Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Құрылыс
Вольф-Крик бөгетінің құрылысы 1938 жылғы Тасқынды бақылау заңы және 1946 жылғы Өзен порты заңы арқылы Камберленд өзенінің алабын дамытудың кешенді жоспарының бір бөлігі ретінде мақұлданды. Құрылыс 1941 жылы басталды, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыс және басқа факторларға байланысты 1951 жылға дейін аяқталмады. Камберленд көлі – Камберленд өзеніндегі су тасқынын бақылауға арналған төрт маңызды су қоймасының бірі; қалғандары – Дж. Перси Прист бөгеті, Дейл Холлоу бөгеті және Центр Хилл бөгеті. Соңғы қуат генераторы 1952 жылы орнатылды. Бөгет құрылысының салдарынан бірнеше шағын қалаларға, мысалы, жақын орналасқан Крилсборо (өзен ағысы бойынша төменде) және Бернсайд (өзен ағысы бойынша жоғарыда) кері әсер еткенімен, бөгет жүз миллиондаған долларлық су тасқынынан сақтады.
Construction of the Wolf Creek Dam was authorized by the Flood Control Act of 1938 and the River Harbor Act of 1946 as part of a comprehensive plan to develop the Cumberland River Basin. Construction began in 1941 but because of World War II and other factors, construction was not completed until 1951. Lake Cumberland is one of four major flood control reservoirs for the Cumberland; the others being J. Percy Priest Dam, Dale Hollow Dam, and Center Hill Dam. The last of the power generators was installed in 1952. While several small towns were adversely affected by the construction of the dam, such as nearby Creelsboro (downstream) and Burnside (upstream), the dam is credited with preventing several hundred million dollars in flood damage.
Сипаттамалары
Вольф-Крик бөгеті – ұзындығы 5736 фут (1748 м), биіктігі 258 фут (79 м) болатын, жер және бетоннан тұратын құрылыс. Вольф-Крик бөгетінің бетон бөлігі ескі өзен арнасы бойынша бөгеттің 1794,62 футы (547 м) ұзындығын құрайтын 37 ауырлық монолиттен тұрады. Су төгілетін бөлігінде он Тейнтер қақпасы және алты төменгі деңгейлі шлюз қақпасы бар. Энергия қабылдау бөлімінде алты 45 МВт турбиналарын қамтитын су түтікшелері орналасқан. Топырақтан жасалған бөлігі бетонның ауырлық бөлігінен басталып, 3937,008 фут (1200 м) аңғардан оң жақ тіреуіне дейін созылады. Оның максималды биіктігі таудың түбінен 213,2546 фут (65 м) жоғары. Аймақталмаған топырақ бөгеті аңғардың аллювийлік шөгінділерінен алынған, жақсы тығыздалған, пластикалық қасиеті төмен саз балшықтан тұрады.
The Wolf Creek Dam is a 5736 feet (1748 m) long and 258 feet (79 m) high dam with a combined earthen and concrete structure. The concrete section of the Wolf Creek Dam consists of 37 gravity monoliths that comprise 1794.62 feet (547 m) of the dam's length, across the old river channel. The spillway section contains ten tainter gates and six low level sluice gates. The power intake section contains the penstocks that feed the six 45 MW turbines. The embankment section extends from the end of the concrete gravity portion 3937.008 feet (1200 m) across the valley to the right abutment. It has a maximum height of 213.2546 feet (65 m) above the top of rock. The non zoned embankment is composed of well compacted, low plasticity clays, from the valley alluvium.
