Hearst, and his wife after Joshua's death in 1684. His maternal grandfather, Henry Smith, after whom he was possibly named, may be the same Henry Smith who is recorded as a signatory of Charles I's death warrant. His relations included what he labelled his "fanatic kindred"; his great grandfather John was a rector, three of whose sons were Presbyterians. One of these sons, John (Sacheverell's grandfather), was ejected from his vicarage at the Restoration and died in prison after being convicted for preaching at a Dissenting meeting. He was more proud of distant relatives who were Midlands landed gentry that had supported the Royalist cause during the Civil War. The Hearsts were pious High Anglicans and were pleased with Sacheverell, who was "always retiring to his private devotions before he went to school". He was educated at Marlborough Grammar School from 1684 to 1689. He was sent to Magdalen College, Oxford, in 1689, where he was a student until 1701 and a fellow from 1701 to 1713. Joseph Addison, another native of Wiltshire, had entered the same college two years earlier. It was at Sacheverell's instigation that Addison wrote his 'Account of the Greatest English Poets' (1694) and he dedicated it to Sacheverell. Sacheverell took his degree of B. A. on 30 June 1693, and became M. A. on 16 May 1695. However, when, in 1697, he presented himself to the Bishop of Lichfield, William Lloyd, with a reference from the dean of Lichfield, Lloyd complained of his grammatically incorrect Latin. Sacheverell, who had published several Latin poems, quoted Latin grammars to verify his Latin and apparently told Lloyd it was "better Latin than he or any of his chaplains could make". Lloyd sent his secretary to his library to prove Sacheverell wrong but failed to do so. Lancelot Addison, the dean of Lichfield and the father of Joseph, nominated him to the small vicarage of Cannock in Staffordshire and after an intense three day examination, Lloyd was finally convinced Sacheverell was ready and accepted his nomination in September 1697. Sacheverell was threatened with prosecution for seditious libel after preaching a fiery sermon but this was dropped due to Sacheverell's unimportance. In July 1701, he was elected Fellow of Magdalen College but his overbearing, disrespectful self confidence and arrogance won him few friends. In 1709 before his two famous sermons, Thomas Hearne dismissed him as a loud mouthed wine soaker. However he was a hard worker and an active teacher, being promoted to a variety of offices. In June 1703, he was appointed to an endowed lectureship; in 1703 he was appointed College Librarian; in 1708 was appointed Senior Dean of Arts and in 1709 he became Bursar. Sacheverell first achieved notability as a High Church preacher in May 1702 when he gave a sermon entitled The Political Union, on the necessity of the union between church and state and denigrating Dissenters, occasional conformists and their Whig supporters. His peroration included an appeal to Anglicans not to "strike sail to a party which is an open and avowed enemy to our communion" but instead to "hang out the bloody flag and banner of defiance". Gaining a small London readership, Daniel Defoe labelled Sacheverell "the bloody flag officer" and in his The Shortest Way with the Dissenters he included in its subtitle an acknowledgement of "Mr Sach—ll's sermon and others". John Dennis also replied to Sacheverell in The Danger of Priestcraft to Religion and Government. In support of the Tory candidate at the general election of 1702, Sir John Pakington, 4th Baronet, Sacheverell published The Character of a Low Church Man. This attacked William Lloyd and advised the clergy to be on the look out against "false brethren" within the Church. Pakington was grateful and recommended Sacheverell to Robert Harley as Speaker's chaplain. Harley, a moderate Tory with a Dissenting background, declined. Only two other sermons in this period were printed: The Nature and Mischief of Prejudice and Partiality (1704) and The Nature, Guilt and Danger of Presumptuous Sins (1708). With