Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық актер (1933–2006)
British actor (1933–2006)
кейінірек комедиялық актер болған Томас Джордж Белл (2 тамыз 1933 – 4 қазан 2006) – ағылшын актері. Ол көбінесе "қорқынышты немесе күмәнді рөлдерді" ойнады, ең есте қаларлығы – Хелен Мирреннің "Бірінші күдікті" сериалындағы DCI Джейн Теннисонның қарсыласы, сексистік детектив сержант Билл Отли рөлі.
the later comedy actor
Thomas George Bell (2 August 1933 – 4 October 2006) was an English actor on stage, film and television. He often played "menacing or seedy roles, perhaps most memorably playing sexist Detective Sergeant Bill Otley, antagonist to Helen Mirren's DCI Jane Tennison in Prime Suspect.
Ерте өмір
Белл 1933 жылғы 2 тамызда Ланкаширдегі Ливерпуль қаласында дүниеге келген. Оның отбасы үлкен болған, әкесі – теңіз саудагері болғандықтан, ол оның қасында көп уақыт өткізбеген. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде бала кезінде эвакуацияланып, Ланкаширдің Морекэмбе қаласында үш түрлі отбасыда тұрған. 1948 жылы, 15 жасында Белл мектептегі қойылымдарда ойнай бастады. Оның кіші інісі Кит те актер болды. Мектепті бітіргеннен кейін ол Брэдфорд азаматтық театрында Эсме Черчтен оқыды; оның арасында Билли Уайтлоу және Роберт Стивенс та бар еді. Кейін Ливерпуль мен Дублинде репертуарлық театрларда жұмыс істеді.
Bell was born on 2 August 1933, in Liverpool, Lancashire. His family was large, and he had little contact with his father, a merchant seaman. Evacuated as a child during the Second World War, he lived with three different families in Morecambe, Lancashire. In 1948, at age 15, Bell began to act in school plays. His younger brother Keith also became an actor. On leaving school he trained under Esme Church at the Bradford Civic Theatre; fellow pupils included Billie Whitelaw and Robert Stephens. He later worked in repertory in Liverpool and Dublin.
Мансап
Майкл Ковени Беллді "табиғи дарынды және ерекше тартымды басты актер" деп сипаттады, оның "тыныш, әсерлі актерлік стилі" бар еді. Телевизияда ол Гарольд Пинтердің орталықтағы алғашқы жетістігі болған "A Night Out" (1960) шығармасында Альберт Стоукс рөлін ойнады, ал сол жылы оның алғашқы фильмі Джозеф Лозидің "Қылмыскер" фильмінде пайда болды. Ол 60-шы жылдардың басындағы британдық жаңа толқын фильмдерінде де ойнады, соның ішінде "The Kitchen" (1961) және Лесли Каронмен бірге "L Shaped Room" (1962). Белл мансабында жаңа өркендеуге ие болып, "Wish You Were Here", Питер Гринавейдің "Prospero's Books", "Swing" және 1990 жылғы "The Krays" сияқты бірнеше британдық фильмдерде ойнады, онда ол Крей егіздерінің құрбандарының бірі болған Джек "Шапка" МакВити рөлін сомдады. 1991 жылы Джон Эсмонд пен Боб Ларби жазған және Джон Говард Дэвис режиссерлік еткен "Темза" телеарнасының "Hope It Rains" комедиялық сериалында ол құлпытас мүсіндері бар, құлдыраған теңіз жағалауындағы музейдің иесі рөлін ойнады. Сериал екі маусымнан, он үш эпизодтан тұрды. Белл көбінесе тікелей эфирде өнер көрсетуден қашса да, оның сахнадағы сирек қатысуларының бірі 1979 жылы Ұлыбританияда Мартин Шерманның гомосексуализм туралы "Bent" пьесасының премьерасында Корольдік сот театрында болды. Оның осы уытты кейіпкерді шебер сомдауы 1993 жылы Беллге екінші BAFTA номинациясын әкелді.
Michael Coveney described Bell as a "naturally gifted and unusually reserved leading actor", with a "quiet, mesmeric brand of acting". On television he had the role of Albert Stokes in Harold Pinter's first success in the medium, A Night Out (1960), while in the same year his first film appearance came in Joseph Losey's The Criminal. He continued to appear in the British New Wave films of the early 60s including The Kitchen (1961) and The L Shaped Room (1962) with Leslie Caron. Bell bounced back with a later career renaissance, appearing in several British films including Wish You Were Here, Peter Greenaway's Prospero's Books, Swing and the 1990 film The Krays, where he played the part of Jack "The Hat" McVitie, one of the Kray twins' murder victims. In 1991, he played the dour owner of a run down seaside waxworks museum in the Thames TV sitcom Hope It Rains, written by John Esmonde and Bob Larbey and directed by John Howard Davies. It ran for two series comprising thirteen episodes. Although he tended to eschew live performance, Bell's few stage appearances included a role in the 1979 UK première of Bent, Martin Sherman's play about homosexuality, staged at the Royal Court Theatre. His gripping portrayal of the toxic character secured Bell's second BAFTA nomination, in 1993.
Жеке өмір
Белл 1960 жылдан 1976 жылға дейін актриса Лоис Дейнге үйленген. Олардың Аран есімді бір ұлы болған, ол да актер. 1976 жылдан өмірінің соңына дейін оның серіктесі костюм дизайнымен айналысатын Фрэнсис Темпест болды, одан Нелли деген келіні мен Полли деген қызы дүниеге келді.
Bell was married to the actress Lois Daine from 1960 to 1976. They had one son, Aran, who is also an actor. His partner from 1976 until his death was the costume designer Frances Tempest, with whom he had a step daughter, Nellie, and a daughter, Polly.
Өлім
Белл теледидар режиссері Дэнни Хиллермен жұмыс істегенді ұнатты және олардың ортақ досы, шоу-бизнес бухгалтері Хосе Гумальдың ұсынысымен оның алғашқы толық метражды фильмі "Love Me Still" фильмінде ойнауға келісті. Ауруы айқын болғанына қарамастан, Белл өмірінің соңына дейін бірнеше күн қалғанда түсірілімді аяқтады. Ол 2006 жылғы 4 қазанда Брайтон қаласындағы ауруханада 73 жасында қысқа аурудан кейін қайтыс болды. Бірнеше күннен кейін "Басты күдікті - соңғы акт" телефильмінің эфиріне шықты, онда "көзге түріп тұрғандай әлсіз Отли экранда қайтыс болды".
Bell had enjoyed working with TV director Danny Hiller, and agreed to appear in his first feature film Love Me Still at the suggestion of their mutual friend, showbiz accountant Jose Goumal. While clearly ill, Bell soldiered on and completed filming only a few days before the end of his life. He died in hospital in Brighton on 4 October 2006, aged 73, following a short illness. A few days later, "the poignantly timed broadcast of Prime Suspect The Final Act" aired, "in which a visibly frail Otley died on screen".