Сырғанақ
1968 жылы Вольф-Крик бөгетінің топырақтан жасалған бөгеттері мен іргетасында су сіңу проблемаларының белгілері анықталды. Бөгеттің төменгі жағында шұңқырлар пайда болды және бөгеттен су шығатын арнада лайлы су байқалды. Су сіңу проблемасы аймақтың карст геологиясына байланысты туындады, ол бөгеттің іргетасындағы әктастың еріуіне жағдай жасайды. Осы процестен пайда болған ерітінді арналары құбырлардың пайда болуына мүмкіндік береді, бұл іргетастың эрозиясын күшейтеді. Бөгет және оған жақын орналасқан су қоймасы карсттық тасқаптаманың үстінде орналасқан. Карст құрылымдары – бұл сырттай берік көрінетін әктас жыныстарының астындағы кең қуыстар. Карст формациялары уақыт өте келе, жауын-шашынның және қардың еруінен туындаған судың әсерінен пайда болады. Жаңбыр немесе қар еріген су атмосферадан сіңірілген көмірқышқыл газын қамтиды, ол суда еріген кезде әлсіз көмір қышқылын құрайды. Бұл қышқыл әктасқа шабуыл жасап, оны ерітеді, соның салдарынан тау жынысының ішінде қуыстар пайда болады. Егер 100 футтан жоғары биіктіктегі су қоймасы осындай іргетастың үстіне көтерілсе, судың гидравликалық қысымы астыңғы карст іргетасының жарықтары мен қуыстарындағы цементтеуші балшықтарды оңай бұзып жібереді. Бетон бөгеттің іргетасын мұндай іргетасқа бекіту, сондай-ақ бөгеттің бетондық негізі мен тау жынысы арасындағы қуыстарға су өткізбейтін материалды құю (осылайша іргетастың қуыстарын толтыру үшін) карст аймағында бетон бөгеттің іргетасының үстінде, жанында және астында су өткізбейтін жабынды құруға көмектеседі. Алайда, Вольф-Крик бөгеті негізінен топырақтан жасалған бөгет. Бұл құрылыс түрінде бөгеттің көп бөлігі (өзен төсегі бойымен өлшенгенде) су өткізбейтін топырақтан тұрады, ал электр станциясы және (бар болса) бақыланатын су ағызу бөлімі ғана бетон монолиттерінде орналасқан. Wolf Creek бөгетінің ерекше жағдайында топырақ бөгет тікелей бұрынғы өзен төсегіне орналастырылған, тек жер бетіндегі топырақ пен балшық алынып тасталған. Топырақ бөлімінің іргесі мен ескі өзен төсегі арасындағы жоғары ағыстағы байланыс номиналды түрде су өткізбейтін болғанымен, топырақ бөгетінің астындағы карст ерітінді арналары бөгеттің топырақ бөлімінің су өткізбейтін іргетасына тікелей шабуыл жасай алады. Осы құбылыс орын алып, су сіңу проблемасына әкелді. Жедел шешім ретінде қазіргі су сіңу арналарын жабу жұмыстары бірден басталды; бөгеттің іргетасын жабу 1968 жылдан 1970 жылға дейін жүргізілді және бөгетті сақтап қалуға көмектесті. Сіңу суы бұрын салынған қабырғаның айналасында және мүмкін, оның ішінде жаңа жолдар тапқан болуы мүмкін. 2005 жылдың наурыз айынан бастап, су сіңу жылдамдығының жоғарылауы анықталған кезде, Камберленд көлі құрылымға және оның іргетасына түсетін стресті азайту үшін су деңгейі тұрақты деңгейде ұсталып келді. 2007 жылдың қаңтар айының соңында АҚШ Армиясының Инженерлер корпусы бөгетті Теннесси штатының Нэшвилл қаласынан жоғары орналасқан екі ірі бөгеттің бірі – Теннесси штатындағы Центр Хилл бөгетімен бірге "жоғары тәуекел" санатына енгізді. Қазіргі су сіңу проблемасын шешу немесе бақылау үшін жаңа, ұзақ мерзімді шешім ұсынылды. Жаңа технологияларды пайдалана отырып, үлкен өлшемді бетон диафрагмалық қабырға және жаңа бетон перделер салынады. Алайда, бұл 200 мыңға жуық азаматтың сумен қамтамасыз етілуіне әсер етуі мүмкін, сондай-ақ, теңіз айлақтарының иелерінен қарсылық күтілуде, сондықтан су деңгейі қалыпты деңгейден 12 метр төмен сақталып отыр. Бұл 40 фут төмендеген көл деңгейі белгісіз мерзімге сақталады және үнемі тексеріліп отырылады. Бірінші кезеңдегі жөндеу жұмыстары 2006 жылдың наурыз айында басталды. Екінші кезең, яғни бөгеттің іргетасын нығайту жұмыстары 2007 жылдың қаңтарында басталды. 2009 жылы басталған бөгеттік қабырға 2013 жылы аяқталды және көл деңгейі 2014 жылы қалыпқа келді.