two other Oxford dons he wrote The Rights of the Church of England Asserted and Proved (1705). The first sermon led to a further notice by Defoe that "Mr Sacheverell of Oxford has blown his second trumpet to let us know he has not yet taken down his bloody flag". During the "Church in Danger" scare of 1705 06 he preached a sermon in which he (according to Hearne) with "a great deal of courage and boldness" showed "the great danger the Church is in from the fanatics and other false brethren, whom he set forth in their proper colours". He campaigned for the post with such vigour that a fellow clergyman wrote "None is so much talked of as he all over the Town. I suppose we shall have him very speedily the subject of de Foe's Review, in which he has formerly had the honour of being substantially abused". His most notable backers were Lord Weymouth and Sir William Trumbull. However Sacheverell was appointed by 28 votes to 19 on 24 May. Tenison was "much troubled" by this.</blockquote>

Жалған бауырластардың қаупі

Жаңа Лондон Лорд-мэрі, сэр Сэмюэл Гаррард, 4-ші баронет, ынталы тори болды және оның міндеті – 5 қарашадағы жыл сайынғы қалалық әкелерге арналған уағызды оқуға уағызшыны тағайындау еді. Гаррард кейін Сачевереллмен таныс емес екенін мәлімдеді, оны тек қана беделімен білді. Уигтер кейін Сачевереллді Тори партиясының құралы ретінде жалдағандарын мәлімдеді. Тарихшы Джеффри Холмс бұған дәлел жоқ екенін, себебі Сачевереллдің өлімінен кейін оның құжаттары жойылған, бірақ уағызды өз еркімен оқу Сачевереллдің мінезіне сай болды деп мәлімдейді. Сачевереллдің тыңдаушылары арасында отыз дін қызметкері және көптеген якобиттер мен қайырымдылық жасамайтындар болды. Уағызға дейін дұғалар мен әндер оқылды. Куәгер Сачевереллдің дін қызметкерлерімен бірге отырып, ашуға бой алдырып, "оның беті қызылданды, көздері жалма-жан болды" деп сипаттады. Сачеверелл оқ-дәрі туралы қастандықты 1688 жылмен емес, Карл I-нің өлім жазасына кесілген күнімен, яғни 1649 жылдың 30 қаңтарымен салыстырды. Сачеверелл бұл екі оқиға "католик және фанатик жауларымыздың шіркеуімізге және үкіметімізге деген ашуы мен қанқұмарлығын" көрсетті деп мәлімдеді. Сачеверелл шіркеудегі жалған бауырластарды еретик көзқарастарды насихаттағандар ретінде анықтады, мысалы, унитариандықтар және шіркеудің ресми сенімдерін қайта қарастыруды көздегендер, сондай-ақ "Құдайдың ашық сөзінен ең кішкентай да болса бас тарту немесе біздің Сеніміміздің негізгі ұстанымдарын қазіргі философияның жаңа, жалған терминдерімен түсіндіруді" көздегендер. Сондай-ақ, шіркеудің құлшылығын өзгертуді қалағандар, төзімділікті насихаттаған және схизманың күнә екенін жоққа шығарғандар, "әр мүмкіндікті пайдаланып, қоғамдық және жеке істерде де, ар-ұжданды және діндар адамдар ретінде, басқа пікірлерге келісушілерге сәйкес келу". Сачевереллдің пікірінше, "адамның жоғары билікке толық және шартсыз бағынуға міндетті екендігіне және кез келген сылтаумен қарсы тұрудың мүлдем заңсыз екендігіне" күмәнділенгендер: "Біздің қарсыластарымыз осы мәселеде бізді тыйып, олардың қорғанында бүгінгі төңкерісті шақыру арқылы бізді сенімді және жауапсыз деп ойлайды. Бірақ, әрине, олар ең үлкен жаулары, және оның марқұм патшасы, және құтқарылу үшін ең алғыссыз". Ол Диссидент академияларын "фанатизмнің, патша өлтірудің және анархияның барлық тозақтық принциптері ашық түрде ұстанып, оқытылатын" орындар ретінде сынады және кейде конформизмге адал емес элементтерге ресми биліктің негіздерін беру деп шабуылдады. Бұл жалған бауырластар "өздерін әлсірету, құлдырату және сатқындық жасау үшін, сондай-ақ, біздің жауларымыз деп аталатын адамдардың күшін көтеріп, оларды екі мемлекеттің де конституциясы мен құрылтайларын құлатуға және жоюға талпындырды". Уақыт өте келе шіркеу өзінің сипатын жоғалтып, тек протестантизммен біріктірілген "кеңессіз қоспаға" айналады. Ол "бұл жалған және зұлым түсінік, ол яһудилерді, квакерлерді, магометандарды және кез келген нәрсені, сондай-ақ христиандарды қамтиды" деп мәлімдеді. Бұл әрекет шіркеудің жаулары түсініктілікті жақтаған кезде сыналып, қазір сол адамдар "Орындылық пен кейдегі сәйкестік" қолданып, шіркеудің қорғанысын жойды. Нәтижесінде адамдар сенім мәселелеріне алаңдамай, "жалпыға тараған күмән мен сенімсіздіктің" құрбаны болды. Кейде келіспеушілікті мойындаушылар Сачевереллдің ішкі жауы деп қарады. Ол 1688 жылғы Толеранттылық туралы заңды "Кешіргіштік" деп атады және "олардың ата-бабаларының ескі ашытқысы әлі де жұмыс істейді" деп атады қазіргі Диссидент ұрпақта: оларды "жылан ұрығы" деп атады және "бұл адамдар біздің толық жойылуымызды ойлап тапқан жоқ па және осы шараларға және жобаларға кіретін барлық Жалған бауырластар оған аз үлес қосып жатыр ма? Мен Құдайға дұға біз қауіптен шығар, бірақ біз Патшаның тұлғасын есте сақтауымыз мүмкін, сол уақытта оның өлтірушілері оның өліміне сөз байласыпты". Сачеверелл жалған бауырластардың күнәкар екендігін көрсетті. Бұл - Англияның билік басындағылар үшін ант бергендеріне опасыздық жасау; екінші жағынан, екіжүзділік және материалдық пайда үшін принциптерді елемеудің үлгісі. Ол "қасиетті және жоғары саналы адамдардың өз ұстанымдарын бұзып, бұрыштап жүргенін көру" "қасірет пен өкінішті" екенін айтты. Ол "ол сияқты айлакер Волпондардың айлакерлікпен әрекет етуіне" шабуыл жасады. "Волпоне" - бұл Сидни Годольфинге қойылған лақап есім, ол Уиг Жунтомен одақтасқан тори және торилер тарапынан адалсыздықпен айыпталған. Сачевереллдің пікірінше, осы жалған бауырластардың болашағы "екіжүзділер мен сенімсіздермен бірге, барлық жалғаншылармен бірге, от пен күкіртпен жанатын көлдегі үлесін алу" еді. Сачеверелл уағызды аяқтағанда, англикандықтарды бірігіп, "жауларымызға тулар армиясын" ұсынуға және жалған бауырластардың "қақпақтың маскасын шешіп, шіркеудің нағыз мүшелері емес, одан толығымен бас тартып, оның нанын ашкөздікпен жеп, оның құлауын күтпеуге" үміттенеді деді. Жоғары дәрежелі дін қызметкерлері қылмыскерлерді анафемаға түсіріп, "жұмақтың бекітілген үкімін күшпен қайтаруға батыл болсын" деді. Шіркеу үшін ұзақ шайқас күтіп тұрды, "осы дүниенің қараңғылығының билеушілеріне, жоғарыдағы рухани зұлымдыққа қарсы". Шайқастың қиын болатыны қабылданды, "өйткені оның қарсыластары күшті және жаулары қазір гүлденіп келеді". Дегенмен, ол шайқасқа кірісуге күмәнданбады, себебі "біз оны тастамасақ, оны көтеретін және нығайтатын Құдай бар екенін біледі": "Енді барлық Ырыс Құдайы, бізді Иса Мәсіх арқылы мәңгілік даңқына шақырғаннан кейін, біраз уақыттан кейін сіздерді жетілдіріп, бекітіп, нығайтып, орнатыңыз. Оған мәңгі және мәңгілік даңқ және билік болсын. Әмин". Әңгімедегі әзіл "Сент-Полдің сенбі күні өртеніп кеткені" еді. Сачеверелл уағызды жариялауға дайындады және үш адвокатпен кеңесті, олардың барлығы оның жалпы және азаматтық заңды бұзбайтынын мәлімдеді. 25 қарашада уағыз басылды, алғашқы басылым 500 данадан тұрды. 1 желтоқсанда екінші басылым жарық көрді және 30 000 мен 40 000 дана арасында болды. Сачевереллдің сот процесінің соңына қарай оның уағызының 100 000 данасы таратылған деп есептелді. Оқырмандардың консервативті бағасы, 250 000 адам, сол кездегі Ұлыбританияның бүкіл сайлаушылар санына тең болды. Бұрынғы XVIII ғасырдағы Ұлыбританияда мұндай жағдай болған емес. Бірінші бірнеше аптада көптеген Уигтер уағыздың ресми жауапты талап етпейтініне сенді. Дефо былай деп жазды: "осы аңның арықтауы сізге ешқандай алаңдау тудырмауы керек. Сіз оған күліп, оны тастаңыз, ол ашуын шығарып, содан кейін тыныштайды". Уағыз сатылымға шыққан үш күн ішінде памфлет жауаптары басыла бастады. Джордж Ридпаттың "Зекеңдікке берілгеннің қаупі, бірақ жақсы" (The Peril of Being Zealously Affected, but not Well) Сачевереллді сынады, сондай-ақ Уайт Кеннеттің "Шын жауап" (True Answer) да сынады. Уиг авторы "Жоғары шіркеу көрсетілді" (High Church Display'd) Сачевереллдің "оны және оның партиясын осы қағаз шайқастарында толығымен жеңіліске ұшырады" деп мәлімдеді. Сачевереллдің қорғанына памфлеттер жарық көргенге алты апта өтті, содан кейін олар көптеп шықты. Қараша айының соңғы жексенбісінде Сачеверелл Лотберидегі Сент-Маргаретте уағыз айтты. Шіркеу толық толды, ал сыртындағы үлкен көлік шіркеуді бұзуға әрекеттеніп, оның уағызын тыңдауға тырысты. Оның уағызы кеңінен тарағандықтан, Уиг үкіметі оны сотқа беруді қарастырды...