In 1968, signs of seepage problems within Wolf Creek Dam's earthen embankments and foundation were discovered. Sinkholes appeared at the downstream toe of the dam, and muddy water was observed in the dam's outflow channel. The seepage problems were traced to the karst geology of the region which allows for the dissolution of limestone in the dam's foundation. Solution channels caused by this process allow piping to occur, which adds to the rate of erosion in the foundation. The dam and its adjacent reservoir reside upon a heavy Karst bedrock foundation. Karst formations are large void spaces lying beneath seemingly solid species of limestone bedrock. Karst formations are created when limestone bedrocks are, over time, attacked by water through natural precipitation seepage. The rain or snowmelt water contains dissolved carbon dioxide from the atmosphere, which, in solution, forms a weak carbonic acid. That acid attacks the limestone rock dissolving it and thereby leading to the voids within the rock formation. When a reservoir of 100+ feet in elevation is raised above this style of foundation, the hydraulic pressure of the water easily dislodges the cementing clays that are in the cracks and void spaces of the underlying Karst foundation. Keying a concrete dam's footing form into such a foundation; along with injecting waterproof grout into the void spaces between the dam's concrete base and the rock foundation (so as to fill the foundation's voids) will usually create a watertight seal above, at, and below the foundation of a concrete dam, in a Karst locale. However Wolf Creek is primarily an earth fill embankment dam. In this form of construction the majority of the dam's structure (measured by length across the streambed) is a nominally waterproof earth fill embankment body, with only the powerhouse and (if so equipped) the controlled overflow spillway section located within a concrete monolith. In the particular case of Wolf Creek dam, the earth embankment section is placed directly upon the formerly existing streambed; with only the surface soils and clays removed. While the upstream interface between the embankment section's foot and the old streambed is nominally waterproof, the Karst solution channels far under the mass of the earth embankment section proper, can directly attack the porous and not waterproofed foundation of the earth embankment section of the dam. It is this phenomenon that has occurred and led directly to the seepage problem. A short term solution of grouting the existing seepage channels was employed immediately; grouting in the dam foundation ran from 1968 to 1970 and is credited with saving the dam. Seepage has likely found new paths around, and possibly through, the cut off wall previously placed. Since March 2005, around the time when increased seepage rates were discovered, Lake Cumberland has been held at nearly constant water levels to reduce the stresses placed on the structure and its foundation. In late January 2007, the U. S. Army Corps of Engineers placed the dam under a 'high risk' for failure designation, along with Center Hill Dam in Tennessee, both of which are two major dams upstream from Nashville, Tennessee. A new long term solution was proposed to solve, or control, the current seepage problem. A grout curtain and a new concrete diaphragm wall of greater dimensions will be constructed with newer technologies. However, this will affect up to 200,000 area citizens' water supply and has also met resistance from marina owners, so the water level has remained at 40 feet (12 m) below normal. This 40 ft. lowered lake level is to be held for an indefinite amount of time and will be subject to frequent review. Phase one remedial work began in March 2006. Phase two, which includes grouting the dam's foundation, began in January 2007. The barrier wall begun in 2009 was completed in 2013 and lake levels returned to normal in 2014.