The new Lord Mayor of London, Sir Samuel Garrard, 4th Baronet, was a zealous Tory and it was his responsibility to appoint the preacher for the annual 5 November sermon to the City Fathers at St Paul's Cathedral to commemorate the failure of the Gunpowder Plot. Garrard later claimed no acquaintance with Sacheverell, knowing him only by reputation. Whigs later claimed that Sacheverell was hired as a tool of the Tory party to deliver the sermon. The historian Geoffrey Holmes claims there is no evidence for this as Sacheverell's papers were destroyed after his death but that it was in Sacheverell's character to deliver the sermon off his own bat. Sacheverell's audience included thirty clergymen and a large number of Jacobites and Nonjurors. Prior to the sermon, prayers and hymns were delivered. A witness saw Sacheverell, sitting with the clergy, working himself up into an angry mood, describing "the fiery red that overspread his face and the goggling wildness of his eyes he came into the pulpit like a Sybil to the mouth of her cave". Sacheverell compared the Gunpowder Plot not to 1688 but to the date of the execution of Charles I, 30 January 1649. Sacheverell claimed that these two events demonstrated the "rage and bloodthirstiness of both the popish and fanatick enemies of our Church and Government These TWO DAYS indeed are but one united proof and visible testimonial of the same dangerous and rebellious principles these confederates in iniquity maintain". Sacheverell identified the false brethren in the Church as those who promoted heretical views, such as Unitarians and those who would revise the Church's official articles of faith, and those who presumed "to recede the least tittle from the express word of God, or to explain the great credenda of our Faith in new fangled terms of modern philosophy". Then there those who wanted to change the worship of the Church, the latitudinarians who promoted toleration and denied that schism was sinful, taking "all occasions to comply with the dissenters both in public and private affairs, as persons of tender consciences and piety". The false brethren in state Sacheverell saw as those who denied "the steady belief in the subject's obligation to absolute and unconditional Obedience to the Supreme Power in all things lawful, and the utter illegality of Resistance upon any pretence whatsoever": "Our adversaries think they effectually stop our mouths, and have us sure and unanswerable on this point, when they urge the revolution of this day in their defence. But certainly they are the greatest enemies of that, and his late Majesty, and the most ungrateful for the deliverance, who endeavour to cast such black and odious colours upon both". He attacked Dissenting academies as places where "all the Hellish principles of fanaticism, regicide and anarchy are openly professed and taught" and attacked Occasional Conformity as giving disloyal elements bases of official power. These false brethren were working to "weaken, undermine and betray in themselves, and encourage and put it in the power of our professed enemies to overturn and destroy, the constitution and establishment of both". In due course the Church would lose its character and become a "heterogeneous mixture" united only by Protestantism. He then claimed that "this spurious and villainous notion, which will take in Jews, Quakers, Mahometans and anything, as well as Christians". This had been tried when the Church's enemies had advocated Comprehension and now the same people were using "Moderation and Occasional Conformity" to destroy the defences of the Church. The end result would be an Erastian state of affairs where people became nonplussed about questions of faith and fall prey to "universal scepticism and infidelity". The Occasionally Conforming Dissenters Sacheverell saw as the enemy within. He called the Toleration Act 1688 the "Indulgence" and "that the old leaven of their forefathers is still working" in the present Dissenting generation: he called them a "brood of vipers" and asked "whether these men are not contriving and plotting our utter ruin, and whether all those False Brethren that fall in with these measures and designs do not contribute basely to it? I pray God we may be out of danger, but we may remember the King's person was voted to be so at the same time that his murderers were conspiring his death". Sacheverell pointed to the sinfulness of the false brethren. For Anglicans holding office it was a betrayal of their oaths; secondly, it was an example of hypocrisy and disregarding of principle for material gain. He said it was a "vast scandal and offence to see men of characters and stations thus shift and prevaricate with their principles", like Christ's disciples when Christ's life was at stake. He attacked "the crafty insidiousness of such wily Volpones". "Volpone" was the nickname of Sidney Godolphin, a Tory who had allied himself with the Whig Junto and who had been attacked by Tories as an apostate. The prospect for these false brethren, Sacheverell claimed, was to take "his portion with hypocrites and unbelievers, with all liars, that have their part in the lake which burns with fire and brimstone". Sacheverell ended the sermon by exhorting Anglicans to close ranks, to present "an army of banners to our enemies" and hope that the false brethren "would throw off the mask, entirely quit the Church of which they are no true members, and not fraudulently eat her bread and lay wait for her ruin". High ranking clergy must excommunicate offenders "and let any power on earth dare reverse a sentence ratified in Heaven". A long battle lay ahead for the Church Militant, "against principalities, against powers, against the rulers of the darkness of this world, against spiritual wickedness in high places". That the battle would be hard was accepted "because her adversaries are chief and her enemies at present prosper". However he did not doubt that the battle must be joined, knowing that "there is a God that can and will raise her up, if we forsake her not": "Now the God of all Grace, who hath called us into his eternal glory by Christ Jesus, after that ye have suffered a while, make you perfect, stablish, strengthen, settle you. To Him be glory and dominion for ever and ever. Amen". The joke doing the rounds was that "St Paul's was on fire a Saturday". Sacheverell prepared the sermon for publication and consulted three lawyers, who all claimed it breached neither common or civil law. On 25 November the sermon was printed, the first edition being 500 copies. On 1 December the second edition came off the press and numbered between 30,000 and 40,000 copies. By the end of Sacheverell's trial, an estimated 100,000 copies of his sermon were in circulation. A conservative estimate of the readership, 250,000 people, was equal to the whole electorate of Britain at that time. This had no parallel in early eighteenth century Britain. For the first few weeks, many Whigs believed that the sermon was beneath official response. Defoe wrote that "the roaring of this beast ought to give you no manner of disturbance. You ought to laugh at him, let him alone; he'll vent his gall, and then he'll be quiet". Within three days of the sermon being on sale, pamphlet responses were being printed. George Ridpath's The Peril of Being Zealously Affected, but not Well attacked Sacheverell, as did White Kennett's True Answer. The Whig author of High Church Display'd claimed that Sacheverell "and his party were entirely routed in those paper skirmishes". It took six weeks before a pamphlet defence of Sacheverell was published, and thereafter they became numerous. On the last Sunday of November Sacheverell preached at St Margaret's, Lothbury. The church was packed to full attendance, with an enormous crowd outside threatening to break open the church for a chance to hear him preach. With his sermon now in massive circulation, the Whig government considered prosecuting Sacheverell. In his sermon Sacheverell had gone further than most High Church preachers in minimising the Glorious Revolution and extolling the doctrine of non resistance, as well as challenging Parliament by his remarks on the Toleration Act and Parliament's December 1705 resolution declaring the Church to be in no danger. He had also attacked a leading member of the government, Godolphin. However, when the government lawyers examined the sermon, they discovered that Sacheverell had chosen his words carefully to such an extent that they considered it uncertain whether he could be prosecuted for sedition. They considered bringing Sacheverell to the Commons' Bar on the charge of displaying contempt for the Commons resolution of December 1705. A vote in the Commons would be enough to convict him. However this approach would deny the Whigs the publicity they sought in prosecuting Sacheverell and he would be at liberty once the Commons' session ended. The Whigs wanted a punishment sufficient enough to deter other High Churchmen. A vote in the House of Lords on a charge of high crimes and misdemeanours had the power to achieve what the Whigs wanted and could also inflict a heavy fine with confiscation of goods and imprisonment for life. On 13 December the Commons ordered Sacheverell to attend the Bar of the House. On 14 December Sacheverell appeared before the Commons with a hundred other clergymen also in attendance to show moral support. The House resolved that Sacheverell be impeached and he was put into the custody of the Serjeant at Arms. He was visited at his lodgings in Peters Street by prominent Tories such as the Duke of Leeds, Lord Rochester and Duke of Buckingham. The Duke of Beaufort sent him claret and 50 guineas. Although the Tories in the Commons managed only 64 votes on behalf of Sacheverell's petition for bail, there was an outbreak of support for him amongst the Anglican clergy. The Duke of Marlborough remarked that "the whole body of the inferior clergy espouse his interest".

Сот

Сачеверелдің импичмент процесі 1710 жылдың 27 ақпанынан 21 наурызына дейін жалғасты, және ол үш жылға қызметтен шеттетілуі керек, ал екі уағызы Корольдік биржада өртелуі керек болды. Бұл мемлекеттік шешім болды, және ол оны халықтың көзінде шейіт етіп көрсетіп, сол жылы Лондонда және елдің басқа жерлерінде алғашқы Сачеверел көтерілісіне себеп болды, оның барысында пресвитериандық және басқа да диссиденттердің ғибадат орындарына шабуылдар жасалды, ал кейбіреулері өртеліп қиратылды. Бұл көтеріліс өз кезегінде сол жылы үкіметтік министрліктің құлауына және 1714 жылы Көтеріліс туралы заңның қабылдануына әкелді.

Алға қарай

Халықтың пікірі Сакеверелдің пайдасына бұрылып, оның жеңіл жазасын бүкіл Англия шіркеуінің құтқарылуы деп қарады. Ол "шіркеудің құтқарушысы және ұлттың қаһарман шейіті" атанды. 21–23 наурыз аралығында Вестминстер мен Батыс Лондондағы негізгі көшелердің бәрі от жағу арқылы, терезелерді жарықтандыру және шіркеу қоңырауларының үнімен Сачеверел мен Королеваға арналған көтерілістермен тойланды. Күшейіп бара жатқан тәртіпсіздіктерге байланысты жаттығу жасаған отрядтар шақырылды, ал Саутаркте жаңа тәртіпсіздік 30 наурыздан кейін ғана тоқтатылды. Елдің барлық аймақтарында Сачеверелді қолдау үшін от жағу, терезелерді жарықтандыру және шіркеу қоңырауларын соғу арқылы мерекелер өткізілді. Сачеверел өзіне дауыс берген, әлі де Лондонда болған пэрлерге алғыс айту үшін барғанда, "халық оны жүлдегер сияқты қарсы алды". Сачеверел маусым айында Селаттынға сапар шекті, Холмс оны "Британиядағы жеке тұлға жасаған ең керемет саяхат" деп атады. Ричард Стил "анархиялық ашу-ыза соншалықты күшті болғандықтан, Гарри Сачеверел көтеріліп, Джек Хаггинс күліп, Англияны әскери емес, жеңіске ұласатын салтанатты шерумен жүріп өтті" деп жазды. 15 мамырда ол Лондоннан Оксфордқа 66 атты әскермен аттанды, Уксбриджге жеткен кезде саны 300-ге дейін өсті, ал Бейконсфилд, Хай-Уайкомб және Вест-Уайкомб арқылы жүздеген адамдар оған қосылды. Ол Оксфордқа жақын Уитлиге жеткенде лорд Абингдон, жергілікті депутат Томас Роуни, дворяндар, колледж басшылары, прокторлар, Оксфорд стипендияларының көпшілігі және басқалары Сачеверелді Оксфорд университетінде құрметпен қарсы алды. Ол Магдален колледжінде екі апта болды, содан кейін 1 маусымда Оксфордтан кетті. Оксфордшир, Уорвикшир, Стаффордшир, Чешир, Денбигшир және Флинтшир арқылы Селаттынға (төрт аптадан астам уақытқа созылды) және Шропшир, Ворчестершир, Глостершир, Оксфордшир арқылы Оксфордқа оралу (үш аптадан кем уақытқа созылды) жолында он екі қаланы аралады және он азаматтық қабылдаумен құрметтелді. Оған елу тойлық кешкі ас, көптеген мол кешкі ас, соның ішінде кем дегенде 22 жеке кешкі ас ұйымдастырылды. Оның қонақтарына Ньюнам Падокстағы лорд Денби, Стоунли аббаттығындағы лорд Ли, лорд Виллоуби де Брок, лорд Килмори, лорд Фоллиот, Багинтондағы Уильям Бромли, Лоуфорд Парктегі сэр Уильям Бутон, сэр Эдвард Кобб, сэр Эдвард Астон және Астондағы сэр Чарльз Холт кірді. Сачеверел мен оның серіктері жергілікті қонақүйлерде бар болғаны жеті түн болды, себебі тори жер иелері өз үйлерін оған ашты. Ол он күн лорд Крейвенмен Кумбе аббаттығында болды, содан кейін оның туысы Джордж Сачеверелге тиесілі Нью-Холл сарайына барды. Ол Ричард Диоттпен, сэр Эдвард Баготпен Блитфилд залында, Честер епискобымен (сэр Уильям Доуес, 3-ші баронет), Джордж Шеклерлимен Кроссфордта, сэр Ричард Миддлтонмен Чирк замгында, Роджер Оуэнмен Кондовер залында, Уитмор Актонмен, лорд Килморимен, Беркерли Гринмен Котеридж сотында және сэр Джон Уолтермен Сарсденде тұрды. Ол қай үйде болмасын, жергілікті ақсүйектер мен дін қызметкерлері оған құрмет көрсетті. 8 тамызға дейін, Годольфиннің жұмыстан босатылған күні, Королеваға 97 тори үндеуі жолданды, олар жоғары шіркеу ағылшын тілінде жазылған. 30 маусымда Ворчестер епискобы Уильям Ллойд "Бізді Англияның ортасында жеңіске жетіп, барлық жерде халықты жаңа Парламент үшін оның Ұлылықтарына жүгінуге қозғайтын намысты адамның үгіт-насихаттары мен іс-әрекеттері әкелген үлкен қауіп туралы" деп жазды. "Қауіп соншалықты зор, мен оны ойлағанда дірілдеп тұра алмаймын, егер оның Ұлылықтары қазіргі Парламентті таратып, министрлігін өзгертсе, бұл үндеулердің мақсаты осы". 1710 жылдың қазан-қараша айларында өткен жалпы сайлауда тори ағылшын дінбасылары мен ақсүйектері жеті ай бұрын Сачеверелдің тұрғаны сияқты платформада күресті. Корнуоллда екі жеңіске жеткен тори кандидаттары Джон Треванион мен Джордж Гранвилл: "Треванион мен Гранвилл, қоңырау сияқты дыбыс / Королева, шіркеу және Сачеверел үшін" деген әннің арқасында жеңіске жетті. Сайлау Сачеверел үшін жеке жеңіс болды, сонымен қатар торидің үлкен жеңісі болды, әсіресе Вигтарға қарсы реакция Сачеверел өзінің саяхаты кезінде өткен округтерде ерекше байқалды.

The tide of public opinion had turned in Sacheverell's favour and the people viewed his light punishment as a deliverance for the whole Church of England. He became "the saviour of the Church and the nation's martyr hero". From 21–23 March almost all major streets in Westminster and west London celebrated by bonfires, illuminated windows and toasts to Sacheverell and the Queen accompanied by the ringing of church bells. The Trained Bands had to be called out due to growing disturbances and in Southwark a new riot was not ended until after 30 March. Across the country there were celebrations in support for Sacheverell, with bonfires, illuminated windows and the ringing of church bells. When Sacheverell went to thank the peers who had voted for him who were still in London, "he was huzza'd by the mob like a prize fighter". Sacheverell travelled to Selattyn in June in what Holmes called "the most extraordinary Progress ever made by a private individual in Britain". Richard Steele wrote that "the anarchic fury ran so high that Harry Sacheverell swelling, and Jack Huggins laughing, marched through England in a triumph more than military". On 15 May he left London for Oxford with a cavalcade of 66 horsemen, increasing to 300 by the time he reached Uxbridge, with hundreds more when he went through Beaconsfield, High Wycombe and West Wycombe. When he reached Wheatley near Oxford, Lord Abingdon, the local MP Thomas Rowney, noblemen, Heads of Houses, the Proctors, most Oxford Fellows and others welcomed Sacheverell to Oxford University. He remained at Magdalen College for a fortnight before leaving Oxford on 1 June, taking over four weeks to reach Selattyn (passing through Oxfordshire, Warwickshire, Staffordshire, Cheshire, Denbighshire and Flintshire) and just under three weeks to travel back to Oxford (going through Shropshire, Worcestershire, Gloucestershire, Oxfordshire). This included twelve towns and he was honoured with ten civic receptions. He was given fifty vast dinners, numerable lavish suppers, including at least 22 private dinners. Their hosts included Lord Denbigh at Newnham Paddox, Lord Leigh at Stoneleigh Abbey, Lord Willoughby de Broke, Lord Kilmorey, Lord Folliot, William Bromley at Baginton, Sir William Boughton at Lawford Park, Sir Edward Cobb, Sir Edward Aston and Sir Charles Holt at Aston. Sacheverell and his entourage spent only seven nights in local inns as Tory landowners put their houses at his disposal. He spent ten days with Lord Craven at Coombe Abbey, then went to New Hall Manor owned by his kinsman George Sacheverell. He stayed with Richard Dyott, Sir Edward Bagot at Blithfield Hall, the Bishop of Chester (Sir William Dawes, 3rd Baronet), George Shacklerley at Crossford, Sir Richard Myddelton at Chirk Castle, Roger Owen at Condover Hall, Whitmore Acton, Lord Kilmorey, Berkerley Green at Cotheridge Court and Sir John Walter at Sarsden. At every house he stayed, local gentry and clergy paid him homage. By 8 August, the date of Godolphin's dismissal, there had been sent to the Queen 97 Tory addresses couched in High Church Anglican language. On 30 June the Bishop of Worcester William Lloyd wrote of "the great danger we are brought into by the turbulent preaching and practices of an impudent man now riding in triumph over the middle of England, everywhere stirring up the people to address to her Majesty for a new Parliament. The danger is so great that I cannot but tremble to think of it, if her Majesty should dissolve the present Parliament and change her ministry, which is the thing driven at by the addresses". The general election held in October/November 1710 was fought by the Tory Anglican clergy and gentry on the same platform which Sacheverell stood seven months before. In Cornwall the two victorious Tory candidates, John Trevanion and George Granville, were swept to victory on the back of the chant: "Trevanion and Granville, sound as a bell/For the Queen, the Church, and Sacheverell". The election was a personal triumph for Sacheverell as well as a Tory landslide, with the anti Whig reaction especially marked in counties where Sacheverell had passed during his Progress.

Кейінгі өмірі

Сачевереллдің жаза мерзімі 1713 жылдың 23 наурызында аяқталды. Лондоннан келген реакция Вустер, Норвич, Уэллс және Фром сияқты провинциялық қалалардағы той-қуаныштармен салыстырғанда жайпақ болды, онда шпильдер тулармен безендірілді, терезелер ленталармен, ал көшелерде от жағылып, ән шырқаған адамдармен әсемделді. 29 наурызда Сачеверелл өзінің тыйым салуы аяқталғаннан бері алғаш рет Сент-Сэвиор шіркеуінде уағыз айтты және оны көруге келген көпшілік "көрмегендер үшін түсініксіз, ал көргендер үшін сөзбен жеткізе алмайтын" делінді. Ол Лұқа 23:34-ті: «Әке, оларды кешір, өйткені олар не істеп жатырғанын білмейді» деп таңдап, «Христиандық жеңіс: немесе жауымыз үшін дұға ету парызы» деп атады. Уайт Кеннет жазғандай, «қоздыратын атауына қарамастан, онда көп зиян жоқ» және ол басылған 30 000 дананың жартысын ғана сатты. Джонатан Свифт оны «ұзақ және жалықтыратын уағыз» деп атады. 1713 жылдың 13 сәуірінде ол Холборндағы Сент-Эндрю шіркеуінің құнды пасторы болып тағайындалатыны жарияланды. 1713 жылдың 29 мамырында ол «Дін мен үкіметтегі бостандық туралы бұрыс түсініктер» деген тақырыптағы жалпы мәжілісте қалпына келтіру мерейтойына арналған уағыз айтуға тағайындалды. Ол вигтік қудалаушыларын «ұсақ-түйек, асыра сілтеуші және мақтаншыл адамдар» деп сынап, қарсы тұру доктринасын қолдады. 1713 жылдың желтоқсанында ол Сент-Пол шіркеуінде Дін қызметкерлерінің ұлдары үшін корпорацияға уағыз айтты, бірақ оның процессиясын Корольдік биржадағы көпшілік ұнатпады. Джорджтың таққа отыруына қарсы наразылықтар қазан айында болды және тәртіпсіздік жасағандар Сачевереллдің есімін мақтап айтты. Бристольде көпшілік «Сачеверелл және Ормонд, және барлық шетелдіктерге қарғыс болсын!» деп айқайлады; Таунтонда олар «Шіркеу және доктор Сачеверелл» деп ұрандады; Бирмингемде, «Ескі Rogue [King George], оларды өлтіріңіздер, Сачеверелл мәңгі!»; Теуксбериде, «Сачеверелл мәңгі, дөңгелек баспен төмен!»; Шрусбериде, «Жоғары шіркеу және Сачеверелл мәңгі!» Дорчестер мен Нюнетонда Сачевереллдің денсаулығына тост көтерілді. Шарадан он бір күн өткен соң Сачеверелл ашық хат жариялады:

Sacheverell's sentence expired on 23 March 1713. The reaction in London was muted compared to the celebrations in the provincial towns such as Worcester, Norwich, Wells and Frome where the steeples were decked with flags, windows were decorated with streamers along with bonfires and people singing in the streets. On 29 March Sacheverell preached at St Saviour's for the first time since his ban expired and the enormous crowd who came to see him was described as "inconceivable to those who did not see it, and inexpressible to those who did". He took as his text Luke 23:34, "Father, forgive them, for they know not what they do" and titled it The Christian Triumph: or The Duty of Praying for our Enemies. Despite the provocative title, as White Kennett wrote, "there was little mischief in it" and it sold only half the 30,000 copies printed. Jonathan Swift called it a "long dull sermon". On 13 April 1713 it was announced he was to be instituted to the valuable rectory of St Andrew's, Holborn. On 29 May 1713 he was appointed to preach the sermon for the anniversary of the Restoration at the House of Commons, titled False Notions of Liberty in Religion and Government destructive of both. He attacked his Whig persecutors as "traitorous, heady and high minded men" and upheld the doctrine of non resistance. In December 1713 he preached at St Paul's to the Corporation for the Sons of the Clergy but his procession was hissed by the crowd at the Royal Exchange. An outbreak of rioting occurred in protest against George's coronation in October and Sacheverell's name was extolled by the rioters. At Bristol the crowd shouted "Sacheverell and Ormond, and damn all foreigners! "; in Taunton they cried "Church and Dr. Sacheverell"; at Birmingham, "Kill the old Rogue [King George], Kill them all, Sacheverell for ever"; at Tewkesbury, "Sacheverell for ever, Down with the Roundheads"; at Shrewsbury, "High Church and Sacheverell for ever". In Dorchester and Nuneaton, Sacheverell's health was drunk. Eleven days after the riots, Sacheverell published an open letter:

«Диссиденттер мен олардың достары ақымақтықпен бүкіл елде тәртіпсіздік тудыруға тырысып, көптеген қалаларда таққа отыру күні мені бейнелеп өртеп, менің адамым мен ісімді халық арасында жек көруге тырысты: Бірақ егер бұл ақымақ әрекет кері нәтиже беріп, бірінші авторларға және агрессорларға бұрылса, және халық ренішін кез келген кінәлі жолмен білдірсе, мен оны менің мойныма жүктемеймін деп үміттенемін, өйткені олар оны партияның шибболесі ретінде пайдаланады». Лондон епископы Джон Робинсон оны Холборнға қайтарып, саясаттан алыс болуға ескертті. 1715 жылдың қаңтар-наурыз айларында өткен жалпы сайлауда торилер «Жоғары шіркеу және Сачеверелл» ұранын қолданды. 10 маусымда Манчестердегі Крос-стриттегі диссидент шіркеуі Сачевереллдің есімін айқайлап жатқан халықпен тоналып, қиратылды. Сачеверелл 1715 жылдың жазында Джордж Сачеверелл қайтыс болғаннан кейін Дербиширдегі Каллоу иелігін мұра етті. Ол 1716 жылдың маусымында Джорджтың жесірі Мэриге үйленді және 1717 жылы иелікке ие болды. Үй кейін ақын Сэмюэл Тейлор Колриджге тиесілі болды, ал қазір оның иесі - Кейт Мосс.

Мұра

Сегізінші ғасырдың соңында жазған Уиг парламентінің мүшесі Эдмунд Берк, өзінің "Жаңа Уигтерге ескі Уигтерден үндеу" (1791) еңбегінде Сачеверелл ісіндегі Уиг көшбасшыларының сөздерін нағыз Уиггерлікке (Фокситтік "Жаңа Уигтердің" сенімдерінен өзгеше) дәлел ретінде пайдаланды. Тарихшы Грег Дженнер өзінің "Өлі танымал: қола дәуірінен күміс экранға дейінгі атақтылар тарихы" (2020, W&N) еңбегінде Сачевереллдің алғашқы атақты тұлғаның мысалы болғанын айтады.